คำสาปรัก ใต้เงาทราย ตีพิมพ์กับแนตตี้ พิมพ์ครั้งที่สอง

ตอนที่ 12 : โอสถพิษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ธ.ค. 52

ราชินีประทับยืนให้นางกำนัลคนสนิท แต่งฉลองพระองค์ให้ด้วยสีพระพักตร์บึ้งตึงด้วยความน้อยพระทัยพระสวามีที่มิได้เสด็จมาหาพระนางหลายเพลาแล้ว

                ข้าจะทนมิไหวแล้วนะเนเซริย่า ฝ่าบาททรงขลุกอยู่กับนางคนนั้นมิยอมมาหาข้า แม้แต่กับเสด็จแม่ตั้งแต่กลับมาจากบำเพ็ญเพียรที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ฝ่าบาทก็มิทรงไปเฝ้าเลยทั้งที่เมื่อก่อนทรงไปเขาเฝ้ามิได้ขาด นางคนนั้นมันมีดีอะไร ฝ่าบาทถึงได้ทรงหลงใหลนางนักพระสุรเสียงกราดเกรี้ยวจนพระนางเนเฟอร์ทารีที่กำลังเสด็จมาปลอบพระทัยพระธิดาได้ยินเข้า

                เอะอะอะไรกันเนเฟอร์ทาร์เรีย เสียงดังไปจนถึงนอกตำหนัก

                เสด็จแม่ราชินีอุทานก่อนจะประทับยืนพร้อมกับทรุดพระองค์ลงคำนับ

                ตามสบายเถิด แม่มิได้มาหาเจ้าซะนานหลายเพลา ทำไมถึงได้ดูเศร้าหมองมิมีราศีเช่นนี้เล่าลูกรักพระนางตรัสถามอย่างห่วงใย

                จะให้ลุกหน้าตาแจ่มใสอย่างไรได้ละเพคะ ในเมื่อพระสวามีของลุกขลุดกอยู่กับนางระบำชั้นต่ำคนนั้นทั้งวันทั้งคืนพระนางตวาดสุรเสียงดังกึกก้อง ดวงเนตรแข็งกร้าว พระหัตถ์กำแน่นจนพระวรกายสั่นเท้มด้วยแรงแค้นที่แน่นพระทัย

                เจ้าหมายถึงสนมเอกคนใหม่นะรึ…..เจ้าเป็นราชินีอย่ากังวลไปเลย มิมีใครมาแย่งตำแหน่งของเจ้าไปได้ดอกพระนางตรัสปลอบโยน หากแต่ราชินีส่ายพระพักตร์ไปมา

                ไม่เพคะ ลูกมิได้ต้องการเพียงแค่ตำแหน่งราชินีหากแต่ลูกต้องการครอบครองทั้งตัวและหัวใจของฝ่าบาท!”รับสั่งด้วยความมุ่งมั่นพระทัย

                ที่ผ่านมาฟาโรห์ทุกพระองค์ก็ล้วนแต่มีพระสนมมากมาย ดูอย่างเสด็จพ่อก็ทรงมีสนมนางในเป็นร้อยคน ยังไงเจ้าก็ต้องทำใจให้กว้างเพื่อให้เหล่านางสนมเคารพยำเกรงจักได้ปกครองฝ่ายในได้พระมารดาตรัสเตือนสติ

                น่าเจ็บใจนัก ลูกเป็นถึงบุตรของเทพเจ้า แต่ฝ่าบาทกลับทรงหลงใหลนางระบำต่ำศักดฺคนนั้น มันทำให้หม่อมฉันรู้สึกเสียเกียรติ มันจักต้องได้รับความทุกข์ทรมานยิ่งกว่าที่ข้าได้รับทรงรับสั่งด้วยสุรสียงเหี้ยมเกรียมก่อนจะค่อยๆประทับยืนแล้วเสด็จออกไปนอกระเบียงตำหนัก ซึ่งสามารถมองเห็นตำหนักของพระสนมเอกที่อยู่ไม่ไกลกันนักได้อย่างัดจน

                ทรงทอดพระเนตรเห็นไอสิตากำลังเดินชมสวนอุทธยานอยู่กับเหล่านางกำนัลอย่างสบายอารมณ์ สายพระเนตรของพระนางเต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้น

                หม่อมฉันขอตัวไปทักทายนางสนมต่ำศักดิ์ของฝ่าบาทสักประเดี๋ยวนะเพคะเสด็จแม่ เนเซริย่าเจ้าไปกับข้าพระนางหันมาทูลกับพระมารดาก่อนจะรีบสาวพระบาทไปยังตำหนักพระสนม โดยมีเนเซริย่าวิ่งตามออกไปอย่างตกใจ

               

                ไอสิตากำลังเดินชมอุทธยานด้วยสีหน้าปี่ยมสุข นางยื่นมือออกไปรับดอกบัวซึ่งนางกำนัลเก็บมาจากสระน้ำหน้าพระตำหนักก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆเข้าไปเต็มปอด

                อุ๊ยนางอุทานอย่างตกใจจนช่อดอกบัวหลวงหลุดตกจากมือเมื่อเห็นองค์ราชินีกำลังเสด็จมาทางนี้ นางรีบคุกเข่าทำความเคารพ

                ถวายบังคมราชินีเพคะ หม่อมฉันมิทราบว่าจะทรงเสด็จมาเลยทันได้ต้อนรับราชินีมองกิริยาอ่อนน้อมของไอสิตาด้วยความหมั่นไส้หากแต่ทรงแย้มพระโอษฐ์ตอบ

                มิเป็นไรดอก ข้ามองเห็นเจ้าแต่ไกลก็เลยแวะมาทักทายตรัสตอบด้วยสุรเสียงหวาน

                หม่อมฉันต้องขอประทานอภัยที่มิเคยไปเข้าเฝ้าราชินีเลย มิใช่ว่ามิเคารพแต่อย่างใดหากแต่หม่อมฉันเกรงว่าจะมิทรงโปรด

                พูดอะไรอย่างนั้นเล่า ถึงยังไงข้ากับเจ้าก็มีพระสวามีองค์เดียวกัน ข้าจะรังเกียรติเจ้าได้เช่นไร นี่……..พวงมาลานี้เนเซริย่าทำให้ข้า ข้ายกให้เจ้าพระนางตรัสพลางยื่นช่อพวงมาลาที่ทำจากกลีบดอกบัวหลวงให้ ไอสิตาเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ราชินีอย่างคาดไม่ถึง น้ำตาคลอด้วยความตื้นตันทรุดตัวลงกับพื้นแตะฝ่ามือกับพระบาทราชินีอย่างซาบซึ้งก่อนจะยื่นมือออกไปรับพวงมาลามาถือไว้

                เนเซริย่าเขามีฝีมือในการทำช่อมาลัย ดอกบัวนี่หอมมากด้วยนะเพราะข้าประพรมมันด้วยน้ำอบชนิดพิเศษที่มีเฉพาะในตำหนักข้ามิเชื่อเจ้าลองดมดูสิสิ้นรับสั่ง ไอสิตาหยิบพวงมาลานั้นเข้ามาสูดกลิ่นเต็มแรง จู่ๆก็เกิดอาการซวนเซ จนนางกำนัลตกใจรีบเข้ามาประคอง

                พระสนม!”นางกำนัลรีบเข้ามาประคองร่างของพระสนมเอาไว้ให้นั่งพักบนโขดหิน ราชินีขมวดขนงอย่างแปลกพระทัยกับอาการของนาง

                เจ้ามิชอบดอกรึ ถึงได้มีทีท่าผะอืดผะอมแบบนั้น หือเจ้าทำอันใดกับพวงมาลาที่ข้าให้พระสนม เนเซริย่า!”ทรงแสร้งตรัสถามนางกำนัลอย่างโกรธเกรี้ยว

                ปละ…..เปล่านะเพคะ หม่อมฉันก็ใส่น้ำอบพรมนตามปกติเนเซริย่าละล่ำละลักตอบจนไอสิตารีบห้ามเสียงหลง

                หม่อมฉันมิเป็นอันใดมากหรอกเพคะ กลิ่นของดอกไม้มันคงจะหอมมากเกินไปเลยทำให้รู้สึกวิงเวียนเพคะไอสิตาทูลแล้วทำท่าจะลุกขึ้นหากแต่ต้องโงนเงนขึ้นมาอีกรอบก่อนที่จะทำท่าขย้อนอาเจียนอาหารที่พึ่งทานเข้าไปเมื่อช้าออกมาจนหมด ท่ามกลางนางกำนัลพี่เลี้ยงที่เฝ้าลูบหลังลูบไหล่ให้อย่างตกใจ

                เจ้าเป็นอะไของเจ้าไอสิตา ข้าอุตส่าห์เอาพวงมาลัยมาให้เจ้ากลับมาอาเจียนต่อหน้าข้าพระนางตรัสถามด้วยสุรเสียงห้วนๆ ไอสิตาตกใจจนหน้าที่ซีดอยู่แล้วกลับซีดลงไปอีกรีบทรุดตัวลงคุกเข่าขอพระราชทานอภัยโทษที่ทำให้ราชินีทรงกริ้ว

                หม่อมฉันมิได้ตั้งใจเพคะ แต่ก็มิทราบว่าหม่อมฉันป่วยด้วยโรคใด รู้แต่ว่ามันวิงเวียนศีรษะอย่างบอกมิถูกนางทูลเสียงแผ่วเบา

                เจ้าพึ่งจะเป็นตอนดมดอกไม้ของข้างั้นรึ

                มิได้เพคะ หม่อมฉันเป็นมาก่อนหน้านี้แต่เพลานี้เป็นหนักเพคะ อ๊วก……..”ว่าแล้วก็หันไปอาเจียนต่อจนราชินีต้องหันพระพักตร์หนีอย่างรังเกียรติ

                นี่……..พวกเจ้ามัวชักช้าอยู่ใยรีบไปตามหมอหลวงมาสิราชินีรับสั่งก่อนจะเสด็จเข้าไปประทับนั่งบนพระเก้าอี้ภายในตำหนักปล่อยหน้าที่ประคองพระสนมเข้ามาเป็นหน้าที่ของนางกำนัล

                ทรงประทับก่อนเพคะนางกำนัลพี่เลี้ยงซิตรีอินประคองพระสนมให้นอนลงบนแท่นบรรทมอย่างแผ่วเบาพร้อมกับมองเจ้านายอย่างห่วงใย

                ข้ามิเป็นอะไรแล้วล่ะ นอนพักสักครู่ก็คงจะดีขึ้น ข้าเคยเป้นออกบ่อยไปนางหันมาขอบใจนางกำนัลคนสนิท

                แต่หมอหลวงกำลังมานะเพคะ สีพระพักตร์ของพระสนมมิค่อยดีเลย ให้หมอมาตรวจอาการสักนิดเถิดเพคะซิตรีอินบอกขึ้นจนราชินีกับเนเซริย่าต้องมองด้วยความหมั่นไส้

                ให้หมอมาตรวจสักนิดก็ดีไอสิตา ข้าจักได้สบายใจว่าอาการประหลาดของเจ้ามิได้เกิดจากดอกไม้ขงข้า มิเช่นนั้นอาจเป็นสาเหตุให้ฝ่าบาททรงเข้าพระทัยข้าผิดก็ได้ราชินีปรายพระเนตรมองใบหน้าซีดเซียวนั้นอย่างแปลกพระทัย

                ดี!........ให้มันป่วยเป็นโรคร้ายแรงด้วยเถิด ข้าจักได้มิเสียเวลาหาวิธีมากำจัดมัน พระนางทรงดำริในพระทัยและพอดีกับที่หมอหลวงเดินเข้ามาพอดี

                หมอหลวงก้มลงคำนับราชินีกับพระสนมก่อนจะทรุดตัวนั่งลงตรวจพระอาการอย่างละเอียดหลายรอบแล้วเขาก็เบิกตากว้างอย่างยินดี

                ขอประทานอภัยพระสนม พระโลหิตขาดไปนานเท่าใดแล้วพะยะค่ะหมอหลวงทูลถามขึ้น ไอสิตาขมวดคิ้วงงงันก่อนจะพะยายามนึกคิดว่าโลหิตของนางขาดไปตั้งแต่เมื่อใด จำได้เลาๆว่าตั้งแต่ที่ฟาโรห์เนฟทราจากนางมานับมาจนถึงบัดนี้ก็เป็นเวลาสองเดือนแล้ว

                คาดว่าน่าจะเกือบสองเดือนแล้วล่ะท่านหมอคำตอบนั้นสร้างความยินดีให้กับหมอหลวงเป็นอย่างมาก เขาทรุดตัวลงนั่งคำนับเทพเจ้าไปมาก่อนจะหันมากล่าวกับพระสนม

                ถ้าเช่นนั้นก็ขอแสดงความยินดีกับพระสนมด้วยพะยะค่ะ เพราะเพลานี้ทรงมีพระครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้วหมอหลวงบอกอย่างยินดีที่องค์ฟาโรห์จะๆได้มีรัชทายาทสืบราชบัลลังค์ทั้งที่ทรงรับพระสนมเข้ามาอยู่ได้ไม่กี่เพลา

                และการที่พระอายุครรภ์ของพระสนมได้สองเดือนเศษทั้งที่เข้ามาอยู่ในวังได้แค่หนึ่งเดือนก็มิเป็นที่สงสัยเพราะรู้มาว่านางกับฝ่าบาทเคยมีสัมพันธ์กันมาก่อนหน้าที่จะได้รับการแต่งตั้ง ฉะนั้นจึงมั่นใจได้ว่าบุตรในครรภ์ของนางคือสายพระโลหิตของฟาโรห์แน่นอน

                อะไรนะ?ราชินีทรงอุทานขึ้นอย่างตกพระทัยกับข่าวดีของไอสิตาแต่กลับเป็นข่าวร้ายสำหรับพระองค์อย่างที่สุด

                ท่านแน่ใจแล้วฉะนั้นหรือท่านอับเดล ว่าได้ตรวจละเอียดแล้วพระนางยังแอบหวังในพระทัยลึกๆว่าหมอหลวงอาจจะตรวจอาการของนางผิดพลาด

                ไอสิตาเองภายหลังหายจากอาการตกตะลึงแล้วก็ตั้งใจฟังหมอหลวงรายงานอย่างอยากรู้เช่นกันว่าตรวจผิดจริงหรือไม่

                มิผิดแน่พะยะค่ะ หม่อมฉันจะรีบจัดหาพระโอสถมถวาย ซิตรีอินต่อแต่นี้ไปเจ้าจงดุแลพระสนมให้ดีๆ ให้ทรงเสวยพระกระยาหารให้ตรงเวลา เพราะเพลานี้มีพระวรกายซูบผอมจนเกินไป เดี๋ยวจะทรงผลถึงทารกในครรภ์ได้หมอหลวงยืนยันความแน่ใจ สร้างความดีใจให้แก่ไอสิตาเป็นอย่างมาก

                โอ……..ข้าตั้งครรภ์จริงหรือนี่ ขอบพระทัยทวยเทพทั้งหลายที่ช่วยคุ้มครองข้าไอสิตากล่าวอย่างดีใจน้ำตาแห่งความตื้นตันใจไหลรินออกมาเงียบๆ

                รู้สึกคิดถึงแม่และพี่ชายจับใจ ได้แต่ให้คนส่งเงินไปให้ใช้จ่ายเพราะทั้งสองมิยอมเข้ามาอยู่ในวังกับนาง แต่เห็นนางมีหลานให้เยี่ยงนี้คงจะรีบมาเป็นแน่

                ข้ารู้สึกมิค่อยสบายข้าขอตัวกลับก่อนพระราชินีกระแทกสุรเสียงกลับ พร้อมกับก้สวพระบาทพระสนมอย่างเจ็บพระทัย

                กรี๊ด!!!!”เสียงกรดร้องของพระราชินีดังขึ้นพร้อมกับการทำลายข้าวของในพระตำหนักตามมา จนเนเซริย่าและเล่านางกำนัลต้องคอยร้องห้ามกันจ้าละหวั่น

                เจ้าจักให้ข้าทำใจเย็นเช่นนั้นรึเนเซริย่า เจ้าเห็นรึไม่ว่านังคนชั้นต่ำตอนนี้มันตั้งครรภ์ มันกำลังจะมีลูกกับฝ่าบาท ขนาดมันยังไม่มีลูกยังทรงโปรดปรานมันจนแทบจะมองไม่เห็นหัวข้าแล้วยิ่งมันมีลูก แล้วข้าล่ะ……..ข้าจะมีความสำคัญอันใดพระนางตะโกนกราดเกรียวพร้อมกับทิ้งพระวรกายบนแท่นบรรทมอย่างแรงพร้อมกับกรรแสงสะอึกสะอื้นอย่างเสียพระทัย

                มันจะต้องมีทางออกเพคะพระนางเนเซริย่าพยายามสรรหาถ้อยคำมาปลอบพระทัย

                มีทางออกงั้นหรือ มิมีทางใดดอกนอกจากต้องฆ่ามัน ฆ่ามันทั้งแม่ทั้งลูกให้มันตายไปพ้นๆ ไปจากแผ่นดินอียิปต์ของข้าพระนางรับสั่งอย่างเคียดแค้น

                จะทรงทำเช่นไรเพคะเนเซริย่าถามขึ้นอย่างหวาดหวั่น รู้สึกขนลุกเมื่อเห็นสายพระเนตรเหี้ยมเกรียมของพระนาง

                ฮึ……..ข้าอยากได้ยาพิษ ยาที่จะทำให้นางตกโลหิตออกมา เจ้าหามาให้ข้าได้หนรือไม่เนเซริย่าพระนางทอดพระเนตรนางกำนัลเขม็ง

                ดะ…….ได้เพคะ เพียงแต่เราจะให้พระสนมดื่มโอสถนั้นได้อย่างไรเพคะ ถ้าพระนางเอาไปให้เองก็จะถูกจับได้เนเซริย่าบอกอย่างหวาดหวั่น

                เจ้าอย่าโง่ไปหน่อยเลยเนเซริย่า อับเดลกำลังจัดโอสถไปให้นาง เจ้าก็แค่เอายาพิษนั้นไปสับเปลี่ยน คงไม่เกินความสามารถของเจ้าหรอกใช่ไหมเนเซริย่าพระนางออกคำสั่งด้วยสุรเสียงเหี้ยมเกรียม เด็ดขาด จนนางกำนัลคนสนิทต้องลอบกลืนน้ำลาย

                ตะ…….แต่เนเซริย่าตะกุกตะกัก

                หยุด!........ข้ามิชอบคนขี้ขลาด ถ้าเจ้าไม่ทำข้าจักตัดหัวของเจ้ารวมทั้งครอบครัวของเจ้าให้หมดทุกคน จำเอาไว้พระนางตรัสพร้อมกับจิ้มดรรชนีไปบนหน้าผากของเนเซริย่าอย่างแรง

                พะ…….เพคะนางรับคำก่อนจะรีบลนลานออกไป เสาะแสวงหายาพิษอย่างที่พระนางต้องการมิเช่นนั้นคนที่ต้องตายก็คือนาง

                ฮึ…………กระหยิ่มใจไปเถิดนางคนชั้นต่ำ เพราะเจ้าจักมีโอกาสได้อยู่กับลูกของเจ้าได้อีกมิกี่เพลาดอก………แล้วตัวเจ้าเองก็จักต้องตายตามไปเช่นกันพระนางรำพึงในใจก่อนจะสรวลสุรเสียงดังกึงก้องอยู่เพียงผู้เดียวด้วยความสะพระทัย

               

                ที่พำนักของหมอหลวงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากพระตำหนักในมากนัก หมอหลวงอับเดลกำลังง่วนอยู่กับการจัดพระโอสถบำรุงครรภ์เพื่อนำไปถวายแก่พระสนมก่อนที่จะต้องวางมือจากงานตรงหน้าเมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนรนของนางกำนัลเนเซริย่า

                อ้าว……..เจ้าเองดอกรึเนเซริย่า มีกิจอันใดเร่งด่วนหรือไม่ ข้ากำลังจะนำพระโอสถไปถวายแก่พระสนม เป็นรับสั่งของฝ่าบาท ข้าจักชักช้ามิได้หมอหลวงหันมาบอกแก่นาง

                สักประเดี๋ยวเถิดท่านหมอ เพลานี้ราชินีของข้ากำลังประชวรหนัก พระองค์ทรงมีอาการเวียนศีรษะ อาเจียนเป็นพระโลหิตสดๆจนข้าเองตกใจจนทำอะไรมิถูกแล้ว เรื่องยาเอาไว้ค่อยเอาไปถวายก็ได้ ชีวิตองค์ราชินีสำคัญกว่านะท่านเนเซริย่าบอกร้อนรน

                เช่นนั้นรึ ได้……..ข้าจักรีบไปดูพระอาการหมอหลวงรีบร้อนออกไปจากห้องโดยมิได้ถือถาดยาที่จะเอาไปถวายพระสนมออกมาด้วย

                เนเซริย่ายิ้มยินดี รีบควักขวดยาพิษที่อยู่ในชายพกออกมาหยดลงในถ้วยพระโอสถของพระสนมก่อนจะรีบวิ่งออกไปสมทบกับหมอหลวง

                พบราชินีนอนระทดระทวยอยู่บนพระแท่นบรรทมอย่างเหนื่อยอ่อน หมอหลวงรีบถวายคำนับก่อนจะลงมือตรวจอย่างละเอียดพร้อมกับขมวดคิ้วเมื่อไม่พบความผิดปกติใดเลย

                ว่าอย่างไรท่านหมอ ราชินีทรงเป็นอย่างไรบ้างเนเซริย่าแสร้งถามขึ้นอย่างร้อนรน

                ทูลราชินี เท่าที่หม่อมฉันตรวจดู มิมีความผิดปกติใดบังเกิดแก่พระนางเลยพะยะค่ะ แต่เท่าที่ฟังอาการจากเนเซริย่าแล้วน่าจะร้ายแรง เดี๋ยวหม่อมฉันขอตรวจอีกทีนะพะยะค่ะหมอหลวงทูล พระนางรีบโบกพระหัตถ์เรียวขึ้นห้ามปราม

                มิต้องแล้วล่ะท่านหมอ คงจะเป็นเพราะหมู่นี้ข้าพักผ่อนน้อยเลยพาลไม่สบาย เนเซริย่าคงจะตื่นตกใจไปเอง เจ้านี่เหลือเกินนะเนเซริย่า เลยพลอยทำให้ท่านหมอต้องลำบากเห็นว่าท่านกำลังจัดพระโอสถไปให้พระสนมมิใช่หรือ ไปเถิด……….เดี๋ยวฝ่าบาทจะทรงกริ้วพระนางหันพระพักตร์มาตรัสอย่างพระทัยดี หมอหลวงรีบรับคำอย่างโล่งอก

                ทั้งจากการที่พรางปลอดภัยและทั้งจากการที่ไม่ต้องถูกฝ่าบาทลงพระอาญาโทษฐานที่ไปถวายพระโอสถช้า เขารีบคลานออกไปแล้ววิ่งไปยังที่พักของตัวเองนำยาไปถวายพระสนมอย่างร้อนรน พบว่าฟาโรห์ทรงรอคอยอยู่ก่อนแล้ว กำลังสวมกอดพระสนมอย่างรักใคร่

                ข้าขอบใจเจ้ายิ่งนักไอสิตา ที่เจ้าได้ให้กำเนิดบุตรของเทพเจ้าแก่ข้า สมกับที่เจ้าเป็นที่รักของข้าจริงๆตรัสพลางจุมพิตบนหน้าผากของนาง

                หม่อมฉันก็ดีใจเพคะ อ้อ……..ท่านหมอหลวงมาแล้วเพคะประโยคสุดท้ายนางหันไปทางหมอหลวงที่กำลังคลานต้วมเตี้ยมนำโอสถมาถวาย

                ทำไมมาช้านักเล่าท่านหมอฟาโรห์ตรัสถามด้วยสุรเสียงห้วนๆจนไอสิตาต้องห้ามปราม

                โธ่……..ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วสิเพคะ ท่านหมออายุมากแล้วก็ต้องเดินช้าเป็นธรรมดานางว่ายิ้มๆก่อนจะยื่นมืออกไปรับถ้วยยานั้นขึ้นมาพร้อมกับเบ้หน้า

                กลิ่นเหม็นจริงนางบ่นเบาๆหากแต่ด้วยความรักที่มีต่อทารกในครรภ์ ทำให้ฝืนดื่มยาถ้วยนั้นจนหมดทั้งที่ขมไปทั่วลำคอแต่ยังมิทันกลืนลงคอหมดก็ต้องปล่อยถ้วยนั้นจนหลุดมือ

                เพล้งเสียงถ้วยยาตกลงสู่พื้นแตกกระจาย พร้อมๆกับที่ไอสิตากระอักเลือดออกมาจนแดงฉานไปทั่วตัวพร้อมกับซวนเซล้มลง

                ไอสิตา……..เกิดอะไรขึ้น หมอหลวงรีบมาดูอาการนางเร็วเข้าฟาโรห์ตะโกนเสียงกราดเกรี้ยว พร้อมกับถลาเข้าไปประคองร่างบางที่โชกไปด้วยเลือดของหญิงคนรัก

                โอ๊ย……..ข้าปวดท้อง ปวดเหลือเกินนางดิ้นรนคร่ำครวญไปมาด้วยทีท่าทุรนทุราย หมอหลวงรีบมาดูอาการอย่างตกใจก่อนที่จะหน้าซีดเผือดจนแทบจะหมดแรง เมื่อพบว่าทารกในครรภ์ของพระสนมได้แท้งไปแล้วหลังจากดื่มโอสถของเขา

                ทูลฝ่าบาทพระสนมทรงแท้งแล้วพะยะค่ะทูลเสียงสั่น

                แท้ง? เจ้าหมายความว่ายังไง จู่ๆนางจะแท้งได้เช่นไรฟาโรห์ทรงตกพระทัย เข้ามาคว้าคอของหมอหลวงขึ้นมาอย่างลืมพระองค์

                ฝ่าบาท……..”ไอสิตาครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดและเสียใจกับข่าวร้ายที่เกิดขึ้น

                ไอสิตา………เจ้าเจ็บมากหรือไม่ หมอหลวงข้าถามเจ้าว่านางแท้งได้อย่างไรฟาโรห์ตวาด หมอหลวงตัวสั่นรีบคว้ารากยาแห้งๆลักษณะคล้ายรากโสมขนาดเท่ากำปั้นมาจุ่มลงพระโลหิตของพระสนมพลันโลหิตสีแดงสดๆก็เปลี่ยนเป็นสีคล้ำสร้างความตกตะลึงให้เกิดขึ้นแก่หมอหลวงยิ่งนัก

                ยาพิษ……..พระนางถูกวางยาพิษพะยะค่ะ

                อะไรนะ! บังอาจ ยานี้เจ้าเป็นคนเอามาเองแท้ๆ แต่บอกข้าว่ามียาพิษ อยากหัวขาดรึอย่างไรฟาโรห์หันมาคว้าคอหมอหลวงขึ้นมาใหม่จ้องหน้าหมอหลวงด้วยสายพระเนตรน่ากลัว พร้อมรับสั่งกราดเกรี้ยว

                ทหาร! เอาตัวหมอหลวงสารเลวผู้นี้ไปประหารสิ้นรับสั่งของฟาโรห์ รามซูสพร้อมด้วยทหารหลวงสองคนรีบถลาเข้ามาคุมตัวหมอหลวงซึ่งยืนตัวสั่นอยู่อย่างไม่หายตกใจ

                จับมันเอาไว้ นำไปขังคุกหลวงก่อนข้าจักทรมานมันให้สาสมกับความบังอาจของมันที่กล้าวางยาฆ่าลูกของข้าฟาโรห์บอกอย่างเจ็บแค้น หมอหลวงตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม

                โอ…………ฝ่าบาท ขอทรงอภัยพะยะค่ะ กระหม่อมมิได้เป็นคนทำพะยะค่ะ

                งั้นเจ้าลองบอกข้ามาซิ ว่ายาพิษมันไปอยู่ในถ้วยยาของพระสนมได้อย่างไรทรงตวาดกลับ หมอหลวงนิ่งคิดถึงเหตุการณ์ตั้งแต่ช่วงเริ่มเตรียมยาจนมาถึงตอนที่เนเซริย่ามาที่บ้าน

                โอ………ใช่ ต้องเป็นนางกำนัลผู้นั้นแน่ๆ

                เนเซริย่าพะยะค่ะ เมื่อเช้านางผู้นั้นมาหาหม่อมฉันหมอหลวงรีบทูลอย่างนึกได้

                นางมาหาเจ้าด้วยเหตุอันใด แล้วใยนางจักต้องวางยาไอสิตาด้วยฟาโรห์ตรัสด้วยสุรเสียงน่ากลัว ก่อนจะถลาเข้าไปประคองร่างพระสนมที่หยุดกรอักพระโลหิตแล้วแต่นอนหมดสติอยู่อย่างเหนื่อยอ่อน

                หา!........ไอสิตา หมอหลวงรีบรักษานางเร็วเข้า ถ้าคราวนี้เมียของข้าต้องตายอีก ข้าจะตัดหัวพวกเจ้าทั้งตระกูลสิ้นรับสั่งหมอหลวงเฒ่ารีบคลานเข้าไปตรวจพระอาการคร่าวๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นทูลฟาโรห์ที่ทรงมองมาด้วยความห่วงใย

                ทูลฝ่าบาท พระนางทรงเสีพระโลหิตมากก็เลยหมดสติไปให้พักสักครู่ก็จะดีขึ้นพะยะค่ะหมอหลวงทูลพร้อมกับควักเอายาสมุนไพรลักษณะคล้ายลูกกลอนมาบดใส่มือ มีกลิ่นหอมอ่อนๆขึ้นจ่อจมูก เพียงครู่เดียวนางก็ฟื้นขึ้นมาด้วยสีหน้าอ่อนแรงก่อนจะผวาลุกขึ้นอย่างตกใจพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น

                ฝ่าบาท…….ลูก…….ลูกของหม่อมฉันนางถลาตัวเข้ามาคว้าหัตถ์สวามีพร้อมกับะล่ำละลักถาม ฟาโรห์มองนางอย่างสงสาร ความรักความเมตตาที่มีให้แก่นางเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

                ทำใจดีๆเถิดไอสิตา บัดนี้ทารกในครรภ์ของเจ้าได้แท้งไปแล้วฟาโรห์บอกด้วยสุรเสียงเคร่งเครียดอย่างเสียพระทัย ยิ่งเห็นสีหน้าเศร้าสลดของไอสิตาพร้อมๆกับที่นางร้องไห้อย่างหนักยิ่งทรงสงสาร ทรงทรุดพระองค์ลงกอดปลอบใจ

                ฝ่าบาท หม่อมฉันขอประทานอภัยที่มิสามารถปกป้องรัชทายาทของพระองค์เอาไว้ได้พร้อมกับซบใบหน้าลงกับพระอุระแข็งแรงของฟาโรห์อย่างอ่อนแรง พระหัตถ์หนาลูบไล้เส้นผมของนางแผ่วเบา รับสั่งด้วยสุรเสียงอ่อนหวาน

                หยุดร้องไห้เถิดไอสิตา ข้ามิโทษเจ้าดอก แม้นให้เลือกระหว่างเจ้ากับรัชทายาทแล้วไซร้ข้าย่อมเลือกเจ้ามากกว่ารับสั่งปลอบโยนของฟาโรห์ยิ่งทำให้นางร้องไห้หนักขึ้นกุมพระหัตถ์ฟาโรห์มาแนบแก้มอย่างเทิดทูนบูชาสูงสุดในชีวิต

                ฝ่าบาท…….หม่อมฉันเสียใจเหลือเกิน ถ้าหม่อมฉันไม่กินยานั้น ฮือ…….ไม่กินก็คงจะไม่เกิดเรื่องนางร้องไห้ปนสะอื้นออกมาอีกระลอก ทำให้ฟาโรห์รีบหันมาตวาดหมอหลวงที่นั่งทำตาละห้อยอยู่

                อับเดล…….บอกข้ามาวิว่าเนเซริย่าไปหาเจ้าด้วยเหตุอันใดทรงตรัสถามสุรเสียงดังกึกก้อง

                นาง……..นางบอกว่าพระราชินีทรงประชวรหนัก กระหม่อมก็เลยรีบไปดูพระอาการแต่ขณะนั้นถ้วยยายังอยู่ที่ห้องของกระหม่อมและนางงกำนัลเนเซริย่าก็มิได้ตามออกมาทันที หากยังอยู่ในห้องนั้นชั่วครู่แต่กระหม่อมมิได้สงสัยอันใด นี่คือความสัตย์จริงพะยะค่ะหมอหลวงทูลความจริงด้วยสีหน้าจริงจัง

                โอ……..พระราชินีถ้าทรงทำจริง ก็ทรงโหดร้ายเหลือเกิน หมอหลวงรำพึงคนเดียวในใจ

                ทหาร! ไปเอาตัวนางกำนัลเนเซริย่ามา เอามันไปไว้ที่คุกหลวงข้าจักสอบสวนมันด้วยตัวเอง ส่วนเจ้าหมอหลวงมีหน้าที่ถวายการรักษา พระสนมให้ดีที่สุด ถ้าเจ้าทำให้นางอาการดีขึ้นไม่ได้ ข้าจะตัดหัวเจ้าฟาโรห์ตรัสก่อนจะดำเนินตรงไปที่คุกหลวงด้วยความพิโรธ ส่วนไอสิตาได้แต่นอนร้องไห้น้ำตาตกที่ต้องมาสูญเสียทารกในครรภ์ไป

                หลังจากนำยาพิษไปใส่ลงในพระโอสถของพระสนมแล้ว เนเซริย่าก็ออกมานั่งอยู่หลังพระตำหนักใกล้ๆกับสระบัวหลวงขนาดใหญ่ นางซุกใบหน้าเข้ากับเข่าของตัวเองพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลริน

                ฮือ…….เทพเจ้าอภัยให้ข้าด้วยเถิด ข้ามิได้ตั้งใจจะฆ่าบุตรของเทพเจ้าเลยแม้แต่น้อย ฮือ……หากข้ามิยอมทำข้ากับพ่อแม่ข้าก็ต้องตายเนเซริย่าตัวสั่นทั้งกลัวทั้งสำนึกผิดระคนกัน

                ยิ่งมองเห็นสระน้ำขนาดใหญ่ใสแจ๋วที่มีดอกบัวหลวงขึ้นเบียดชิดแน่นขนัดกันอยู่ยิ่งอยากจะกระโดดสระน้ำตายให้มันรู้แล้วรู้รอด คิดดังนั้นแล้วนางค่อยๆเดินลงไปใกล้กับสระน้ำหย่อนขาลงทั้งสองข้าง กำลังจะตัดสินใจเดินต่อไปแต่ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงตวาดมาจากด้านหลังของทหารหลายคน

                นั่นนางกำนัลแซริย่าใช่หรือไม่เสียงของรามซูสร้องถามขึ้นมาทันทีพร้อมกับก้าวพรวดๆเข้ามาหานาง เนเซริย่าตัวสั่นขึ้นมาอย่างทำอะไรไม่ถูก

                ขะ……ข้า

                ว่าไง เจ้าคือเนเซริย่านางกำนัลที่ตำหนักราชินีใช่หรือไม่เสียงตะคอกถามดุดันของรามซูสตามลักษณะของทหารหลวง

                ใช่……..พวกท่านมุระอัใดกับข้าเช่นนั้นหรือกลั้นใจถามออกไปทั้งที่พอจะคาดเดาจุดประสงค์ของเหล่าทหารหลงดี คำตอบของนางทำให้ใบหน้าที่เคร่งเครียดของรามซูสดูน่ากลัวขึ้นมาอีกเป็นร้อยเท่า

                ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็จงตาข้ามา ฟาโรห์ให้นำตัวเจ้าไปสอบสวนที่คุกหลวงคำบอกของรามซูสทำให้เนเซริย่าตกใจกลัวสุดขีดจนเข่าอ่อน เมื่อเรื่องนี้ถูกฟาดรห์สงสัยเสียแล้ว

                โอ…….ราชินีทรงช่วยหม่อมฉันด้วยเถิด

                ทำไม…….ถึงจะนำข้าไปที่คุกหลวงข้ามิได้ทำอะไรผิดนางส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัล

                พระสนมถูกวางยาพิษ และคนที่เข้าไปในห้องของหมอหลวงเป็นคนสุดท้ายก็คือเจ้ารามซูสตะคอกอย่างเจ็บแค้นแทนฟาโรห์และพระสนมที่ต้องสูญเสียรัชทายาทที่จะสืบต่อราชบัลลังค์ของพระองค์ เพื่อสานต่อความยิ่งใหญ่ของราชวงค์อียิปต์สืบไป

                ไม่จริงนะ ท่านเอาอะไรมาพูด ท่านอับเดลกล้าดียังไงมาปรักปรำข้า ข้าเป็นเพียงนางกำนัลเล็กๆ ไฉนเลยจะหาญกล้าไปวางยาพระสนมเช่นนั้นได้เนเซริย่าปฏิเสธโบกไม้โบกมือให้วุ่น สายตากวาดมองหาราชินีอย่างหาที่พึ่ง

                หุบปากของเจ้าได้แล้ว เจ้าจักทำจริงหรือไม่เดี๋ยวองค์ฟาโรห์จักเป็นคนสอบสวนเจ้าด้วยพระองค์เอง ฮึ…….ถ้าเจ้าทำจริงๆคงจะรู้ชะตาตัวเองดีนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นรามซูสบอกพร้อมกับจ้องหน้านางด้วยแววตาแข็งกร้าว เนเซริย่าทรุดตัวลงทันที น้ำตาไหลเป็นทางยาวด้วยความหวาดกลัวและเกรงพระอาญา

                ข้าจะคุมตัวนางไป เจ้าไปกราบทูลฝ่าบาทเถิดว่าข้าได้ตัวนักโทษแล้วรามซูสหันไปสั่งทหารหลวงอีกคน

                เอ้า…….พวกเจ้า จับนางผู้นี้ไปคุกหลวง ล่ามโซ่นางเอาไว้รอคอยฝ่าบาทเสด็จมาสอบสวนสิ้นเสียงคำสั่งของหัวหน้าองครักษ์รามซูส ทหารหลวงสองนายตรงเข้ามาคุมตัวเนเซริย่าที่ขัดขืนตัวอยู่นานกว่าจะฉุดตัวนางมาได้

               

                บริเวณคุกหลวง เนเซริย่าถูกคุมตัวเข้ามาที่คุกหลวงพร้อมกับล่ามโซ่ตรวนแน่นหนา มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้กับขื่อ ใบหน้าของนางบวมปูดจากการถูกทหารทำร้ายโทษฐานที่ต่อต้านการจับกุม เลือดเหลวๆไหลซึมตรงมุมปาก

                ฝ่าบาทเสด็จเสียงตะโกนบอกของทหารผู้คุมทำให้ดวงตาที่ปิดสนิทของเนเซริย่าลืมขึ้นโดยฉับพลัน เสียงฝีพระบาทของฟาโรห์ดังมาแต่ไกลก่อนที่จะมาหยุดต่อหน้านาง

                เนเซริย่า เจ้าคงรู้แล้วใช่ไหมว่าตอนนี้พระสนมของข้าถูกวางยาจนแท้งทารกในครรภ์ ข้าเองอยากรู้ยิ่งนัก ว่ามันผู้ใดบังอาจทำร้ายนาง!”ฟาโรห์ตวาดจนเนเซริย่าเข่าอ่อน คิดหาหนทางเอาตัวรอดไม่เจอ

                หม่อมฉันมิรู้เรื่องเพคะเนเซริย่าตอบออกมาด้วยเสียนงแผ่วเบา

                เพี๊ย!”ฟาโรห์ฟาดพระกรลงบนใบหน้าของนางอย่างพิโรธจัด ตวาดด้วยพระสุรเสียงกราดเกรี้ยว มองหน้าเนเซริย่าอย่างจะกินเลือดกินเนื้อนางให้ตายดับไปต่อหน้า

                ถ้าเจ้ายังปากแข็งอยู่อีก ข้าจะทรมานเจ้าจนกว่าจะยอมรับ ทหารเอาแส้มา!”สิ้นรับสั่ง รามซูสนำแส้ที่ทำจากขนม้าเส้นยาวมาถวาย ทรงรับมาพร้อมกับฟาดไปบนลำตัวของนักโทษเต็มแรง

                กรี๊ดเนเซริย่าดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวดเมื่อฟาโรห์ทรงฟาดแส้มาไม่ยั้ง

                กรี๊ด……..ราชินีช่วยหม่อมฉันด้วยเนเซริย่าตะโกนสุดเสียงก่อนจะเป็นลมสลบไป

                ทหาร เอาน้ำเกลือมาสาดนางฟาโรห์ออกคำสั่ง พร้อมๆกับที่ทหารหลวงสาดน้ำเข้าไปเต็มใบหน้าและร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเนเซริย่าจนนางค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง

                จะบอกความจริงกับข้าได้หรือยังสุรเสียงที่ถามเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ในพระหัตถ์ยังกำแส้ขนม้าเอาไว้แน่น

                หม่อมฉันมิทราบเพคะ

                เจ้า! ดีล่ะ ถ้าทรมานเจ้าแล้วมิยอมเปิดปากข้าจะจับพ่อแม่ของเจ้ามาตัดแขนตัดขาทีละข้างจนกว่าเจ้าจะยอมบอกฟาโรห์รับสั่งด้วยพระพักตร์แข็งกร้าว เนเซริย่าเบิกตากว้างอย่างตกใจสุดขีด

                ฝ่าบาท……..บอกแล้ว หม่อมฉันยอมรับแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นคนเอายาพิษไปใส่ในพระโอสถของพระสนมเองเพคะ ฮือ……อย่าทำร้ายพ่อแม่หม่อมฉันเลยนะเพคะนางร้องไห้สะอึกสะอื้น คำสารภาพของเนเซริย่าเพิ่มความพิโรธและโกรธแค้นให้กับฟาโรห์เนฟทราเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

                เจ้าบังอาจนัก ใครเป็นคนบงกสรเจ้า ลำพังตัวเจ้าข้ามิเชื่อว่าจะบังอาจคิดการใหญ่ถึงเพียงนี้

                ฮือ…….ฮือ……พระราชินีเพคะเนเซริย่าตัดสินใจยอมรับ

                ราชินี!”ฟาโรห์รำพึงอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้สดับฟัง

                ถึงแม้นจะรู้ถึงพระอารมณ์ร้อนของราชินีแต่ก็ไม่คิดว่าจะทรงพระทัยร้ายถึงขนาดฆ่าเด็กทารกซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์ได้ ฟาโรห์ก้าวพระบาทไปยังตำหนักราชินีด้วยพระพักตร์แข็งกร้าวจนแม้แต่เหล่าทหารหลวงเองก็ยังขนลุก

                ราชินี! เจ้าอยู่ไหน จงออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้ทรงตะโกนเรียกราชินีอย่าวงโกรธเกรี้ยว ซึ่งขณะนั้นกำลังทรงร้อยมาลัยอยู่กับพระมารดาด้วยสีพระพักตร์แจ่มใส

                โอ……ฝ่าบาท ทรงเสด็จมาหาข้าพระนางแย้มพระโอษฐ์อย่างยินดีก่อนจะรีบสาวพระบาทลงไปถวายคำนับ ก่อนจะตกพระทัยจนพระพักตร์ซีดเผือดเมื่อเห็นแววพระเนตรนั้น

                ว๊ายพระนางกรีดร้องอย่างตกพระทัยเมื่อฟาโรห์ยื่นพระหัตถ์ออกไปบีบพระศอของนางสุดแรง

                อ๊อก…….”พระนางดื้นรนอย่างเจ็บปวด จนพระมารดาที่กำลังตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้าต้องรีบมาห้ามปราม

                ฝ่าบาท……นี่มันอไรกัน นี่มันราชินีของเจ้านะพระนางเนเฟอร์ทารีตรงเข้ายื้อแย่งเป็นพัลวัลจนพระหัตถ์แข็งแกร่งนั้นคล่อยยอมคลายออกมา

                นาง…….เจ้าเป็นคนวางยาพิษจนลูกของข้าต้องตาย เจ้าสมควรได้รับโทษทรงชี้ดรรชนีไปตรงหน้าราชินีซึ่งทรุดองค์ลงประทับนั่งตัวสั่น พระมารดาถึงกับอุทานเสียงหลง

                ไม่จริง ลูกของข้ามิใจคอโหดร้ายปานนั้น เจ้าเข้าใจผิดแล้วฝ่าบาท ลูกข้าต้องถูกปรักปรำพระนางเนเฟอร์ทารีทรงแย้งด้วยความเชื่อมั่นพระทัยธิดา

                ราชินีหยุดเสแสร้งได้แล้ว คนของเจ้าสารภาพกับเราหมดแล้ว รวมทั้งแผนการทั้งหมด ใจคอของเจ้สช่างโหดร้ายนักฟาโรห์ตรัสอย่างโกรธแค้น พระราชินีถึงกับพระเนตรวาวโรจน์ด้วยความแค้นเมื่อนึกถึงเนเซริย่า

                นังเนเซริย่า! นังคนทรยศ

                เจ้ายอมรับแล้วเหรอราชินี ตอนนี้ข้าจะมิให้เจ้าเป็นราชินีของข้าอีกต่อไป นับแต่นี้ข้าขอปลดเจ้าให้มีตำแหน่งเป็นเพียงข้าทาสรับใช้ในห้องหุงหาอาหาร ต้องคอยตักน้ำผ่าฟืนสิ้นรับสั่ง ราชินีถึงกับทรงทรุดฮวบลงกับพระแท่นรีบคลานเข้าไปกอดพระบาทพระสวามีร้องไห้สะอึกสะอื้น

                ฝ่าบาทได้โปรดเถิดเพคะ หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว อย่าลงโทษข้าถึงเพียงนั้นเลยพระนางกรรแสงอย่างหนักที่จะต้องถูกลดพระเกียรติลงไปถึงเพียงนั้น

                กับชีวิตลูกข้า ซึ่งต่อไปเขาจักได้เป็นฟาโรห์สืบต่อจากข้า เทียบไม่ได้เลยสักนิดกับการลงโทษเจ้าเพียงเท่านี้ฟาโรห์ตวาดกลับสุรเสียงดังกึกก้อง

                ฝ่าบาท…..ฟังแม่สักนิดเถิด ถึงนางจะทำผิดร้ายแรงยังไง ก็อย่าให้ถึงขนาดลดลงไปเป็นไพร่เลยนะ ถึงอย่างไรนางก็เป็นราชินีของเจ้า อภัยให้นางสักครั้งเถิดพระนางเนเฟอร์ทาร์รีตรงเข้ามาขอร้องอีกพระองค์ ฟาโรห์ถอนพระทัยฮึดฮัดอย่างขัดพระทัย

                เอาละ…..ข้าเห็นแก่ความดีความชอบของเสด็จแม่ที่เลี้ยงข้ามาและเห็นแก่ที่เจ้าเป็นพี่วสาวของข้า ต่อแต่นี้เจ้าเป็นองค์หญิงตรามเดิมแต่มิใช่ในฐานะราชินีของข้าอีก ราชินีของข้ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นคือ ไอสิตา!”ฟาโรห์ตรัสเสร็จก็รีบเสด็จกลับตำหนักพระสนมไปดูแลนางอันเป็นที่รักยิ่ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #30 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2553 / 15:15

    ตามทันเร็วจัง

    #30
    0
  2. #21 พดีพ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:28
    สมนำหน้า
    #21
    0
  3. #20 Kwangky (@kwangkynoy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 18:35

    สนุกค่ะ

    #20
    0