จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,906 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    89

    Overall
    54,906

ตอนที่ 42 : อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ต.ค. 59

“แม่ลองกินดูนะ ฉันทำมาให้ ชาวาร์มา แม่ลองชิมดูสิจ๊ะ ว่าเคยกินไหม” หญิงสาวจัดแจงหยิบขนมแซนด์วิชห่อด้วยเนื้อไก่ ปรุงด้วยหัวหอมและเครื่องเทศหลายอย่างให้

เครือวัลย์มองอย่างชั่งใจ หากแล้วมือก็ค่อยๆ เอื้อมออกไปรับพลอยทำให้คนอื่นๆ หายใจโล่งคอไปด้วย ลัยลาคะยั้นคะยอ คนป่วยจึงกัดเข้าไปเต็มคำ

“อร่อยไหมคะ” ลัยลามองลุ้น เครือวัลย์เคี้ยวช้าๆ ดวงตาจับจ้องไปบนใบหน้าของลัยลา จู่ๆ หยาดน้ำตาก็คลอเอ่อจนเธอตกใจ

“เครือ เป็นอะไรวะ” ยายประนอมแย่งขนมมาถือไว้แล้วกัดเข้าปาก  “ก็อร่อยดีนี่หว่า”

“อร่อย” เครือวัลย์บอกทำให้ทุกคนดีใจ ดูเหมือนดวงตาที่ทอดจับลูกสาวจะมีร่องรอยแสดงความเป็นมิตรขึ้น แล้วยังกินอาหารตรงหน้าไปอีกหลายอย่าง

“ข้าละตายตาหลับ” ยายประนอมถอนหายใจ โล่งอกที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี กินเสร็จแล้วจึงหันมาหาลูกสาว “นังลำยองพาข้าไปฉี่ทีสิวะ ลุ้นไปกับนังสองแม่ลูกจนฉี่จะราดแล้ว”

“ทำไมไม่ปล่อยให้ราดเลยละแม่ จะลุ้นอะไรนักหนา ยังไงเขาก็แม่ลูกกัน” ลำยองส่ายหน้าแต่ก็พาไปแต่โดยดี ปล่อยให้หลานสาวอยู่กับแม่ตามลำพัง

“แม่จำฉันได้รึเปล่า” ลัยลาดึงมือคนตรงหน้ามากุมไว้ เครือวัลย์จับจ้อง แล้วส่ายหน้า

“ลัยลา แม่มีลูกสาวชื่อลัยลารึเปล่า”

“ลัยลา!” เครือวัลย์อุทานขึ้น หัวใจกระตุกวูบไหว นานเท่าไรแล้วที่ชื่อนี้ไม่เคยผ่านหูแต่รู้สึกคุ้นเคย พยายามนึกแต่ยังนึกไม่ออก

“ใช่ค่ะ สไบนางกับลัยลา ลูกสาวของแม่”

“สไบนาง หวาน” เครือวัลย์ทวน หากแล้วเมื่อจับจ้องไปหาคนตรงหน้าก็เอ่ยด้วยเสียงผะแผ่วคล้ายไม่แน่ใจ “ลัยลา

“ค่ะแม่ ลัยลา ลูกสาวฝาแฝด เขาเป็นลูกของแม่ หรือลูกของรามิลยา” ลัยลาเห็นว่าเครือวัลย์มีปฏิกิริยาคล้ายจะจำได้ จึงรีบถาม หากแล้ว ชื่อรามิลยาก็ทำให้เครือวัลย์ผวาเฮือก ผุดลุกขึ้นแล้วหวีดร้อง จานชามตรงหน้าถูกโยนทิ้งกระจัดกระจาย แล้วตบตีลูกสาวพัลวัน

“คุณเครือคะ อย่าค่ะ” พยาบาลเข้ามาห้ามปราม แต่ไม่เป็นผล ลำยองที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ วิ่งอ้าวมาช่วยห้ามจับแขนคนป่วยคนละข้างกับพยาบาล แต่เท้าที่ว่างของเครือวัลย์ยังเตะถีบ

“แม่” ลัยลาตกใจ ยายประนอมรีบเข้ามาสำรวจเนื้อตัวของหลานสาว

“ตายแล้ว เขียวเป็นจ้ำเชียวหลานยาย นังเครือ นี่มันลูกในไส้เอ็งนะ ทำมันได้ลงคอ รู้อย่างนี้ข้าไม่ให้มันมาเยี่ยมเอ็งเสียก็ดี” ยายประนอมสงสารหลานสาวจับใจพลางมองลูกสาวด้วยความโกรธ

“ไม่เป็นไรจ้ะยาย แม่คงตกใจ”

“ออกไป! นังรามิลยา ออกไป” เครือวัลย์อาละวาดดิ้นรน ท่าทางกราดเกรี้ยวเอาเรื่อง แต่พักเดียวก็เกิดอาการตัวสั่นหวาดกลัว

“แม่” ลัยลาขยับเข้าหาแต่คนไข้ปัดป้องใบหน้าตัวเองอย่างกลัวเกรง

“กลัวแล้ว ๆ อุลมาน อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันไม่กลับไปแล้ว” เครือวัลย์ร้องโฮ พยาบาลจึงจัดการฉีดยาระงับประสาทให้ ทั้งที่แทบไม่ได้ใช้เลยมานานหลายสัปดาห์ ครั้งสุดท้ายก็เมื่อตอนสไบนางมาเยี่ยมแม่ เมื่ออาการเครือวัลย์สงบลงแล้วพยาบาลจึงพาตัวออกไปพัก

“โอ๊ยอะไรก็ไม่รู้พี่เครือนี่ ดีๆ อยู่แท้ๆ ก็บ้ามาซะได้” ลำยองบ่น มองบาดแผลจากรอยข่วนของหลานสาวแล้วหนักใจ “ไปกันเถอะแม่ ฉันต้องรีบพาหวานมันไปหาหมอ อีกสองวันมีงานเดินแบบการกุศลของห้องเสื้อโสมชบา จะหายทันรึเปล่าก็ไม่รู้”

“เดินแบบ?” ลัยลาหน้าเหลอ มีงานพวกนี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน ในเมื่อสไบนางปฏิเสธงานทุกชิ้นเป็นเวลาหนึ่งเดือน หรืออย่างน้อยจนกว่าจะกลับมา “แต่ฉัน



+++ โหลดที่นี่จ้า


ฝากคลิปของน้องชินบีกับคุณยายด้วยนะคะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น