จุมพิตในเพลิงทราย อีบุ๊ก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 54,882 Views

  • 44 Comments

  • 432 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    65

    Overall
    54,882

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ก.ค. 59

สไบนางแอบหลบลำยองที่แวะเข้าร้านสปาไป รพ.จิตเวช โดยอ้างว่าขอออกไปชอปปิงให้หายเหนื่อยจากการทำงานติดต่อกันมาหลายวัน

ลำยองแทบว่าจะไม่ปฏิเสธงานไหนที่ติดต่อมาเลย ทั้งงานเดินแบบ ถ่ายแบบ อีเวนท์ ละคร แล้วไหนจะรายการต่างๆ ทำให้เธอแทบไม่มีเวลาหายใจเลยตลอดสองสัปดาห์

หญิงสาวลงจากรถด้วยหัวใจเต้นระทึก ซื้อขนมที่ยายเคยบอกเอาไว้ว่าเป็นของที่แม่ชอบมาหลายอย่าง หวังว่าแม่คงไม่อาละวาดเอากับเธอ แค่เพียงรอยยิ้มหรือคำทักทายไม่กี่คำ เธอก็พอใจ กับเธอดูเหมือนแม่จะตั้งป้อมปราการแข็งแรงเอาไว้ แต่กับคนอื่นแม่พูดคุยด้วยเป็นปกติ

เกิดอะไรขึ้นกันนะ จู่ๆ ทำไมแม่ถึงได้เกลียดลูกในไส้ของตัวเอง

สไบนางส่งขนมให้พยาบาลเวรเป็นของฝาก แล้วยื่นความประสงค์ขอเข้าเยี่ยมแม่ พยาบาลหายไปชั่วครู่ก็เข็นรถที่มีแม่ของเธอในชุดคนไข้สีชมพูนั่งมา หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ดวงตาของแม่ที่ทอดจับเธอดูเหม่อลอย ไม่มีทีท่าจะจดจำได้ว่าเธอเป็นลูกสาว

“แม่เป็นยังไงบ้างคะ” เธอเอ่ยถาม มือวางทาบไปบนหัวเข่าในชุดคนป่วย หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาทั้งสองข้าง กี่ปีมาแล้วแม่ก็ยังอยู่ในสภาพเดิม

“ใคร ฉันไม่รู้จัก มาหาฉันทำไม” เครือวัลย์ขยับเข่าหนีแล้วมองตอบสไบนางอย่างไม่ไว้ใจ พยาบาลจึงก้มหน้าลงมาบอก

“คุณเครือวัลย์จำไม่ได้หรือคะ มองให้ดีๆ สิคะ”

คนป่วยทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย สไบนางยิ้มกว้างเมื่อแม่มองมา หากแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเครือวัลย์ตวาดพลางกรีดร้อง

“นังบ้า ไปนะ ไปนะ!

“แม่ แม่จ๋าหวานเป็นลูกแม่ไงจ๊ะ ลูกสาวคนเดียวของแม่” หญิงสาวร้องไห้เมื่อสบเข้ากับดวงตาเย็นชาว่างเปล่าของแม่บังเกิดเกล้า

“ฉันไม่มีลูก พาฉันไป มันจะฆ่าฉัน” เครือวัลย์ดิ้นรนอาละวาดจนพยาบาลต้องร้องเรียกให้คนมาช่วยจับตัวเอาไว้ พร้อมยาฉีดระงับประสาท จากนั้นอาการของเครือวัลย์จึงค่อยสงบลงและหลับพับคารถเข็น

 สไบนางมองตามหลังรถเข็นแม่ไปด้วยความร้าวรานใจ

“อาการของแม่ไม่ดีขึ้นเลยหรือคะ”

“ไม่นะคะ อาการของคนไข้ดีขึ้นมาก พูดจาหัวเราะกับคนอื่นๆ แต่ดิฉันก็แปลกใจ ทุกครั้งที่เห็นคุณสไบนาง คนไข้จะมีอาการอย่างนั้นทุกที”

“หวานก็ไม่ทราบค่ะ อย่างนั้นหวานขอตัวกลับก่อนนะคะ ฝากขนมนี่ให้แม่ด้วย” หญิงสาวยิ้มเศร้า เดินคอตกออกไป พยาบาลเองก็มองตามอย่างเห็นใจ ไม่ว่าจะตะล่อมถามอย่างไร คนไข้ก็ไม่เคยเอ่ยปากถึงเรื่องราวเกี่ยวกับลูกสาวให้ฟัง

สไบนางเช็ดน้ำตาแล้วปรับเสียงเครือสะอื้นให้เป็นปกติ เมื่อมีสายจากลำยอง แม้จะพยายามฝืนทำเสียงให้ร่าเริงแล้ว แต่ผู้เป็นน้าก็ยังจับได้อยู่ดี

“แกไปไหนมา”

“หวานก็มาซื้อของแถวนี้แหละ น้าจะเอาอะไรไหม หวานจะซื้อไปฝาก”

“ไม่ต้องเลยนะ ฉันจับน้ำเสียงแกได้ ให้เดาเถอะ แกแอบไปหาพี่เครือใช่ไหม รีบออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ เดี๋ยวนักข่าวมาเห็นเข้าจะทำยังไง” ลำยองร้อนใจ หลานสาวคนนี้หัวดื้อหัวรั้น ตักเตือนอะไรก็ไม่เคยฟัง คนดูจะรับได้ยังไงที่นางเอกในดวงใจมีแม่เป็นบ้า

“เจอก็บอกเขาไปตามตรงสิ หวานไม่เห็นอาย”

“ถ้าแกเป็นนังหวาน เด็กสลัมคนเก่าก็ไม่มีใครสนแกหรอก แต่ตอนนี้แกคือ สไบนาง นางเอกเบอร์หนึ่งของช่อง ฉันหวังดีกับแกนะ ถ้าวันหนึ่งคนหมดความนิยมขึ้นมาแกก็แย่ ฉันเห็นมานักต่อนักแล้ว พวกนางเอกเก่าๆ ต้องเอาของเก่ามาขายกิน”

“หวานมีเงินเก็บ ถึงหวานไม่มีงานแสดงแล้ว หวานก็ไม่เอาตัวเข้าแลกงานหรอก น้าก็รู้นี่ว่าหวานไม่ใช่คนแบบนั้น เพราะถ้าหวานจะทำ ก็คงทำไปนานแล้ว”

“เงินเก็บ? จะซักเท่าไรเชียว บ้านกับรถแกก็ยังต้องผ่อน ฉันบอกแล้ว แค่ไปกินข้าวกับเสี่ยซ้งเขาก็จ่ายแกเป็นแสน ใคร๊มันจะโง่ไม่เอา” ลำยองพูดมาถึงเรื่องนี้แล้วชักหงุดหงิด ถ้าสไบนางรับปากไปกินข้าวกับเสี่ยซ้งเธอเองก็จะได้ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ เป็นสินน้ำใจ อย่างน้อยก็หลักหมื่น แต่หลานของเธอมันโง่ หยิ่งไม่เข้าเรื่อง แค่ไปนั่งยิ้มหวานๆ พูดจาเอาอกเอาใจเขาหน่อย ไม่ได้ไปทำอะไรมากกว่านั้นได้ตั้งเป็นแสนยังไม่ยอมเอา

“หวานยอมโง่ ดีกว่าให้คนมาดูถูก”

“โอ๊ยฉันไม่อยากพูดกับแกแล้ว เป็นไงล่ะไปหาพี่เครือ คงยิ้มหวานให้แกมาทีหนึ่ง ตามด้วยหอมแก้มไปอีกหลายฟอดสินะ” ลำยองประชดให้ เธอเองก็ไม่รู้ว่าพี่สาวเป็นอะไร ทำไมถึงได้จงเกลียดจงชังลูกสาวคนนี้นัก เธอหายไปจากบ้านหลายปี กลับมาพี่สาวก็เป็นบ้าไปแล้ว

“น้ารู้แล้วยังจะถาม”

“แต่แกก็ไป?”

“ก็เขาเป็นแม่หวานนี่ ต่อให้แม่เกลียดหวายังไง หวานก็ยังรักแม่เหมือนเดิมนั่นแหละ แล้วนี่น้าอยู่ที่ร้านรึเปล่า เดี๋ยวออกไปรับ”


โหลดที่นี่ค่ะ

จุมพิตในเพลิงทราย
เทเรน่า
www.mebmarket.com
เมื่อเทพบุตรนักรักแดนทรายพ่ายมนต์เสน่หาดาสาวไทยชายหนุ่มผู้ไม่เคยง้อใครกลับยอมทุ่มสุดใจเพื่อหวังให้ได้เธอมาแนบกายแล้วหนุ่มนักอย่างเขาจะร่ายรักเช่นไร เพ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น