จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55,131 Views

  • 44 Comments

  • 431 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    35

    Overall
    55,131

ตอนที่ 65 : ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 มี.ค. 60

หลังซื้อของและพักเหนื่อยจนเต็มอิ่มแล้ว ราจี๊ฟจึงชวนให้เธอออกเดินทางต่อ ทว่าหญิงสาวยังเป็นห่วงขบวนของยูซุป เกรงว่าจะตามมาไม่ทัน

“ถ้าเรารอ จะไม่เสียเวลาหรอกหรือ กว่าจะถึงหมู่บ้านจาราวา น่าจะใช้เวลาอีกราวๆ 2 วัน”

“อย่างนั้นรอสักชั่วโมงนะคะ ถ้าพวกเขาตามมาไม่ทัน เราค่อยออกเดินทางกันต่อ” หญิงสาวต่อรอง ชายหนุ่มพยักหน้ารับเพราะไม่เคยขัดใจเธอ

หญิงสาวเก็บสัมภาระ ในใจนึกภาวนาให้ยูซุปตามมาถึงเร็วๆ และเมื่อออกมาจากห้องพักแล้ว กองคาราวานยิ่งคึกคักมากกว่าตอนกลางวันเสียอีก

 ราจี๊ฟจูงมือเธอเดินไปยังลานม้าอาหรับพันธุ์ดีอย่างสนใจ ทว่าระยะทางก็ไกลเกินกว่าจะเอามันเป็นภาระกลับไปด้วย

“อยากได้หรือคะ” เธอเห็นเขาจับจ้องมันไม่วางตา ม้าอาหรับสีน้ำตาลแก่ ท่วงท่าแข็งแรง เธอกำลังนึกมันเปรียบเทียบกับเขาในเวลานี้  รูปร่างสูงสง่าผึ่งพายสวมอาบายาสีครีมขลิบดิ้นทอง ใบหน้าถูกโกนหนวดออกเกรี้ยงเกรา ผิวขาวสะอาดแม้สองวันมานี้แสงแดดร้อนแรงจะทำให้ผิวกลายเป็นสีแทน

ราจี๊ฟละสายตาจากม้าตัวนั้นมาพบกับสายตาเธอเข้าพอดี ชายหนุ่มอมยิ้ม ทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนี ทว่าไม่ทันกับที่ใบหน้าหล่อเอื้อมมากระซิบ

“คุณมองผมแบบนี้ ผมว่าเรากลับไปที่พักกันใหม่ดีไหม”

“บ้า” มือเรียวฟาดไปบนต้นแขนกำยำ เรียกเสียงหัวเราะของเขาให้ดังขึ้น

“กลับไปนี่เราจะแต่งงานกันทันทีเลยนะลัยลา ผมคงทนมองหน้าคุณเฉยๆ โดยไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ได้หรอก เราจะจัดงานกันอย่างยิ่งใหญ่ คุณจะเป็นเจ้าสาวที่สวยและโชคดีที่สุดในโลก” เขาบอกขึ้น พลอยทำให้หญิงสาวยิ้มปลื้ม ทว่าก็เพียงแค่ครู่เดียว เมื่อสมองสั่งหัวใจว่าเขาไม่ใช่ของเธอ

อย่าลืมสไบนาง ผู้ชายคนนี้เป็นคู่หมั้นของลัยลา

      “ราจี๊ฟ!” ตัสนีมวิ่งเข้าหาด้วยความดีใจ ตื่นเต้นสุดชีวิต เมื่อในที่สุดก็ตามหาเขาจนพบจนได้ เสียงของเธอดังพอจะทำให้ฮาน่ากับยูซุปหันมาเจอเข้า ฮาน่าโผเข้ากอดสไบนางด้วยความดีใจ หยาดน้ำตาหลั่งรินจนคนเป็นนายหัวเราะออกมาเบาๆ

“เสียใจหรอกหรือฮาน่าที่ได้พบกัน”

“โธ่ คุณหนู ฉันดีใจอย่างบอกไม่ถูก นอนไม่เคยหลับ กินไม่เคยอิ่ม กลัวว่าคุณหนูจะไม่ปลอดภัย” ฮาน่าดึงมือนายสาวมาแนบแก้ม ทำให้ตัสนีมหมั่นไส้

“กลัวคุณหนูของแกไม่ปลอดภัย หรือกลัวจะถูกทำโทษกันแน่”

“ฉันรักคุณหนู ฉันไม่เคยห่วงตัวเองมากกว่าคุณหนูนะคะ” ฮานายืนยัน ทำตาแดงๆ แต่ตัสนีมเบ้หน้า ราจี๊ฟเห็นว่าเรื่องจะบานปลายจึงตัดบท

“เอาละๆ อย่ามัวพูดกันอยู่เลย พวกเจ้ามาถึงกันนานรึยัง ถ้าพักกันจนพอแล้วก็ออกเดินทางเถอะ” ประโยคนี้เขาหันมาถามราจี๊ฟโดยตรง

“นานหลายชั่วยามแล้วครับ ผมให้ฮาน่าซื้อเสบียงเตรียมเอาไว้แล้ว เราเดินทางต่อกันได้ทันทีเลย” ยูซุปรายงาน ราจี๊ฟจึงพยักหน้าให้สไบนางเดินตามเขาไป แต่ตัสนีมขัดขึ้น

“คุณราจี๊ฟคะ ฮาน่าเขาไม่ได้พบกับนายเขามาหลายวัน ฉันว่าให้เขานั่งอูฐด้วยกันดีไหมคะ ส่วนฉันจะนั่งอูฐตัวเดียวกับคุณเอง”

“อย่าลำบากเลยตัสนีม ฮาน่าเขาเห็นว่านายหญิงของเขาปลอดภัย ก็น่าจะเพียงพอแล้ว จริงหรือไม่ฮาน่า” เขาหันมาถาม ฮาน่าได้ทีจึงเสริมไปด้วย

“ฉันจะอุ่นใจที่สุดเชียวค่ะ ถ้าเห็นนายหญิงอยู่กับคุณราจี๊ฟ”

“ดี งั้นไปเถอะ” เขาแตะข้อศอกสไบนางให้ออกเดิน สไบนางกลั้นยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของตัสนีมที่ตวัดมองสาวใช้ของเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

จากนั้นกองคาราวานย่อมๆ จึงเริ่มต้นออกเดินทางกันอีกครั้ง ความมืดแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ อากาศเย็นเยือกเริ่มเคลื่อนผ่านเข้ามาแทนที่ความร้อนระอุราวจะหลอมละลายสิ่งมีชีวิตให้มอดดับ เริ่มต้นการเดินทางสู่ความเวิ้งว้างว่างเปล่า ไม่มีกองคารานวานอื่น ไม่มีเหล่าเบดูอิน ไม่มีสินค้าวางขายคึกคักให้เห็น

การเดินทางผ่านไปจนถึงเช้า แสงสีทองเริ่มสาดจับ ความร้อนขจัดความหนาวเหน็บจนหมดสิ้นไป เดินทางต่อไปจนถึงบ่ายคล้อย ราจี๊ฟจึงสั่งให้หยุดพัก ทาสชายสองคนที่ติดตามมาด้วยกางกระโจมขึ้นมาสองหลัง สำหรับผู้ชายหลังหนึ่งและผู้หญิงอีกหลังหนึ่ง

ฮาน่านั้นจัดการเตรียมเสบียงไว้ให้ ได้ยินราจี๊ฟพูดถึงหมู่บ้านจาราวาขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ตัสนีมนิ่งคิด ลูกพี่ลูกน้องสาวของเธอคิดจะทำอะไรกันแน่ จู่ๆ คิดจะไปหมู่บ้านกันดารนั้นทำไม แล้วป้าของเธอรู้หรือไม่ว่าลัยลาจะไปที่นั่น ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ

สังหรณ์ในใจบอกว่ามันจะไม่เป็นผลดีแก่ป้าของเธอเลย

หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้น เมื่อเห็นว่าทาสชายกางกระโจมเสร็จแล้ว เธอเรียกมันคนหนึ่งมาอีกมุมหนึ่ง มองซ้ายแลขวาว่ามีใครเห็นหรือไม่

“ข้ามีเรื่องจะให้แกทำ”

“อะไรหรือครับคุณตัสนีม” ทาสชายผิวหมึกถามขึ้นนอบน้อม ตัสนีมหยิบเงินจากถุงยื่นให้  ชายผิวดำรับมางงๆ ไม่เข้าใจว่าตัสนีมต้องการอะไร

“เมื่อถึงโอเอซีสข้างหน้า ให้แกหลบเร้นออกไปจากกลุ่ม กลับไปที่บ้าน แล้วบอกกับท่านป้าว่าพวกเรากำลังจะมุ่งหน้าไปหมู่บ้านจาราวา”

“แต่คุณตัสนีม” ทาสชายหน้าซีด ไม่กล้าทำตาม

“แกเลือกเอา ถ้าแกทำตามคำสั่งของฉัน แกก็จะได้เงินนี่ มันมากกว่าค่าจ้างของแกตั้งเท่าไร แต่ถ้าแกไม่ทำ ฉันนี่แหละจะทำให้แกเป็นผีเฝ้าทะเลทรายเอง” ตัสนีมขู่ขึ้นด้วยแววตาดุดัน

+++โหลดที่นี่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น