ll Harry Potter ll yaoi short fic party .Main [DM/HP]

ตอนที่ 17 : Harry Potter [dm/hp] ll Because of...? (Intro) + (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    18 ต.ค. 55

Because of … (?)

Dm/HP

 

บนโลกนี้มีคำถามมากมาย คำตอบก็เช่นกัน แต่รู้ไหม? บางคำถามไม่จำเป็นต้องมีคนตอบ  ก็เหมือนกับการทะเลาะนั้นแหละ มันไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายเสมอไป เพราะบางทีมันก็ก่อให้เกิดสายใยแข็งแกร่งที่เรียกกันว่า... ความรัก

 

.

.

.

แสงแดดยามเช้าที่ส่องลงมาอาบไล้บนใบหน้าใสนั้นปลุกให้เด็กหนุ่มหน้าหวานตื่นจากนิทรา แฮร์รี่หยิบแว่นขึ้นมาใส่ ร่างบางลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เนวิลกับรอนยังคงนอนอยู่ห้องนี้จึงเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมกับใบไม้เสียดสีกันจากด้านนอกเท่านั้นที่แฮร์รี่ได้ยิน ในตอนนั้นเองมีนกสีฟ้าที่แฮร์รี่ไม่รู้ชื่อกระพือปีกลงมาเกาะที่หน้าต่าง

แปลก...ปรกติแถวนี้ไม่มีนกอื่นเพราะเป็นถิ่นของนกฮูกนี้หน่า...

เจ้านกเอียงคอไปมาอย่างน่าเอ็นดูก่อนที่มันจะส่งเสียงจิ๊บแหลมขึ้นแล้วลูกนกตัวเล็กก็บินลงมาเกาะข้างๆมัน แม่นกไซร้ขนให้ลูกของมันเบาะๆ ภาพอบอุ่นของแม่กับลูกนั้นทำให้แฮร์รี่แย้มยิ้มอย่างอบอุ่น นัยน์ตากลมโตนั้นมีแววอ่อนโยน เด็กหนุ่มเฝ้ามองจนนกแม่ลูกนั้นบินออกไปแล้วหันกลับมาจมอยู่ในความคิดของตนเอง ในหัวของแฮร์รี่ตอนนี้มีแต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มอีกคน ตอนนี้เขาไม่สามารถสลัดใบหน้าคมเข้มเจ้าของผมสีบลอนด์ซีดนั้นออกจากหัวได้เลย การเคลื่อนไหวน้อยๆภายในท้องแบนราบของแฮร์รี่ทำให้เจ้าตัวมองลงไปที่ท้องด้วยสายตาครุ่นคิด มือเรียวทาบลงไปที่ท้องบนความเคลื่อนไหวนั้น

 

ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว...

 

“ก็มีแค่ต้องบอกไปเท่านั้นสินะ”

 


 

มาทำความเข้าใจกันก่อน...

อนึ่ง... เหตุการณ์นี้เกิดในช่วงปีที่ 7 เราจะทำเอาหูไปนาตาไปไร่ว่าจริงๆแล้วเสนป ดัมบี้ และ ซิเรียส แบล็ค(รวมถึงอีกหลายๆคน)ต้องตาย  ไรต์ขอให้ทุกคนมโนว่าโลกเวทย์มนต์ตอนนี้สดสวยงามปานภาพวาด ทุกคนมีชีวิตตามปรกติอย่างที่ควรจะเป็น(ในสายตาไรต์... ฮ่าๆๆ)และโวลดี้สิ้นชีพไปตั้งแต่ภาค 5 แล้วนะคะ

อ้อ... และเรื่องนี้ไรต์จะแทนเดรโกว่าเดรโกไม่ใช่มัลฟอยนะคะ เพื่อความหนิดหนม อิๆ

 

 

ในช่วงมื้อเช้าท่ามกลางห้องโถงใหญ่ของโรงเรียนเวทย์มนต์ก็ยังเต็มไปด้วยนักเรียนนับร้อยๆคนของทั้งสี่บ้านเจ็ดชั้นปีเช่นเดิมเหมือนทุกวัน บรรยายกาศที่โต๊ะสลิธิรินก็เช่นกัน มันยังคงมีไอแห่งความเย่อหยิ่งไว้ตัวอย่างที่เคย และแน่นอนว่าเดรโก มัลฟอยคุณชายคนดังของบ้านนี้ก็ยังนั่งอยู่ที่ที่เดิม

เมื่อเห็นคนที่ต้องการพูดด้วยแฮร์รี่ก็สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเพิ่มความมุ่งมั่นให้กับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปหาเดรโกที่ตอนนี้กำลังนั่งหันหลังให้กับเขาอยู่ เมื่อไปถึงในระยะที่ใกล้พอแฮร์รี่ก็ส่งเสียงเรียกเจ้าตัวเบาๆ

“เดรโก...”

ไม่ต้องรอให้เรียกรอบที่สองเดรโกก็หันควับมาทันที ชายหนุ่มอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังยืนยิ้มอ่อนหวานแต่จริงจังอยู่ด้านหลังเขา

“นายมีอะร....” ไม่ทันที่จะพูดขาดคำแฮร์รี่ก็พูดแทรกขึ้นมาเลยว่า....

ฉันท้อง

“...” แกร๊ง! ช้อนเงินในมือมัลฟอยร่วงลงบนจาน ดวงตาสีเงินเบิกกว้าง ร่างสูงลุกขึ้นพรวดเดียวก็ออกมายืนค้ำหัวแฮร์รี่ได้อย่างง่ายดาย “นายว่าไงนะ!

“ฉันบอกว่าฉันท้อง!” คราวนี้แฮร์รี่พูดเสียงดังฟังชัดราวกับโปรเจ็คเสียง ไม่ใช่แค่เดรโกที่อึ้งแล้วถ้าสังเกตดีๆห้องโถงที่ปรกติจะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยซุบซิบนินทาตอนนี้พร้อมใจกันเงียบลงราวกับใช้เวทย์มนต์เก็บเสียง แม้แต่พวกอาจารย์ยังชะงักกิจกรรมของตัวเองตั้งใจฟังเลย ถึงแม้ว่าจะแอ๊บเข้มก็เถอะ

“นาย...” เดรโกจ้องมองแฮร์รี่อย่างไม่อยากจะเชื่อ

“นายไม่ดีใจเหรอเดรโก เรากำลังจะมีลูกกันนะ!!” แฮร์รี่ยิ้มสดใสก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้เดรโกอีกก้าว

“แต่ว่า... ยังไงล่ะ? ก็นายเป็นผู้ชายนี้!...”

“ฉันก็ไม่รู้!” แฮร์รี่โพล่งออกมา “แต่ที่ฉันรู้คือลูกของเรากำลังดิ้นอยู่ในท้องฉัน!” แฮร์รี่เอามือทาบที่ท้อง “และเขาหรือไม่ก็เธอเกิดขึ้นแล้ว หลังจากเรื่องของเราในคืนนั้นน่ะ!!!

“แต่...” เดรโกยังคงไม่เข้าใจ ตอนนี้ทั่วห้องโถงเริ่มมีเสียงกระซิบกลับมาอีกครั้ง

 

“มัลฟอยทำพ็อตเตอร์ท้อง!

และ

“เป็นไปได้ด้วยเหรอ!!

และ

“โถ่.... นี้ฉันหมดโอกาสจริงๆใช่ไหมเนี่ย?”

หรือ

“นายว่าลูกพ็อตเตอร์จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”

อะไรทำนองนี้....

 

บางคนมองอย่างเปิดเผยบางคนแอบเหล่แต่แน่นอนว่าจิตใจของทุกคนตอนนี้ไม่ได้สนใจอยู่กับอาหารเช้าแล้ว แต่อีกเรื่องหนึ่งที่แน่นอนยิ่งกว่านั้นคือสองหนุ่มต้นเรื่องยังคงอยู่ในโลกของเขาสองคนและไม่สนใจสิ่งรอบด้านที่เกิดขึ้นเลยสักนิด

“แต่มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ใช่ไหมล่ะเดรโก! เราจะมีลูกเป็นของตัวเอง พอเรียนจบฉันกับนายก็จะได้เลี้ยงเขาให้โตขึ้นมาด้วยกัน พออายุ 11 เขาก็จะเข้าฮอกวอตส์ไม่แน่นะเขาอาจจะอยู่สลิธิรินเหมือนนายก็ได้...” แฮร์รี่พูดอย่างมีความสุขและก่อนที่เด็กชายผู้รอดชีวิตจะกล่าวไปถึงอาชีพในอนาคตของลูกในท้องนั้นเขาก็ต้องสะดุดลงเมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของเดรโก มัลฟอย

“นายเป็นอะไรไปน่ะเดรโก?...” แฮร์รี่ถามด้วยความกังวล ก่อนจินตนาการในหัวของร่างบางจะเริ่มแย่ลง “หรือว่า...หรือนายจะไม่ยอมรับเราสองแม่ลูก!!

“...”

“นายทำอย่างนี้ไม่ได้นะเดรโก!” เสียงแฮร์รี่เริ่มเป็นกังวล “ฉัน... ฉันต้องการคนมาช่วยนะ นายก็รู้นี้เรื่องของเราน่ะ... ฉันเลี้ยงเด็กคนนี้คนเดียวไม่ได้หรอกนะเดรโก...”

“นี้...” เดรโกเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดครุ่นคิด

“เดรโกนายบอกสิว่าจะช่วยกันเลี้ยงลูกของเราน่ะ!!!” แฮร์รี่เริ่มขึ้นเสียงก่อนจะจับข้อมือชายหนุ่มขึ้นมาเขย่า “บอกฉันมาสิเดรโก!!!” ตอนถึงตอนนี้เสียงของแฮร์รี่เริ่มสั่นเครือสะเทือนไปด้วยอารมณ์สับสน “นายจะไม่ทิ้งฉันใช่ไหม!!!

“...” เกิดความเงียบเป็นเวลานานแต่ชายหนุ่มผมบลอนด์ก็ยังคงไม่ให้คำตอบอะไรกับแฮร์รีซึ่งนั้นก็ทำให้เจ้าของตาสีมรกตเริ่มมีน้ำใสๆคลอขึ้นมา แฮร์รี่บีบมือแกร่งของเดรโกแน่นขึ้นก่อนจะพูดเสียงเครือราวกับจะสะอื้นออกมาช้าๆ

“ดะ...เดรโก ได้โปรดเถอะ... ยะ อย่าทิ้งฉันกับลูกไปเลยนะ...”

“...”

“ฉะ... ฉันขอแค่ความรักให้เขาเท่านั้น! ฉันไม่ได้ขอเงินทอง ไม่ได้ขออะไรมากจากนายเลย... ไม่แม้แต่นามสกุลของนายก็ได้... ฮึก....”

“...” เมื่อเห็นว่าเดรโกยังคงไม่พูดอะไรน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นสายเล็กๆ ไหลลาดลงมาตามแก้มใสของแฮร์รี่จนลงไปถึงคางมน ก่อนที่แรงโน้มถ่วงจะทำให้เจ้าหยดน้ำน้อยหล่นลงบนพื้นหินแกร่ง ถึงน้ำตาที่ไหลจะแสดงถึงความอ่อนแอ แต่ในสายตาของแฮร์รี่ พ็อตเตอร์นั้นมันมีแววบางอย่าง... แววของคนเป็นแม่ที่สัญญาว่าจะแข็งแกร่งและทำทุกอย่างเพื่อลูก!

เขาจะไม่ยอมง่ายๆแน่... ถึงคนคนนี้จะไม่ได้รักเขาก็ตามความสัมพันธ์ที่ผ่านมาอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ แต่ยังไงลูกก็ขาดพ่อไม่ได้!!

จนถึงตอนนี้แฮร์รี่สูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง มือข้างนึงปล่อยมือของเดรโกและยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมา ร่างบางพึมพำกับตัวเองว่า

“ไม่... ใจเย็นๆแฮร์รี่ ค่อยๆพูด...” ร่างบางกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นก่อนจะสะอื้นขึ้นมาอีกครั้ง... แต่แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ก็ยังตั้งสติได้ “ขะ ขอโทษนะ คงเป็นอารมณ์อ่อนไหวเพราะท้องน่ะ...” แฮรี่พูดกับเดรโกเบาๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มอีกครั้ง

“จริงๆนะเดรโก... ฉันกับลูกไม่ต้องการอะไรจากนายเลยนอกจากความรัก... ฉันไม่ได้อยากไปอยู่ในคฤหาสน์มัลฟอย ไม่ได้อยากได้เงินที่มีล้นฟ้าของนาย... ไม่ได้ต้องการได้อะไรของๆนายเลย! แต่ฉันขอเถอะ... ไม่ต้องไปดูฉันตอนคลอดก็ได้ แต่ถ้าเขาเกิดมา... ถ้าอัลบัสเกิดมานายจะให้เขาเรียกว่าพ่อได้ไหม?”

“...” จนถึงตอนนี้สีหน้ามัลฟอยเริ่มปรากฏความงุนงงขึ้นมา “อัลบัส?”

“ใช่! ฉัน... ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะเป็นเพศอะไร... แต่ฉันมีลางสังหรณ์ว่าจะต้องเป็นผู้ชาย และ... และฉันจะจะต้องชื่อเขาว่าอัลบัส อัลบัส พ็อตเตอร์ ...เห็นไหมเดรโกฉันไม่ได้ขอแม้แต่นามสกุลของนายเลยนะ แค่ให้เขาเรียกนายว่าพ่อไม่ได้เหรอ!” ใบหน้าของร่างบางเต็มไปด้วยความคาดหวัง ดวงตานั้นกำลังวอนขอชายหนุ่มร่างสูงอยู่...

แต่สิ่งที่มัลฟอยสนใจก็คือ...

“ฉันจะไม่ยอมให้ลูกฉันชื่ออัลบัสหรอกนะ!” ชายหนุ่มขึ้นเสียงพร้อมกับทำหน้ารังเกียจอย่างชัดเจน

“ทำไมล่ะเดรโก...?” แฮร์รี่เริ่มทำหน้างงแทน เขาไม่เห็นเข้าใจว่าชื่ออัลบัสไม่ดีตรงไหน “ชื่ออัลบัสก็เพราะดีนี่... แต่นาย... นายจะเปลี่ยนก็ได้นะเพราะเขาเป็นลูกของเรา” แฮร์รี่เริ่มยิ้มมีความสุขเมื่อได้ย้ำคำว่าลูก “ว่าแต่อัลบัสไม่ดีตรงไหนล่ะ?” แฮร์รี่ถามความเห็น ตอนนี้เขาคิดว่าเดรโกคงจะยอมรับพวกเขาแล้วสินะ?

“นั้นสิมิสเตอร์มัลฟอย อัลบัสนี้ไม่ดีตรงไหนเหรอ?”

!!

ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยปากพูดวิจารณ์อะไรเกี่ยวกับชื่ออัลบัส ศาสตราจารย์อัลบัส ดัมเบิลดอร์ ก็มาปรากฏตัวข้างๆพวกเขาอย่างเงียบเชียบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่ก็พอจะดูออกล่ะนะว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นมีรังสีอัมหิตแปลกๆอยู่

“ช่วยบอกฉันหน่อยสิว่าชื่ออัลบัสเนี่ยเป็นยังไง?” ศ.ดัมเบิลดอร์ยังคงยิ้ม

“เอ่อ...” และเดรโกได้แต่อ้ำอึ้ง

“อ้า... พูดไม่ออกสินะ ไม่เป็นไรงั้นเธอมาคุยกันที่ห้องของฉันดีกว่า” ครูใหญ่ทำเสียงเหมือนเห็นใจ ก่อนจะหันหน้ามาทางแฮร์รี่ “ต้องขอโทษด้วยมิสเตอร์พ็อตเตอร์ เรื่องของพวกเธอคงต้องเคลียร์กันที่หลัง ตอนนี้ฉันต้องขอตัวคุณมัลฟอยไปเสวนาความคิดเกี่ยวกับชื่ออัลบัสซักหน่อย...” ว่าแล้วศ.ดัมเบิลดอร์ก็คว้าตัวเดรโกลากไปยังทางออกได้อย่างง่ายดาย และก็ไม่วายที่แฮร์รี่จะตะโกนถามทั้งคราบน้ำตาไปว่า

“เดรโกตกลงนายยอมรับฉันกับลูกแล้วใช่ไหม!!

“...” ไร้เสียงตอบมีเพียงสายตาเย็นชาของเดรโกเท่านั้นที่ส่งกลับมา สิ่งนั้นทำให้น้ำตาของแฮร์รี่ร่วงลงมาอีกครั้ง...

นี้เขา... จะไม่ยอมรับเราจริงๆใช่ไหม?

ดวงตาสีมรกตนั้นหม่นลงทันที มือซ้ายของแฮร์รี่ได้แต่ลูบท้องตนเองเบาๆอย่างเหม่อลอย น้ำตายังคงคลอเต็มใบหน้าเกลี้ยงเกลา

“เราไปกันเถอะลูก...” ร่างบางเอ่ยเสียงเศร้าก่อนจะเดินออกไปจากห้องโถงช้าๆอย่างคนหมดกำลังใจ แต่ละย่างก้าวของแฮร์รี่นั้นแทบจะดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงเพราะไม่มีใครกล้าที่จะพูดอะไรออกมา สายตาของคนทั้งโรงเรียนจดจ้องไปที่ร่างบาง ไม่นานหลังจากนั้นเพื่อนสนิททั้งสองคนของแฮร์รี่ก็วิ่งไปสมทบที่หน้าประตูใหญ่ เฮอร์ไมโอนี่ลูบหลังปลอบเพื่อนของเธอที่กำลังตัวสั่นอย่างหนัก รอนต้องคอยประทองแฮร์รี่ที่ตอนนี้เดินเซจนแทบจะล้มลงอยู่แล้ว และเมื่อทั้งสองลับออกจากห้องโถงไปเสียงซุบซิบในห้องโถงก็ดังขึ้นอีกครั้ง...

 

ที่ระเบียงแห่งหนึ่งในฮอกวอตส์รอนและเฮอร์ไมโอนี่กำลังนั่งดูแฮร์รี่ที่ยังคงตาแดงๆอยู่... จากการหัวเราะจนตัวเองร้องไห้น่ะนะ...

“ฮ่าๆๆๆ โอย... ฉันเนี่ยฮาจนแทบกลั้นเลยรู้มะตอนที่มัลฟอยมันเถียงเรื่องชื่ออัลบัสน่ะ” แฮร์รี่พูดกลั้วหัวเราะใบหน้าของเขาตอนนี้ไม่มีร่องรอยของคนที่ร้องไห้น้ำตาท่วมในห้องโถงเลยสักนิด

“ฉันไม่อยากจะเชื่อจริงๆนะว่านายจะกล้าทำแบบนี้!” เฮอร์ไม่โอนี่พูดดุแต่เอาจริงๆเถอะหน้าตาเธอก็สะใจอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ

“นั้นสิแฮร์รี่นายนี้แสดงโคตรเนียนอ่ะ รู้ไหมตอนที่ตะโกนออกมานี้ฉันแทบช็อคเลยนะว่านายไปท้องกับมันได้ยังไง” รอนพูด

“หึๆ เชื่อกันสนิททั้งโรงเรียนเลยใช่ไหมล่า~” แฮร์รี่ยกยิ้มอย่างสะใจ

“ว่าแต่ทำไมมัลฟอยมันไม่ปฏิเสธอะไรออกมาเลยล่ะ” รอนถามงงๆ ซึ่งเฮอร์ไมโอนี่ก็พยักหน้าอย่างอยากรู้อยากเห็นด้วย

“ก็ง่ายๆน่ะนะ” แฮร์รี่ชูซองกระดาษสีสดใสซึ่งบนซองมีข้อความเขียนไว้ว่า ร้านเกมกลวิเศษวีสลีย์ ผงสะกดใจ เพียงแค่สูดหายใจก็สามารถสะกดใจเป้าหมายของคุณได้เป็นเวลา 2 ชั่วโมง หมายเหตุ:สินค้าทดลองอันตรายห้ามให้องค์กรทางด้านความปลอดภัยเห็นเด็ดขาด!เมื่อเพื่อนทั้งสองเห็นสิ่งที่เขียนอยู่บนซองก็เบิกตากว้าง

“นี้มันผิดกฎหมายนี้แฮร์รี่!!” เฮอร์ไมโอนี่โพล่ง

“นี้พี่ฉันทำของอย่างนี้ด้วยเหรอเนี่ย ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยอ่ะ...” รอนพูดด้วยสีหน้าหมาเหงา

“จุ๊ๆๆ” แฮร์รี่เก็บซองกระดาษพร้อมกับทำหน้าเหมือนคุณครูสอนเด็กอนุบาล “อย่าเอ็ดไป... ฉันนะมืออาชีพ ของอย่างนี้มันต้องใช้เส้นสาย แล้วตอนนี้ก็ผ่านมา 2 ชั่วโมงเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ฉันส่งจดหมายใส่ผงสะกดใจไปให้มัลฟอย เพราะฉะนั้นตอนนี้นายนั่นก็หายดีเป็นปรกติแม้แต่ดัมเบิลดอร์ก็จะไม่รู้สึกอะไร ความทรงจำตอนโดนสะกดใจก็จะเบลอๆงงๆ สรุปงานนี้ฉันชนะขาด” ร่างบางร่ายยาวแบบไม่พักหายใจ ด้วยเสียงแบบมืออาชีพ

“โอ้....” เฮอร์ไมโอนี่กับรอนอึ้งไปแล้วเรียบร้อย

“หึ! มัลฟอยขอให้นายรู้นะว่าคนอย่างแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ไม่เคยยอมใครง่ายๆโดยเฉพาะไอ้คนเลือดจางอย่างนาย!” แฮร์รี่พูดด้วยสีหน้ามาดมั่นในใจนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวันก่อน...

 

เช้าวันนั้นเขาปวดคอคอมากแล้วก็ร้อนแปลกๆตั้งแต่ตอนตื่นนอนด้วย เช้าวันนี้การแต่งตัวของแฮร์รี่ พ็อตเตอร์จึงดูจงใจแหกกฎโรงเรียน... อย่างเห็นได้ชัด

ในขณะที่ชาวบ้านชาวช่องเขาสวมเสื้อกันสามชั้นแฮร์รี่ พ็อตอตร์กลับไม่สวมเสื้อคลุมแถมยังคลายเนคไทด์ปลดกระดุมอีกสองเม็ดเผยผิวเนียนเกินจำเป็นอีกด้วย เอาล่ะ... เขารู้ว่าคนมองเขาแปลกๆแต่ตอนนี้เขาไม่สนใจหรอกเพราะเขาร้อนเป็นบ้า! และก็หงุดหงิดมากๆด้วย และแล้วเงาของคนที่ขึ้นทำเนียบ บุคคลที่ข้าพเจ้าขยาดที่สุดแห่งปีก็โผล่ขึ้นมา อ้อปีนี้มัลฟอยเขยิบขึ้นมาจากอันดับสามมาที่อันดับสองแทรงผู้คุมวิญญาณกับดอร่า(ชื่อหมาของคนข้างบ้าน – ซึ่ง... พยายามจะเทะขาเขาแทนขาหมูเยอรมันทุกทีที่กลับไปที่บ้านดัดส์ลีย์)และมีท่าทีว่าในปีหน้าถ้าเขากับมันยังต้องเจอหน้ากันอีกคงจะเป็นอันดับหนึ่งแทนโวลดี้สุดที่รักแล้วล่ะ

“ไง ไง ไงแฮร์รี่ที่รัก เดินไหวแล้วเหรอ” มัลฟอยยิ้มแล้วเดินตรงมาหาเขาโดยมีสองยักษ์เดินตามมาด้านหลัง

แฮร์รี่มองเดรโกอย่างระมัดระวังร่างบางคิดอย่างนึกในหัวว่าวันนี้มัลฟอยจะมาไม้ไหน แต่ตอนนี้หัวแฮร์รี่ระบมไปหมดคิดอะไรแทบไม่ออกเลย ตอนนี้เข้าไม่ได้อยู่กับเพื่อนที่ไว้ใจได้สักคนด้วย

“น่าสงสารจัง เมื่อวานฉันคงหนักมือไปหน่อยสินะนายถึงเป็นอย่างนี้...” มัลฟอยเดินเข้ามาใกล้แฮร์รีขึ้นอีก “ขอโทษจริงๆ”

“...” แฮร์รี่ขมวดคิ้ว เขาพยาพยามจะเคลื่อนตัวออกห่างจากมัลฟอยแต่ทำไม่ได้ แฮร์รี่รู้สึก... มึนๆ และนั้นทำให้ดูเหมือนกับเขายอมมัลฟอยไปเลย บ้าเอ้ย!

“แฮร์รี่ แฮร์รี่ ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนนะ” เดรโกแสร้งทำเสียงเห็นใจแต่ดวงตาคมสีเทานั้นมีแววสนุกสนานฉายอยู่ มัลฟอยยกมือขึ้นลูบใบหน้าใสอย่างอาดูรคนรอบข้างมองดูพวกเขาอย่างสนใจแล้วตอนนี้ การเดินทางในทางเดินแทบจะเป็นอัมพาตเลยทีเดียว

และที่น่าโกรธมากกว่านั้นคือเขาทำไม่ได้แม้แต่ปัดมือมัลฟอยออกนี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย! มัลฟอยเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มสะใจ(แน่นอนว่าไม่มีใครเห็น) และมัลฟอยก็...

 

ฟอด!

 

หอม แก้ม เขา

ขอย้ำด้วยว่าสามคำในหัวเขาเมื่อกี้ควรจะถูกพูดออกมาด้วยเสียงที่อึ้งพอๆกับ โอ้ เมอร์ ลิน

แต่ให้ตายเหอะเสียงที่ออกมาจากปากเขามันเป็นเสียงคราง คราง!

“อือ...” แถมยังปรือตาอีก โอ้พระเจ้า!มัลฟอยมันทำอะไรกับผมเนี่ย และมัลฟอยก็กระซิบที่ข้างๆหูผมว่า

“นายรู้อะไรไหมพ็อตเตอร์ถ้าเอารากเมนเดรกผสมกับยาบางตัวมันสามารถทำให้นายเฉื่อยชาได้เพียงแค่สัมผัส” และแฮร์รี่ก้รู้สึกถึงขวดบางอย่างตกลงมาที่มือของเขา “และนี้คือยาแก้ หวังว่านายจะยกมันขึ้นมาดื่มได้... ภายในเวลาครึ่งชั่วโมงนะ หึ!” มัลฟอยกระตุกยิ้มครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจากไป แต่ก่อนจะไปยังมีหน้ามาชายตาอย่างอาทรให้เขาราวกับว่าเป็นห่วงกันมากมายอย่างนั้นล่ะ ไอ้ดาราตุ๊กตาทองเอ๊ย!

ในที่สุดแล้วรู้อะไรไหม? ผมถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้นเกือบชั่วโมงกว่าจะยกแขนขึ้นมาถึงปากและกระดกยาบ้าๆนั้นได้ ระหว่างที่ยืนอยู่นั้นคนมองผมแปลกๆเละเมื่อกลับไปอาบน้ำตอนเย็นผมก็พบเหตุผล ผมไม่รู้ว่ามันมาอยู่ตรงนั้นได้ยังไงหรือเมื่อไหร แต่ให้ตายเถอะ...

 

มันทำรอยคิสมาร์กไว้ตรงซอกคอผม!

 

“แต่ให้ตายเหอะแฮร์รี่นายเนียนเป็นบ้า” รอนยังคงอึ้งไม่หาย “ไม่น่าเชื่อเลยว่าเป็นนาย นายรู้ตัวไหมว่าสะกดทุกคนได้อยู่หมัด”

 

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเห็นด้วย “เล่นเนียน เล่นใหญ่ เสียงฟังชัด อารมณ์ชัดเจน ภาษากายดีเยี่ยม ระดับบรอดเวย์ นี้มันตรงกับหลักการแสดงละครเวทีชัดๆเลยนะแฮร์รี่!

“เดรโก มัลฟอยอาจจะเป็นดาราตุ๊กตาทองคำแต่นายนี้มันลูกโลกทองคำเลยจริงๆ”รอนพูด

“หึ พวกนายน่ะไม่รู้อะไร” แฮร์รี่กระตุกยิ้ม “ถ้าไม่อาศัยการแสดงเล็กๆ...น้อยๆ...  ฉันคงไม่โตมาถึงขนาดนี้หรอก”

“นายหมายความว่ายังไง?”

“อา... ฉันเรียนรู้มาจากป้าและก็ละครหลังข่าว พวกมักเกิ้ลเก่งเรื่องนี้นะ  พวกนายรู้ไหมว่าการเติบโตมาในบ้านที่มีลุงกับป้านิสัยงกยิ่งกว่านักเล่นหุ้นแถววอลสตรีท กับลูกพี่ลูกน้องที่กินจุหยั่งกะโทรล์ภูเขามันเป็นยังไง? ถ้าฉันไม่แสดงละครเล็กๆน้อยๆกับพวกป้าๆแถวนั้นสงสัยว่าแค่ไอติมกินสักถ้วยในรอบยังคงยาก...” คำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากของแฮร์รี่ “ปรกติฉันเป็นคนรักสงบนะ... แต่หมอนั้นทำตัวเอง ก็ช่วยไม่ได้” ร่างบางยิ้ม ซึ่งให้โรนัลด์ วีสลีย์คนนี้สาบานได้เลยว่านี้เป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดของแฮร์รี่

ในตอนนี้รอนและเฮอร์ไมโอนี่ได้แต่คิดเหมือนๆกันว่า...  นี้สินะ... ดาร์กแฮร์รี่!

แต่แล้วจู่ๆสีหน้าของแฮร์รี่ก็เปลี่ยนกลับไปเป็นโศกเศร้าเหมือนเดิม น้ำตาใสๆไหลลงมาจนทั้งสองคนต้องแปลกใจ แต่ก็เข้าใจได้เมื่อมีหญิงสาวบ้านเรเวนคลอสองคนเดินมาทางพวกเขาหนึ่งในนั้นกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ด้วย

“แฮร์รี่...” พวกเธอส่งเสียงเรียก เมื่อเห็นไปหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของแฮร์รี่พวกเธอยิ่งสะอื้นหนักขึ้น “พวกเราเป็นกำลังใจให้เธอนะ”

แม่สาวผมแดงอีกคน(ที่กำลังร้องไห้อยู่)พยักหน้าแสดงความเห็นด้วยอย่างรุนแรง

“ขอบใจนะ...” แฮร์รี่ตอบเสียงเครือพร้อมกับยิ้มเศร้าๆอีกหนึ่งดอก

แล้วพวกเธอทั้งสองก็เดินห่างไป

“ฉัน ฉันไม่นึกเลยว่าท่านเดรโกจะเป็นคนแบบนี้ ฮึก... เมลิสซ่าฉัน.... ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นคนไร้ความรับผิดชอบแบบนี้” สาวผมแดงสะอึกสะอื้นส่วนสาวผมดำที่เขามาพูดกับแฮร์รี่เมื่อกี้ก็คอยปลอบเพื่อน เธอพูดด้วยสายตาแข็งกร้าวว่า

“ใช่... ฉันก็ไม่นึกเหมือนกันและฉันก็ผิดหวังมาก... ฉันจะไม่มองหน้าผู้ชายคนนี้อีก... ไป ไปเข้าห้องเรียนกัน”

พอทั้งสองคนเดินห่างออกไปแฮร์รี่ก็กลับมาโหมดดาร์กอีกครั้ง ร่างบางยิ้มอย่างขี้เล่น

“เห็นไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าชายของเรา... ความนิยมหดหาย ฉันเป็นผู้ถูกกระทำและดัมเบิลดอร์มีคำถามเกี่ยวกับทัศนะคติของเขากับชื่ออัลบัส หึๆๆ”

“อย่าบอกนะว่าเธอวางแผนนี้มาตลอด?” เฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้วขึ้นอย่างเหลือเชื่อ ขนาดเธอยังคิดไม่ออกเลยให้ตายเถอะ

“อาหะ... เอาล่ะตอนนี้แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ผู้น่าสงสารจะต้องขาดเรียนหนึ่งวันเพราะเขาตรอมใจ โอเค?” แฮร์รี่หันไปพูดกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ตอนนี้กำลังอึ้งสนิท เขาเผยรอยยิ้มอ่อนโยนแบบที่ยิ้มประจำให้กับเพื่อน “เฮอร์ไมโอนี่ไม่ต้องตกใจหรอกน่า... ฉันจะเป็นแบบนี้ก็ต่อเมื่อถึงเวลาสุดๆเท่านั้นแหละ สุดๆเฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอยแรงมาฉันเลยต้องแรงกลับ”

 

เมื่อเฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเข้าใจแฮร์รี่ก็เดินจากไป ...

------------------------------------------------------ 


ไรต์เตอร์ อยากจะ talk (2)

ตอนหนึ่งมาแล้ววววว ไรต์บอกว่าเป็นฟิคใสๆแต่ทำไมได้กลิ่นอายอันดาร์คๆของรี่ก็ไม่รู้แหะ เจ้าเล่ห์เกินไปไหมลูก?

บอกแล้วว่าเรื่องนี้ทั้งสองคนไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ มัลฟอยโฉมใหม่ยังไม่มาแต่ตอนหน้าได้เจอกับเขาแน่ โหะๆๆ

ไรต์อยากจะปั่นเรื่องนี้ให้จบก่อนเปิดเทอมจัง ได้ยินไม่ผิดแล้วค่ะไรต์จะเปิดเรียนแล้ว กรี๊ดดดดด!

เปิดคราวนี้คงยุ่งมากแต่ไรต์จะพยายามมาอัพนะคะ ที่จริงมีพล็อตพิเศษฉลองฮาโลวีนด้วยแหละแต่ถ้าเขียนไม่ทันจะเอามาลงทีหลังล่ะกันเนอะ

อ้อ ได้ยินเสียงว่ามีคนคิดถึง ป๋าเนปกับซิเรียส ข่าวร้ายคือไรต์ยังไม่ได้ลงมือเขียนเรื่องใหม่ค่ะ(/โดนตบ)แต่ข่าวดี(รึเปล่า?)คือไรต์มีฟิคที่เป็นเเรงบัลดาลใจให้ไรต์เขียนเรื่อง YOU AGAIN ขึ้นมาชื่อเรื่อง MY PET ซึ่งไรต์จำไม่ได้แล้วว่าอ่านมาจากที่ไหนถ้าใครยังไม่เคยอ่านแนะนำเรื่องนี้มากมายค่ะ


ดิท.. ไรต์มาแก้คำผิดนิดหน่อยค่ะ (กรี๊ดดดด//อย่าเพิ่งตบไรต์) นั้นสิเห็นด้วยกับหลายๆคนรี่มันน่ากลั๊ว!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

546 ความคิดเห็น

  1. #521 JomKwan2882 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:20
    น้องรี่ร้ายมากลูก.. 55555+
    #521
    0
  2. #519 super moon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:44
    น่าร้ากกกกก ตลกอะ5555555
    #519
    0
  3. #466 Pikoon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:56
    ระ...ร้ายกาจ ทำไมเจ้าช่างร้ายกาจเยี่ยงนี้//สงสัยว่าถ้าตรวจแล้วไม่พบลูกจะทำยังไง??
    #466
    0
  4. #458 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 11:49
    ร้ายกาจมากลูกกกกก
    #458
    0
  5. #453 Rafael_Riddle (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 13:05
    ปรมมือดังๆให้แฮร์รี่พอตเตอร์เจ้าชายลูกโลกทองคำ.ปรบมือ
    #453
    0
  6. #444 เซริว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 16:42
    ลูกโลกทองคำเลยแฮรรี่ ปรบือดังๆๆๆๆ
    #444
    0
  7. #441 Windy Miki Yuriko (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 07:27
    ตอนบอกลูกแฮร์ท้อง!!!! แม่นี่แทบลมจับกันเลยทีเดียว
    ตอนแรกช็อตมาก ตอนหลัง...มาก-มากที่สุด!
    #441
    0
  8. #419 lady roses (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 20:56
    อ่านมาตอนแรกนึกว่ากดอ่านตอนแต่พออ่านไปเรื่อยๆเท่านั้นแหละ okเลย หนูรี่โหมดดาร์คสุดยอด>{}<
    #419
    0
  9. #394 Night Demon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 23:45
    แฮร์รี่... นาย... นาย... นายถูกใจฉันมาก! ถูกต้องๆ ถ้าเขาแรงมาก็ต้องแรงกลับ คติของนายดีมาก
    #394
    0
  10. #341 MyNameIs_OOM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 14:12
    แฮร์รี่โหมดดาร์ก...!!!
    #341
    0
  11. #339 tl16 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 11:53
    มันส์สุดดดดดดดดดด
    #339
    0
  12. #337 ct.cho (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 11:09
    แฮร์รี่ มาตอนแรกก็เล่นซะเดรโก มันอึนไปเลยนะ
    ฮ่าๆ
    #337
    0
  13. #333 BirdS of ParadiZe (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:21
    ตอนแรกตกใจ(มากก)
    แต่ตอนหลังตกใจ(มากกว่า)
    #333
    0
  14. #271 White&Fai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 16:14
    แ...แฮร์...แฮร์รี่...ลูกแม่O{ }O
    มายก็อด สุดยอดมากค่ะเรื่องนี้5555
    ทำให้น่าอ่านสุดๆ เลยค่า!!!
    ใจเย็นๆ นะลูกน้า..
    #271
    0
  15. #262 PrInCe 492 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 15:34
    ในที่สุดแล้วรู้อะไรไหม? ผมถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้นเกือบชั่วโมงกว่าจะยกแขนขึ้นมาถึงปากและกระดกยาบ้าๆนั้นได้ ระหว่างที่ยืนอยู่นั้นคนมองผมแปลกๆเละเมื่อกลับไปอาบน้ำตอนเย็นผมก็พบเหตุผล ผมไม่รู้ว่ามันมาอยู่ตรงนั้นได้ยังไงหรือเมื่อไหร แต่ให้ตายเถอะ...(คิสมาร์ก)

    "
    ท่อนนี้ล่ะ ผมเชื่อว่า แฮร์รี่ต้องโดนเดรxxx แหง มัลฟอยจึงไม่ปฏิเสธว่าไม่เคยทำอะไรแฮร์รี่"
    #262
    0
  16. #261 WND (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 20:52
    หนูแฮร์ ใจเย็นๆค่ะลูก
    #261
    0
  17. #259 SoDaXวาน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 15:58
    ตกใจมากO[]o ท้อง?! แฮร์รี่เปลี่ยนไป
    #259
    0
  18. #258 Nakamura Yumi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 15:14
    แฮร์รี่เปลี่ยนไป!!!
    #258
    0
  19. #257 เฟย์คุง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 14:25
    อั้ยย่ะ ดาร์กกินใจมากกกกกกกก
    #257
    0
  20. #256 Nudee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 14:21
    สุดยอดมากแฮร์รี่
    แอบสงสารเดรโกนิดๆนะ ซึมไปเลย
    #256
    0
  21. #249 - mymintmimi - (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 13:05
    อ่านตอนเเรกร้องไห้เลย5555แต่พอหลังๆแฮร์รี่สุดยอดดดดด!
    อัพไวๆน้าสนุกม้วกกกกกก
    #249
    0
  22. #238 dexvan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 10:16
    แฮรรี่ นายแน่มาก สวดยอดดดด
    #238
    0
  23. #237 8059/5980 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 10:04
    =[]=;;;;;  OMG!!!
    #237
    0
  24. #236 [:: - Blue C. NaNaHo - ::] (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 09:19
    =[]=!!!!!

    ไม่ใช่มัลฟอยแล้วที่เปลี่ยนไป...

    นี่มันแฮร์รี่ต่างหากที่เปลี่ยนไป!!!!
    #236
    0
  25. #235 PrInCe 492 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 07:35
    แฮร์รี่ท้อง!!!
    อ่านตอนแรก ถึงกับมึน ว่า "มันไปได้กันตอนไหน" และ "ไมเดรโกโหดร้ายงี้อ่ะ"


    พออ่านมาถึงตอนหลังๆ 


    "เชียร์แฮร์รี่เว้ยยยยย" และ "เนียนโคด"

    #235
    0