จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,882 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    65

    Overall
    54,882

ตอนที่ 75 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

“ขอบคุณมากนะคะท่านยาย นี่คือสาเหตุที่ฉันดั้นด้นมาถึงที่นี่ ฉันแค่อยากรู้ว่า แม่แท้ๆ ตัวเองเป็นใคร แล้วพ่อมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ไหม”

“ไม่มีแน่นอนค่ะคุณหนู นายท่านรักคุณเครือวัลย์มาก ทำให้ท่านเผลอตกเป็นเครื่องมือของนางคนชั่วที่มันใส่ร้ายคุณเครือวัลย์เรื่องคบชู้ แล้วมันก็ทำให้ท่านเสียใจมาก” นางฟาติมะรีบบอก สายตาของนางทอดจับใบหน้าคุณหนูของนางเขม็ง สงสัยเรื่องแผลเป็น ต่อให้เวลาลบเลือนไป แผลเป็นก็น่าจะมีร่องรอยบ้าง

“แผลเป็นของคุณหนู” เมื่ออดใจไม่ไหวนางฟาติมะจึงได้เอ่ยถึงขึ้นมาอีก คนถูกถามทำหน้างง นางฟาติมะจึงไขข้อข้องใจ “คุณหนูมีแผลเป็นที่กกหูขวา แต่ช่างเถอะค่ะมันคงจะเลือนๆ ไป”

“ฉันไม่เคยมีหรอกจ้ะยาย” เธอบอกยิ้มๆ ก่อนที่ยายฟาติมะจะซักถามอะไร ใบหน้าหวานก็ก้มใบหน้าลงไปหาแล้วกระซิบบอก “ถ้าชื่อเก่าฉันคือแดเนียล ฉันก็คือเด็กคนนั้น”

“อะ..อะไรนะคะ” หญิงชราผงะแทบล้มทั้งยืน เพราะคิดมาตลอดว่าเด็กคนนั้นตายไปแล้ว

“ฉันยังไม่ตายหรอกค่ะ แม่ก็ยังไม่ตายด้วย”

“แล้วคุณหนูลัยลา อย่าบอกนะคะว่าโธ่” นางฟาติมะทำท่าจะคร่ำครวญขึ้นมาอีก เธอจึงต้องรีบบอกให้หมดก่อนที่หญิงชราจะตีโพยตีพาย

“ลัยลาก็ยังไม่ตาย แต่ตอนนี้เขาอยู่กับแม่ แล้วฉันจะเล่าให้ฟังนะคะ แต่ในระหว่างนี้ให้ปิดเป็นความลับ ฉันไม่อยากให้ใครรู้”

“โออัลเลาะห์ช่างเมตตากับข้าเหลือเกิน แค่ได้รู้ว่าคุณหนูทั้งสองมีชีวิตอยู่ ชีวิตของนังแก่คนนี้ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว” นางพึมพำกับหลังมือของสไบนาง หยาดน้ำตาอุ่นๆ รินไหล

 

เมื่อได้รับข่าวดีที่ไม่คาดฝัน นางฟาติมะจึงขอให้ลูกชายจัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่ แต่นบียังคงเข้าใจว่าสไบนางคือคุณหนูลัยลาของเขา เขาเต็มอกเต็มใจในการจัดเตรียมงานครั้งนี้ และบอกภรรยากับลูกชายว่าลัยลาคือลูกสาวผู้มีพระคุณยิ่งของเขา

ตอนนี้ความมืดเข้ามาแทนที่ ไฟสว่างลุกโชติช่วงเป็นระยะๆ มีการล้มสัตว์หลายตัวเพื่อใช้ในการจัดเลี้ยง เพื่อคุณหนูของนางแล้ว ฟาติมะไม่คิดเสียดาย หลายคนพอรู้ว่าตัสนีมเต้นระบำหน้าท้องได้ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ เอ่ยยกยอปอปั้นจนหญิงสาวยิ้มปลื้ม

“ท่านจะให้เกียรติเต้นให้พวกเราดูเป็นบุญตาหน่อยได้ไหมคะ” นางผู้หญิงคนหนึ่งถามขึ้น รูปร่างของตัสนีมอรชรอ้อนแอ้น แต่ส่วนอกอวบอูมน่าสัมผัส แม้แต่นางเป็นผู้หญิงแท้ๆ ยังอดริษยาไม่ได้

“ข้าไม่อยากเด่นดังกว่าใคร โดยเฉพาะงานนี้เขาจัดเพื่อลัยลา ไม่ใช่ข้า” ตัสนีมออกตัว แต่ตั้งใจไว้แล้วว่าอย่างไรเสียคืนนี้ตัวเองจะต้องเด่นที่สุด โดยเฉพาะในสายตาของราจี๊ฟ เบน บินฮาซิม

บางทีคืนนี้….เขากับเธออาจจะได้ร่วมหอกันก็เป็นได้

เมื่อสไบนางมาถึงโดยมีฮาน่าคอยประคอง การกินเลี้ยงกำลังเริ่มต้นขึ้น ตรงหน้าราจี๊ฟมีเนื้อสัตว์เต็มจานพร้อมเหล้า กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งจากพวกผู้ชาย ดูเหมือนพวกเขาจะคึกครื้นกันใหญ่เมื่อรู้ว่าจะมีระบำหน้าท้องให้ชมเป็นบุญตา

สไบนางเริ่มคุ้นชินกับอาหารพื้นเมืองของอาไบย่า แต่ทว่าข้าวหุงปนกับถั่วผสมน้ำมันทำให้เธอทำหน้าแปลกๆ เนื้อสัตว์ตรงหน้าแม้จะหมักด้วยเครื่องเทศแต่ก็เหม็นกลิ่นสาบจนกลืนแทบไม่ลง แต่คนอื่นๆ กลับกินมันด้วยท่าทีเอร็ดอร่อย และใช้มือเปิบโดยไม่ใช้ช้อน

ราจี๊ฟสนุกสนานเพลิดเพลินไปกับจังหวะดนตรีและสุราตรงหน้า แต่ดวงตาเป็นประกายของเขายังทอดจับตามองเธอเป็นระยะ สไบนางยิ้มเขินๆ เสหยิบอินทผลัมสดมากิน ใช่ว่าเธอจะไม่เคยลิ้มรสเหล้า แต่เหล้าของที่นี่แรงและบาดคอจนเธอต้องยื่นคืนยายฟาติมะพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

เสียงดนตรีเร่งเร้า เมื่อตัสนีมในชุดที่มีอยู่ ดัดแปลงให้เหมือนชุดนางระบำ อาศัยเครื่องประดับจากผู้หญิงในหมู่บ้าน การแต่งกายแม้ไม่ครบองค์ประกอบแต่ทว่าลีลาบวกกับท่าทางเร้าใจก็ทำให้หนุ่มๆ ในหมู่บ้านมองข้ามไปจนได้ ร่างบางอวบอัดเกินวัย เต้นสะบัดพลิ้วไหวรุนแรง ดวงตาคู่หวานจับจ้องมาหาราจี๊ฟที่โยกตัวไปตามจังหวะดนตรี จนสไบนางนึกเคืองขุ่น

ตาเป็นมันเชียวนะ….

หญิงสาวค่อนขอด ยิ่งดึกพวกผู้ชายก็ยิ่งคึกครื้น คราวนี้ร่างของนางระบำขยับเข้าไปใกล้ราจี๊ฟ มือไม้ที่สวมเครื่องประดับลูบคลำยวนยั่วจงใจถูอกอวบไปบนต้นแขนกำยำ ยิ้มยั่วเมื่อสังเกตว่าขนในกายของชายหนุ่มลุกชัน ผู้ชายร้อยทั้งร้อยจะอดทนไปได้สักกี่น้ำ

ท่าเต้นยวนใจของตัสนีมพลอยทำให้คนมองหายใจติดขัด ผู้หญิงเริ่มต้นกระซิบกระซาบ แต่ผู้ชายรู้สึกอิจฉาราจี๊ฟขึ้นมาครามครัน เป็นไปได้อยากเปลี่ยนตัวเสียให้รู้แล้วรู้รอด

หญิงสาวลูบไล้หน้าอกกำยำของราจี๊ฟ เต้นยั่วเย้าอารมณ์ชาย สายตาส่งความนัยน์อย่างเปิดเผย เอื้อมใบหน้ามาใกล้แล้วหัวเราะใกล้หู เสียงหัวเราะมีจริตบาดอารมณ์จนคนฟังขนลุกชัน สายตาก็ส่อแววพิศวาสอย่างไม่ปิดบัง หากเป็นเมื่อก่อนอย่าหวังเลยว่าแม่นางระบำสาวคนนี้จะหลุดรอดไปพ้นคืนนี้

“ฉันจะรอคุณอยู่ในห้อง” ตัสนีมส่งเสียงกระเส่า แล้วผละถอยห่างเมื่อการเต้นระบำของเธอสิ้นสุดลง ท่ามกลางความเสียดายของหนุ่มๆ ในหมู่บ้าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น