จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55,132 Views

  • 44 Comments

  • 431 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    55,132

ตอนที่ 4 : อัพ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ก.ค. 59

หลังอาบน้ำเสร็จ พรุ่งนี้มีเข้าฉากตอนบ่าย เธอจึงเข้ามาหายายในห้องนอนแล้วหอบหมอนกับผ้าห่มเข้ามาด้วย ยายประนอมเองเป็นคนนอนดึกเพราะติดละคร โดยเฉพาะหากเรื่องไหนมีหลานสาว

“ยังไม่นอนเหรอจ๊ะยาย”

“ยัง นี่กำลังดูนางร้ายมันตบนางเอก แหม๊ นังนี่ก็โง่ ให้เขาตีอยู่ได้” คนพูดจับจ้องมองละครโทรทัศน์อย่างตั้งใจ สไบนางหัวเราะขึ้นเบาๆ กับท่าทางเอาจริงเอาจังของผู้เป็นยาย

“โธ่ยาย เขาแค่แสดงไปตามบท”

“ยังไงข้าก็ชอบอยู่ดี แล้วนี่ทำไมยังไม่นอน เดี๋ยวนังลำยองก็มาเฉ่งอีกหรอก นอนดึกตาดำ มีหวังได้โดนมันแปะแตงกวาเต็มหน้า มีอย่างรึ ของมันมีไว้กิน แต่ดันอุตริเอาไปทาหน้า” ยายประนอมบ่น เป็นเวลาที่ละครจบพอดีจึงเอื้อมมือปิดรีโมตคอนโทล

“พรุ่งนี้ตื่นสายได้จ้ะยาย หวานมีเรื่องอยากคุยกับยาย จะนอนคุยกันทั้งคืนเลย” หญิงสาวขยับมานั่งข้าง กอดเอวแล้วซบลงกับตัก มือเหี่ยวย่นจึงเอื้อมมาลูบเบาๆ

“มาสิลูก ปะ” ยายประนอมหยัดกายลุกขึ้น สไบนางประคองให้นอนลงบนเตียงแล้วขึ้นไปนอนเคียงข้าง หนุนแขนยายอย่างที่เคยทำเสมอๆ

“ยาย” สไบนางทำเสียงยานคาง มือเอื้อมมาจับนมเหี่ยวๆ เล่นไปมา

“หืม”

“วันหยุดนี้หวานจะไปเยี่ยมแม่” สไบนางบอกแล้วแอบมองอาการผู้เป็นยาย

“ก็ดี ไม่ได้ไปนานแล้วนี่”

“ยาย ทำไมเวลาที่แม่เห็นหวาน แม่จะต้องอาละวาดทุกที แม่เขาไม่อยากมีหวานหรอกเหรอ” เธอเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยมานาน กับคนอื่นแม้จะพูดจารู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง แต่แม่ก็ไม่เคยอาละวาดเอากับใคร แต่กับเธอ เหมือนเป็นศัตรูกันมากกว่าลูกในไส้

“ก็นังเครือมันบ้า จะเอาอะไรกับมันเล่า” ยายประนอมบอกปัด

“แล้วทำไมกับคนอื่นแม่ไม่เป็น อาละวาดเอากับหวานคนเดียว” สไบนางแย้งขึ้น ไม่มีใครยอมเล่าซะทีว่าก่อนที่แม่จะเป็นบ้า มันเกิดอะไรขึ้น

“ข้าจะไปรู้เหรอวะ ข้าไม่ใช่คนบ้านี่หว่า ไม่เอาแล้ว ง่วงจะตาย” ยายประนอมคว้าผ้าห่มมาคลุมโปง แต่หญิงสาวยังดึงดัน

“ยาย เมื่อก่อนแม่เป็นยังไง บอกหวานหน่อยไม่ได้เหรอ หวานโตแล้วนะ” คนถามเริ่มเสียงเครือ จนคนฟังใจอ่อน แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มเล่ายังไงดี

“แม่แกเป็นคนสวย ใครๆ ก็ชมกันทั้งนั้น มีผู้ชายมากมายมาสนใจ แต่แม่แกมันไม่คิดจะมองใคร เพราะไม่อยากแต่งงานแล้วลำบากเหมือนยาย” ยายประนอมเริ่มเล่า

“แล้วพ่อละจ๊ะยาย”

“ข้าไม่รู้” หญิงชราส่ายหน้า

“โธ่ยาย ไหนๆ ก็บอกแล้วก็บอกให้หมดเถอะ ปิดบังไว้ทำไม หวานไม่ใช่เด็กๆ ที่ยายจะกลัวหวานกลายเป็นเด็กมีปัญหาแล้วหนีออกจากบ้านหรอกนะ” หญิงสาวทำหน้างอนๆ ยายประนอมจึงมอบมะเหงกให้เป็นรางวัลไปทีหนึ่ง ก่อนบอกขึ้น

“ข้าไม่ได้ปิด แต่ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าพ่อแกเป็นใคร มีคนมาชวนแม่แกไปทำงานที่ห้องอาหาร เป็นนักร้อง นังเครือมันทั้งสวย ทั้งเสียงดี ใครๆ ก็ชอบ แล้วก็มีคนชวนมันไปทำงานที่ประเทศอะไรข้าก็จำชื่อไม่ได้ ไอ้ประเทศที่มันมีแต่ดินทราย มีน้ำมันเยอะๆ น่ะ”

“แล้วไงอีกยาย”

“นังเครือมันหายไปตั้งหลายปี แต่ก็ส่งเงินมาให้ใช้ตลอด แล้วจู่ๆ มันก็หอบเอ็งกลับมาตอนขวบกว่าๆ มันรักมันหลงแกจะตายไป เลี้ยงอย่างกับไข่ในหิน แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น นังเครือมันถูกยิงปางตาย พอฟื้นขึ้นมามันก็คลุ้มคลั่งต้องไปอยู่โรงพยาบาลบ้า หวานเอ๊ยยายรู้เท่านี้จริงๆ”

 ยายประนอมเอื้อมมือมาลูบศีรษะหลานสาวเบาๆ อย่างสงสาร ตั้งแต่เล็กจนโต สไบนางไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่ อยู่กับยายก็ไม่ได้สุขสบาย ต้องช่วยทำงานตั้งแต่จำความได้

“เท่านี้ก็ดีแล้วจ้ะยาย สักวันหนึ่งแม่ก็คงหาย แล้วเล่าให้หวานฟังเองว่าพ่อหวานเป็นใคร”

“ข้าว่าพ่อแกคงรวยใช่เล่น เพราะนังเครือมันส่งเงินมาให้ทีละหลายหมื่น มีช่วงหลังๆ ก่อนที่จะพาแกหนีมานี่แหละที่มันขาดส่ง ลำพังจะพึ่งนังลำยองละก็อย่าหวัง หายไปตั้งแต่ยังไม่จบมอสาม เงินไม่ส่งมาให้แม่ใช้สักบาท หน็อย..พอเห็นหลานสบายเข้าหน่อย จำทางกลับมาขึ้นมาได้” หญิงชราค่อนขอดไปถึงลูกสาวคนเล็ก

“ช่างน้าแกเถอะยาย มีน้าลำยอง หวานก็สบายขึ้นเยอะ ลำพังหวานก็จำไม่ได้หรอกว่าวันหนึ่งๆ ต้องทำอะไรบ้าง แล้วน้าแกก็ต่อรองราคาเก่งด้วยนะยาย”

“ต่อเข้ากระเป๋ามันสิไม่ว่า ดูซิ ไม่สงสารหลานบ้าง รับงานทุกวัน แบบนี้ร่างกายใครจะไปทนไหว ผอมลงไปตั้งเยอะเชียว” ยายประนอมปรารภขึ้นอย่างเป็นห่วง

“ผอมๆ แหละดีแล้วยาย ตอนนี้ใครๆ ก็อยากได้นางเอกผอมๆ ทั้งนั้น มันขึ้นกล้องดี” หญิงสาวหัวเราะแล้วปิดปากหาพลางซุกศีรษะเข้ากับทรวงอกเหี่ยวย่น “นอนเถอะยาย ดึกแล้ว”

“ฮื่อ ก็ดีเหมือนกัน เดี๋ยวยายจะลุกขึ้นมาทำแกงไก่ให้กินแต่เช้า ไม่ได้กินนานแล้วนี่”

“ยายเอาข้าวมาล่อหวานอีกแล้ว แบบนี้เมื่อไรจะผอมเล่า” คนพูดทำหน้าโอดครวญ สองยายหลานผลัดกันพูดคุยหยอกล้อไปมาจนหลับสนิทด้วยกันทั้งคู่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น