ll Harry Potter ll yaoi short fic party .Main [DM/HP]

ตอนที่ 19 : Harry Potter [dm/hp] ll Because of...? (3) + ประกาศอาดอาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    31 ต.ค. 55

  Because of … (?)  

Dm/HP

 

 

ถ้าใครคิดว่าความเหี้ยนของนิวเดรโก มัลฟอยจะหายไปง่ายๆอ่ะนะผมขอบอกเลยว่า...

 

พลาดไปถนัด!

 

ดูอย่างเช้านี้สิ...

 

ควับ!

 

เมื่อแฮร์รี่เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นก็มีมือใหญ่ๆโผล่มาจากด้านขวาขวางหน้าเขาอย่างรวดเร็วในมือใหญ่นั้นมีกุหลาบสีแดง 1 ดอก ขาว 1 ดอก เห็นอย่างนั้นแฮร์รี่ก็เป่าลมออกจากปากดังพรืดเพราะไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร...

“เอาดอกไม้ออกไปจากหน้าฉันเดรโกฉันเกลียดดอกกุหลาบ”

“งั้นนี้” ดอกทิวลิวสีสดสลับมาแทนที่

“ฉันไม่ชอบทิวลิบ”

“อ่ะ” ดอกคาร์เนชั่นที่สาวสะอาดโผล่ขึ้นมาราวกับเล่นกล

“คาร์เนชั่นก็ไม่ชอบ”

“งั้น...” ช่อดอกลิลลี่ช่อใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมาในชั่วพริบตา

เมื่อเห็นดอกลิลลี่ก่อนที่แฮร์รี่จะทันอ้าปากพูดอะไรเดรโกก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนว่า “นายคงไม่เกลียดแม่ตัวเองหรอกใช่ไหม?” พร้อมกับรอยยิ้มขี้เล่น

“...” แฮร์รี่อ้าปากค้างก่อนที่จะคว้าช่อดอกลิลลี่มากอดไว้อย่างหงุดหงิด ดวงตาสีเขียวตวัดมองร่างสูงข้างกายอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะสะบัดบ๊อบใส่ก้าวฉับๆไปทางห้องโถงใหญ่โดยไม่พูดไม่จาอะไร

 

นักเรียนรอบตรงนั้นก็อมยิ้มมองทั้งคู่อย่างเอ็นดู เพราะตอนนี้ทั้งโรงเรียนแสนจะปลาบปลื้มกับเดรโกแบบใหม่ ทั้งเรื่องที่เดรโกตามจีบแฮร์รี่ก็รู้กันไปทั่วแล้วด้วย แน่นอนว่าถึงจะมีคนเจ็บใจไปหลายรายแต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ร้อยทั้งรอยก็แทบจะอยากประเคนแฮร์รี่ให้กับคุณชายเดรโกเต็มทนเพราะเจ้าตัวนั้นดื้อซะเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ก็คงจะเคลิ้มไปกับความน่ารักฉบับตื๊อครองโลกของคุณชายเดรโกไปนานแล้วล่ะ

ในเมื่อเหยื่อวิ่งหนีเดรโกก็ไม่เหนื่อยกับการวิ่งตาม ทำให้สองสามวันที่ผ่านมานี้การไล่จีบ(หรือขอคืนดีในแง่ของเดรโก)ของทั้งสองคนก็เหมือนกับรายการเรียลลิตี้เล่นสดที่ทำเอาคนทั้งโรงเรียน(ไม่เว้นแต่อาจารย์หรือภารโรง)ลุ้นกันตัวโก่งเลยทีเดียว

(เสียดายจังพวกฉันจบไปแล้วไม่งั้นจะเปิดโหวตทุกสัปดาห์เหมือน got talent เลยต้องได้เงินอื้อแน่ๆ!//เฟร็ด+จอร์จ)

“อ้าว แฮร์รี่ หนีไปอีกล่ะ” เดรโกส่ายหัวอย่างเอ็นดู เด็กหนุ่มเอี้ยวหลังไปมองตระกร้าสานใบโตที่บรรจุดอกไม้หลากชนิดหลากสีเอาไว้ ทำไงได้ล่ะคนสวยๆก็ต้องคู่กับดอกไม้สวยๆแต่เขาเอาดอกอะไรมาให้แฮร์รี่ก็ไม่ชอบซักทีเลยต้องซื้อมาเพื่ออย่างนี้แหละ แต่ในเมื่อมันเหลือเยอะขนาดนี้....

“ดอกไม้พวกนี้... ชอบดอกไหนก็หยิบไปได้เลยนะครับผมให้” ร่างสูงหันไปบอกกับนักเรียนสาวแถวๆนั้น ยิ้มจนความเท่ทะลุปรอทก่อนจะรีบวิ่งตามแฮร์รี่ไป เหลือแต่ออร่ารังสีความอบอุ่นวิ้งๆที่นิวเดรโกเท่านั้นที่ผลิต(?)ได้เอาไว้ให้ชะนี เกง กวางบ่างกระทิงแถวนั้นเคลิ้มเล่นๆ คงไม่ต้องบอกสินะว่าหลังจากหายอึ้งกันแล้วตระกร้าดอกไม้นั้นก็แทบจะมีสภาพเหมือนกระบะเสื้อผ้าเซลล์ตามห้างเลยทีเดียว

 

“กรี๊ดดดด หล่อนอย่ามาแย่งฉันนะยะ!!

“กุหลาบดอกนั้นของฉัน ถอยไป!!!

“อร๊ายยยยย หลบ!!

“หล่อนนั้นแหละหลีก เดี๋ยวก็เอาส้นรองเท้าฟาดโหนกซะนี้!!

“พวกชะนีอย่างพวกหล่อนนั้นแหละย่ะถอยป๊ายยยยย”

“นังเก้งปักหลั่น คิดว่าฉันจะกลัวหล่อนเรอะ!!

“ดอกไม้ของเดรโกจะต้องเป้นของฉ๊านนนนนน”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

 มลพิษทางเสียงที่ตามหลังเขามานั้นทำให้เดรโกแอบเหงื่อตกเล็กๆพลางคิดว่า...

 

นี้เราคิดถูกแล้วใช่ไหมนะที่ทิ้งดอกไม้ไว้อย่างนั้น?

 

แต่ก็คิดมากได้ไม่นานเมื่อเห็นหัวยุ่งๆของแฮร์รี่เดรโกก็เปลี่ยนมายิ้มมุมปากอารมณ์ดีก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าไปเดินเคียงข้างร่างบางทันที

 

“ไปที่ชอบๆซะเดรโก” แฮร์รี่พูดเสียงเขียวโดยไม่ต้องหันมามองเขาก็รู้ว่าใคร

 

ซึ่งนั้นยิ่งทำให้เดรโกปักใจเชื่อว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่ทะเลาะกัน ไม่อย่างนั้นทำไมแฮร์รี่ถึงรู้จักเขาดีขนาดนี้ล่ะ? และแน่นอนไม่ว่าใครจะผิดหรือเกิดเรื่องอะไรเขาจะง้อแฮร์รี่ให้สำเร็จให้ได้!

 

ดังนั้นเดรโกจึงไม่สะทกสะท้านกับคำเสียดสีของแฮร์รี่และตอบกลับไปเสียงระรื่นว่า...

 

“งั้นฉันก็อยู่ที่นี้แหละ ฉันชอบอยู่ข้างๆนาย”

“แต่ฉันไม่ชอบ! ไปไกลๆฉันเลยนะ!

“ไม่ไป”

“เดรโก!

คราวนี้แฮร์รี่ทนไม่ไหวจนต้องหยุดเดินหันมาประจันหน้ากับเดรโกเลยทีเดียว ซึ่งแน่นอนว่าร่างสูงก็ยังยิ้มนิดๆที่มุมปากด้วยอาการขี้เล่นเช่นเดิม...

“เอาน่าแฮร์รี่... คนเป็นแฟนกันเขาก็ต้องอยู่ใกล้ๆกันไม่ใช่เหรอ?” เดรโกพูดด้วยท่าทีสบายๆ

“แฟนกันบ้านนายสิ!” แฮร์รี่ขึ้นเสียง

“บ้านฉันก็บ้านนายเหมือนกัน เพราะถ้าเราเรียนจบนายก็ต้องแต่งงานไปอยู่บ้านฉันอยู่ดี” ร่างสูงยักไหล่

เจอดอกนี้เข้าไปแฮร์รี่ถึงกับค้างไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว

 

ใครว่าฉันแต่งงานแล้วจะไปอยู่บ้านแก๊!!!

 

“โอวววว” เสียงเอ็ฟเฟ็คดังมาจากผู้ชมรอบด้านที่ตอนนี้ล้อมวงสวยงามชมละครช่วงเช้ากันอย่างอภิรมย์ โดยไม่ได้แม้แต่จะเกรงใจคนที่กำลังแสดงสดอยู่กลางวงอย่างเดรโกและแฮร์รี่เลยแม้แต่นิด

 

อา.... เด็กสมัยนี้นี่กล้าแสดงออกกันจริงเชียว

 

 ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ที่กำลังนั่ง(แอบ)ดูเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านทีวีจอแบนไร้ยี่ห้อคิด ใครจะไปรู้ล่ะว่าอาจารย์ใหญ่ของเราเป็นแฟนตัวยงของเรียลลิตี้รายการนี้ แต่ในเมื่อคุณเป็นพ่อมดที่ได้รับเหรีญเมอร์ลินขั้นสูงสุดอย่างอัลบัส ดัมเบิลดอร์แล้วคุณก็ไม่จำเป็นจะต้องไปไล่ตามสองคนนั้นแบบติดๆ หรือแม้แต่ใช้ลูกแก้วพยากรณ์ กรมข่าวต่างๆ(ที่อาจารย์หลายคนใช้เพื่อเช็คข่าว)อีกต่อไป! ในเมื่อมีห้องทำงานอันใหญ่โตราวกับหอนอนชายกริฟฟินดอร์ พร้อมกับพลังเวทย์มนต์อันเปี่ยมล้นและมันสมองเจ้าเล่ห์เพทุบายที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีจากการมีชีวิตอยู่เป็นหลายสิบทศวรรษอย่างเขา การติดตามดูนักเรียนสองคนตลอด 24 ชั่วโมงทั่วโรงเรียนก็ง่ายยิ่งกว่าการปาพายฟักทองลงพื้นเสียอีก ภาพคมชัดไม่มีสั่นแถมเสียงดังก้องกังวาลแม้การกระซิบ แถมยังทำงานไปดูไปได้อีกตั้งหาก (ช่วงนี้ศ.มักกอนนากัลเลยไม่ต้องเสียแรงไปจิกอาจารย์ใหญ่ให้มาทำงานนั่งห้องเท่าไหร่... เอ๊ะ แล้วถ้าเขาไม่ทำงานอยู่ในห้องแล้วไปทำอะไรล่ะเนี่ย?)

 

โอ้ว์เมอร์ลิน! ต้องอย่างนี้สิเขาถึงเรียกว่า... มาเหนือเมฆของแท้!!

 

((สะกิด) แล้วในห้องน้ำล่ะคะส่องได้ไหม?//ไรต์

อันนั้นก็ดูได้นะถ้าเธอต้องการ (ยิ้ม)//ดัมบี้

แล้วอย่างนี้ไม่ถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลเหรอคะปู่?!//ไรต์

หึๆๆ...//ดัมบี้)

 

“เดรโกช่วยเลิกทำตัวงี่เง่าซักทีได้ไหม!!!

“นายก็เลิกงอนฉันซักทีซี~” คุณชายแห่งบ้านสลิธีรินตอบด้วยเสียงอ้อนๆ ดูก็รู้ว่าชอบใจที่เห็นร่างบางอารมณ์รวนขึ้นๆลงๆอย่างน่ารัก

“ฉันงอนแกที่ไหนเล่าไอ้หัวซีด!!!

“แนะๆ โกรธปกปิดซะขนาดนี้ไม่ใช่งอนก็ไม่รู้ว่าไงแล้วนะครับ เนอะ?” นอกจากจะไม่ยอมเลิกราเดรโก มัลฟอยยังมีหน้าหันไปยิ้มเรียกเสียงเชียร์จากหน้าม้า หรือผู้ชมรอบด้านอีกด้วย ซึ่งก็ได้เสียงตอบว่า ช่ายยยย หรือไม่ก็การพยักหน้ากลับมา ร่างสูงจึงก้มลงไปมองร่างบางพลางยักคิ้วยิ้มเป็นเชิงบิกว่า เห็นไหมเขาก็เห็นด้วยกับฉันกันทั้งโรงเรียน

“กรอดดดด” แฮร์รี่กัดฟันอย่างขัดใจ ดราม่าตัวแม่อย่างเขาพอมาเจอฤทธิ์ยียวนแบบนี้กลับทำอะไรไม่ได้ซักนิด! “ฉันเกลียดนายเดรโก มัลฟอย” แฮร์รี่กระซิบ

เจ้าของเส้นผมสีทองประกายได้ฟังดังนั้นก็ตอบกลับไปว่า...

“ฉันรักนายแฮร์รี่ พ็อตเตอร์”

แฮร์รี่ตาโตกับคำตอบที่เขาคาดไม่ถึง รู้สึกหัวใจกระตุกผิดจังหวะ ก่อนจะรีบพูดกลับไปอย่างรวดเร็วว่า...

“แต่ฉันเกลียดนาย!!

ซึ่งแน่นอนว่าคุณชายก็ตอบกลับมาว่า...

“ฉันก็รักนายอยู่ดี”

“ฉันเกลียดนาย!

“ฉันรักนาย”

“เกลียดนาย”

รักนาย”

“เกลียดนาย”

รักนาย”

“เกลียดๆๆๆๆ”

รัก

เดรโกพูดพลางเคลื่อนหน้าเข้ามาใกล้แฮร์รี่

รัก

ร่างสูงล็อคตัวแฮร์รี่ไม่ให้หนีไปไหนได้

รัก

ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าไปใกล้ขึ้น ลมหายใจอุ่มๆที่เป่ารดลงมาใกล้ขึ้นนั้นร้อนจนคนตัวเล็กแทบจะละลายเอาจริงๆ

รัก

มือแกร่งรวบเอวบางไว้แน่น เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์นั้นเหมือนจะแห่บพร่าลงเรื่อยๆ...

รักมาก... และฉันรู้ว่านายก็รักฉันใช่ไหมล่ะ?” ริมฝีปากหยักได้รูปของเดรโกยกยิ้ม “ดวงตานายมันฟ้องชัดๆ”  เมื่อได้ฟังดังนั้นดวงตาสีมรกตจึงหลับปี๋ลงทันที

“หึๆ” แฮร์รี่รู้สึกได้ว่าคนที่อยู่เหนือกว่ากำลังหัวเราะออกมาเบาๆ และความรู้สึกต่อมาคือ...

 

จุ๊บ

 

!

สัมผัสอุ่นๆที่ริมฝีปากนั้นคงไม่ต้องใช้คำอธิบายอะไรอีก ความเปียกชื้นน้อยนิดที่รู้สึกได้นั้นเกิดจากการที่ร่างสูงแลบปลายลิ้นออกมาชิมความหวานจากริมฝีปากอิ่มนั้นเอง

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดด” เสียงแม่ยกพ่อยก(?)รอบด้านกรี๊ดกันสนั่น(ศ.ดัมเบิลดอร์เอามือตบโต๊ะอยู่ในห้องทำงานดังป๊าบด้วยความถูกใจ)เมื่อทั้งสองประกบปากกันและนั้นทำให้แฮร์รี่รู้สึกตัวจนสะบัดเดรโกออกไปได้(ไม่งั้นมียาว)

 

ร่างบางหน้าแดงแปร๊ด(ไม่ว่าจะด้วยความโกรธหรือด้วยอะไรก็เถ้อะ...)ก่อนจะเดินแหวกกลุ่มคนออกไปอย่างรวดเร็วปานพายุเลยทีเดียว จะเหลือก็แต่ตัวต้นเหตุยืนยิ้มกริ่มอยู่กลางวงอยู่คนเดียว

 

“แหม... แฮร์รี่นี่น๊า~ ขี้อายจริงๆเลย”

 

 

 

ค่ะ ใครเขาจะไปเปิดเผยเหมือนคุณล่ะคะคุณชายมัลฟอย....

 

เห็นไหม!

 

เห็นมันทำมั๊ย!

 

แฮร์รี่คิดขณะที่กำลังนั่งกัดขนมปังก้อนโตอยู่ในซอกหลืบของปราสาทฮอกวอตส์ ถามว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ในสภาพนี้?...

 

ก็กลับไปอ่านช็อตเมื่อกี้ใหม่สิครับท่าน!! โดนมันต้านมาซะขนาดนั้น+พลังมวลชน แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ผู้นี้แทบจะอยากแทรกพื้นพสุธาประเทศอังกฤษจมหายไปใต้โลกให้รู้แล้วรู้แรด!

 

ใคร... ใครมันจะไปคิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาโดนผู้ชายตามจีบ

(ก็ไม่ใช่แกเรอะที่ไปร้องห่มร้องไห้กลางโถงกลางว่าท้องกับเขา...)

 

ใคร... ใครมันจะไปคิดว่าข้าพเจ้าผู้แสนจะเก่งฉกาจในการสร้างภาพ(หะ?)จะทำอะไรไม่ถูกเมื่อโดนไอ้บ้าหัวทองมากะลิ้มกะเหลี่ย แถมยังไม่มีใครเข้าข้างเขาอีก

(ก็ไม่ใช่แกเรอะที่ไปสร้างเรื่องจนคนเขาอึ้งกันทั้งโรงเรียน)

 

แล้วใคร๊! ใครมันจะไปคิดว่ามัลฟอยโฉมใหม่มันจะหน้าด้านหน้าทนขึ้น2เท่า ทึ่มขึ้น 2 เท่า(แต่เขาก็ยังทำอะไรมันไม่ได้) แถมยังเสี่ยวขึ้นแบบอินฟินิตี้อย่างเน้!!!

(ก็ไม่ใช่แกเรอะที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้...)

 

ซวย! ซวย ชัดๆพ็อตเตอร์ชาติก่อนแกไปทำอะไรใครเขาไว้รึเปล่าเนี่ยถึงเป็นแบบนี้!!

(ไม่ต้องนับชาติก่อนหรอกแฮร์รี่ กรรมติดจรวดจากไม่กี่วันก่อนนี้แหล้ะ)

 

ร่างบางยัดขนมปังคำสุดท้ายลงท้องด้วยความคับแค้น ทุกคนทำตัวหยั่งกะจะยกเขาให้ไอ้ซีดนั่นอย่างนั้นแหละ! ทุกคนนี้หมายทุกคนจริงๆนะ!

 

คดีที่1

“นายจะบอกฉันว่ามัลฟอยบอกว่านายน่ารักจริงๆเหรอแฮร์รี่?” เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างงุนงง

“ก็เออน่ะสิ” ร่างบางพยักหน้ามือขวาเท้าคางมนเอาไว้พลางไล่ตาอ่านตำราสมุนไพรที่ต้องใช้สอบพรุ่งนี้อย่างเบื่อหน่าย

“บ้า แน่ๆแฮร์รี่... อืม แต่บางทีจะเป็นผลจากยานั้นรึเปล่านะ?” รอนไม่เห็นด้วยในตอนแรก ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเมื่อนึกถึงเหตุการ์ณระเบิดเมื่อวันก่อน

“ก็เป็นไปได้...” หญิงสาวคนเดียวในที่นั้นคิดตาม

“โอยยย แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย?” แฮร์รี่ครวญครางด้วยความหนักใจ

“ไม่เป็นไรหรอกแฮร์รี่ยังไงพวกเราจะอยู่เคียงข้างนายเอง”  เฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจแบบที่เธอชอบทำซึ่งรอนก็พยักหน้ารับประกัน เมื่อแฮร์รี่เห็นดังนั้นความอบอุ่นก็แผ่ซ่านทั่วร่างกาย เพื่อนซี้เพื่อนตายทั้งสองคนคอยเคียงข้างเขามาตลอดไม่ว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายสักแค่ไหน แสงไฟจากเตาผิงสั่นไหวกระทบร่างของรอนและเฮอร์ไมโอนี่เมื่อเขามองเพื่อนทั้งสองคน บรรยาศที่คุ้นเคยและเป็นมิตรของห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์ยิ่งทำให้ร่างบางวางใจ

 

นั้นสินะ... ยังไงเขาก็คงจะรอดไปได้จากพวกเรื่องบ้าๆนี้ได้ เพราะมีเพื่อนทั้งสองคนนี้อยู่ข้างๆ...

 

วันรุ่งขึ้น...

 

 

 

พวกเพื่อนทรยศ!!

 

 

 

แฮร์รี่คร่ำรวญในใจเมื่อเห็นเดรโก มัลฟอยยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าหอนอนกริฟฟินดอร์ ในมือมีช่อดอกกุหลาบแดงช่อโตอยู่

ข้างกายเขาไม่มีแม้แต่เงาของเพื่อนตายที่เมื่อวานสัญยิงสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะเคียงข้างกันซักราย ในมือแฮร์รี่มีโน๊ตยับๆที่วางอยู่บนเตียงรอนว่า ขอโทษนะแฮร์รี่เช้านี้ฉันคงอยู่กับนายไม่ได้...ส่วนเฮอร์ไมโอนี่เธอได้ฝากจินนี่ซึ่งนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นให้บอกเขาว่า เฮิร์มมีธุระด่วนหน่ะแฮร์รี่ วันนี้ให้เธอไปกินข้าวกับรอนสองคนก่อนก่อนที่น้องสาวคนเล็กตระกูลวีสลีย์จะควงแขนณอน ดิกกิล แฟนคนปัจจุบันของเธอไปทานอาหารเช้าอย่างร่าเริง...

 

ไงล่ะ! จะอยู่เคียงข้างกัน... หัวหยิกหัวแดงอยู่กันสักคนม๊ายยยยย!

 

“เอาล่ะเรารีบไปทานมื้อเช้ากันเถอะ” ร่างสูงเอ่ยพลางจับมือเขานำไปทางห้องโถง ตอนนั้นเองที่แฮร์รี่รู้สึกตัวว่าตนเองเผลอรับช่อดอกไม้มาและยังเผลอให้หมอนั้นจับมือตัวเองอีกด้วย

เดรโกหันมามองเมื่อแฮร์รี่ไม่ยอมขยับไปไหนก่อนที่แฮร์รี่จะอ้าปากด่าอะไรออกไปนั้นร่างสูงก็ชิงพูดด้วยสีหน้าซื่อๆออกมาซะก่อน

“นายรอรอนกับเฮอร์ไมโอนี่เหรอ?... ไม่ต้องหรอกน่า”

หะ? หมอนี่เรียกชื่อสองคนนั้นอย่างสนิดสนมผิดปรกติ แต่เดี๋ยวก่อน...

“ทำไมนายถึงรู้?” ดวงตาสีเขียวมรกตหรี่ลงด้วยความสงสัย

“ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ?” เดรโกยิ้ม “ก็ฉันเห็นว่าที่ผ่านมาฉันอาจจะทำอะไรไม่ดีกับพวกนายไป...”

เอ๊าะ รู้ด้วยเหรอ? แฮร์รี่คิดในใจ

“ฉันก็เลยคิดว่าต่อไปนี้จะทำตัวให้ดีที่สุด สำหรับเฮอร์ไมโอนี่ฉันก็เลยสั่งหนังสือกับของขวัญนิดหน่อยมาให้เป็นการไถ่โทษตอนนี้เธอคงไปที่หอคอยเพื่อดูห่อของ ส่วนรอนอืม... ฉันก็ให้ไม้กวาดไปด้ามนึงนะ ดีที่สุดในตอนนี้เลยล่ะ แล้วก็เขียนจดหมายไปหาคุณนายวีสลีย์ขอโทษถ้าเคยทำอะไรแย่ๆกับพวกเขาแล้วก็แถมของขวัญไปนิดหน่อย... ทำไมหรอ?”

มาจนถึงตอนนี้แฮร์รี่อ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อไปเรียบร้อยแล้ว

“นายทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?!!

ติดสินบน! หมอนี้ติดสินบนเพื่อนเขา!!

“ฉันรู้นะแฮร์รี่ว่ามันเหมือนการใช้เงินซื้อคนไปหน่อย (ไม่ใช่เหมือนมันเลยแหละ!//แฮร์รี่) แต่ฉันสัญญานะว่าต่อไปฉันจะต้องชนะใจพวกนายด้วยตัวฉันเองให้ได้!” เดรโกมัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง ในแววตาสีเทานั้นมีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมราวกับมีไฟลุกโชนอยู่เลยทีเดียว

“...” ไร้ซึ่งสิ่งใดจะพูดจริงๆ

“เอาล่ะ! งั้นเราไปห้องโถงกันเถอะ!!” ร่างสูงพูดอย่างร่าเริงก่อนจะลากแฮร์รี่ซึ่งตอนนี้แข็งทื่อด้วยความทึ่งไปแล้วเรียบร้อย ความรู้สึกของร่างบางตอนนี้จุกยิ่งกว่าโดนมัดมือชกซะอีก มันเหมือนกับ... โดนสาปคาถาแช่แข็งใส่อย่างงั้นล่ะ!

 

คดีที่ 2

หลังจากที่เมื่อวานเขาหาตัวเฮอร์ไมโอนี่เจอที่โต๊ะอาหารกำลังนั่งอ่านหนังสือคาถาโบราณในยุค2000โดย เบอร์ริก้า ควาทรอซ ฉบับพิเศษ+10บท(ที่คาดว่าเป็นของมัลฟอยเอามาให้)อย่างสุขใจและพบรอนที่กำลังซิ่ง ท็อปไฟล์ทโบล์ต 2020 อยู่ในสนามควิชดิช แฮร์รี่ก็ได้รับการขอโทษชนิดว่าถ้าสองคนนี้คลานเข้ามาจับข้อเท้าเขาบีบน้ำตาไหลพรากเพื่อให้ยกโทษให้ได้คงจะทำไปแล้ว(เว่อร์) เขาก็ยกโทษให้อย่างช่วยไม่ได้ ก็... เพื่อนกันนี้หน่า

“เฮ้อ... วันนี้ก็ต้องไปคนเดียวสินะ” แฮร์รี่พึมพำเมื่อแต่งตัวเรียบร้อยเตรียมออกจากห้องนอน

ก็วันนี้ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์นัดประชุมพรีเฟ็คแต่เช้าและเนวิล ดีน เชมัส ไม่ว่างซักรายเขาเลยต้องฉายเดี่ยว มือเรียวกระชับผ้าคลุมล่องหนเป็นแผนสำรอง เพื่อมีอะไรเกิดขึ้น

 

...และนั้นไงแฮรี่ พ็อตเตอร์ เดาคำตอบวิชาพยากรณ์ศาสตร์ไม่ให้มันถูกอย่างนี้บางสิ!

 

ก็ถ้าคิดว่าการที่เดรโกร มัลฟอยสามารถมานั่งชิลๆจิบน้ำชายามเช้าอยู่กลางห้องนั่งเล่นบ้านกริฟฟินดอร์มันธรรมดา... ก็ปล่อยมันไปเหอะ แต่เขาไม่คิดอย่างนั้น...

 

เดรโก มัลฟอยกับกริฟฟินดอร์...

 

มันไม่ใช่อ๊ะ!!!!

 

ด้วยลืมไปเลยว่าตัวเองตั้งใจจะออกไปอย่างเงียบๆ แฮร์รี่ก็ย่างสามขุมไปยังมัลฟอยที่ตอนนี้กำลังนั่งจิบน้ำชาด้วยท่าทีผู้ดีจัด สนทนาภาษาธรรมกับสาวๆกริฟฟินดอร์อยู่บนโซฟาตัวโปรดของแฮร์รี่กับเพื่อน ด้วยใบหน้าอันเป็นมิตรของผู้มาเยือนรวมถึงการยิ้มที่หักมุมขึ้นได้องศาแสนสมบูรณ์แบบนั้น ทำให้เห็นได้ชัดว่าสาวๆที่กำลังนั่งล้อมรอบอยู่นั่นกำลังเคลิ้มจนตัวแทบลอยละลิ่วเลยทีเดียว แฮร์รี่ชักสีหน้ามองภาพนั้นด้วยความขัดใจ

 

เห็นแล้วมันจี๊ด! ทำไมเขายั่งไม่มีสาวๆล้อมรอบแบบนั้นมั้งอ่า...

 

ว่าแล้วก็เขาไปทะลายวงทันที

 

“นายเข้ามาที่นี้ได้ยังไง!” ร่างบางแผ่ดเสียงแผ่บารมีราวกับเสือที่คำรามบอกอณาเขตตัวเอง

“อ๊ะ แฮร์รี่” ร่างสูงยิ้มเมื่อเห็นหน้าแฮร์รี่ราวกับไม่รู้สึกรู้สาถึงรังสีไม่เป็นมิตรที่ร่างบางแผ่ออกมาเลย ยิ้มเสียจนถ้าเขาตาตี่จาคงกลายเป็นสระอิไปซะแล้ว ดังนั้นเดรโกจึงหันไปบอกกับสาวๆรอบตัวว่า “ขอพื้นที่ส่วนตัวหน่อยนะครับ แฟนผมมาแล้ว”

“ค่า~” และแล้วชะนีทั้งหลายก็ยอมถอยทัพโดยดี

น่าแปลกที่แฮร์รี่ไม่รู้สึกลำบากใจเลยซักนิดที่โดนเรียกว่าแฟน แถมยังมีความรู้สึกเหมือนตอนได้ถ้วยควิชดิชคัพเบาๆด้วยเมื่อเห็นสาวๆรุ่นน้องร่วมบ้านเดินพละออกไปจากคุณชายผมทองทีละคนสองคน โดยที่ละเลยความรู้สึกตัวเองเช่นเคยแฮร์รี่ก็ยืนท้าวเอวจ้องหน้าเดรโกอย่างเอาเรื่อง

“นายคิดจะสร้างฮาเร็มในบ้านฉันรึไงเดรโก มัลฟอย?”

“โถ่แฮร์รี่ นายก็รู้ว่าหัวใจฉันมีที่พอให้นายคนเดียว” เดรโกพูดเสียงออดอ้อน

ด้วยเหตุผลบางอย่างท่าทีของเด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีมรกตก็อ่อนลงทันตาเห็น แต่แน่นอนว่าก็ยังแสร้งทำเป็นหน้าขึงขังอยู่ดีนั้นแหละ

“อย่ะ... อย่ามาทำเลียแข้งเลียขาฉันให้ยากมัลฟอย นายตอบไม่ตรงคำถาม!” ร่างบางพูดเร็วระรัว

มัลฟอยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มใจดีเหมือนเห็นเด็กดื้อ “ถ้าจะเอาแบบตรงๆก็คือไม่แฮร์รี่ ฉันไม่มีทางทำอย่างนั้น” น้ำเสียงทุ้มหนักแน่น ความจริงจังในนัยน์ตาสีเทาลึกล้ำนั้นก็ทำให้เหมือนมีกระแสไฟฟ้าบางเบาไหลผ่านร่างของแฮร์รี่ มันรู้สึกแปลก... แต่อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

“มัน... ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่!” แฮร์รี่เริ่มพูดวกวนก่อนจะกลับมาเข้าเรื่องที่ตัวเองพยายามจะสื่ออีกครั้ง “ตกลงว่านายเข้ามาในนี้ได้ยังไง?”

“อ้อ... ก็ง่ายๆ ฉันก็แค่ขอร้องสุภาพสตรีที่ด้านหน้าเท่านั้นเอง...” เด็กหนุ่มพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายดาย

“นายจะบ้าเหรอ! นั้นมันเวทมนต์นะ นายไม่มีทางทำอย่างนั้นได้หรอก”

“งั้นเหรอ?” เดรโกถามอย่างสงสัย “ฉันว่ามันก็ไม่ได้ยากอะไรนะ นายลองตามฉันมาสิ” แล้วเด็กหนุ่มร่างสูงก็เดินนำแฮร์รี่ออกไปนอกประตูบ้าน ซึ่งเครื่องพิสูจน์ว่าเดรโกสามาถใช้วาทะศิลป์โอ้ล้อมสุภาพสตรีอ้วนให้เปิดทางให้เขาได้อย่างง่ายๆได้นั้นก็คือแค่เห็นหน้าหล่อๆของเดรโกคุณเธอก็หน้าแดงอายม้วนต้วนเลยทีเดียว อันที่จริงไม่ต้องพูดหว่านล้อมแค่อีตานี้ยักคิ้วเธอก็คงยอมเปิดให้ง่ายๆแล้วมั้ง?

เจ้าตัวก็หันมายิ้มใสซื่อให้แฮร์รี่เป็นการบอกว่า นี้ไงไม่เห็นยากเลย?

 

เอาจริงดิ?!

 

“เอ่อ... ผมมีคำถามครับ” แฮร์รี่ยกมือขึ้นเหมือนจะขออนุญาต “ทำไมคุณถึงยอมเปิดให้เขาเข้าไปล่ะ?”

“ก็ คิกๆ” สุภาพสตรีอ้วนหัวเราะหน้าแดงคิกคัก “เขาหน้าตาเหมือนกิ๊กของฉันสมัย 100 กว่าปีนู้นเลยน่ะสิ คิก... ฉันน่ะนะแพ้ทางตาเข้มๆสีเทาแบบนั้นชะมัดยาดเลยล่ะ” ว่าแล้วก็ทำท่าทางเขินอายราวกับสาววัยแรกแย้ม บิดตัวจนแฮร์รี่กลัวว่าไขมันจะทะลักออกมานอกผิวสีไข่นั้นเข้าจริงๆ

เอ่อ... จะให้เขาเชื่อจริงๆนะเหรอว่า เธอยอมให้มัลฟอยเข้าไปเพราะหน้าเหมือนกิ๊กเก่า... ตลกเหอะ!

แต่จะว่าก็ว่าเถอะนะเขาหวังว่าสมัยที่เธอมีกิ๊กสุภาพสตรีอ้วนคงจะผอมกว่านี้ เพราะถ้าเธอหน้าตาอย่างนี้มาตลอด ตอนมีกิจกรรมส่วนตัวในม่านมุ้งนั้นภาพที่ปรากฏในหัวแฮร์รี่มันค่อนข้างจะทรมาณสายตาคนดูนิดหน่อย... เอาจริงๆคือค่อนข้างมากอ่ะนะ

เอาก็เอาเถอะแค่ซีนการเกี้ยวพาราสี(?)ของภาพวาดอายุเป็นร้อยปีกับเด็กหนุ่มอายุเพิ่งบรรลุนิติภาวะไม่ครบปีดี(ตามโลกเวทมนต์นะ แต่ถ้าเอาตามโลกมนุษย์เดรโกยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำไป) มันค่อนข้างจะทำร้ายจิตใจเขาพอควร... แต่จะว่าไป ถึงเดรโกจะยังโตไม่เต็มที่แต่โครงร่างที่สูงใหญ่ผิดกับแฮร์รี่ เส้นผมสีทองประกายสะท้อนแสงแดด ใบหน้าแกร่งของเด็กหนุ่ม รวมถึงท่าทางการวางตัวอันดีเยี่ยมนั้นก็บ่งบอกถึงความเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวมากกว่าเด็กหนุ่มวัยเดียวกันมากนัก

ไม่แปลกที่สุภาพสตรีอ้วนจะหลงเขา... แฮร์รี่คิด อย่างน้อยเขาก็วางใจได้ว่าจะไม่มีใครนอกจากมัลฟอยที่ทำเรื่องแบบนี้ได้ เพราะจะหาคนที่เป็นแบบเดรโกได้อีกที่ไหน ใช่ไหม?...

 

ก่อนที่แฮร์รี่จะนึกขึ้นมาได้ว่า...  เขาคิดผิดประเด็นแล้วนี้หน่า!!

 

(อันที่จริงก็คิดถูกแล้วหล่ะเพราะคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จริงๆก็คือ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ และรับประกันด้วยเคราดีขาวที่สอดใต้เข็มขัดได้เลยว่านอกจากพ่อหนุ่มมัลฟอยแล้วจะไม่มีใครนอกบ้านกริฟฟินดอร์ที่สามารถย่างกรายเข้าไปในนั้นได้แน่นอน หึๆๆ //ดัมบี้  อา... ปู่ยอมทำเรื่องผิดกฎอีกแล้วสินะคะ สปอนเซอร์รายใหญ่ตัวจริงเสียงจริง!//ไรต์)

 

คดีที่3

ผมเริ่มเหนื่อยแล้วแหะ งั้นคดีนี้ผมขอย้อนความสั้นๆนะ และเรื่องมันก็มีอยู่ว่า...

ในวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดผมเกิดอุบัติเหตุขึ้นโดยบังเอิญ (ซึ่งน่าจะบังเอิญจริงๆเพราะเมื่อเดรโกส่งสายตาคาดโทษไปที่เสนปเขาถึงกับสายหน้าดิกๆจนผมแทบผันกัน แถมสีหน้ายังแตกตื่นซะขนาดนั้น...) มัลฟอยเลยอุ้มผมมาที่ห้องพยาบาล ถามว่าทำไมมัลฟอยน่ะเหรอ?...

 

หึ!

 

เจ้าพวกเพื่อนตัวดี(อันที่จริงคือคนแทบทั้งโรงเรียน) ตอนนี้ก็แทบจะประเคนเขาให้มัลฟอยแล้วไงล่ะ รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ก็แปรพรรคเรียบร้อยแล้วเห็นดีเห็นงามกะไอ้ซีดนี้ไปซะทุกเรื่องเลยให้ตาย พอหมอนี้เสนอหน้าเอ๊ย เสนอตัวจะพา(อุ้ม)เขาไปห้องพยาบาลเองทุกคนก็แทบจะยกตัวเขาใส่อ้อมอกมัลฟอยแถมปูพรมแดงให้ด้วยจะได้เดินสะดวกๆแล้วล่ะ แล้วเขาที่ดิ้นเป็นบ้าเป็นหลังไม่ยอมก็โดนคาถาบทใหม่ที่ดูเหมือนมัลฟอยจะเพิ่งคิดได้เมื่อคืนสะกัดเอาชะงักชะงัน...

 

ไม่ยอมฉันปล้ำ!

 

ตั้งแต่เช้ามืดเนี่ยขยันใช้เหลือเกิ๊น! และแน่นอนว่าเขาก็ยอมสิเพราะรู้ว่าคนอย่างนั้นน่ะพูดจริง! ทำจริง! และหาโอกาสทำจริงอยู่แน่ๆ! ท่าทางจริงจังรังสีหื่นออกซะขนาดนั้น ก็แล้วจะให้เขาทำยังไงล่ะ? ตัวมันก็ใหญ๊ใหญ่ยิ่งเรื่องแรงเริงอะไรเขายิ่งสู้ไม่ได้แล้วไอ้คนตัวเล็กๆอย่างเขามันจะไปโวยวายอะไรได้... กระซิกๆ(ซับน้ำตา)

ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องให้เครดิตที่หมอนี้ไม่ผิดคำพูดตัวเองล่ะนะ เพราะว่าเขาทำตามหมอนี้ก็ไม่ทำอะไรเขาจริงๆแม้แต่รังสีความหื่นยังเก็บได้มิดชิดเชียว

ในห้องพยาบาลหลังจากที่เขากระดกยาสีแปลกประหลาดที่รสชาติแปลกประหลาดยิ่งกว่าเข้าไปได้แล้ว เขาก็หันไปมองมัลฟอยที่นั่งจ้องเขาไม่วางตาอยู่ข้างๆแฮร์รี่จึงเลิกคิ้วถาม

“มีอะไรมัลฟอย?”

“ฉันอยากให้นายกลับมาเรียกชื่อฉันนะแฮร์รี่” เดรโกพูดเสียงจริงจัง

เมื่อได้ฟังเช่นนั้นแฮร์รี่จึงทำหน้านอยด์ ฉันเคยเรียกชื่อนายที่ไหนเล่า? “ไม่อ่ะ” ตอบไปสั้นๆดังนั้นแล...

“จริงๆนะแฮร์รี่ฉันขอร้องล่ะ” คราวนี้มาแบบถึงเนื้อถึงตัวคว้ามือเขาไปจับเฉย

และแน่นอนตอนนี้แฮร์รี่ที่เริ่มชินกับการรุกรานเล็กๆน้อยของมัลฟอยแล้วก็ไม่ได้ชักมือออกมา(เพราะรู้ว่าทำไปก็ไร้ประโยชน์โภคผลอันใด)แต่คำตอบก็ยังเป็น...

ไม่

“ทำไมล่ะแฮร์รี่!” เริ่มขึ้นเสียงแล้วเว้ยย...

“ก็ทีความรักยังไม่มีเหตุผลเลย แล้วทำไมฉันจะไม่มีเหตุผลบ้างไม่ได้ล่ะ?” (เกี่ยวไหมนะ?)แต่นั้นแหละแฮร์รี่ก็ทำมึนต่อไป

“แฮร์รี่....” เดรโกเริ่มใช้ยุทธการต่างๆในการหวานล้อมไม้อ่อนบ้างไม้ไม่อ่อนบ้างปนกันไปแต่ในที่สุดแล้วผ่านไป 5 นาทีร่างบางก็ยังคงตีหน้ามึน ชายหนุ่มถึงงัดคาถานะจังงังอันใหม่ขึ้นมาใช้ประกอบซาวเคร่งขรึมที่ส่งผลที่ดูน่าเชื่อขึ้น x2

“ไม่ยอมฉันปล้ำ!” น่านไง... ขู่กันอีกแล้วไง... แฮร์รี่จะบ้า!!

“ฉันพูดจริงนะแฮร์รี่” ว่าแล้วก็เริ่มลุกขึ้นมาคุกคามคนป่วย  ไม่ต้องขึ้นม๊า~ ฉันเชื่อนายยยยย

“ตะ แต่นายสัญญากับฉันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะทำต่อเมื่อฉันพร้อม” แต่ก็นั้นแหละมนุษย์หัวบากพันธุ์ดื้อชะมัดยากอย่างแฮร์รี่ก็ยังคงบ่ายเบี่ยงเล่นตัวทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ว่านอนสอนง่ายสุดๆ นี้ถ้าใครมาเห็นคงคิดว่าแฮร์รี่ไม่ยอมเพราะอยากโดนปล้ำแน่ๆ  รึจะเป็นอย่างนั้นนะ? ห้องพยาบาลบรรยากาศยิ่งเป็นใจอยู่

“ก็ตอนนี้นายเป็นเด็กดื้อ คำพูดของฉันไม่มีผลกับเด็กดื้อแฮร์รี่... ถ้าดื้อก็ต้องลงโทษใช่ไหมล่ะ?” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูแฮร์รี่ ซึ่งตอนนี้เดรโกคร่อมแฮร์รี่ครึ่งตัวได้แล้วเหลือแค่ปีนขึ้นมาบนเตียงเท่านั้นแหละ... จริงๆ

ลงโทษบ้านป๊าแกเซ่~~~~! ฉันอายุเท่าแกนะเว้ยยยเด็กด้งเด็กดื้ออะไรเล่า แล้วจะมาหายใจรดหูคนเค้าทำม๊ายยยย หัวใจจะวายตายอยู่แล้วนะไอ้บ้า!

“ฉันจะนับถึงสามนะแฮร์รี่ ถ้านายยังไม่ยอม...” มือใหญ่เริ่มวนไปแถวเข็มขัด “ฉันลงโทษนายแน่”

 

เอื๊อก!

 

“1” พูดไปสิแฮร์รี่กะอีแค่ชื่อมันจะอะไรนักหนา...

 

“2” ง่า... ทำไมปากมันง้างไม่ชึ้นอ่า... อ๊ากกกก มันปลดหัวเข็มขัดแล้วววววว

 

“สะ...” ไม่ ไม่ นะ ไม่ นะ ม่ายยยย

 

...

 

 

 

“เดรโก๊!!

 

“หึ อุ๊บ! ฮ่าๆๆ” เดรโกหลุดขำออกมาทีเดียวเมื่อในที่สุดแฮร์รี่ก็ยอมเรียกชื่อเขาออกมาแถมยังเสียงสูงจนเพี้ยนอีกตะหาก แต่เมื่อมันเป็นตามที่เขาต้องการแล้วก็เป็นคนรักษาสัญญา เดรโกสอดเข็มขัดของแฮร์รี่เข้าที่เดิมให้ก่อนจะยิ้มให้แฮร์รี่อย่างพอใจ

“เด็กดี...” ก่อนเด็กหนุ่มร่างสูงจะลุกขึ้นยืนและเดินออกไปปล่อยแฮร์รี่นั่งอยู่กับความรู้สึกบางอย่างที่ตกตะกอนอยู่ในใจ... (พร้อมกับคนอ่านที่นั่งค้างพลางคิดไปว่า เดรโก...นายมันจะรักษาคำพูดทำไปไมเนี่ย!)

 

ย้อนอดีตซะนานกลับมาถึงปัจจุบันตอนนี้เวลาล่วงเลยไปจนถึงท้ายคาบการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแล้ว เหตุการณ์ทุกอย่างยังเป็นปรกติ (ผมมายถึง วุ่นวายเป็นปรกติ) จนมาถึงท้ายคาบที่เสนปจัดให้มีการประลองนี้แหละ ภาพบรรยากาศคุ้นเคยก็เริ่มปรากฏขึ้นมาลางๆ เขาได้รับเลือกให้ขึ้นไปสาธิต(ช่างเป็นพระคุณจริงๆศ.เสนป...) และแน่นอนไม่ต้องเดาว่าคู่ซ้อมมือของเขาคือเดรโก มัลฟอย

อา... เอาแล้วไงบรรยากาศแห่งความหายนะเก่าๆมันชักจะกลับมา...

พวกเขาเดินเข้าหากันตามที่ถูกสอนมาก่อนจะกลับมาตั้งท่า นับในใจ...  ร่ายคาถา!

ฟิ้ว

ฟิ้ว

ฟ้าวววว

ฟึบ

ปึงงง

ตูมมม

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากแทบจะไม่เกินวินาที คาถาของเขากับเดรโกตีกันไปมาไม่กี่ดอกเดรโกก็เหมือนสะกิดใจอะไรบางอย่างก่อนที่จะจ้องตาเหมือนส่งซิกกับเขา ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไงนะแต่เขากลับหันหลังกลับไปร่ายคาถาใส่เป้าหมายเดียวกับเดรโกซะงั้น และเป้าหมายกลางวงนักเรียนที่ว่านั้นก็คือ

 

เซเวอรัส เสนป

ฮาแล้วไงพ็อตเตอร์...

 

สร้างเรื่องอีกแล้วไงล่ะ

 

 

เหตุการณ์วันนั้นผ่านไปด้วยความสงบอย่างยิ่งเสนปโดนหามไปห้องพยาบาล จบ แค่นั้น ไม่ได้มีการเรียกตัวเขากับเดรโกไปสอบสวนอะไรทั้งนั้นแต่นั้นแหละมันอย่างที่เขาว่ากัน น้ำมันลดก่อนสึนามิจะมา...

ตื่นมาก็เจอจดหมายเรียกตัวไปพบตั้งแต่เช้ามืด มองในแง่ดีลายมืดสวยงามตวัดไปมาอย่างมีศิลป์ของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ไม่ได้มีท่าทีร้อนรนอะไรนักเพราะฉะนั้นเขาไม่น่าจะโดนอะไรมาก... มั้ง?

ในจดหมายบอกให้รีบไปด่วนดังนั้นเขาเลยรีบแต่งตัวลงไปข้างล่างทันทีและไม่ทันจะก้าวออกจากหอ คลื่นลูกแรกก็เข้ามาพัดประสาทเขาถล่มถลายซะแล้ว จะเป็นใครไปได้นอกจากเจ้าเก่า... เดรโก มัลฟอย และจะขอบอกว่าวันนี้หมอนี้มัน...

ติสต์แตกไปแล้ว

 

ปรกตินิวเดรโกจะมีท่าทางนุ่มนวลกว่าปรกติอยู่แล้วก็จริงแต่เดรโกวันนี้ทำให้แฮร์รี่อยากจะตะโกนถามเดรโกดังๆว่า... ใส่กางเกงในผิดด้านรึเปล่า?

เดรโกนั่งจิบชาอยู่ในห้องน่งเล่นบ้านกริฟฟินดอร์ที่ตอนนี้เงียบสงบไร้ผู้คนด้วยกริยาไร้ที่ติเหมือนเดิมและราวกับมีเซนส์อะไรสักอย่างว่าเขามาแล้ว(หรือผมเดินเสียงดังนะ?)เดรโกก็หันมายิ้มบางๆให้กับเขา

“ดีใจที่ได้เจอคุณในยามอรุณเบิกฟ้านะครับ แฮร์รี่ เจมส์ พ็อตเตอร์”

“...”

นั้นไง... เหี้ยนตัวพ่อ

เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย!

การเดินทางไปห้องครูใหญ่ในวันนั้นเป็นการเดินที่ช้าที่สุดในชีวิตการเป็นนักเรียนฮอกวอตส์ของแฮร์รี่ กว่าพ่อคุณเดรโกจะนั่งจิบน้ำชาด้วยความละเมียดจนหมดถ้วย กว่าจะเดินเป็นเส้นตรงหักมุมทีได้ไม่เกิน 90 องศาไปถึงประตูหอ กว่าจะค่อยๆเดินทีละก้าวครึ่งด้วยความช้าระดับหนังสต็อปโมชั่นเทปยึด ตีหน้าระรื่นชมนกชมไม้และความเขียวขจีของทุ่งหญ้ารอบด้านด้วยความสุนทรีย์ราวกับมันเป็นภาพวาดชั้นเยี่ยมที่จำกัดเวลาเปิดให้ชมอะไรประมาณนั้น ท่าทางแบบนี้ทำเอาแฮร์รี่อยากจะเอาหัว(เดรโก)โขกกำแพงโรงเรียนตายให้มันรู้แล้วรู้รอดเพื่อสมองจะกลับมาทำงานเหมือนเดิม

นี้ถ้าไม่ใช่ว่ากลัวเดรโกจะเข้าห้องครูใหญ่เองไม่ได้เขาจะไม่มีทางจะรอมันเลยเหอะ!

ในที่สุดคงต้องขอบคุณพระเจ้าที่สามารถพาพวกเขามาถึงห้องครูใหญ่ได้ในที่สุด(โอก้อด.... ใครก็ได้ทำอะไรกับไอ้ซีดนี้ที... จะอยากรู้ไปทำไมว่าต้นวิลจอมหวดมีใบไม้ทั้งหมดกี่ใบ รากแก้วตรงไหม เปลือกตอนฤดูร้อนเป็นสีอะไร อายุเท่าไหร่ วันนึงมีสัตว์อะไรเข้าไปอาศัยใกล้มันบ้าง มีใครเคยพรวนดินให้มันไหม โถ่...ไม่อยากรู้ด้วยเลยล่ะว่าการหวดแต่ละที่มีแรงเคเนติกต้านลมเท่าไหร่? อร๊าก!!) แน่นอนว่าในห้องมีครูใหญ่ดัมเบิลดอร์กับโจทเก่าแต่ปางก่อนของแฮร์รี่... เซเวอรัส เสนป ที่ตอนนี้สภาพดูไม่จืดเหมือนค้างคาวปีกหักแต่ยังคง(พยายาม)เก๊กเข้ม

“พวกเธอคงรู้ใช่ไหมว่าฉันเรียกพวกเธอมาทำไม?” ครูใหญ่เริ่มเรื่องด้วยเสียงสงบนิ่ง

“ครับ/ครับ”

“ฉันอยากให้พวกเธอบรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังหน่อย เพราะฉันได้ฟังในส่วนของศ.เสนปเรียบร้อยแล้ว”

“ก็....” แฮร์รี่อ้าปากแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีเลยหันไปบุ้ยให้เดรโกเล่าแทนซึ่งร่างสูงก็โค้งรับแล้วเริ่มเล่าเรื่อง (โค้งเพื่อ?//แฮร์รี่)

“เรื่องราวเริ่มต้นในคาบการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดครับ ศาสตราจารย์เซเวอรัส เสนปได้จัดงานประลองอันน่าตื่นเต้นตกตับ(?)ตราตรึงใจให้ตัวผมกับแฮร์รี่ เจมส์ พ็อตเตอร์ทำการประลองเวทย์มนต์ที่ได้ร่ำเรียนมาเป็นเวลายาวนานถึง 7 ปี เพื่อสาธิตเวทมนต์อันน่าอัศจรรย์สาขาต่างๆแก่สายนัยน์ตาผองเพื่อนบ้านกริฟฟินดอร์ที่แสนจะกล้าหาญและสลิธีรินอันแสนจะฉลาดหลักแหลมของผม ผมกับแฮร์รี่ เจมส์...”

“พ้อ พอๆๆๆ” เล่าแบบนี้ชาติหน้าตอนบ่ายๆคงได้ฟัง... แฮร์รี่คิดหน่ายๆแค่เรียกชื่อเต็มเขาก็เสียเวลาไปโขแล้ว “เอ่อ... เรื่องมันมีอยู่ว่า...” เรื่องของเรื่อง(เขาไปถามเดรโกเมื่อวานตอนมันยังไม่ติสต์แตกเท่าวันนี้)คือเดรโกเห็นเสนปทำหน้าไม่น่าไว้ใจเลยกะจะเสกคาถาป้องกันแต่แฮร์รี่ดันสื่อทางจิตผ่านระบบ 5 G คิดแบบเดียวกับเดรโกขึ้นมาซะงั้น ผลปรากฏออกมาคือเสนปรับไปเต็มๆสองดอก...

สั้นๆง่ายๆเท่านี้...

 

แต่คนที่ไม่ง่ายด้วยคือคนที่โดนไง

“ศาสตราจารย์ครับต้องลงโทษพ็อตเตอร์นะครับ!!” ศ.เสนปตบโต๊ะก่อนจะสะดุ้งเมื่อแรงสะเทือนจากแขนซ้ายที่ใช้ตบลามไปถึงแขนขวาที่ถูกผันป็นมัมมี่อยู่ ดัมเบิลดอร์มองเสนปอย่างโกรธๆ ก่อนจะหันมาปัดโต๊ะส่วนที่เสนปตบดังปัดด้วยความถนุถนอมราวกับกลัวมันเจ็บก่อนจะพูดเสียงเรียบว่า

“ได้ ลงฉันจะลงโทษ บทลงโทษคือพวกเธอสองคนจะต้องถูกกักตัวอยู่ด้วยกันเป็นเวลาสองอาทิตย์ถือเป็นช่วงเฝ้าระวังพฤติกรรม เข้าใจไหม?” ครูใหญ่พูดด้วยเสียงโมโนโทนราบเรียบรวดเดียวจบเป็นเชิงบังคับ

“ตะ...”

ก่อนที่ทั้งสองคนจะได้โต้แย้งอะไรก็ถูกสายตาพิฆาต+รอยยิ้มเปื้อนพิษของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็ตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกเดินรับชะตากรรมกลับที่พักไปอย่างเรียบร้อย

“ตะ...”อีกรายที่กำลังจะเอ่ยปากขัดก็ถูกสายตา+รอยยิ้มดัมเบิลดอร์แช่แข็งอีกคน แต่ถ้าสังเกตในมือด้านที่เสนปจะมองเห็นได้คนเดียวดัมเบิลดอร์ถือกระดาษที่เขียนด้านบนเอาไว้ว่า สัญญาว่าจ้างงานอยู่ ด้านบนของกระดาษนั้นเริ่มขาดเป็นรอยเล็กทำเอาขึ้นเสียงอะไรไม่ออกไปอีกคน

 

 ร้ายนะปู่...

 

เมื่อเห็นว่าเป้าหมายนิ่งงันขัดขืนไม่ได้ดัมเบิลดอร์ก็เผยยิ้มใจดี

“ไม่ต้องห่วงศาสตราจารย์เสนป... ฉันมีวิธีแก้ปัญหาให้เธอ”

 

 

“ไม่มีทาง!!” เสนโวยวายเมื่อเห็น ทางแก้ปัญหาของศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ “ผมไม่มีทางปล่อยให้ไอ้หมาสองตัวนี้เข้ามาเด็ดๆ!

“ไม่เอาน่า... ตอนนี้แขนขวาเธอหักเขียนอะไรไม่ได้ จับคาถาก็ไม่คงที่ แถมยังอาการตาดับเป็นพักๆนั่นอีก ถ้าเธอไม่พักผ่อนเธอไม่สามารถสอนได้แน่นอนเซเวอรัส” ดัมบี้กล่าวอย่างใจเย็น

“แต่ศาสตราจารย์...”

“เอาน่าเสนป...  นายก็รู้ว่ามหาอาถรรพ์ 1 ปีของตำแหน่งนี้มันเฮี้ยนขนาดไหน ขืนดันทุรังมีหวังไม่ตายดีนา...”

“ฮึ่ม!” เสนปตวัดตาเข้มไปมองตัวคนที่พูด ซึ่งดูเหมือนไม่ได้เกรงกลัวเขาเลย

“เอาเป็นว่าตามนี้นะ อย่าปฏิเสธเซเวอรัสไม่งั้นฉันจะปลดเธอออก” ดัมบี้พูดดักเสนปแบบคนรู้ทัน “เธอเริ่มงานได้วันพรุ่งนี้เลยนะ” ก่อนจะหันไปพูดกับตัวแก้ปัญหาฉุกเฉิน ณ นาทีนี้ที่ยืนคู่กันอยู่กลางห้อง

สองหมาที่เสนปเรียก

หนึ่งหมาป่าใจดีอบอุ่น หน้าตาอ่อนโยนแต่แกร่งสมชายยิ้มบางๆ มือกร้านล้วงกระเป๋าเสื้อโค๊ตปอนๆตัวที่ใส่ประจำ

สองหมาอนิเมจัสสีนิลร่างเพรียว ใบหน้าเรียวมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉาบอยู่ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววซุกซน ผมสีดำสนิทยาวประบ่ายังคงเป็นคลื่นสวยเช่นเดิม

 

“ครับศาสตราจารย์” รีมัส ลูปินรับคำ

“ผมจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่ๆครับ” ซิเรียส แบล็คพูดทิ้งท้าย

 

และให้ตายเถอะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเซเวอรัส เสนปไม่ได้เชื่อประโยคด้านบนเลยสักนิด...


 ไรเตอร์ อยากจะ talk
ไรต์อัพแล้วววกรี๊ดดด และตอนนี้ยาวมากกก ถ้ามีอะไรผิดพลาดต้องขอโทษด้วยนะคะ
คือแบบว่าอ่านกันมาสามตอนคงจะรู้แล้วว่าแนวทางของฟิคเรื่องนี้มัน... ไร้สาระสิ้นดีกะจะให้หวานแต่เขียนหวานๆไม่ลงซักทีเลยออกมาเป็นหวานอมเปรี้ยว(ซะมากกว่า)อยากนี้แหละค่ะ ภาษาจะง่ายค่อนไปทางขวานผ่าซาก(อาจมีหยาบเล็กน้อย)เลยออกมาเป็นแบบนี้หล่ะค่ะ 555+
อยากจะบอกว่าสนุกมากเลยกับคุณชายเพราะจะบังคับให้มันเป็นอะไรก็ได้ที่แหวกกว่าเดิม ฮา... ตอนหน้าจะมีแหวกยิ่งกว่านี้อีก(ตกลงมันกินยาบ้าบออะไรไปเนี่ย?) ชอบให้เรื่องราวมันวุ่นๆอย่างนี้จังค่ะมีปู่ดัมเป็นแบ็คเลยยิ่งง่ายใหญ่กร๊ากก
เอาเป็นว่าเป็นฟิคที่ไม่อยากให้ทุกคนคิดมากเพราะชีวิตเรามันก็เครียดอยู่แล้ว(ไรต์ก็เครียดนะ เฮ้อ...) อยากให้ทุกคนสนุกกับเวทมนต์นะคะแล้วอีกอย่างคือ ไรต์อาจจะไม่ได้มาอัพอีกนาน เพราะฟิคมันต้องใช้เวลาเขียน(ไรต์แต่งช้ามากค่ะแต่งไปหยุดไป)แล้วเวลาช่วงนี้ก็เอามาลงกับฟิคไม่ได้ด้วยสิ เพราะฉะนั้นต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะคะ(โค้ง) แต่ก็จะแวะมาดูอยู่เรื่อยๆตามเวลาอำนวยแหละนะ

ป.ล.สำหรับคนที่รีเควสป๋ารี่มาไรต์ได้พล็อตแล้วล่ะค่ะเหลือแต่เมื่อไหร่จะเขียนก็เท่านั้น(ซึ่งเรื่องนี้ก็ยังไม่เสร็จเลยอ่ะแหะๆ)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

546 ความคิดเห็น

  1. #482 machihina (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 09:05
    โอ้ย อิบ้า อ่านตอนเดรกติกส์แตกนี้ขำยาวๆ เลย อยากโยนลงทะเลสาปมาก
    #482
    0
  2. #468 Mew Mew Ichigo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 19:42
    ได้โปรดกลับมาต่อเถอะค่ะะะะ
    #468
    0
  3. #372 นักเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 19:24
    ซิเรียสมาแล้ว >///<
    #372
    0
  4. #338 ct.cho (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 12:18
    เอ่อSS/SB/RL 3p?
    #338
    0
  5. #335 BirdS of ParadiZe (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:44
    เดรโกอาการหนักขึ้นจริงๆนะ
    หนักขึ้นแบบทะลุจอเลยด้วย
    #335
    0
  6. #295 ' กลีบดอกบัว (?) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2555 / 16:19
    SS/SB/RL นะคะ ~
    #295
    0
  7. #294 Nudee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2555 / 19:19
    สงสารป๋าเซพจัง
    เป็นมัมมี่ไปแล้ว TTTT-TTTT
    #294
    0
  8. #293 entirom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 23:52
    คู่เซฟเขา สามพี
    แล้วคู่แฮร์จังอ่ะ  จะเอายังงัย
    ในเมื่อคุณชายเป็นซะขนาดนั้น
    #293
    0
  9. #292 [:: - Blue C. NaNaHo - ::] (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 22:44
    =[]=!!!!

    เธอว์เป็นใครก๊านนนนนนนนนนน เธอว์ไม่ใช่เดรโกใช่ม้ายยยยยยยยย//ทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด

    ปู่ดัม...ไม่ต้องมีอะไรมากน่ะ...=w=d!!
    #292
    0
  10. #291 Ryu77 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 21:23
    คุณชายโคดรั่วอ่ะ...
    พี่ท่านติวท์แตกจริงๆๆ

    ปู่ดัม สุดยอดดดด!!
    เอาใจแม่นกทั้งหลายไปเลย
    ฮ่าๆๆๆๆ
    #291
    0
  11. #287 WND (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 17:40
    ปู่ทำถูกใจแม่ยกพ่อยก(?)อีกแล้ว ><
    #287
    0
  12. #286 Chiji (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 16:03
    วันนี้เดรโกเป็นไรไปเนี้ยะ

    เกิดอันใดขึ้นถึงได้ใช้ถ้อยคำได้ฟุ้มเฟือนเช่นเน้นนนนนนน//ไปอ่านพระมะเลเถไถมารึไงหาาาา

    ลูปินกะซีเรียสก็มาด้วย จะมาแย่งแฮร์รี่อ่ะป่าวแแบAllHPงี้//หลบคำสาปพิฆาตจากใครบางคน

    จะรอนะครับผม...

    ปล.ปู่ดัมช่างเป็นแบคที่ดีจริงๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 ตุลาคม 2555 / 16:09
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 31 ตุลาคม 2555 / 16:09
    #286
    0