จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,882 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    65

    Overall
    54,882

ตอนที่ 87 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ก.ย. 60

หลังเอ่ยลาคู่แฝด มือเรียวยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา เธอนัดกับลำยองเอาไว้ให้มารับ และน้าสาวของเธอก็ตรงเวลามากเสียด้วย เพราะพึ่งถึงเวลาก็โทรเรียกให้เธอออกมา

“มาอะไรนักหนาเนี่ยฮะกับร้านเน็ตนี่ ร้อยวันพันปีไม่เห็นใช้ มาบ่อยๆ ก็ซื้อโน๊ตบุ๊กซะเลยสิ เครื่องไม่กี่หมื่นเอง” ลำยองเสนอแนะเมื่อหลานสาวคนสวยขึ้นมานั่งบนรถและคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว แต่ลัยลาส่ายหน้า เงินที่ได้มาเป็นงานของสไบนาง จะให้เธอใช้ได้อย่างไร

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นานๆ ที”

“นานๆ ทีอะไรล่ะ อาทิตย์หนึ่งมีเจ็ดวัน แกมาซะห้าวัน อย่างกไปหน่อยเลยน่า ถึงบ้านกับรถยังผ่อนไม่หมด แกก็ไม่ได้จนกรอบขนาดนั้นหรอกนะ ใครเห็นนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศเดินเข้าเดินออกร้านเนตบ่อยๆ เขาจะดูถูกเอาได้ว่าเราไม่มีปัญญาซื้อ”

“อย่าคิดมากสิคะน้าลำยอง วันนี้หมดคิว ไม่มีงานแล้ว เราไปหาอะไรดื่มกันดีไหม” เธอเอ่ยชวน อยากเที่ยวส่งท้ายก่อนจะต้องกลับไปรับศึกหนักที่บ้านเกิด ลำยองทำสีหน้าครุ่นคิดหากแล้วก็ลองเลียบเคียงถาม

“น้าอยากไปกินอะไรอร่อยๆ ที่โรงแรม” ลำยองบอกชื่อโรงแรมหรูใจกลางเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความหรูหราและราคาแพงลิ่ว

 อาหารมื้อหนึ่งของโรงแรมนี้ มากกว่าเงินเดือนของคนระดับกลางรวมกันหลายคน แต่ด้วยฐานะอย่างลัยลา เธอไม่มีปัญหาในเรื่องการจ่ายเงิน แต่ทว่าตอนนี้ เธอไม่อาจใช้เงินของแฝดสาวมากมายอย่างนั้นได้ จึงต้องแบ่งรับแบ่งสู้ก่อนตอบออกไปในที่สุด

“มันแพงนะ”

“เรามีคนจ่ายให้นี่นา น่านะแค่ไปกินข้าวเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก” ลำยองลองหว่านล้อมอีกครั้ง เพราะเห็นว่าเดี๋ยวนี้หลานสาวคนสวยว่านอนสอนง่าย ยอมโอนอ่อนหลายอย่าง ไม่ค่อยเถียงคอเป็นเอ็นอย่างที่ผ่านมา ไม่ว่าเธอจะหาผู้ชายดีๆ มาให้สักกี่คนก็ตาม

“ใครละคะที่จะยอมจ่ายให้เราง่ายๆ”

“เสี่ยซ้ง เขาอยากรู้จักหวาน แค่ไปกินข้าวกับเขาเท่านั้นเองน่า อีกอย่างน้าก็ไปเป็นเพื่อนด้วย นะหวานนะ” ลำยองทำตาปริบๆ อ้อนวอน ลัยลาย่นจมูกหากแล้วก็เห็นว่าแค่ไปกินข้าวอย่างเดียวคงไม่เป็นไร เธออยากทำให้ผู้เป็นน้าพอใจก่อนที่จะไปจากที่นี่

“ตกลงค่ะ” หญิงสาวรับปากง่ายๆ ทำให้คนเป็นน้าถึงกับเหวอไปอย่างคาดไม่ถึง ดวงตาที่เริ่มมีรอยตีนกาบนหางตาจึงเบิกกว้าง อ้าปากค้างทั้งที่ขับรถอยู่ หันขวับมามองหลานสาวอย่างไม่เชื่อหู

“แกว่าอะไรนะ บอกใหม่ซิ”

“หวานบอกว่าตกลงค่ะ ตอนกี่โมงคะ หวานขอหลับซักงีบแล้วจะลุกมาแต่งตัว” คนเป็นหลานบอกขึ้นอีกครั้งทำให้ลำยองเปิดยิ้มกว้าง หากไม่ติดว่าขับรถอยู่ละก็เธอคงจอดรถแล้วสวมกอดหลานสาวแรงๆ ตามด้วยการหอมแก้มอีกหลายฟอด

 เธอเองไม่เห็นว่ามันจะเสียหายอะไรกับการไปกินข้าวซักมื้อกับเสี่ยซ้ง แลกกับเงินเรือนแสน และตัวเธอเองก็ได้รางวัลเล็กๆ น้อยๆ พอเป็นค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว

เธอไม่เคยคิดขายหลานสาวกิน แต่เห็นว่ามันไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอะไร เสี่ยซ้งก็แค่ชื่นชมตามประสาผู้ชายชื่นชม ชื่นชอบผู้หญิงสวย ส่วนเรื่องอื่นนั้นสไบนางจะตกลงหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้าตัว เธอไม่บังคับ

 

ร่างบางในชุดเดรสยาวสีม่วงอ่อน แหวกด้านข้างค่อนข้างสูง เผยให้เห็นปลีขางามยามเจ้าตัวเยื้องย่างเคียงคู่มากับสตรีร่างอวบวัยกลางคนทำให้เสี่ยซ้งปิดอาการดีอกดีใจเอาไว้ไม่มิดถึงกับลุกขึ้นยืนแล้วถลาออกมาต้อนรับถึงที่ หญิงสาวเผลอหัวเราะคิกเมื่อเห็นชายที่ผู้เป็นน้าสาวคะยั้นคะยอให้เธอมากินข้าวด้วย

ดูๆ แล้วเสี่ยซ้งคงอายุพอๆ กับพ่อของเธอ ศีรษะล้านเถิก อ้วนลงพุง ตาเล็กหยี ยามเจ้าตัวยิ้มแทบจะมองไม่เห็นว่าดวงตาอยู่ที่ไหน

เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอ เอาอกเอาใจด้วยการสั่งอาหารและไวน์ที่แพงที่สุดของร้านมาให้ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเสียงเรียบ ในขณะที่น้าสาวยิ้มปลื้มกับอาหารหรูหราตรงหน้า เพราะลำพังเธอคงไม่กล้าเสียเงินมากินแน่ๆ ล่ะ แต่หลานสาวยังเฉย

ดูเหมือนจะรู้จักอาหารที่เสี่ยซ้งสั่งให้มาเป็นอย่างดีเสียด้วย ทั้งที่เธอก็เห็นๆ อยู่ว่าหลานสาวคนสวยงกแค่ไหน ไม่มีทางยอมควักกระเป๋ามากินแน่ๆ หรือจะมากับผู้ชายคนอื่นก็เป็นไปไม่ได้อีก เพราะเธอกับสไบนางแทบจะตัวติดกันไปทุกงาน เพราะต้องคอยรักษาภาพพจน์ แต่ครั้งนี้เธอมาด้วย จึงไม่คิดว่ามันเสียหายอะไร

หากมีใครถามก็อ้างเรื่องงานพรีเซ็นเตอร์แชมพูยี่ห้อดังที่เสี่ยซ้งเป็นเจ้าของอยู่ก็ได้ งานนี้สไบนางมีแต่ได้ไม่มีเสีย หลังทานอาหารมื้อนี้ พรีเซ็นเตอร์โฆษณาชิ้นนี้จะไปไหนเสีย

ลัยลาลงมือทานอาหารเงียบๆ พลันหัวใจก็กระตุกหวามไหวกับการปรากฏกายของชายร่างสูงในชุดสูทหรูหราที่อยู่ในใจเธอมาตลอดนับตั้งแต่ได้รู้จักเขา

วินธวัฒน์….



โหลดที่นี่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น