จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,882 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    65

    Overall
    54,882

ตอนที่ 74 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 พ.ค. 60

“ใช่ เป็นข้าเอง เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงจดจำข้าได้” นางย้อนถาม ฮาน่าจึงรีบบอก

“ข้าฮาน่าไงคะ ฮาน่าเด็กรับใช้คุณหนู ที่ท่านยายเคยเล่านิทานให้ฟังเป็นประจำ โอท่านยังไม่ตายหรือนี่ คุณหนูรู้เข้าคงจะดีใจ คุณหนูอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาท่าน” ฮาน่ารวบมือเหี่ยวย่นมากุมด้วยความตื่นเต้น ทว่าหญิงชรายังจับต้นชนปลายไม่ถูก

“นี่คุณหนูลัยลาหรือนี่ ไม่อยากจะเชื่อเลย นางสู้อุตส่าห์ดั้นด้นมาหาข้า โธ่” นางฟาติมะเช็ดน้ำตาที่หลั่งริน หากลัยลาเป็นอะไรไปเพราะลูกธนูดอกนั้นนางคงต้องฆ่าบุตรชายในไส้ของตัวเองเป็นการทดแทน อัลเลาะห์เมตตานางกับครอบครัวแล้ว

  “ข้าไม่รู้หรอกว่านางตามหาท่านทำไม” ฮาน่าตอบขึ้น นางฟาติมะดีใจจนเนื้อเต้น เข้าไปดูลัยลาอีกหลายครั้ง ไม่เห็นคนเจ็บตื่นขึ้นจึงรีบเข้าครัว สั่งลูกสะใภ้ให้จัดเตรียมอาหารที่ดีที่สุดเอาไว้ให้คุณหนูของนาง

“ฮาน่า ลัยลารู้จักยายแก่นี่หรือ” ตัสนีมสงสัย นึกอยู่แล้วเชียวว่าจะต้องมีอะไรแน่ๆ หวังว่าไอ้เบดูอินคนนั้นคงจะเอาจดหมายไปให้รามิลยาได้ บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับป้าของเธอและมันคงเป็นเรื่องไม่ดีนัก

“ยายฟาติมะเคยอยู่ที่บ้านค่ะ แต่ลาออก มาอยู่ที่นี่ ฉันขอตัวไปช่วยงานพี่นัสรีนก่อนนะคะ” ฮาน่าตอบเพียงสั้นๆแล้วตัดบท

“ข้าสืบเองก็ได้” ตัสนีมขัดใจ ดวงตามุ่งมั่น

 

คนเจ็บตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย รอยยิ้มบางๆ เกลี่ยบนริมฝีปากเมื่อเห็นชายคนรักนั่งเฝ้าไม่ห่าง มือเรียวแตะไปบนไหล่กำยำที่เธอเคยเอนซบแล้วเขย่าปลุก

“ราจี๊ฟคะ”

ร่างหนาตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เห็นร่างบางขยับขึ้นมานั่งพิงหลังกับหัวเตียง เขาก็โล่งอกราวกับยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก

“ลัยลา เจ็บมากไหม”

หญิงสาวส่ายหน้า แล้วมองไปบนต้นแขนของเขาแทน ปลายแขนเสื้อของเขาถูกตัดออก มีผ้าพันแผลมัดเอาไว้แต่ยังมีเลือดซึม “แต่คุณคงเจ็บ”

“อย่าห่วงเลย หิวหรือเปล่า ยายฟาติมะเอานมแพะมาให้กิน กินซะนะ” เขาจ่อถ้วยบรรจุนมแพะสดๆ ต้มใส่น้ำตาลเพียงเล็กน้อยให้จนถึงปาก แต่ชื่อของฟาติมะทำให้ใบหน้าเบือนหนี

“ยายคนนั้นชื่ออะไรนะคะ”

“ฟาติมะ ยายแก่ที่คุณตามหา” คำตอบของเขาแทบทำให้คนเจ็บลงจากเตียง แต่มือหนากดเอาไว้แล้วมองดุ เหมือนผู้ใหญ่ดุเด็กในปกครอง “ผมไปตามให้เอง”

เขาลุกออกไป ไม่นานนางฟาติมะก็เข้ามาด้วย นางคุกเข่าลงกับพื้น หมอบจนศีรษะติดพื้น วางมือไปบนฝ่าเท้าของเธอแล้วนำมาวางบนศีรษะของตัวเอง

“ข้ามีตาหามีแววไม่ ลูกชายข้าเกือบทำให้คุณหนู

“ลุกขึ้นเถอะค่ะ อย่าทำอย่างนี้เลย” หญิงสาวพยุงร่างเหี่ยวย่นให้ลุกขึ้น ราจี๊ฟถอยออกไปเงียบๆ เพื่อให้เธอได้พูดคุยกับคนเก่าแก่ได้ตามต้องการ

“คุณหนูลัยลา ช่างมีใบหน้าละม้ายคุณเครือวัลย์นัก ข้าช่างอกตัญญูนักที่ปล่อยคุณหนูเอาไว้กับนังแม่มดใจร้ายแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียว” นางฟาติดมะยกชายฮิญาบขึ้นมาเช็ดน้ำตา ความรู้สึกผิดท่วมท้น ที่ตัวเองปล่อยให้ลัยลาอยู่กับรามิลยามาจนป่านนี้

โชคดีโชคดีเหลือเกินที่คุณหนูของนางไม่ตาย

“แม่มดใจร้ายใครหรือคะ หมายถึงท่านแม่รามิลยานะหรือ” สไบนางแสร้งย้อนถาม ทั้งที่ตอนนี้ปะติดปะต่อเรื่องราวบางส่วนได้แล้ว ทว่าเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ รามิลยาทำไมถึงได้เกลียดชังแม่เธอนัก แล้วพ่อมีส่วนรู้เห็นในการทำร้ายเธอกับแม่หรือไม่

“นังคนใจร้ายนั่นไม่ใช่แม่คุณหนูหรอกค่ะ  มันเป็นคนก่อเรื่องเลวร้ายทั้งหมด มันฆ่าคุณเครือวัลย์กับคุณแดเนียล น้องสาวของคุณ”

แดเนียลดูท่าชื่อนี้จะเป็นชื่อเก่าของเธอกระมัง

“ท่านพ่อมีลูกสาวสองคนหรือคะ”

“ค่ะ เป็นฝาแฝดของคุณหนู แม่คุณพาตัวคุณแดเนียลไปได้แค่คนเดียว ไม่อย่างนั้นคุณก็คงตายไปด้วย น่าเจ็บใจจริงๆ ท่านอุลมานไปช่วยไม่ทัน” นางฟาติมะกำมือแน่น แต่คิ้วเรียวของคนเจ็บขมวดมุ่น

“ท่านพ่อรู้เรื่องนี้หรอกหรือคะ”

“ท่านส่งคนออกตามหาค่ะ แต่ก็สืบได้ว่าคุณเครือวัลย์กับคุณหนูแดเนียลตายไปแล้ว ท่านคงไม่ไว้ใจนังแม่มดนั่น ถึงได้ส่งคุณหนูลัยลาไปเรียนไกลอย่างนั้น ให้คนของท่านติดตามทุกฝีก้าว ข้ารู้เพราะเคยให้นบีแอบไปสืบข่าวคราวคุณหนู แต่ก็นานมาแล้ว นังแม่มดใจร้ายมันสั่งฆ่าคนเก่าๆ จนหมด เหลือแค่นังแก่คนนี้ที่ถูกยาพิษของมันจนมีตุ่มพุพองเต็มตัว เลยถูกขับไล่ออกมา ท่านอุลมานให้เงินไว้ตั้งตัว แต่ข้ากับนบีมากันได้แค่ครึ่งทาง นังแม่มดรามิลยาก็ส่งคนมาตามฆ่า แต่คนของท่านอุลมานมาช่วยเอาไว้ หมู่บ้านจาราวา เป็นหมู่บ้านที่ใครๆ ก็หวาดกลัว มีทั้งนักโทษหนีตาย คนที่ป่วยเป็นโรคร้ายแรง เราทุกคนอยู่กันอย่างแร้นแค้น พึ่งลืมตาอ้าปากกันได้ไม่กี่ปี พืชพรรณการเกษตรของเราปลูกได้ผล การเลี้ยงแพะและแกะก็ได้ผลดี” นางฟาติมะบอกเล่า สไบนางนิ่งเงียบตั้งใจฟัง

หัวใจของเธอเต็มตื้นขึ้นมาเมื่อรู้ว่าคนเป็นพ่อไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในการลอบฆ่าเธอกับแม่ และเขาไม่เคยคิดทอดทิ้งลูกเมีย

“ทำไมท่านพ่อถึงคิดว่าแม่กับฉันเอ่อ แดเนียลตายไปแล้วละคะ”

“คนของรามิลยาแฝงตัวเข้ามาในประเทศไทย คนของท่านอุลมานสืบทราบมาว่าคุณเครือวัลย์บาดเจ็บสาหัสและหลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบตัวคุณหนูแดเนียลกับคุณเครือวัลย์อีกเลย ทำให้ท่านอุลมานเสียใจมาก แต่ไม่อาจช่วยเหลือลูกเมียได้ ท่านถึงได้ทุ่มเทความรักให้คุณหนู เพราะท่านเข้าใจผิดว่าคุณเครือวัลย์มีชู้ แต่ท่านมารู้ทีหลังว่าผู้ชายคนนั้นกับแม่คุณหนูถูกวางยา คุณหนูทั้งสองกับคุณเครือวัลย์จึงต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้”

“รามิลยาโกรธเกลียดแม่ของฉันมากขนาดนั้นเลยหรือ”

สไบนางถามขึ้น นางฟาติมะจึงเล่าเรื่องราวแต่หนหลังให้ฟังอย่างหมดเปลือก สไบนางรับฟังด้วยความแค้น ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงปล่อยให้มันลอยนวลอยู่ได้

“ทำไมท่านพ่อถึงวางเฉย ทั้งที่รู้อย่างนี้”

“อย่าโทษท่านเลยค่ะคุณหนู เป็นเพราะครอบครัวนังคนใจร้ายรามิลยามีบุญคุณกับครอบครัวท่านล้นเหลือ ท่านจึงไม่กล้าทำอะไรนาง อีกทั้งคำสัตย์ที่ไว้กับพ่อแม่ของรามิลยาจึงไม่อาจบิดพลิ้วได้ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่านางมารผู้นี้เป็นคนใส่ร้ายคุณเครือวัลย์ แต่เรื่องที่มันส่งคนไปตามฆ่า ท่านคงไม่รู้”

“ขอบคุณมากนะคะท่านยาย นี่คือสาเหตุที่ฉันดั้นด้นมาถึงที่นี่ ฉันแค่อยากรู้ว่า แม่แท้ๆ ตัวเองเป็นใคร แล้วพ่อมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ไหม”

“ไม่มีแน่นอนค่ะคุณหนู นายท่านรักคุณเครือวัลย์มาก ทำให้ท่านเผลอตกเป็นเครื่องมือของนางคนชั่วที่มันใส่ร้ายคุณเครือวัลย์เรื่องคบชู้ แล้วมันก็ทำให้ท่านเสียใจมาก” นางฟาติมะรีบบอก สายตาของนางทอดจับใบหน้าคุณหนูของนางเขม็ง สงสัยเรื่องแผลเป็น ต่อให้เวลาลบเลือนไป แผลเป็นก็น่าจะมีร่องรอยบ้าง


+++ โหลดท่นี่จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #37 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 23:43
    ในที่สุดก็ได้รู้ความจริงซะที  แต่ราจีฟจะรู้เมื่อไหร่นี่สิ  
    #37
    0
  2. #36 plum123 (@0831915565) (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    เริ่มเปิดละ
    #36
    0