จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,911 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    94

    Overall
    54,911

ตอนที่ 72 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 เม.ย. 60

ลัยลาปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไปกับสายน้ำเบื้องหน้า ก้อนหินก้อนแล้วก้อนเล่าโยนลงไปในน้ำแทนการระบายอารมณ์จนวงน้ำแตกกระจาย

“คนบ้า ผีเข้าผีออก”

“ว่าใครหรือครับ ผมรึเปล่า” ลายเมฆ นักแสดงรับเชิญในเรื่องเดินเข้ามาใกล้ แล้วถือวิสาสะหย่อนตัวลงนั่งเคียงข้างโดยไม่รอขออนุญาต หญิงสาวขยับออกห่างนิดหนึ่งแต่ไม่มาก เพราะจะดูเป็นการเสียมารยาทมากจนเกินไป แล้วส่ายหน้าจนผมกระจาย

“ไม่ได้ว่าใครหรอกค่ะ กำลังซ้อมบท” หญิงสาวโกหก

“ขยันจังนะครับ มิน่าเล่าคุณหวานถึงได้กลายเป็นดาราดังแบบนี้” เขาเอ่ยชม ตัวเขาพึ่งผ่านการแสดงมาเพียงสองเรื่อง แต่ก็ได้รับเพียงบทบาทเล็กๆ น้อยๆ ไร้ความสำคัญ หากมีข่าวคบหาระหว่างเขากับสไบนาง รับรองว่าชื่อเขาจะดังกระฉ่อนวงการ บทพระเอกในอนาคตจะไปไหนเสีย

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ หวานเองยังตั้งหลายเทค”

“คุณหวานไม่สบายนี่ครับ แต่เมื่อกี้คุณหวานเล่นได้ดีมาก เทคเดียวผ่าน แถมยังได้อารมณ์จนพวกเราคล้อยตามไปเลย”

“ค่ะ” หญิงสาวคร้านจะต่อคำจึงเสอ่านบทในมือแทน แต่คนมองอย่างวินธวัฒน์กลับเข้าใจว่าทั้งสองกำลังต่อบทกันอยู่ พลอยทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มจนแทบระเบิด และทำให้ไม่มีสมาธิเข้าฉากกับนันทการ จนหญิงสาวต้องเอ่ยถาม เพราะบทบาทง่ายๆ แบบนี้เขาไม่น่าจะเล่นไร้อารมณ์ได้ถึงขนาดนี้

“พี่วินเป็นอะไรไหมคะ รู้สึกไม่ค่อยมีสมาธิเลย”

“เปล่าจ้ะ ขอโทษทีนะ ขอใหม่อีกรอบหนึ่ง” เขาเอ่ยขอโทษแล้วหันมาหาผู้กำกับ ขอให้เริ่มใหม่อีกครั้งหนึ่ง คราวนี้เขาต้องสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดเพื่อรวบรวมสมาธิที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ให้ตายเถอะ ไม่เคยมีใครทำให้เขาว้าวุ้นใจได้แบบนี้มาก่อน

หลังฉากนี้ผ่านไปได้ เขาก็รีบเดินออกจากกอง เดินเลียบไปด้านข้าง ยังคงเห็นเธอนั่งคุยกับดาราหนุ่มรุ่นน้องท่าทางถูกคออยู่เช่นเดิม จึงได้เดินดุ่มๆ เข้าไปหา

“คุณหวาน ใกล้ได้เวลาเข้าฉากแล้ว” เขาขัดขึ้นเมื่อเห็นลายเมฆรวบมือเธอมากุมเอาไว้ตามบทพลอยทำให้การต่อบทนั้นชะงักลง

“ใกล้แล้วเหรอคะ” หญิงสาวมองนาฬิกาข้อมือ เห็นว่ามันเหลือเวลาอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง ทว่าคนมาตามยังยืนยัน แถมท้ายด้วยการดึงข้อมือเธอออกมาอีกด้าน

“มีคนมาหาคุณ”

“ใครคะ โมหรือน้าลำยอง” ลัยลาขมวดคิ้ว เธออยู่เมืองไทยมาหนึ่งเดือน รู้จักกับใครเพียงไม่กี่คน เกรงจะเผลอปล่อยพิรุธอะไรออกมา

“ไม่รู้ ตามผมมา” เขาเดินนำเธอออกไปด้านสนามเด็กเล่น ลายเมฆมองตามอย่างขัดใจ รู้ดีว่าอีกฝ่ายจงใจเข้ามาขัดจังหวะ

“คิดจะรวบเอาไว้กินเองหรือไงวะ” ดาราหนุ่มสบถตามหลัง เตะไปบนต้นไม้ใหญ่ระบายอารมณ์แล้วต้องสะดุ้งโวยวายเพราะเจ็บข้อเท้า

ลัยลาเดินตามเขามาไกลพอสมควรแล้วจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะไม่เห็นจะมีใครอย่างที่เธอว่า และไม่น่าจะมารอพบไกลขนาดนี้

“คุณวิน ไหนคะ คนที่มาพบฉัน”

“ไม่มี” เขาตอบหน้าตาเฉย ทำให้เธอต้องแหงนมองหน้าคนตัวโตกว่าอย่างฉงน

“ทำไมคุณจะต้องโกหกฉันด้วยละคะ” น้ำเสียงเธอออกจะไม่พอใจนิดๆ เขาทำเหมือนเธอเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ คิดอยากจะพูดด้วยเมื่อไรก็พูด ไม่อยากพูดไม่อยากคบหาก็หยุดไปเสียเฉยๆ

“ทำไม หรือคุณอยากจะนั่งคุยกับนายลายเมฆนั่นต่อ ผมคงเข้าไปขัดจังหวะสินะ” ชายหนุ่มเริ่มพาลด้วยความหึงหวง

“ก็ใช่สิคะ เรากำลังต่อบทกันอยู่ คุณไม่เห็นหรือ” เธอย้อนถามเสียงขุ่น ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างเหมือนกันกับความไร้เหตุผลของเขา

“ผมต่อให้คุณก็ได้ ไม่จำเป็นต้องต่อกับนายลายเมฆคนเดียวหรอก”

“จะไปรู้หรือคะ ก็เห็นคุณกำลังต่อบทกับน้องนันอยู่ เดี๋ยวจับ เดี๋ยวดึง” หญิงสาวค่อนขอด ใบหน้าหวานเง้างอน ทำแก้มป่องๆ อย่างที่เขาไม่เคยเห็น

“ผมอยากจะเตือนคุณ เรื่องนายลายเมฆ” เขาถอนหายใจ เบือนหน้าหนีจากใบหน้าแสนงอนที่ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดจนรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาครามครัน เธอไม่รู้หรอกว่าเวลาทำหน้าแบบนี้ น่ารักมากแค่ไหน มันเกือบทำให้เขาอดใจไม่ไหวที่จะดึงร่างนั้นมากอด

“เตือน? เรื่องอะไรคะ” คิ้วเรียวขมวดอย่างสงสัย

“ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่คุณควรจะให้ความสนิทสนมมากเกินควร เขาเป็นผู้ชายเจ้าชู้ มีข่าวกับผู้หญิงไปทั่ว

ผมอยากให้คุณระวังตัวไว้”

“คุณลายเมฆนะหรือคะ ฉันไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรอย่างที่คุณว่า” เธอแย้ง

“คุณจะรอให้เขาทำก่อนหรือไง” วินธวัฒน์เสียงขุ่น ตอนนี้หัวใจร้อนรุ่มจนแทบระเบิดเป็นเสี่ยงๆ เธอยังมีหน้าเถียงแทนผู้ชายคนนั้นทั้งที่เขาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“คุณเป็นอะไรของคุณ ถึงคุณลายเมฆเขาจะเจ้าชู้ ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่คะ เราก็เป็นแค่เพื่อนกัน เขาไม่ได้ทำท่าเจ้าชู้ใส่ฉันสักหน่อย”

“คุณประมาทเกินไป สักวันเถอะจะเสียใจ” เขาหงุดหงิด ยิ่งเห็นเธอไม่สนใจกับคำเตือนของเขาก็ยิ่งโมโห จึงอดประชดประชันขึ้นมาไม่ได้ “หรือว่าเสียจนไม่มีอะไรจะเสียแล้ว”

คำพูดประโยคนี้ทำเอาคนร่างบางตาโต ไม่คิดว่าจะได้ยินมันออกมาจากปากผู้ชายที่เธอเห็นว่าเป็นสุภาพบุรุษอย่างเขา

เพียะ!


+++ โหลดที่นี่คะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #33 PakawanBoontara (@PakawanBoontara) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 20:41
    รอนานมากค่ะ
    #33
    1
  2. #32 plum123 (@0831915565) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:10
    หูยยยยย
    #32
    0
  3. #31 Flower Me (@suraya06) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 09:36
    จนได้น่ะคุณวิน
    #31
    0