ll Harry Potter ll yaoi short fic party .Main [DM/HP]

ตอนที่ 12 : Harry Potter [dm/hp] ll Cause you are my magnet

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    14 ต.ค. 55

 
 
  

 Cause you are my magnet

[dm/hp]

 

 

 

 

เคยได้ยินใช่ไหมว่าแม่เหล็กที่ขั้วต่างกัน มันจะดึงดูดกันและกัน.....

 

ทุกอย่างบนโลกนี้มีคู่ของมัน....

 

สิ่งต่างๆล้วนดึงดูดกันและกัน... 

  

 

เพื่อเติมเต็มบางส่วน...    ให้สมบูรณ์....

  

สามสหายคนดังเดินเรียงแถวกันเข้ามาในห้องแถวตอนเช้า และก็เป็นธรรมดาที่หลายๆคนจะละสายตาจากอาหารเช้าของตัวเองเพื่อพิจารณาคนทั้งสาม และเมาท์มอยอย่างสนุกปาก จะว่าไป... นี้เป็นกิจกรรมประจำและสุดแสนจะสร้างสรรค์อันดับหนึ่งของนักเรียนฮอกวอร์ตเลยนะ อา... นี้ถ้าโลกพ่อมดมี ไอโฟน ป่านนี้รูปผมของจะปลิวว่อนทั่วอินสตราแกรมแล้วล่ะมั้ง? ขอบคุณที่สตีฟ จ็อบส์ไม่ได้เป็นพ่อมด... (แหม อินเทรนด์นะจ๊ะรี่)

แน่นอนว่าจุดเด่นที่สุดคงก็จะเป็นชายหนุ่มร่างเพรียวสมส่วน ที่มีสีผมดำขลับเงางามและดวงตาสีมรกตสดใสที่หัวเราะเบาๆอยู่กับเพื่อนทั้งสอง เมื่อแฮร์รี่นั่งลงที่โต๊ะแล้วมองไปฝั่งตรงข้ามก็พบกับชายหนุ่มผมสีบลอนด์ซีด เจ้าของดวงตาสีควันบุหรี่ที่กำลังวางท่านั่งจิบน้ำฝักทองอยู่

 

อีกแล้วเหรอ....?

 

แฮร์รี่คิดกับตัวเองอย่างสงสัย ทุกๆเช้าเมื่อเขานั่งลงที่โต๊ะอาหารเขาจะต้องนั่งตรงข้ามกับผู้ชายที่ชื่อเดรโก มัลฟอยทุกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชค ความซวย หรืออะไรแหะ? แล้วที่นั่งตรงข้ามผมกับหมอนั้นก็ต้องว่างทุกครั้งด้วยน่ะสิ

คิดไปแฮร์รี่ก็ยังคงเหม่อมองมัลฟอยต่อไปโดยไม่รู้ตัว

 

มัลฟอยเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วก็ยิ้ม เอิ่ม.... ผมควรจะเรียกว่าแสยะยิ้มมากกว่าสินะ ใส่ผมเป็นการทักทาย

ร่างบางเห็นดังนั้นก็เลย...

 

แลบลิ้นใส่ไปทีนึง

 

เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่อึ้งไปนิดร่างบางก็อารมณ์ดีแล้วก็กินอาหารเช้าได้ต่อไปอย่างอารมณ์ดี

 

แหม ก็ผมชอบเห็นหน้ามัลฟอยตอนเหวอๆนี้น่า ปรกติก็เก็กจนเส้นประสาทบนหน้าจะด้านหมดแล้วมั้งน่ะ ปล่อยให้มันผ่อนคลายบ้างจะเป็นไรไป....

แฮร์รี่นั่งทานข้าวไปอมยิ้มไปโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า ที่นั่งตรงข้ามของตัวเองนั้นก็มีคนที่ก้มหน้าลงทานอาหารด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนกัน

 

เป็นรอยยิ้ม... ที่ตรงกันโดยตัวเองไม่รู้ตัว

.

.

.

คาบปรุงยา

 คาบที่เขาสุดแสนจะโปรดปรานที่สุด... ซะที่ไหนล่ะ! ใครมันจะไปโปรดลง ก็อยู่ๆไม่รู้นึกคึกอะไรพ่อคุณเซเวอรัส เสนปถึงมาบอกว่าวันนี้จะสอบเก็บคะแนน ทั้งยังมีหน้ามาบอกว่าบอกไปแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน บอกแต่บ้านตัวเองนะสิ ประเมินจากหน้าตาอันกระหยิ่มยิ่มย่องของพวกสลิธิรินทั้งหลาย...

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าระหว่างการสอบพวกกริฟฟินดอร์หน้าตาหงิกงอแค่ไหน ไม่เว้นแต่เฮอร์ไมโอนี่คนเก่ง ดังนั้นเมื่อผ่านเวลาการสอบไปครึ่งชั่วโมงบุคคลแรกที่เดินออกไปส่งผลงานด้วยสีหน้าสบายๆก็หนีไม่พ้น...

เดรโก มัลฟอย

เมื่อเสนปตรวจยาคร่าวๆด้วยความพึงพอใจแล้วพยักหน้าให้มัลฟอยออกจากห้องสอบ มัลฟอยจึงเดินกลับไปเก็บกระเป๋าและเดินออกจากห้อง ระหว่างที่ชายหนุ่มเดินออกไปนั้นก็พบว่าแฮร์รี่ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะติดริมทางเดิน กำลังยืนหน้านิ่วจ้องน้ำยาที่ตอนนี้กลายเป็นผงตะกอนสีดำสนิทกองอยู่กันหม้อด้วยความหงุดหงิด มัลฟอยยิ้มเหยียดอย่างนึกสนุก ก่อนจะแกล้งพูดเสียงดังว่า

น้ำยาแห้งสนิทของนายท่าทางใช้ดีไปหน่อยนะพ็อตเตอร์ แห้งตั้งแต่อยู่ในหมอเชียว หึๆๆ

แฮร์รี่ได้ยินดังนั้นก็หันควับมามองมัลฟอยอย่างขัดใจ แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ร่างสูงจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้แต่หมอกจางแห่งความซวยไว้ให้ร่างบาง แฮร์รี่มองไล่หลังคุณชายหน้าหล่อไปอย่างขัดใจก่อนจะต้องหันกลับมาด้วยเสียงเรียกเย็นยืดยานที่ปิดเค้าความสะใจไว้แทบไม่มิดของศาสตราจารย์เซเวอรัส เสนป

โอ้... คุณพ็อตเตอร์ ยังมีพรสวรรค์ทางด้านทำลายอยู่เหมือนเดิมสินะ เกรงว่าเธอคงจะต้องทำใหม่ทั้งหมดแล้วล่ะ

.

.

.

หลังจากการเรียนหฤโหดช่วงเช้า แฮร์รี่ก็ลากสังขารอันทรุดโทรมของตัวเองมาถึงห้องโถงใหญ่จนได้ โดยไม่ต้องสังเกต แฮร์รี่ก็เห็นหัวทองๆเด่นเป็นสง่ากำลังนั่งอย่างเย่อหยิ่งอยู่ท่ามกลางเหล่าสลิธิรินที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ไม่เคยลดละความพยายามในการเลียแข้งเลยขามัลฟอย ร่างบางได้แต่ย่นจมูกอย่างขัดใจก่อนจะบรรจงเลือกที่นั่งที่คิดว่ามองไม่เห็นชายหนุ่มแน่ๆ กะว่าจะไม่ใส่ใจมัลฟอยให้เสียเวลาชีวิต แล้วนั่งทานมื้อกลางวันพร้อมๆกับนั่งคุยกับเพื่อนๆอย่างสบายใจ โดยไม่สังเกตเลยว่ามีสายตาสีเทาคมเข้มคู่หนึ่งมองตรงมาที่ตนและเพื่อนๆ

มัลฟอยมองไปที่แฮร์รี่ที่นั่งคุยอยู่กับเพื่อนอย่างเงียบเชียบ

เพื่อนงั้นเหรอ...

ชายหนุ่มคิดก่อนจะมองไปรอบกายตนเองที่มีแต่พวกประจบไม่จริงใจ สถานะที่ใกล้เคียงกับเพื่อนที่สุดก็คงจะเรียกได้แค่ ลูกน้อง

ทำไมเราถึงต่างกันอย่างนี้นะพ็อตเตอร์...

.

.

.

 

นักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์และสลิธิรินทยอยไปรวมตัวที่บริเวณใกล้ป่าต้องห้ามอย่างเกียจคร้านก็แน่นอน นี้มันคาบวิชาสัตว์วิเศษนี้น่า

แฮร์รี่กับเพื่อนๆก็เดินมาด้วยความเชื่องช้าระดับมาตรฐานเหมือนคนอื่นๆ เละเมื่อมองไปก็เห็นมัลฟอยยืนเก็กพิงต้นไม้อยู่แล้วอีกด้านหนึ่ง แฮร์รี่ไม่ได้สนใจอะไรและเดินผ่านเลยไปยืนอยู่ข้างๆต้นไม้อีกต้นที่อยู่ตรงข้ามกับชายหนุ่ม

และแน่นอนว่าแฮกริดก็ช่างสรรหาสัตว์ประหลาด เอ้ย! สัตว์วิเศษมาสอนเด็กๆเช่นเคย

สัตว์ที่ระบุประเภทไม่ได้ยืนถูกล่ามโซ่อยู่กับต้นไม้ต้นใหญ่ เกล็ดของมันเป็นสีดำมันเลื่อมเหลือบมรกต รูปร่างคล้ายม้าแต่หัวกลับเป็นมังกร ที่ปลายหางและกีบเหมือนมีไฟสีฟ้าลุกโชนอยู่ตลอดเวลา เจ้าสัตว์ระบุชื่อไม่ได้นี้เชิดคอระหงอย่างไม่สนใจใครหน้าไหน มันยืนอย่างสงบและเย่อหยิ่ง ราวกับจะรอให้คนมารุมล้อมตัวมัน

นักเรียนมองมันอย่างสนใจแต่ก็เว้นระยะไว้ไม่ต่ำกว่า 5 เมตร.... เพื่อความปลอดภัยน่ะ

แฮรกริดมองเหล่านักเรียนอย่างใจดีเช่นเคย

“เอา ไม่ต้องกลัวนะทุกคน วันนี้เราจะมาเรียนเกี่ยวกับเจ้าซับเมิร์จนี้กัน” แฮรกริดเอื้อมมือจะไปจับแผงคอของสัตว์ที่ตอนนี้รู้แล้วว่าชื่อซับเมิร์จ แต่ผลที่ได้รับกลับมาคือ

 

“ฮี้!!!!

 

ลูกไฟสีฟ้าจากปากของซับเมิร์จและกลิ่นไหม้จากขนแขนของแฮกริด

 

“ฮะๆ” ศาสตราจารย์ร่างยักษ์ยังคงร่าเริงเป็นปรกติ พลางปัดรอยขนไหม้ให้พ้นแขนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ลืมบอกไป เจ้านี้มันค่อนข้างถือตัว นับๆไปแล้วมากกว่าฮิปโปกริฟนิดหน่อย ก็ระวังกันหน่อยแล้วกัน”

นักเรียนชั้นปีที่ 7 ต่างมีสีหน้าสยดสยองในรูปแบบต่างๆกันไป... นี้ไม่บอกตอนกันโดนย่างสดแล้วเลยละ!

แฮร์รี่ก็ได้แต่ทำหน้าแหยๆ อืม นี้ถ้าไม่ใช่แฮกริดป่านนี้หนังตรงนั้นคงจะโดนเผาไปถึงกระดูก....

แฮกริดยังคงพูดต่อไปโดยไม่ได้สนใจสีหน้านักเรียนแม้แต่น้อย

“ซับเมิร์จเป็นสัตว์หายากแต่มักจะโผล่มาโดยไม่คาดหมายพวกเธอควรเรียนรู้วิธีหลอกล่อมันเอาไว้ แต่จะทำได้ต้องทำเป็นคู่นะเพราะซับเมิร์จค่อนข้างไวและโมโหร้าย แต่ถ้าพวกเธอคนไหนมั่นใจว่าเร็วพอที่จะไม่โดนไฟของมันเผาเกรียมซะก่อนอยากจะทำเดี่ยวก็ได้  เอาล่ะจับคู่กันเดี๋ยวนี้”

จะด้วยความกลัวหรือไม่ว่าอะไรก็ตาม เหล่านักเรียนต่างจับคู่กันอย่างรวดเร็วโดยสมัครใจ ในวินาทีนี้แน่นอนว่าจำนวนคนของกริฟฟินดอร์และสลิธิรินไม่เท่ากัน สลิธิรินบางคนจึงต้องคู่กับกริฟฟินดอร์ แต่ใครจะสนล่ะ? ดีกว่าโดนเผาเกรียมคนเดียวแล้วกัน!

“เอ้อ รอ...” แฮร์รี่หันไปขวาจะถามหาเพื่อนสนิท แต่กลับพบว่ารอนยืนอยู่ใกล้ออกไป 3 เมตรคู่อยู่กับเฮอร์ไมโอนี่ ชายหนุ่มผมแดงมีสีหน้าขอโทษขอโพย แต่ในขณะเดียวกันก็ออกจะงงๆเช่นกัน

 “อุ๊บ!” แฮร์รี่อุทานเมื่อหมุนรอบ 360 องศากลับมาแล้วอยู่ๆเขาก็ชนกับแผงอกของใครบางคน แฮร์รี่เซเล็กน้อยและเมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปเขาก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาติดจะกวนของ... เดรโก มัลฟอย

“ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยนะพ็อตเตอร์” มัลฟอยแขวะ

แฮร์รี่เห็นอย่างนั้นก็นิ่งอึ้งไปแป๊ปนึง ก่อนจะกลับมายืนดูจุดที่ตัวเองยืนอยู่อย่างงงๆแล้วมองไปรอบๆ ทุกคนมีคู่หมดแล้ว.... จุดที่เขายืนอยู่นั้นอยู่ตรงกึ่งกลางของต้นไม้ทั้งสองต้นพอดี เขากับมัลฟอยยืนอยู่กันอยู่ด้วยระยะประชิดที่ไม่มีทางเกิดได้ในเวลาปรกติ นี้.... เขากับมัลฟอยเดินมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

“อย่าถามพ็อตเตอร์ ฉันก็ไม่รู้” มัลฟอยเอ่ยออกมาเหมือนกับอ่านสีหน้างงๆของแฮร์รี่ออก         

“เอาล่ะทุกคนจับคู่ได้แล้วใช่ไหม?” แฮกริดตะโกนถาม

“เอายังไงพ็อตเตอร์ จะคู่กับฉันไหมล่ะ?” มัลฟอยก้มหน้าลงถามเชิงเยาะเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกว่าไม่มีทางเลือกอื่น “หรือว่าพ็อตเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่จะฉายเดี่ยว... หืม?”

แฮร์รี่กัดปากอย่างชั่งใจ ดวงตาสีมรกตสอดส่ายหาทางออก แต่ก็แน่นอนว่าไม่มีทางอื่นนอกจากฉายเดี่ยว ซึ่งเอาจริงๆนะ ผมก็ยังไม่อยากตายก่อนเรียนจบหน่ะนะ ชีวิตนี้ผ่านการเสี่ยงตายมามากเกินพอล่ะ

“เอ้าทุกคน งั้นมาต่อแถวกันตรงนี้นะ ฉันจะสอน แล้วลงมือทำตามกันทีละคู่นะ” แฮกริดบอก

เวลาก็ร่นลงเรื่อยๆเมื่อเงยหน้ากลับมาดูก็เห็นไปหน้าหล่อสุดๆแต่ก็กวนชะมัดยากของมัลฟอยเลิกคิ้วรออยู่เป็นเชิง เอาไงล่ะ?

เฮ้อ.... ในเมื่อไม่มีทางเลือก เอาไงเอากันล่ะงานนี้!!

“ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะมัลฟอย รีบไปเข้าแถวสิ!” แฮร์รี่พูดพร้อมกับเดินฉับๆนำไป โดยมีมัลฟอยเดินล้วงกระเป๋าตามไปอย่างสบายใจเฉิบ

 
 

และก็รอไม่นานเพื่อที่จะให้ถึงคิวของคนทั้งสอง แฮร์รี่ขมวดคิ้วนิดๆมองซับเมิร์จอย่างไม่ไว้ใจแล้วหันมามองมัลฟอยที่ตอนนี้กำลังเล่นจ้องตากับเจ้าสัตว์วิเศษจอมเหวี่ยงอยู่ ....ดูท่าสิ่งมีชีวิตที่มีนิสัย(หยิ่งๆ)เหมือนกันจะสื่อสารกันรู้เรื่องแหะ เงียบเชียะ แฮร์รี่คิดในใจ

“เอาล่ะพวกเธอ พร้อมรึยัง?” แฮกริดถาม

แฮร์รี่มองดูกระบอกสีเงินในมืออย่างปลงๆ ก่อนจะหันไปมองหน้ามัลฟอยที่ตอนนี้เลิกจ้องตากับซิบเมิร์จแล้วหันมาพยักหน้าให้เขาแทน แฮร์รี่จึงหันไปบอกกับแฮกริด ที่เมื่อเห็นสัญญาณตอบรับก็เริ่มนับเวลาออกตัวทันที

“เอาล่ะ พร้อมนะ 3...2... 1!!!

เมื่อได้ยินคำว่าหนึ่งชายหนุ่มทั้งสองก็ออกตัวจุดเริ่มต้นอย่างรวดเร็ว แผนง่ายๆ(ที่ทำคงจะไม่ง่ายเท่าไหร่ ยืนยันจากเสื้อของคู่แล้วๆมาที่ถึงจะทำสำเร็จก็ต้องมีรอยไหม้เป็นรอยประทับฝากฝังไว้ที่เสื้อมาก-น้อยตามประสบการณ์) คือทั้งสองคนจะต้องแยกเป็นสองทางวิ่งอ้อมตัวซับเมิร์จคนที่ได้ถือแหกระป๋อง(ชื่ออนาถมาก - -ไรต์ขอโทษที่ไม่สามารถหาอะไรที่มันดูดีกว่านี้ได้นะคะ) ก็ต้องเป็นตัวล่อแล้วรอให้อีกคนเสกคาถาหยุดนิ่งใส่ซับเมิร์จจากด้านหลังและต้องรีบวิ่งไปเจอกับคนถือแหกระป๋องที่คอยอยู่ด้านหน้า คาถาหยุดนิ่งจะอยู่ได้ไม่นาน พอซับเมิร์จหยุดอยู่กับที่ก็ต้องรีบคลุมแหแล้วให้คนที่มาสมทบทีหลังร่ายคาถาที่เอาไว้ใช้กับแหโดยเฉพาะเข้าไปอีกทีเป็นอันจบกระบวน

อันที่จริงวิธีมันก็ไม่ยาก แต่ที่ยากก็เป็นตอนที่ต้องวิ่งล่อซับเมิร์จนี้แหละ ก็คิดดู 4 ขากับ 2 ขา อันไหนมันน่าจะเร็วกว่ากัน แถมขาผมยังสั้นกว่าระดับเฉลี่ยผู้ชายอังกฤษในวัย 16ปีถึง 20ปีอย่างนี้อีก.... จะรอดไหมเนี่ย!!!

แฮร์รี่ขับเคี่ยวในใจก่อนจะวิ่งพลุบเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขารู้สึกถึงแต่เสียงร้องอันโกรธเกรี้ยวของซับเมิร์จเท่านั้นที่ไล่หลังมา เนื่องจากคู่เข้าเป็นคู่สุดท้าย และหลังจากต้องทนอยู่ในแหมาหลายสิบรอบ มันทำให้เจ้าจอมหยิ่งตัวนี้ยิ่งเหวี่ยงมากขึ้นเข้าไปใหญ่แล้ววิ่งสู้ฟัดกะจะเผาพ่อมดสดให้ได้อย่างเอาเป็นเอาตาย ไอ้หัวทองๆนี้ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน คิดยังไงเนี่ยให้คนตัวเล็กๆ(ยังคงไม่ยอมรับว่าตัวเองเตี้ย)อย่างเขามาล่อไอ้ม้าหัวมังกรตัวเท่ากระบือแอฟริกาอย่างนี้! ไม่ใช่ว่าหนีหายไปแล้วหรอกนะ!

 

“ฮี้!!!!

 

พรึบ

 

กลิ่นไหม้โชยออกมาจากชายหลังเสื้อของแฮร์รี่ ซึ่งเมื่อเจ้าตัวหันไปดูก็ได้แต่ทำหน้ายุ่งด้วยความขัดใจ แล้วรีบถอดสเว็ตเตอร์ตัวนอกที่ติดไฟออก และตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไปทั้งๆที่ในใจอยากจะตะโกนด่ามัลฟอยให้ลั่นป่า

ไอ้บ้าเอ้ย! เมื่อไหร่จะมาฮะ!! นี้กะจิตกะใจจะปล่อยให้เขาโดนเผาด้วยไฟไอ้ม้าหัวมังกรนี้จริงๆใช่ไหมเนี่ย! ขาก็สั้น! วิ่งก็ไกล! เหนื่อยแล้วนะโว้ย! ถ้าเจอหน้าเมื่อไหร่นะพ่อจะจับถกหนังหัวเอาให้เถิกกว่าเดิมเลยคอยดู!

 

ถ้ามีโอกาสได้กลับไปน่ะนะ แฮร์รี่ พ็อตเตอร์!!

 

แน่นอนว่าสังขารของคนย่อมมีขีดจำกัด ไม่เว้นว่าคนคนนั้นจะเป็นพ่อมดที่มีสายฟ้าประทับอยู่บนหน้าผาก และเป็นที่หมายหัวของจอมมารที่ดั้งแหมบที่สุดในโลกตั้งแต่ก่อนพระเจ้าถีบส่งให้มาเกิดก็ตาม แน่นอนว่าตอนนี้แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ เริ่ม... หมดแรง

เสียงกีบเท้าที่ดังไล่หลังขึ้นมาเรื่อยๆนั้นทำให้ชายหนุ่มฮึดได้ก็จริง แต่ด้วยความเหนื่อยที่รุมเร้าเมื่ออะดรีนาลินลดลง อาการหอบหักก็แทรกเข้ามาแทน เมื่อเห็นด้านหน้าเป็นเนินชันที่ไม่สามารถข้ามไปได้ แฮร์รี่จึงตัดสินใจวิ่งหักมุมอย่างฉับพลัน ซึ่งนั้นส่งผลให้ซิบเมิร์จชะงักไปและนั้นก็เป็นช่องให้อีกคนที่ซุ่มตามมานานแล้วได้จังหวะเสกคาถาหยุดนิ่งทันที

“ฮี้!!” ซับเมิร์จร้องอย่างคั่งแค้นมือเท้าของมันถูกพันธนาการไว้ด้วยคาถาหยุดนิ่ง ร่างกายของสัตว์วิเศษลมตึงลงกับพื้นป่าและดีดดิ้นด้วยความโกรธ เมื่อแฮร์รี่เห็นดังนั้นก็รีบดึงแหออกจากกระป๋องแล้วเขี้ยงไปคลุมร่างนั้นโดยเร็ว

“แหก แหก แหก...” แฮร์รี่หอบด้วยความลำบากมือเขวี้ยงกระป๋องเปล่าสีเงินทิ้งแล้วยันเข่าด้วยความเหนื่อยอ่อน เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่ก้าวออกมาจากต้นไม้ใหญ่ก็ถึงกับเลือดขึ้นหน้า แต่ยังไม่มีแรงด่า แฮร์รี่จึงได้แต่จ้องมัลฟอยด้วยความอาฆาตแค้นตาที่สีเขียวอยู่แล้วกลับกลายเป็นเขียวปัดกว่าเดิมอย่างน่าพิศวง

มัลฟอยที่หอบเบาๆเช่นกัน เมื่อเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไร ร่ายคาถากำกับแหตามสูตรแล้วกลับมาจ้องแฮร์รี่ที่ตอนนี้กำลังหอบตัวโยนอยู่ด้วยสายตาเป็นห่วงที่แฮร์รี่พนันว่าตัวเองต้องตาฝาดแน่ๆที่เห็นเป็นอย่างนั้น

ร่างบางสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะรวบรวมพลังปราณทั่วร่างอีกรอบเพื่อด่าไอ้หัวทองที่บังอาจให้เขาวิ่งอยู่เป็นบ้าเป็นหลัง

“อะ....!

 

และสวรรค์ก็ยังไม่เข้าข้างแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ ไม่ทันเอ่ยจบพยางค์แรก เจ้าซับเมิร์จก็สะบัดตัวอย่างแรงจนหลุดออกจากแหได้และร้องคำรามเสียงก้องแล้ววิ่งมาหาคนทั้งสองด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด

ในขณะที่แฮร์รี่กำลังอึ้งแล้วยืนนิ่งเพราะขาเปลี้ยอยู่นั้น ร่างสูงก็รวบร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด พ้นจากการโจมตีของซัมเมิร์จอย่างหวุดหวิด แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะวางใจจากการที่รอดพ้นการโจมตีครั้งแรกก็ต้องก้มหลบลูกไฟที่ถูกพ้นมาเป็นเด้งที่สอง โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าพื้นด้านหลังของตนเองนั้นเป็นสุดเนินสูง เมื่อทั้งสองก้าวหนีร่างกายจึงตกลงไปตามเนินอย่างรวดเร็วด้วยแรงโน้มถ่วง!!!

.

.

.

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!”

 

 

 ตุ้บ!!

“อึก!

 

เสียงร่างทั้งสองตกลงพื้นดังอักบ่งบอกถึงความสาหัสสากรรไม่น้อย ทางที่ลงมาก็ใช้ว่าจะราบรื่น มีต้นไม้ต้นหญ้าและก้อนหินอยู่ตามไล่เนินขรุขระมากมาย ด้วยความที่ไถลงมาเป็นระยะทางหลายสิบเมตรทำให้สภาพของทั้งสองคนที่ตกลงบอบช้ำไม่น้อย

 

เอ.... อันที่จริงต้องบอกว่าคนเดียวสินะ?

 

แฮร์รี่เปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆหลังจากหลับตาปี๋มาตลอดทาง พร้อมกับขยับร่างกายของตนเองว่ามีส่วนไหนที่บุบสลายหรือเปล่าแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อตัวเองมองไม่เห็นอะไร รู้สึกว่าพื้นดินอุ่นนุ่มแปลกๆ และไม่สามารถขยับร่างกายได้ดังใจ  และแล้วแฮร์รี่ก็รู้สึกถึงสียงหัวใจที่ดังอย่าบ้าคลั่งอยู่ข้างๆหูเขา ใช้เวลาไม่นานนักชายหนุ่มก็รู้ว่าเรื่องราวเป็นมายังไง

 

อย่าบอกนะว่า....

 

 

แฮร์รี่รีบยันตัวขึ้นมา แล้วก็พบว่าที่ตนเองขยับตัวไม่สะดวกนั้น เป็นเพราะทั้งแขนและขาของมัลฟอยล็อคเข้าไว้ซะมิด จนไม่มีส่วนไหนของตัวเขาที่สัมผัสพื้นเลย เมื่อเงยหน้าขึ้น แฮร์รี่ก็เห็นใบหน้าคมเข้มกำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ แต่วงแขนนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยตัวเขา

มัลฟอย... มัลฟอย แฮร์รี่กระซิบเรียกเบาๆรู้สึกเหมือนถ้าทำอะไรแรงๆไปมัลฟอยจะ...

ได้ผล มัลฟอยก้มลงมามองดวงหน้าหวาน ชายหนุ่มยิ้มด้วยความโล่งใจ

นาย... ปลอดภัยสินะ เมื่อพูดจบ ชายหนุ่มก็สลบไป ดวงตาสีเทาปิดสนิทอย่างคนไร้สติ ลมหายใจของมัลฟอยแผ่วเบาเต็มที แฮร์รี่เห็นดังนั้นก็ได้แต่นิ่งอึ้ง แต่เมื่อเกะมือของตนเองที่เคยวางอยู่ตรงสีข้างของมัลฟอยขึ้นมาหมายจะเขย่าร่างสูงให้ตื่นก็เห็นเลือดสีเข้มจำนวนมากชุ่มอยู่ที่มือของตน


เอ๊ะ เราก็ไม่ได้มีแผลอะไรนี้หน่า หรือว่า....


เฮ้ย! มัลฟอย!!!!”

แฮร์รี่เพลอตะโกนอย่างตกใจ ลุกพรวดพราดจากร่างของมัลฟอยได้ทันทีเพราะเจ้าตัวไม่เหลือสติในการเกาะกุมร่างบางแล้ว ดวงตาสีมรกตมองไปที่สีข้างของชายหนุ่มอย่างตกใจ

เลือดมากมายออกมายซึมออกมาจากบาดแผลตรงสีข้างและหลังบางส่วน พื้นที่เป็นใบไม้แห้งกลับถูกชโลมด้วยสีเลือดเป็นวงกว้าง แฮร์รี่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ร้อนใจ ถ้าปล่อยไปอย่างนี้หมอนี้จะต้องตายเป็นผีคุณชายเฝ้าป่าแน่ๆ!



เอาไงดีพ็อตเตอร์ เอาไงดีใจเย็นๆ ร่างบางพร่ำบอกตัวเอง สายตาสอดส่องไปทั่วเพื่อหาที่ที่พอจะพักได้ แล้วแฮร์รี่ก็เห็นโพรงไม้ของต้นไม่ยักษ์ต้นหนึ่งอยู่ห่างออกไปสิบเมตร ดูท่าทางแข็งแรงเป็นที่กำบังลมได้ ร่างบางจึงตัดสินใจพยุงชายหนุ่มขึ้นบ่าด้วยความลำบากไม่น้อย แล้วลากถูลู่ถูกังจนกระทั่งไปถึงปากโพร่งไม้จนได้ เมื่อมองเข้าไปสำรวจแล้วว่าเป็นที่พักที่ใช้ได้แฮร์รี่จึงกวาดหาพื้นที่ที่ดูสะดากพอจะให้มัลฟอยนอนได้แล้ววางร่างของชายหนุ่มลงด้วยความระมัดระวัง

แฮร์รี่คว่ำหน้ามัลฟอยลงโดยใช้แขนของชายหนุ่มหนุนหัวของตัวเองไว้ไม่ให้ใบหน้าจมดิน มือบางเลิกชายเสื้อที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยของเหลวสีเข้มขึ้นเมื่อเห็นบาดแผลก็ได้แต่สูดหายใจด้วยความคาดไม่ถึง บาดแผลของมัลฟอยเป็นรอยกว้างตั้งแต่กลางหลังจนถึงสีข้างข้างขวา รอยช้ำกับรอยถลอกที่มีอยู่ประปรายนั้นไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ แต่ว่าแผลที่มีเลือดชุ่มจากการที่โดนก้อนหินกระแทกอย่างแรงนั้นต่างหากที่น่าเป็นห่วง ถึงจะมีอยู่แค่ที่สีข้าง แต่ก็ค่อนข้างจะลึกเลยที่เดียวเห็นได้จากรอยเสื้อที่ขาดเป็นรู แสดงว่าคงโดนหินที่แหลมมากๆทิ่มเอา ทั้งยังมีเศษดินสกปรกที่เลอะอยู่ตามปากแผลอีก...

 

แควก

 

เมื่อหาไม้กายสิทธิ์ทั้งของตัวเองและของมัลฟอยไม่พบ แฮร์รี่จึงต้องใช้วิธีปฐมพยาบาลแบบมักเกิ้ลแทน ร่างบางฉีกเสื้อชายเชิ้ตที่ยังสะอาดของตัวเองเอาไปผันและซับเลือดลวกๆให้มัลฟอยกันไว้ ก่อนจะรีบพลุนพลันออกจากโพรงไม้ไปหาแหล่งน้ำ

“เอ... ถ้าจำไม่ผิด ในป่าต้องห้ามมันมีทะเลสาบ.... นั้นไง!!” แฮร์รี่ร้องอย่างดีใจเมื่อเดินออกมาไม่ไกลก็เจอกับทะเลสาบ เป็นโชคดีของเขาจริงๆที่โพรงไม้นี้อยู่ใกล้แหล่งน้ำ แฮร์รี่มองหาอะไรที่พอจะใส่น้ำได้ก็ไปเจอกับภาชนะสังกะสีบุบๆซ่อนอยู่หลังขอนไม้

“มาได้ไงหว่า?” แฮร์รี่ขมวดคิ้วมองสิ่งที่พอจะอนุมานได้ว่าเป็น หม้อ อย่างสงสัย แต่เมื่อนึกถึงมัลฟอยที่นอนสลบอยู่ที่โพรงก็เลิกเป็นเจ้าหนูจำไม แล้วคว้าหม้อไปล้างที่ทะเลสาบอย่างรวดเร็ว แฮร์รี่พยายามล้างด้านในให้สะอาดเท่าที่จะทำได้ในเวลาอันสั้น แล้วตักน้ำใสในทะเลสาบกลับไปที่โพรง

เมื่อเห็นร่างสูงยังคงนอนสลบอยู่ที่เดิมแฮร์รี่จึงรีบปราดเข้าไปนั่งข้างๆแล้วแกะผ้าที่พันไว้อย่างลวกๆออกแล้วนำผ้านั้นกับน้ำสะอาดส่วนหนึ่ง เมื่อผ้าสะอาดพอใช้ได้แฮร์รี่จึงส่งมือเช็ดปากแผลอย่างเบามือ แผลถลอกส่วนใหญ่เลือดแห้งสนิทหมดแล้วรอยฟกช้ำก็ดูไม่แย่ลงเท่าไหร่แฮร์รี่คิดอย่างเบาใจได้ไม่นาน เมื่อสายตาไปมองอยู่ที่แผลลึกที่สีข้างซึ่งตอนนี้เลือดยังไหลออกมาอยู่เรื่อยๆ!

อย่าบอกนะว่า... โดนเส้นเลือดใหญ่

แฮร์รี่พึมพำด้วยความเครียด มองบาดแผลแทบไม่เห็นเพราะมีแต่เลือดสีเข้มกบอยู่ มือบางจัดการซับเลือดออกและฉีกแขนเสื้อเสว็ตเตอร์หนานุ่มสีครีมที่ใส่อยู่ซับปากแผลเอาไว้แล้วถอดเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดที่เหลือของตัวเองผันเป็นผ้าผันแผลให้กับชายหนุ่ม แฮร์รี่จัดการทั้งหมดนี้อย่างเก้ๆกังๆ เพราะมัลฟอยก็นอนสลบไม่ได้สติ ตัวก็ใช่ว่าจะเล็กๆ กว่าจะทำเสร็จจากอากาศหนาวๆแฮร์รี่ก็ถึงกับเหงื่อออก พอผันแผลให้คุณชายเจ้าปัญหาเสร็จ หน้าที่ต่อไปของคนที่ยังมีสติอย่างแฮร์รี่คือ หาไฟ

ด้วยสกิลลูกเสือขั้นพื้นฐาน ร่างบางรวบรวมกิ่งไม่แห้งได้กองใหญ่พอสมควร ก่อนจะจุดมันด้วยวิธีโบราณระดับมนุษย์หินได้อย่างยากเลือดตาแทบกระเด็น และเมื่อจุดได้ร่างบางก็แทบอยากจะตะโกนด้วยความดีใจให้ลั่นป่า ติดแต่ว่ากลัวจะรบกวนพ่อคุณที่นอนเป็นตายอยู่ข้างๆนั้นแหละ

 

 

และแล้วความมืดก็เริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมผืนป่าต้องห้าม....

ในโพรงไม้กว้างแฮร์รี่ไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาทั้งๆที่เหนื่อบแทบตาย กองไฟที่ให้ความอบอุ่นนั้นเหลือเพียงแสงไฟร่ำไร ร่างบางเหม่อมองความมืดด้านนอกเงียบๆ ตอนนี้มีเพียงเสียงพืนป่ายามค่ำคืนกับเสียงกองไฟปทุเบาๆเท่านั้น ไร้สัญญาณความช่วยเหลือ....

แฮร์รี่คิดว่าทางโรงเรียนน่าจะออกตามหาพวกเขาแล้ว แต่พวกเขาวิ่งเข้ามาไกลมาก แถมยังตกเนินที่ชันจนแทบจะเรียกว่าเป็นหน้าผาได้ลงมาอีก ก็ไม่แปลกที่จะไม่มีคนหาไม่เจอแถมร่องรอยกลิ่นก็คงจะโดนซับเมิร์จเผาเป็นซากด้วยความโกรธไปแล้วแน่ๆ...

เฮ้อ... แฮร์รี่ถอนหายใจก่อนจะต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆจากคนข้างกาย

เมื่อหันไปมองก็พบว่ามัลฟอยกำลังนอนสั่นอยู่ มือแกร่งพยายามกอดตัวเองเพิ่มเพิ่มอบอุ่น ผิวและรีมฝีปากของมัลฟอยซีดจนน่าเป็นห่วง เมื่อแฮร์รี่จับตัวร่างสูงก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วงเพราะตัวมัลฟอยเย็นมากเมื่อเป็นอย่างนี้ก็ไม่มีทางเลือกอะไรมากนอกจากถอดเสื้อเสว็ตเตอร์ตัวโคร่งของตัวเองออกและฉีกมันให้เป็นผ้าห่มของร่างสูง

แฮร์รี่พยายามจัดแจงท่านอนของมัลฟอยให้ดูอบอุ่นมากที่สุดก่อนที่ร่างบางจะมองที่ใบหน้าแกร่งที่กำลังหลับอย่างสนิทนั้นอีกครั้ง มือบางเกลี่ยไรผมที่ตกลงมาปลกคลุมหน้าผากนั้นอย่างเบามือ ก่อนจะจมจ่อมลงไปในห้วงความคิดของตัวเอง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ผมชอบมองใบหน้าหยิ่งๆนั้น อบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้ รู้ตัวทีไรก็ต้องเข้าไปอยู่ใกล้ๆหมอนี้แบบไม่ได้ตั้งใจทุกที คิ้วเรียวๆที่ชอบขมวดมุนด้วยความเคร่งเครียด จมูกโด่งที่มักจะรั้นในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ริมฝีปากบางได้รูปที่ชอบพูดจาเสียดสีคนอื่น นิสัยเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้ ส่วนประกอบที่ไม่น่าพิศมัยพวกนี้ทำไมถึงทำให้ผมชอบอยู่ใกล้หมอนี้ได้นะ ...

ทำไม... ฉันถึงชอบอยู่ใกล้นายนะ มัลฟอย

แฮร์รี่พูดเบาๆก่อนจะสะดุ้งตัวโยนเมื่ออยู่ๆดวงตาสีเทาก็เปิดออกมาปะทะกับเขาในระยะไม่น่าไว้ใจ แฮร์รี่เสหน้าไปทางอื่นด้วยความเขิน ใบหน้าใสขึ้นริ้วบางๆด้วยความอาย


มันจะได้ยินทีเราพูดเมื่อกี้ไหมเนี่ย!!!


เฮือก!

แฮร์รี่สะดุ้งอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าข้อมือแกร่งเย็นเฉียบมาจับที่ข้อมือตนเองแล้วออกแรงดึงเบาๆให้หันกลับไปหา

มะ...มีอะไร? แฮร์รี่ถามตะกุกตะกัก ยังคงไม่กล้ามองดวงตาทีควันบุหรี่นั้นอยู่ดี

หนาวไม่ใช่เหรอ?

หะ? แฮร์รี่เงยหน้าควับเมื่อได้ยินคำถามที่คาดไม่ถึงแล้วก็การเต้นของหัวใจดวงน้อยๆของร่างบางก็ต้องกระตุกผิดจังหวะเมื่อเห็นแววตาอบอุ่นเจือความเป็นห่วง อยู่ๆก็รู้สึกว่าอุณหภูมิบนใบหน้าก็ไต่ขึ้นขัดกับอากาศยังไงก็ไม่รู้แหะ...

หนาวไม่ใช่เหรอ? เสียงทุ้มน่าฟังย้ำคำอีกครั้งคราวนี้แฮร์รี่เพลอพยักหน้าตอบพร้อมกับกระชับอ้อมกอดให้ร่างตัวเองอีกครั้ง เพราะตั้งแต่เขาสละเสว็ตตอร์ไปให้มัลฟอยก็เหลือแต่เสื้อกล้ามบางๆตัวเดียวเท่านั้น

งั้นก็มานี่ มัลฟอยที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่อ้าแขนแกร่งออกพร้อมกับกวักมือให้แฮร์รี่เข้าไปใกล้ๆ

ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง แฮร์รี่ยอมเคลื่อนตัวไปอยู่ในวงแขนของมัลฟอยอย่างว่าง่าย และเมื่อมีร่างบางที่หวงแหนอยู่ในอ้อมอกแล้วชายหนุ่มก็กระชับวงแขนแน่นพร้อมกับตวัดเสว็ตเตอร์หนาหนุ่มของเข้าตัวเล็กคลุมไว้อีกรอบ ร่างเล็กกว่าเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมัลฟอยได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ราวกับอ้อมแขนนี้... สร้างเมื่อเพื่อเขา

นายนี้น้า....ดื้อ มัลฟอยพึมพำ นั้นทำให้แฮร์รี่ต้องเงยหน้าขึ้นไปเพื่อมองหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง แต่เมื่อเงยขึ้นไปก็พบกับมัลฟอยกำลังมองมาที่ตนด้วยรอยยิ้มใจดี... อบอุ่นแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย รู้ตัวไหมเนี่ย? ว่าแล้วริมฝีปากบางก็ประทับรอยจูบบางเบาที่หน้าผากใสของแฮร์รี่อย่างรวดเร็วก่อนจะจับหัวแฮร์รี่ที่นอนนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออกซบที่อกของตัวเองอย่างนุ่มนวลแล้วลูบไรผมสีดำขลับนั้นอย่างเบามือ เหมือนกำลังกล่อมเด็กให้นอนหลับ

นอนซะพ็อตเตอร์ ประโยคเหมือนคำสั่ง แต่น้ำเสียงมันช่างอบอุ่นเหลือเกินในความคิดของแฮร์รี่

แพขนตาสีดำขลับหรุบลงอย่างสงบตามคำมัลฟอยง่ายดายราวกับมีมนต์สะกด ร่างเล็กปล่อยตัวลงในอ้อมกอดชายหนุ่มอย่างวางใจ

อุ่น...

อ้อมกอดของมัลฟอยอบอุ่นจนแฮร์รี่นึกสงสัยว่าตัวเองนั่งตากลมอยู่คนเดียวได้ยังไงตั้งนานหลายชั่วโมง

ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มเบาๆเมื่อนึกถึงภาพเมื่อกี้ รอยยิ้มนั้นถึงเขาจะไม่คุ้นเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยได้รับมาก่อน แต่สายตาห่วงใยนั้นเขาจำได้ดี...

 

ไม่ว่าจะปากร้ายแค่ไหนแต่ชายหนุ่มมองเขาด้วยนัยน์ตาอบอุ่นนั้นเสมอ

 

ฉันรู้แล้วล่ะว่าทำไมถึงชอบอยู่ใกล้ๆนาย เดรโก มัลฟอย


แฮร์รี่พล็อยหลับไปอยางง่ายดาย ความเครียดต่างๆหายไปอย่างอัศจรรย์ ราวกับพวกเขากำลังนอนในบ้านหลังเล็กอันสงบสุข  ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าในป่าต้องห้ามที่มีแต่ความอันตรายคาดการณ์ไม่ได้ในวันรุ่งขึ้นนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง...


 

.

.

.

 

พ็อตเตอร์...พ็อตเตอร์ ตื่น!”
 

เสียงกระซิบเรียกให้ร่างบางตื่นดังขึ้น ตามด้วยแรงเขย่าเบาๆ แฮร์รี่งัวเงียตื่นแบบเบลอๆก่อนจะต้องชะงักเมื่อลืมตาแล้วเห็นใบหน้ามัวๆของมัลฟอยอยู่ยิ้มลอยหน้าลอยตาอยู่ในระยะประชิด เมื่อร่างบางระลึกได้ว่าอยู่ในท่าล่อแหลมแบบไหนปากก็อ้ากว้างขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับนัยน์ตาสีมรกต และก่อนที่เสียงกรีดร้องหรืออะไรก็ตามจะเล็ดลอดออกมามัลฟอยก็จัดจากเอามือแกร่งปิดปากแดงๆนั้นไว้ทัน

ชู่ว... สงบสติอารมณ์หน่อยสิ มัลฟอยกระซิบ
 

แฮร์รี่ได้แต่พยักหน้ารับ แล้วพอร่างสูงปล่อยมือออกร่างบางก็ถอยกรูดออกมาจากอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่แฮร์รี่จะโวยวายอะไรนั้น ก็รู้สึกว่าตัวเองมองอะไรไม่ค่อยเห็นแล้วพอคลำไปคลำมา คำตอบทีได้ก็คือ...

 

แว่นนายอยู่นี้พ็อตเตอร์...

ถึงจะมองไม่เห็นแต่แฮร์รี่ก็พอจะนึกออกว่าหน้าตามัลฟอยตอนนี้... แสนจะน่าเอารองเท้าฟาด!

 

คืนแว่นฉันมานะมัลฟอย!”

 

ก็เข้ามาเอาสิ มัลฟอยตอบเสียงเรียบ

 

แฮร์รี่พอได้ยินดังนั้นก็ได้แต่เป่าลมด้วยความไม่พอใจแล้วกระเทิบเข้าไปใกล้คนตัวสูงกว่าอย่างช่วยไม่ได้

 

เอามา แฮร์รี่พูดเสียงห้วนพร้อมกับแบบมือออกไป

 

มัลฟอยเมื่อเห็นดังนั้นก็ได้แต่ส่งรอยยิ้มขำๆที่ร่างบางมองไม่เห็นตอบไป มองแว่นในมืออย่างนึกสนุก แล้วใส่มันลงไปบนใบหน้าของตัวเอง ยังไงซะ...เดรโก มัลฟอยก็ยังเป็นเดรโก มัลฟอยวันยังค่ำ

 

อยู่นี้ไง นายก็เอาไปสิ

 

ไหนอ่ะ? แฮร์รี่ขมวดคิ้ว พยายามเพ่งมองแต่ก็ไม่เห็น

 

งั้นมานี้มะ มัลฟอยถือวิสาสะรวบเอวบางขึ้นมาไว้บนตักตัวเองโดยที่คนตัวเล็กกว่าไม่ได้รู้สึกตัวอะไรเล้ย...

 

ไหนล่ะมัลฟอย แฮร์รี่เริ่มหงุดหงิดอีกรอบเมื่อมองยังไงก็มองไม่เห็น เพ่งแล้วเพ่งอีกก็ไม่เจอซักที

 

แค่นี้ก็หาไม่เจอ มัลฟอยแสร้งทำเสียงเข้ม ทั้งที่ยิ้มไม่หุบเพราะท่าทางน่ารักแบบเอ๋อๆของคนบนตัก งั้นนั่งอยู่เฉยๆเลย

 

 

แฮร์รี่ยอมทำตามคำสั่งด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ทำไมต้องโดนดุด้วยเนี่ย

 

เมื่อเห็นร่างบางยอมนั่งนิ่งดีๆมัลฟอยก็แอบเอาแขนโอบแฮร์รี่ไว้หลวมๆข้างนึงก่อนจะใช้มืออีกข้างถอดแว่นออกแล้วใส่มันลงไปบนใบหน้าใส

 

แฮร์รี่หลับตาปี๋เมื่อรู้สึกว่าแว่นโดนสวมลงมาบนหน้าของตัวเอง สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้ร่างบางรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะต้องช็อคอีกรอบเมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าหล่อเข้มในระยะห่างแค่ปลายจมูก

 

 

"เฮ้ย! เข้ามาใกล้อย่างนี้ นายจะทำอะไรน่ะ!!!"

 


"ก็แค่จะพิสูจน์อะไรนิดหน่อยเองพ็อตเตอร์... ก็นายชอบอยู่ใกล้ๆฉันไม่ใช่เหรอ?" มัลฟอยยกยิ้มก่อนจะเอามือแกร่งเชยคางของแฮร์รี่ขึ้น "ปากนายเนี่ย...ถ้าจะหวานดีนะ"



"!!!!!" แฮร์รี่ตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อได้ยินดังนั้น อะไรนะ ตกลงหมอนี้ได้ยินที่เราพูดด้วยเรอะ!!

 

แฮร์รี่อ้าปากค้างอยู่สามวิ เมื่อมัลฟอยเห็นใบหน้าแฮร์รี่ที่ยังสามารถเพิ่มดรีกรีความช็อคขึ้นได้อีกก็อมยิ้มด้วยความเอ็นดู น่ารักแหะ อย่างนี้น่าแกล้งเยอะๆ มัลฟอยมองแฮร์รี่ที่ยังคงนิ่งค้างอยู่อย่างอารมณ์ดีแล้วเมื่อเห็นแว่นทรงโบราณเลื่อนลงมาแทบจะตกจากสันจมูกรั้น เขาก็เลยช่วยดันมันขึ้นไปให้ถูกที่ถูกทางให้... ด้วยจมูก น่ะนะ

 

 

แล้วก็ไม่รู้ว่าด้วยโชคหรืออะไรของแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ ที่รู้ตัวตอนนั้นพอดี ร่างบางรู้สึกว่ามีความเคลื่อนไหวที่สันจมูกจึงเงยหน้าขึ้นมาซึ่งนั้นทำให้ริมฝีปากของทั้งสองคนประกบกันแบบ.... พอดีเป๊ะ

 

สัมผัสนุ่มอุ่นเบาบางบนริมฝีปากนั้นทำให้ร่างสูงรู้สึกดีและอยากจะอยู่แบบนั้นอีกสักพักเลยกะจะรวบเอวร่างบางไม่ให้หนีไปไหน แต่นั้นก็ช้าเกินไปสำหรับซีกเกอร์อย่างแฮร์รี่ ที่พอรู้ตัวขึ้นมาว่าอะไรอยู่บนริมฝีปากตัวเองก็กระเด้งตัวออกมาเร็วยิ่งกว่ากวางป่าที่เป็นผู้พิทักษ์ของตนเองซะอีก

 

ประมวลสถานะจากเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา

 

แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ : 0///0 ช็อค จริง จัง

เดรโก มัลฟอย : ^-^~v ขอ อีก รอบ(ได้ป่ะ?)

 

 

แฮร์รี่ที่เขินจนตัวแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆได้อยู่แล้วก็หันไปคุยกับตัวเองอยู่พักหนึ่งแล้วก็เปลี่ยนเรื่องพูดไปเลย

 

เอ้อ... นี้ก็เช้าแล้วนี้หน่า อากาศก็อุ่นดีด้วย เราออกเดินไปหาความช่วยเหลือดีกว่านะ ว่าไปนั้นแล้วร่างบางก็เดินตัวแข็งฉับๆหายออกไป 2 วิก่อนจะเดินกลับมา เมื่อจำได้ว่าตัวเองลืมผู้บาดเจ็บไว้

 

ไหวใช่มั๊ย?แฮร์รี่พยุงพลางถามร่างสูงแบบไม่มองหน้ามัลฟอยได้แต่มองท่าทางเอ๋อของแฮร์รี่ขำๆ

 

ไหวครับ คนดี มัลฟอยก้มลงกระซิบข้างหูแฮร์รี่เบาๆ  ซึ่งนั้นทำให้แฮร์รี่งุดหน้าแปร๊ด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ปล่อยมือที่พยุงคนเจ็บ

 

ปะ ไปได้แล้วเมื่อพูดจบแฮร์รี่ก็ออกเดิน แล้วทั้งสองคนก็เดินออกจากโพรงไม้อันอบอุ่นสู่แสงสว่างสีซีดทะมึนของผืนป่าต้องห้ามที่แผ่รออยู่ด้านนอก

.

.

.

...

 

...

 

ระหว่างการเดินเท้า ไม่มีใครพูดอะไรกับอีกฝ่ายทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปเรื่อยๆ รอบด้านนั้นมีแต่เสียงฝีเท้าย่ำเศษใบไม้แห้ง กับเสียงลมหายใจแผ่วเบาของทั้งสองเท่านั้น ราวกับสรรพสัตว์รอบข้างพร้อมใจกันเงียบลงเพื่อให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพัง... ให้ได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน...

 

ไม่มีใครรู้ว่าเดินกันมาไกลเท่าไหร่ แต่อากาศที่ร้อนขึ้นกับแสงที่ส่องตรงลงมาจากด้านบน พอจะบอกให้รู้ได้ว่านี้มันเลยช่วงเช้ามาสองสามชั่วโมงแล้ว

 

 

ถึงจะบอกว่าร้อนขึ้น แต่ยังไงอากาศในป่าต้องห้ามก็ยังเป็นหลักเดียวอยู่ดี

 

แฮร์รี่กระชับอดีตเสื้อเสว็ตเตอร์ที่มัลฟอยยัดเยียดให้เขาเพื่อกันความหนาว บอกให้ใช้เองก็ไม่ยอมเชื่อ ตัวเองเจ็บอยู่แท้ๆ... แฮร์รี่คิดพลางเสมองคนข้างๆอย่างเป็นห่วง ซึ่งก็ไปปะกับสายตาขี้เล่นของคนข้างๆพอดี

 

หืม... ที่มองเนี่ยเพราะเป็นห่วงใช่มั๊ยน้อ.... มัลฟอยพูดยิ้มๆ

 

หลงตัวเอง แฮร์รี่พูดพลางสะบัดบ๊อบใส่ แต่ถ้ามัลฟอยหันมามองอีกด้านล่ะก็ จะเห็นใบหน้าใสขึ้นสีแดงเป็นริ้วๆเลยทีเดียว

 

หึๆ

 

...

 

...

 

ทั้งคู่เงียบกันไปพักนึง ก่อนที่อยู่ๆแฮร์รี่จะพูดโพล่งขึ้นมา

 

นี้มัลฟอยฉันถามอะไรนายอย่างสิ
 

หืม?
 

ทำไมอยู่ๆนายถึงมาทำเลี่ยนใส่ฉันได้หะ? แฮร์รี่ขมวดคิ้วอย่างข้องใจ
 

ก็... มัลฟอยลากเสียงก่อนจะหันมามองแฮร์รี่ ฉันกลัวว่าจะตายก่อนที่จะได้ทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้องน่ะสิ
 

หัวใจ... เรียกร้อง? แฮร์รี่อึ้ง
 

ใช่... นายรู้ไหมว่าตอนตกลงมาฉันคิดว่าจะตายซะแล้ว แต่ยังไงซะฉันจะไม่ยอมให้นายเป็นอะไรไปเด็ดขาด...มือแกร่งกระชับอุ้งมือของแฮร์รี่ ตอนฉันตื่นมาเห็นหน้านาย ฉันดีใจมากก... เลยล่ะ ชีวิตคนเรา มันเสี่ยงกว่าที่คิดนะ ถ้าฉันมัวแต่รักษาภาพฉันอาจจะต้องเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำก็ได้นะ

 

... ตอนนี้แฮร์รี่พูดอะไรไม่ออก สิ่งที่ตัวเองอยากทำ... หัวใจเรียกร้องงั้นเหรอ...

 

... มัลฟอยไม่ได้พูดอะไร นอกจากส่งยิ้มอบอุ่นไปให้ร่างบางที่คอยประคองเขาอยู่

 

 

ซ่า~~~

อ๊ะ!”

จู่ๆ ฝนห่าใหญ่ก็เทสาดลงมา เม็ดฝนเม็ดโตตกกระทบผิวทั้งสองอย่างหนักหน่วงจนรู้สึกได้ มัลฟอยคิดว่ายืนอยู่ต่อไปนี้ไม่ดีแน่จึงกัดฟันดึงมือแฮร์รี่ออกวิ่งเพื่อหาที่หลบฝน หวังว่าจะมีโพรงแบบที่พวกเขาเคยอยู่

 

 

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮร์รี่หอบหักเมื่อพวกเขาเข้ามาอยู่ในโพรงไม้แคบๆได้สำเร็จ แม้มันจะแคบกว่าโพรงที่พวกเขาเคยอยู่และมีฝนสาดลงมาจนน้ำนองพื้น แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าข้างนอกที่ตอนนี้พายุฝนสาดจนมองอะไรไม่เห็นและเย็นเข้าขั้วกระดูก

 

 

มัล... มัลฟอย!” แฮร์รี่ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นมัลฟอยนอนกัดฟันอยู่อีกด้านตัวสั่นเทา

 

ร่างบางปราดเข้าไปนั่งข้างๆชายหนุ่มด้วยความร้อนใจ เมื่อมือเรียวจับใบหน้าของร่างสูงก็ต้องตกใจ เพราะมันเย็นเฉียบจนแทบจะเป็นน้ำแข็งแถมยังสั่นระริกอย่างน่ากลัว ริมฝีปากของมัลฟอยตอนนี้ซีด... จนแทบไร้สีเลือด

 

มัลฟอย! นาย...

 

แฮ่ก แฮ่ก.... หน้าอกของมัลฟอยขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้าจนน่าเป็นห่วง ดวงตาสีเข้มปรืออย่างคนแทบที่ประคองสติตัวเองไม่อยู่

 

แฮร์รี่มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก็แค่โดนฝน ทำไมอยู่ๆอาการถึงทรุดขนาดนี้!!!

 

และร่างบางก็เจอคำตอบเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นของเหลวสีชาดสีไหลผสมออกมาผสมกับน้ำฝนที่เจิ่งนองอยู่เต็มพื้น แฮร์รี่รีบแกะเสื้อของมัลฟอยออก และคลายผ้าผันแผลออกเท่าที่จะทำได้ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นปากแผลของมัลฟอยเปิดออกและมีเลือดไหลออกมาเยอะจนน่าตกใจ รอบๆยังเป็นรอยช้ำสีม่วงระบายอยู่ทั่วอีกด้วย

 

นี้... ไปกระแทกอะไรมา? เลือดออกเยอะกว่าตอนตกจากเนินอีก... แฮร์รี่หน้าซีด แล้วจะเอาอะไรมาซับเลือดล่ะเนี่ย นี้ก็แฉะกันไปหมดแล้ว...

 

แฮร์....รี่ มัลฟอยยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าซีดขาวอย่างยากลำบาก ดวงตาสีเทามองมาที่ร่างบางอย่างอาทร

 

มัลฟอย!” แฮร์รี่กุมมือแกร่งที่ตอนนี้เย็นเฉียบเอาไว้แน่น ใจเริ่มเสียเมื่อเห็นท่าทางอ่อนแรง จากการเสียเลือดจำนวนมาก

 

อา... ฉันได้เรียกชื่อนายแล้วแหะ มัลฟอยยิ้มอย่างอ่อนแรง ... ฉัน... คง...ไม่ไหวแล้วล่ะ แฮร์รี่

 

มัลฟอย! นายอย่าเพิ่งถอดใจสิ นาย... นายอย่าเพิ่งทิ้งฉันไปนะ!” น้ำตาแฮร์รี่ไหลเอ่อออกมาโดยทีเจ้าตัวไม่รู้แต่น้ำใสๆนั้นหยดลงบนร่างของคนที่นอนอยู่ไม่รู้กี่เม็ดต่อกี่เม็ดแล้ว

 

อย่า... ร้อง...ไห้... มัลฟอยพูดเสียงแผ่วเบาแล้วเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้แฮร์รี่ ฉัน... ได้ทำ... สิ่งที่อยากทำแล้ว...ฉัน...ไม่เสียใจแล้ว...

 

แต่.... แต่ แฮร์รี่พูดไม่ออกเหมือนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ หายใจไม่ออก... เหมือนกำลังจะตายไปพร้อมๆกับคนที่นอนเจ็บอยู่

 

หวัง...ว่าเราจะได้เจอกัน...อีก มัลฟอยยิ้มให้แฮร์รี่ก่อนจะบอกคำที่เขาอยากพูดมาตลอด เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของชีวิต

 

 

 

 

ฉัน รัก นาย

 

 

 

 

 

พอพูดจบก็เหมือนหมดแรง มัลฟอยหลับลงอย่างสงบมือแกร่งที่จับใบหน้าใสอยู่ตกฮวบลงและดวงตาสีเทานั้นก็ปิดสนิทลง.... ตลอดกาล...

 

ร่างบางเมื่อเห็นดังนั้นก็ได้แต่หลับตาแน่น ราวกับจะภาวนาให้คนที่เพิ่งจากไปกลับมา แฮร์รี่กำมือแกร่งไว้แน่น น้ำใสๆไหลลงมาอย่างเงียบเชียบ ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น

 

เดรโก.... นายได้ยินฉันไหม... ฉันเรียกชื่อนายแล้วนะ... เดรโก ฟื้นสิ!!!” แฮร์รี่ขดตัวลงกอดแขนแกร่งเอาไว้แนบตัว ไม่ยุติธรรมเลย... ร่างบางพูดเสียงอูอี้ นายได้ทำสิ่งนายอยากทำแล้วแต่ฉันยังไม่ได้ทำเลย ฮึก... ฉันยังไม่ได้กอดนาย... ฉันยังไม่ได้ทำดีกับนาย... ฉันยังไม่ได้... ฉันยังไม่ได้บอก... รัก นาย เลย...

 

 

ฟื้นสิ…” แฮร์รี่กระซิบ

 

 

ฟื้นสิ...

 

 

ฟื้นสิเดรโก...

 

 

ฟื้นสิ!”

 

“เดรโก!!!

 

เดรโก!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

END….

 

.

.

.

.

.

.

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

(ซะเมื่อไหร่ล่ะ?)

 

เฮือก!!!!!

 

...

แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ เด็กชายผู้รอดชีวิตตอนนี้กำลังนั่งหอบอยู่บนเตียงนอนของตัวเอง ใบหน้าติดหวานหันไปมองแสงแดดที่สาดส่องลอดมาทางช่องหน้าต่าง แฮร์รี่คว้าแว่นขึ้นมาใส่ ร่างบางนั่งกระพริบตาอยู่พักนึง

 

ความฝันงั้นเหรอ?

 

เฮ้อ..... เวิ่นเว้ออีกแล้วสินะพ็อตเตอร์ แฮร์รี่ถอนหายใจอย่างโล่งๆ สงสัยเมื่อวานจะซ้อมควิชดิชมากไปหน่อย

 

ทำไมถึงฝันถึงมัลฟอยล่ะเนี่ย... เป็นเรื่องเป็นราวซะด้วย

 

โอย... ช่างมันเถอะ เฮ้ย รอนตื่น! ตื่น!” แฮร์รี่ปาหมอนใส่หัวแดงๆที่นอนเป็นตายอยู่ข้างๆ

 

หา... หืม? แฮร์รี่?มีอะไร? รอนโผล่หัวขึ้นมาจากกองหมอนกองผ้าห่มยุบยับของตัวเองแบบงัวเงีย ก็นะ... นี้แหละ โรนัลด์  วีสลีย์

 

แฮร์รี่มองดูภาพนั้นอย่างมีความสุข เนี่ยแล้วความสงบสุขที่เขาต้องการ ชีวิตเรื่อยๆเฉื่อยๆแบบนี้แหละ... แฮร์รี่ส่งยิ้มให้กับเพื่อนซี้

 

อาบน้ำแต่งตัวไปกินข้าวกันเถอะ โรนัลด์ วีสลีย์!”

 

.

.

.

 

และก็เหมือนเช้าอื่นๆที่แฮร์รี่เดินเข้าไปในโรงอาหารกับเพื่อนซี้ทั้งสองคน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คงจะเป็นพอวันนี้ผมนั่งลงประจำที่แล้วเงยขึ้นมาเห็นรอยยิ้ม.... รอยแสยะยิ้มของเดรโก มัลฟอย ร่างบางกลับรู้สึกโล่งใจ

 

 

สงสัยจะเพราะรู้สึกผิดที่ฝันถึงหมอนี้ตายแหะ... ช่างเถอะก็ดีแล้วที่ไม่มีใครตาย

 

 

เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางจึงสาดภาษาใบ้กลับไปชุดใหญ่อย่างอารมณ์ดี

 

แต่อีกสิ่งที่ไม่เหมือนเดิมและกลับทำให้ร่างบางงงในวันนี้ก็คือ....

 

 

เอ๊ะ ทำไมมัลฟอยถึงหลบตาเราล่ะเนี่ย?

 

 


 

END ... of the begining

 

------------------------------------

ไรเตอร์ อยากจะ talk [3]

จบแล้วววว เย้! กับความยาวที่ไรเตอร์อยากจะร้องด้วยความดีใจเมื่อพิมพ์เสร็จ ถูกใจกันบ้างไหมคะ แล้วก็ถ้าใครรู้สึกคุ้นตอนจบก็ไม่ต้องสงสัย ถูกต้องค่ะมันเป็นตอนเริ่มของตอน Am I sick? นั้นเอง 555+

แอบเครียดเบาๆที่ต้องหาทางให้เดรตาย(ในความฝัน) แต่ก็นะพ่อเดรที่แสนดี๊ดีคงจะอยู่ได้แค่ในความฝันเท่านั้นแหละ(จริงเหรอ? ... ไม่แน่นา 555)

เอาล่ะมาถึงสิ่งที่ไรต์อยากให้รีดทุกคนช่วยเลือกแล้วล่ะค่ะ แบบว่าอยากเขียนทั้งสองเรื่องเลยแต่ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะลงเรื่องไหนก่อนดี ไรต์เลยเอาเป็นว่า ถ้ามีคนสนใจเรื่องไหน(มากกว่า) ก็จะลงเรื่องนั้นก่อนแล้วกัน (มีไรต์โลภมากต้องทำใจนะคะรีดทุกคน ฮา~)

ดูผลวันอาทิตย์ ลงวันจันทร์นะคะ


 

1. Oh Dear : dm/hp :เรื่องราวคร่าวๆ เดรโก มัลฟอยกับแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ดันหลุดออกมาจากโลกนิยายมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง เรื่องที่กินที่อยู่น่ะไม่เป็นไรหรอกก็แค่ต้องนอนห้องเดียวกันแล้วก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับก็เท่านั้นเอ๊ง แต่ที่เด็ดของเรื่องนี้น่ะนะเพราะมันมีคุณ อยู่ด้วย ลองนึกภาพสองหนุ่มนี้อยู่ในบ้านเดียวกับสาววายอย่างคุณแล้วกัน ว่ามันจะยุ่งขนาดไหน

2. Because of ….(?) : dm/hp :เรื่องราวคร่าวๆ ฟิคงงๆที่มากับชื่องงๆ ไม่คิดมากเน้นไร้สาระ! เริ่มเรื่องกับศัตรูที่คนทั้งฮอกวอร์ตเชียร์ให้ได้กัน(?)ตลอดกาล อย่างแฮร์รี่ พ็อตเตอร์และเดรโก มัลฟอยที่งานนี้ไม่มีใครยอมใครจริงๆแต่ไปๆมาๆก็พล็อตก็ตลาดเรื่องเกิดในคาบปรุงยาแล้วอยู่ๆมัลฟอยก็เปลี่ยนไปแบบเมอร์ลินยังงงแถมดันคิดว่าตัวเองเป็นแฟนแฮร์รี่ไปซะงั้น!


ใครถูกใจเรื่องไหนบอกไว้ได้เลยนะคะ ไม่มีการควบสองเรื่องนะเออไรต์แต่งไม่ทัน ฮา~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

546 ความคิดเห็น

  1. #537 kiume (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:58
    ทำไมเขาน่ารักใส่กันจังเลยล่ะคะคุณกิตติ ฮืออออออ ชอบตอนถามน้องว่าหนาวไหม ชอบตอนที่น้องยอมให้คุณชายกอด มันละมุน มันดีมากค่ะคุณกิตติ อยากประกาศออกช่องสามว่าเขารักกันนนน
    #537
    0
  2. #518 super moon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 08:52
    ขอภาคต่อเลยยยยยยย
    อ่านแล้วอิน อยากอ่านต่อ อยากให้มัลฟอยสารภาพกับน้องงง
    น่ารักอะ น่ารักกกกกก
    #518
    0
  3. #499 Mimihappy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 01:14
    คือนางฝันใช่ป่ะ ขอคำตอบคืออินแล้วงง
    #499
    0
  4. #457 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 11:29
    ว่าแล้วว่าไม่ตายแต่หักมุมกว่า........
    นางฝัน ;;[];;
    #457
    0
  5. #437 Windy Miki Yuriko (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 07:11
    ลูกเดรรรร TT^TT แม่นึกว่าจะตายจริงๆซะแล้ว~ โฮ~ TT^TT
    #437
    0
  6. #421 ✿LucKY✿ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 12:24
    อ่านตอนแรกตกใจหมดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #421
    0
  7. #412 Amane (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 19:52
    ตอนแรกคิดว่าจบแทบช๊อค........ แบบเงิบบบบบง 5555555
    #412
    0
  8. #375 Sexy or Beautiful (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 23:34
    ไรท์ให้อ่านตั้งนานก็แค่ความฝัน ใจหายไปแล้วอ่าาT^T
    #375
    0
  9. #353 BlacX Lotus (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 01:57
    ร้องไห้บ่อน้ำตาแตกเรียบร้อยค่ะ..ในใจนึกว่า แค่ฝัน..แค่ฝัน แล้วก็ฝันจริงๆ!! เฮ~~!!!!

    ก็ว่า...ทำไมมัลฟอยดูโรแมนติก 5555
    #353
    0
  10. #329 mai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:24
    ที่แท้ก็แค่ฝันโล่งอก
    #329
    0
  11. #317 Key_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:27
    ตกใจหมดเลย นั่งน้ำตาคลอจะร้องให้อยู่แล้ว
    โชคดีที่เป็นแค่ฝัน
    #317
    0
  12. #316 RedPhoenix (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 23:08
    ตกใจแทบแย่ ไรเตอร์อ่าาาา
    #316
    0
  13. #251 เฟย์คุง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 13:25
    ตะ ตกใจแทบตาย ตอนบอกว่าเดรกตายอ่ะ ฮู่ว น่ารักกันซะจริงน้า
    #251
    0
  14. #196 x_✿lด็กxวาulย็u✿_x (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 13:37
    โวยวายลั่นบ้านตอนไรท์เตอร์บอก end กลางเรื่อง
    555555
    #196
    0
  15. #185 I'm sone M.Seo >O< (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 21:51
    ตกใจแทบแย่เลยไรท์เตอร์ ดีนะเนี่ยที่เป็นแค่ฝันอ่ะ -3-
    #185
    0
  16. #165 PrInCe 492 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 09:11
    2. Because of ….(?) :  ขอเลือกเรื่องนี้นะครับ 
    #165
    0
  17. #163 ช่อดอกไม้สีม่วง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2555 / 22:15
    ตอนอ่านว่า ลาก่อนนนน

    คิดในใจว่า..."ไม่จริ๊งงงงงง"

    แล้วก็เลื่อนๆๆๆๆลงมาอย่างรวดเร็ว ผลสุดท้ายก็

    แกล้งกันนี่....555
    #163
    0
  18. #158 ☂UmBreLlA☂ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 16:42





    อั๊ยย๊ะ!! ทำไมพ่อคุณชายท่านถึงได้หล่อใจดีแลอบอุ่นได้ถึงเพียงนี้

    ดูแลกันน่ารักดีจริงๆ

    #158
    0
  19. #157 A-LOW-5 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 23:45
    คิดแล้วว่าเดรกไม่น่าจะตาย

    แต่ไม่นึกว่าจะมาจบด้วยแฮรี่ฝันเลยจริงๆ ==



    เลือกเรื่องแรกนะคะ อยากอ่านพล็อตแปลกๆบ้าง
    #157
    0
  20. #156 Ranny of Love (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 22:49
    อ้ากก เดรในฝันน่าร้ากกกกอ่าาา
    แหม คนเราก็ต้องมีเพ้อบางอะไรบ้างใช่ไหมรี่
    ส่วนพล็อตเรื่องเราชอบ oh dear นะ >___<
    #156
    0
  21. #155 [:: - Lynne + NaNaHo - ::] (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 22:28
    ตอนแรกโคตรจะตกใจ เฮ้ย เดรโกตายแล้ว อย่าตัดฉับสิ

    เลื่อนลงมาไม่เท่าไหร่ต้องร้องออกมาอย่างลืมตัว"เค้ารักไรเตอร์!!!!!!!!!"

    ส่วนเรื่องเรื่องถัดไป แมวว่าเอาแบบสองดีกว่า ท่าทางจะฮาดี
    #155
    0
  22. #154 Chiji (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 21:58
    เรื่องแรกก่อนล่ะกัน แต่เรื่องสองก็น่าสนนะ
    #154
    0
  23. #153 BullÐog⑰ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 16:21
    ขอเลือกเรื่องที่2ค้าบ
    #153
    0
  24. #152 Nakamura Yumi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 14:59
    ขอเลือก Because of ….(?) หนึ่งเสียงค่า
    #152
    0
  25. #151 MUSICtheHPfan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2555 / 08:35
    มีเราคนเดียวรึเปล่าที่แอบน้ำตาคลอตอนเดรจะตาย =A=//อินจัด
    #151
    0