จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55,084 Views

  • 44 Comments

  • 431 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    108

    Overall
    55,084

ตอนที่ 62 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ก.พ. 60

“ขอบคุณนะคะคุณวิน  คุณเป็นผู้ชายที่น่ารักและแสนดีที่สุดในโลก รองจากพ่อของฉัน” เธอบอกขึ้นจากใจจริงทำให้คนฟังอดเขินขึ้นมาไม่ได้ แต่คำตอบกลับตรงข้าม

“ไม่เป็นไร ผมทำไปเพราะเรื่องงาน ถ้าคุณช้า ผมก็ช้าไปด้วย” จู่ๆ เขาก็ตอบออกมาแบบไร้เยื่อไยจนคนฟังสะอึกอึ้ง แววตาของเธอสลดลง เปลือกตาหลุบลงต่ำ หากแล้วก็ฝืนส่งยิ้มมาให้

“จริงด้วยนะคะ ถ้าฉันเล่นไม่ได้ คุณก็พลอยช้าไปด้วย”

“ไปเถอะ ได้เวลาที่คุณจะแสดงฝีมือแล้ว” เขาลุกขึ้นยืนก่อน เบือนหน้าไปอีกทาง ไม่อยากทนมองแววตาผิดหวังของคนตรงหน้า เขาเองก็เสียใจที่พูดอย่างนั้นกับเธอ แต่เพราะหัวใจของเขามันกำลังถลำลึก เขาต้องหยุดมันก่อนที่จะถอนตัวไม่ขึ้น

น้องสาวเขาเกลียดสไบนางมาก ถ้าเขาปล่อยใจให้รักเธอ อย่างไรเสียวิมาดาไม่มีทางยอม

เข้าฉากวันนี้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ลัยลาเล่นได้ดีขึ้น บางฉากผ่านได้แค่เทคเดียว เรียกเสียงปรบมือให้กับเธอ พลอยทำให้คนสอนยิ้มปลื้มไปด้วย และยิ้มนั้นเธอก็บังเอิญเห็นเขาพอดี แต่พอส่งยิ้มโต้ตอบ เขากลับวางหน้าเฉย แล้วเบือนหน้าหนี

หญิงสาวมองตามด้วยอาการเซื่องซึม เดินไปเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวด้วยอาการเหงาหงอย มือเรียวหยิบกระเป๋าหนังขึ้นมาสะพาย วันนี้ลำยองขอมารับช้า เธอเห็นว่าเวลายังเหลืออยู่มากจึงคิดจะแวะไปเยี่ยมแม่ จะโทรหาโมริสาก็เกรงใจ

หญิงสาวเอ่ยลาทุกคน แล้วเดินออกไปเรียกแท็กซี่ แต่รถสีดำเป็นมันปลาบคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดแทนที่ กระจกถูกกดเลื่อน พร้อมกับชายคนขับชะโงกหน้าออกมาถาม

“น้าคุณไม่มารับเหรอ”

“มาค่ะ แต่อีกเกือบสองชั่วโมง ฉันจะแวะไปธุระสักหน่อยน่ะค่ะ” เธอบอกขึ้นพลางชะเง้อคอมองหารถแท็กซี่ ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงอาสาอย่างอดไม่อยู่

“ผมไปส่งให้”

“เอ่อ จะดีหรือคะ” เธอลังเล เพราะเห็นท่าทีเย็นชาห่างเหินของเขามาก่อนหน้านี้ วินธวัฒน์เองพอเห็นเธอต้องยืนตากแดดโบกแท็กซี่แล้วก็อดไม่ได้ ทั้งที่พยายามจะถอยห่าง แต่กลับเดินหน้าเข้าไปหาเสียเอง

“ผมไม่มีธุระที่ไหน หรือคุณมีนัดกับใคร” ประโยคหลังค่อนข้างห้วนอย่างไม่ทราบสาเหตุ เพียงแค่นึกว่าเธอมีนัดกับผู้ชายคนไหน ถึงขนาดไม่กล้าให้เขาไปส่ง หัวใจก็พลันร้อนรุ่มแปลกๆ

“ไม่หรอกค่ะ ฉันก็แค่เกรงใจ”

“ถ้าแค่นั้นก็ขึ้นมา” วินธวัฒน์เผลอหลุดรอยยิ้มออกมาจนเธอแปลกใจ

 อะไรของเขานะ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย เดาใจไม่ถูกจริงๆ

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถของเขาเรียบร้อยแล้ว เธอจึงบอกว่าต้องการไปที่ไหน คิ้วหนาเลิกขึ้นสูง แปลกใจที่เธอให้เขาพาไปโรงพยาบาล ที่สำคัญเป็นโรงพยาบาลจิตเวชเสียด้วย

“คุณจะไปเยี่ยมใครหรือ”

“แม่ค่ะ แม่ฉันอยู่ที่นั่น” เธอตอบแบบไม่อาย เธอเห็นว่าเขาเองก็เป็นเพื่อนคนหนึ่ง ถึงบางครั้งจะดูเคร่งเครียดเอากับเธอ แต่เธอก็ดูออกว่าเขาไม่ได้หวังร้ายกับเธอ

“แม่คุณหรือ” ชายหนุ่มย้อนถาม น้ำเสียงค่อนข้างแสดงความแปลกใจ จะว่าไปสื่อทุกฉบับที่ลงข่าวของเธอไม่เคยเอ่ยเรื่องแม่ของสไบนางเลย บอกเพียงว่าหญิงสาวอาศัยอยู่กับยายและน้ามาตั้งแต่จำความได้ ทุกคนจึงเข้าใจไปเองว่าแม่เธอเสียชีวิตไปแล้ว

“ค่ะ ฉันอยากไปเยี่ยมท่าน ไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว คุณช่วยแวะร้านขนมตรงนั้นให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ไปแล้วไม่มีอะไรติดมือไปฝากท่าน รู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้” หญิงสาวหัวเราะด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนไปเยี่ยมคนป่วยธรรมดา เขาทำตามคำสั่งด้วยการจอดเทียบรถเอาไว้ข้างทาง ลงจากรถเดินไปเป็นเพื่อนเธอ แต่หญิงสาวร้องห้าม

“อย่าลำบากเลยค่ะ คุณรอในรถเถอะ ฉันเลือกแค่แป๊บเดียวก็มาแล้ว” เธอบอกด้วยความเกรงใจ ทว่าคนฟังยังดึงดันจะไปให้ได้

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบหรอก บอกแล้วไงว่าผมไม่มีธุระที่ไหน ถ้าคุณจะซื้อขนมไปฝากแม่คุณ ก็ต้องเลือกของที่ท่านอยากกินจริงๆ ท่านชอบกินอะไรล่ะ ผมรู้จักร้านขนมอร่อยๆ ในย่านนี้หลายเจ้า” เขาเอ่ยถามขึ้น ท่าทางเขาเป็นคนพิถีพิถันไปกับทุกอย่าง เอาใจใส่คนรอบข้าง ทั้งที่สไบนางเคยบอกว่าไม่ถูกกันมาแค่ไหน

เขาจูงมือเธอไปยังร้านขนมร้านหนึ่ง ตกแต่งน่ารัก ดูเหมือนเจ้าของร้านจะรู้จักเขาเป็นอย่างดี เพราะรีบปรี่เข้ามาทักทาย คิ้วสวยได้รูปเลิกขึ้นสูง พลางจับตามองไปที่มือของเขาที่ยังเกาะกุมมือเธออยู่ ชายหนุ่มมองตามแล้วรีบปล่อยมือเธอในทันที

“รับอะไรดีคะวันนี้ ของชอบยายวิอย่างเคยรึเปล่า”

“ว่าไงคุณหวาน คุณอยากได้ขนมอะไร” เขาหันมาถาม หญิงสาวกวาดสายตามองขนมไทยๆ ในตู้โชว์ที่จัดใส่ถาดใบตอง สีเหลืองนวลของขนมอย่างหนึ่งที่ปั้นเหมือนดอกไม้ทำให้เธอสนใจ แต่นึกชื่อไม่ออกจึงชี้มือไปที่ถาดนั้น รวมทั้งขนมอีกหลายอย่าง

“ทองหยิบ ฝอยทอง ช่อม่วง และกลีบลำดวนนะคะ” เจ้าของร้านใช้ที่คีบจัดใส่กล่องใบเล็กให้อย่างคล่องแคล่ว ลัยลาพยายามจดจำชื่อขนมแต่ละอย่างเอาไว้ เธอมาอยู่เมืองไทยไม่นาน แต่ยิ่งรู้สึกว่าที่นี่มีอะไรหลายอย่างให้น่าทึ่ง อาหารการกินมีมากมายหลากหลาย ทุกอย่างประณีตงดงามชวนให้หลงใหล

“น่ากินจังเลยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยชม ตามองจับขนมตรงหน้าเป็นประกายจนวินธวัฒน์มองขำๆ กับท่าทางให้ความสนใจเกินเหตุของเธอ

“คุณทำเหมือนไม่เคยกิน ที่กองเขาสั่งมาเลี้ยงบ่อยๆ”

“นานแล้วนี่คะ ฉันจำไม่ค่อยได้” หญิงสาวแก้ตัว หยิบกระเป๋าสตางค์มา ทว่าคนตัวโตแย่งจ่ายตัดหน้าไปก่อน ยิ่งทำให้เธอเกรงใจเข้าไปใหญ่ “คุณวินคะ ฉันว่า

“ไม่เป็นไรน่า แค่นี้เอง วันหลังคุณค่อยเลี้ยงตอบแทนผม” เขาตัดบท มองนาฬิกาแล้วชวนเธอออกไป หญิงเจ้าของร้านมองตาม ริมฝีปากหยักลึกเม้มสนิทจนกลายเป็นสีซีด

เธอเป็นเพื่อนกับวิมาดา มีหรือจะไม่รู้ว่าเพื่อนรักของเธอ เกลียดแม่ดาราจอมแอ๊บนี่มากแค่ไหน และรู้ด้วยว่าวินธวัฒน์เองก็ไม่ชอบหน้าหล่อนนัก แต่วันนี้สิ่งที่เห็นกลับตรงข้าม ที่สำคัญ เขาจับมือถือแขนหล่อนเข้ามาในร้าน แถมยังช่วยจ่ายเงินให้อีก

มือไวเท่าความคิด เริงระวีย์ รีบกดโทรศัพท์ รายงานสิ่งที่เห็นให้วิมาดารู้ทันที

 

เครือวัลย์ยิ้มแย้ม ปะแป้งหอมฟุ้ง นั่งชะเง้อรอคอยผู้มาเยี่ยม แต่ทันทีที่เห็นใบหน้าของลูกสาวคนสวย ใบหน้าที่ฉีกยิ้มก็หุบฉับลงในทันที

“แม่ ฉันมาเยี่ยม” ลัยลาคุกเข่าลงข้างรถเข็น ยื่นขนมถุงหนึ่งให้พยาบาล อีกถุงให้กับเครือวัลย์ ที่ตอนแรกว่าจะไม่รับ แต่พอได้กลิ่นขนมไทยๆ ที่เคยชอบก็เปลี่ยนใจ ลัยลาเห็นอย่างนั้นก็อมยิ้ม

“แม่กินตอนนี้เลยไหม เดี๋ยวฉันแกะให้” เธอประคองแม่ให้นั่งบนม้าหินอ่อน จัดการแกะขนมสีสวยวางเอาไว้ตรงหน้า เครือวัลย์กินเข้าไปหลายคำจึงเงยหน้ามองชายหนุ่มแปลกหน้า

“ใคร?”

“ผมชื่อวินครับ เป็นเพื่อนคุณหวาน” ชายหนุ่มแนะนำตัวเองแล้วทรุดตัวลงนั่งติดกับหญิงสาว มองดูเครือวัลย์ตั้งหน้าตั้งตากินแล้วอมยิ้ม

“หวาน” เครือวัลย์ทำหน้าครุ่นคิด มองหน้าลูกสาวอีกครั้งแล้วส่ายหน้า “ไม่ใช่ ไม่ใช่หวาน”



+++ โหลดที่นี่ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #25 Janten89 (@Janten89) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:45
    ลุ้นๆๆๆค่ะ
    #25
    0