จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 55,130 Views

  • 44 Comments

  • 431 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    34

    Overall
    55,130

ตอนที่ 2 : อัพ 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ก.ค. 59

“ค่าแล้วยังทำหน้าเบื่อโลก นอกจากต้องสวยแล้ว แกต้องฉีกยิ้มตลอดเวลา เข้าใจไหม ยิ้มเหมือนนางงามน่ะ ทำท่าแบบรักเด็ก รักประชาชน” คนสอนลงทุนทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ดูน่าขำมากกว่าน่าดู

“โธ่ น้าลำยอง แค่เล่นละครหวานก็ต้องท่องจำบทจนปวดหัวจะแย่แล้ว ถ่ายเสร็จน้ายังจะให้หวานเล่นละครต่ออีกเหรอ ไม่ไหวจะเคลียร์” หญิงสาวส่ายหน้ายิ้มๆ คว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องที่ไหล่ เอ่ยขอตัวเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำให้น้าสาวส่งค้อนให้

“เตือนนิดเตือนหน่อย ทำเบื่อ ฉันทำไปก็เพราะหวังดีกับแกทั้งนั้น”

“รู้แล้วๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะน้าจ๋า” สไบนางหยิกหมับไปที่แก้มของน้าสาว แล้วเดินตัวตรงออกไป คนเป็นน้ามองตามหลังแล้วส่ายหน้า จากนั้นจึงก้มหน้าก้มตาดูคิวงานของหลานสาว ที่ตัวเองรับงานเอาไว้ชนิดที่สไบนางจะหาโอกาสเที่ยวพักผ่อนไม่ได้เลย

ของแบบนี้นำขึ้นให้รีบตัก อีกหน่อยก็แก่ตัวไป เป็นนางเอกไม่กี่เรื่อง บางคนก็ได้เล่นบทน้าบทแม่กันแล้ว ตอนนี้มีงานก็ต้องรีบๆ รับไว้

สไบนางมีรายได้ดีเท่าไร รายได้ของเธอก็งอกเงยตามไปด้วย จะมีงานอะไรสบายเท่างานแบบนี้ ไม่ต้องเล่นเอง ถ่ายเองให้เมื่อย ก็มีเงินใช้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลายสายเป็นเลขาฯ ของเสี่ยซ้ง ชายแก่ร่างท้วม อายุคราวพ่อแต่คิดอยากกินหญ้าอ่อน โดยเฉพาะดาราสาวๆ ที่กำลังดัง และเพราะเป็นเจ้าบุญทุ่ม จึงมีดาราสาวหลายคนตอบรับง่ายดาย ทั้งที่หน้าตาและอายุของเสี่ยซ้งเหมาะจะอยู่บ้านพักชราหรออยู่กับบ้านเลี้ยงหลานมากกว่า

“ทานข้าวเย็นคืนนี้เหรอคะ ว่างค่ะ แต่ไม่รู้ว่าสไบนางเขาจะยอมไปหรือเปล่านะคะ กว่าจะเลิกกองก็เหนื่อยจนแทบขาดใจ” ลำยองทำเป็นเล่นตัวเพื่อต่อรองราคา

“ท่านบอกว่าแค่ทานข้าวเย็นนะคะ แค่กินข้าว แต่ท่านจะให้เครื่องเพชรสวยๆ ราคาก็แค่หลักแสน ฉันว่ามันน่าสนใจนะคะ” เลขาฯ สาวหว่านล้อม ริมฝีปากบิดเยาะหยัน เพราะเห็นมามากแล้วพวกนางเอกตีบทน้ำตาท่วมจอแตกกระจุย แต่นอกจอโสเภณีรักสบายดีๆ นี่เอง

“หลักแสน!” ลำยองตาโต กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ รีบรับปากทันทีโดยไม่รอถามความเห็นจากสไบนาง เพราะเห็นว่าแค่กินข้าวแล้วได้เงินมาเป็นแสน ถ้าหลานสาวเธอปฏิเสธก็โง่มาก

คิดได้อย่างนั้นลำยองจึงรีบไปดักรอหลานสาวถึงหน้าห้องแต่งตัว แล้วดึงตัวสไบนางมาอีกมุมหนึ่งในที่ลับตาคน แล้วกระซิบบอกเรื่องเสี่ยซ้ง

“ไม่ค่ะ หวานไม่ไป” สไบนางปฏิเสธแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดนาน

“นังหวาน แกอย่าโง่ไปหน่อยเลย แค่ไปกินข้าว ไม่ได้ไปนอนกับเขาซักหน่อย” ลำยองเค้นเสียงรอดไรฟัน พูดดังไม่ได้ เพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน ถ้าเป็นที่บ้านละก็ แม่จะอาละวาดให้บ้านแตก

“ไม่นอนวันนี้ วันหลังก็ต้องนอน ใครจะให้เงินค่ากินข้าวมาฟรีๆ ตั้งแสน น้าอยากไปน้าไปก็ไปเองเถอะ” สไบนางไม่สนใจข้อเสนอแสนงาม ที่ดาราสาวหลายคนยอมรับข้อเสนออย่างง่ายดาย งานง่าย ไม่ต้องเหนื่อย แค่นอนอ้าขาอย่างเดียวก็ได้เงินใช้

“ถ้าเขาเอาฉันละก็ ฉันไม่มายืนบอกแกตรงนี้หรอก”

“น้าบอกเขาไปเลยแล้วกัน ว่าหวานไม่ไป เงินที่หามาได้ด้วยวิธีแบบนี้ น้าก็รู้ว่าหวานไม่ชอบ”

“แกมันโง่ โง่เหมือนแม่แกไม่มีผิด” ลำยองฮึดฮัดทำให้หญิงสาวชะงักเท้าที่กำลังจะเดินหนี เธอหยุดแล้วหันมาเผชิญหน้ากับผู้เป็นน้า

“หมายความว่ายังไง”

ลำยองอึกอักเมื่อเผลอตัวพูดอะไรออกไป เพราะรับปากกับแม่เอาไว้แล้ว ว่าจะไม่บอกเรื่องปูมหลังของเครือวัลย์ให้ใครรู้

“เปล่า ฉันก็พูดไปอย่างนั้นแหละ”

“ไม่ น้าต้องมีอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ๆ บอกฉันมานะน้า ว่าพ่อฉันเป็นใคร แล้วฉันจะไปกินข้าวกับเสี่ยซ้งอย่างที่น้าต้องการ” หญิงสาวต่อรอง แต่ผู้เป็นน้าไม่หลงกล

“เรื่องของแก ไม่อยากได้เงินแสนมาใช้ฟรีๆ ก็ตามใจ”

“น้าลำยอง น้าก็รู้ว่าฉันอยากรู้มาตลอดว่าพ่อฉันเป็นใคร เขาต้องไม่ใช่คนไทยใช่ไหม” เธอถามอย่างนั้น เพราะดูอย่างไรหน้าตาเธอก็บอกว่าไม่ใช่ไทยแท้

จมูกโด่งเกินปกติของคนไทยโดยทั่วไป ผิวสีออกน้ำผึ้งสวย ดวงตาสีสนิมกลมโตล้อมกรอบด้วยแพขนตาหนาระยับ ชั้นหนังตาลึกดูมีมิติ จมูกหยักได้รูปสวย ดูแล้วเหมือนผู้หญิงแขกโบราณแต่ก็ผสมผสานกับความเป็นไทยได้อย่างลงตัว

“จะไปรู้ได้ไงล่ะ ฉันไม่ได้อยู่ใต้เตียงแม่แกนี่หว่า อยากรู้ก็ไปถามพี่เครือเองสิวะ” ลำยองทำโมโหกลบเกลื่อน เพราะไม่อยากตอบคำถามนั้น

“น้าก็รู้ว่าแม่จำอะไรไม่ได้”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 S'mild (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 11:25
    สไบนาง นึกแล้วอยากกินหมูจุ๋ม 55
    #1
    0