ll Harry Potter ll yaoi short fic party .Main [DM/HP]

ตอนที่ 10 : Harry Potter [dm/hp],[??/hp] ll Decide [END in part] edit:เพิ่มรูป Colin จ๊า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    14 ต.ค. 55

 
Decided

[dm/hp] - [??/hp] 




ณ ริมทะเลสาบตรงนั้นมีสามเกลอกำลังนั่งๆนอนๆเล่นกันอยู่แต่บรรยากาศไม่ได้ชื่นมื่นสดใสไปกับธรรมชาติรอบด้านเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

“เฮ้อ.... แฮร์รี่นี้นายจะซึมแบบนี้ไปอีกนายมั๊ยเนี่ย?” เพื่อนรักผมแดงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขานั่งทำหน้าโศกเศร้าราวกับจะแห้งตายมาเป็นอาทิตย์ๆแล้ว

            “ให้เวลาแฮร์รี่หน่อยสิรอน” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบพลางกล่าวเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่วันนี้เงียบๆเนอะไม่เห็นมีใครเข้ามาทักนายเลย แม้แต่ครีฟวีย์”

“อื้ออออ” ได้ยินดังนั้นแฮร์รี่ก็ยิงครวญครางเอาใบหน้าซุกกับอุ้งมือเล็กล้มตัวลงบนพื้นหญ้าอ่อนนุ่มราวกับอยากจะแทรกตัวลงไปในพื้นซะอย่างนั้น

ทั้งสองมองแฮร์รี่อย่างหนักใจเพราะแฮร์รี่เป็นอย่างนี้มานานแล้ว นานจนน่าเป็นห่วงว่าสุขภาพจิตจะตกต่ำซะด้วยซ้ำ ตั้งแต่แฮร์รี่เลิกกับมัลฟอยก็จิตตกแบบนี้มาตลอด

“รู้งี้ฉันไปซัดไอ้บ้านั้นซักหมัดสองหมัดก็ดีสิ”

“หยุดเลยรอน...”

“แต่เฮอร์ไมโอนี่ ไอ้ซีดนั้นมันทิ้งเพื่อนเรานะ ทิ้งแบบไร้เยื่อใยเลยด้วย!

“ชู่ววว เดี๋ยวแฮร์รี่ก็ได้ยินหรอก! ฉันว่าถ้าเราจะทำอะไรกับมัลฟอยเราต้องวางแผนดีๆไม่ให้หมอนั้นตลบหลังได้มากกว่า นายก็รู้ว่าหมอนั้นน่ะหัวหมอจะตายไป...”

ระหว่างที่ทั้งสองคนซุบซิบกันนั้นก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าแฮร์รี่ได้เดินจากไปแล้ว....

ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงที่ทางลัดแห่งหนึ่งในตัวปราสาทที่นี้ไม่ค่อยมีใครผ่านมาเท่าไหร่เวลาเขาอยากได้ความเป็นส่วนตัวจึงชอบมานั่งเล่นที่นี้ ด้วยความเงียบสงบแฮร์รี่จึงดิ่งจมลงไปในห้วงความคิดของตนเองอย่าง่ายดาย

ดวงตามรกตสุกใสมองไปยังหน้าต่างบานเล็กเพียงบานเดียวในที่นั้นพร้อมๆกับน้ำตาใสๆที่เริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาเป็นรอบที่นับไม่ถ้วนของวัน

สองอาทิตย์แล้วสินะที่เขาเลิกกับเดรโก ไม่สิ... ต้องเรียกว่าโดนทิ้งดีกว่าล่ะมั้ง หมอนั้นทิ้งเขา ทิ้งแบบจงใจให้เขาเจ็บแสบที่สุดภาพเหตุการณ์หลั่งไหลขึ้นมาในสมองของร่างบางอีกครั้ง

.

.

.

เมื่อสองอาทิตย์ก่อน...

“เดรโกอยู่ไหนกันนะ”

ร่างบางกำลังเดินตามหาแฟนหนุ่มของตนเองไปทั่วปราสาท วันนี้พวกเขานัดไปเที่ยวที่ฮอกส์มี้ดด้วยกัน เดรโกนัดเขาให้ไปรอที่ร้านไม้กวาดสามด้ามตอนเที่ยงเพื่อฉลองการคบกันครบหนึ่งเดือนของพวกเขา แต่เขารอแล้วรอเล่าเดรโกก็ไม่มาสักที จนกระทั่งพลบค่ำเขาจึงตัดใจเดินกลับมาที่ปราสาท แต่แฮร์รี่ก็ยังทำใจดีคิดว่าเดรโกคงจะติดงานอะไรสักอย่างเลยไปหาเขาไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นฝากใครไปบอกไม่ได้เลยรึไง.... ไม่ได้ เราจะต้องไว้ใจเขาสิก็เดรโกไม่เคยโกหกเราเลยนี้นา....

แฮร์รี่ยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ที่จริงเขาก็ไม่นึกหรอกนะว่าเดรโกจะชอบเขาน่ะ แต่อยู่ๆทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเหมาะเจาะขึ้นมาซะอย่างนั้น เพราะตอนนั้นเขากับเดรโกต้องทำรายงานวิชาปรุงยาด้วยกันพอดีตอนแรกๆก็กัดกันแทบตายอยู่หรอก แต่ไปๆมาๆเขากับเดรโกก็....

แฮร์รี่หน้าแดงนิดๆเมื่อคิดถึงจุดนั้น

ถึงจะเย็นชาไปบ้างแต่เดรโกก็ดูแลเขาอย่างดีมาตลอด จนท้ายที่สุดเขาก็หลวมตัวรักเจ้าหัวซีดนั้นไปหมดหัวใจตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ -///- เมื่อคิดถึงเรื่องดีๆได้แฮร์รี่ก็มีกำลังใจที่จะตามหาคนรักต่อไป

“อาจจะอยู่ที่หอ?” แฮร์รี่พึมพำพลางเดินไปที่ทางลัดที่เขาใช้เสมอเวลาไปที่ห้องเดรโก ห้องของเดรโกนั้นเป็นห้องเดี่ยวซึ่งมีทางลับนี้ต่อเข้าอยู่ด้วย

แฮร์รี่เดินไปตามทางลับด้วยใจที่เต้นระทึกลุ้นว่าชายหนุ่มจะอยู่ที่ห้องรึเปล่า มือเรียวเลิกประตูทางลับขึ้นแล้วก็ยิ้มออกเมื่อเห็นร่างสูงที่เขาคิดถึงกำลังยืนเช็ดศีรษะเปียกๆอยู่ ช่างล่วงมีผ้าขนหนูสีขาวสะอาดพันรอบอยู่ผืนเดียว เผยให้เห็นท่อนบนของร่างกายกำยำเซ็กซี่จากการเล่นกีฬาของคนตรงหน้า

“เดรโก” แฮร์รี่ส่งเสียงเรียกส่งผลให้ร่างสูงหันหน้ากลับมาเห็นร่างบาง

“ไง พ็อตเตอร์” เสียงทุ้มตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นๆจากเจ้าตัว

รอยยิ้มของแฮร์รี่ชะงักไป ทำไม... “ทำไมถึงไม่เรียกชื่อฉันล่ะ? เดรโก...” สายตาห้องแฮร์รี่เพลอไปเห็นผู้หญิงรูปร่างอวบอิ่มคนหนึ่งกำลังนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงของเดรโกที่มีสภาพ.... ยุ่งเหยิง แฮร์รี่หันมามองเดรโกอีกครั้งด้วยสายตาสับสน

“แล้วผู้หญิงคนนั้น...” อย่าบอกนะว่า...

ชายหนุ่มเสไปมองตามแฮร์รี่นิดนึง “อา... อย่างที่นายเห็นแหละพ็อตเตอร์” มัลฟอยเว้นช่วงก่อนจะหันมายิ้มสบายๆเหมือนไม่มีอะไรให้แฮร์รี่ “เธอเป็นคู่นอนของฉันเอง ฉันเรียกมาตอนที่กำลังรอแกว่างๆน่ะ สงสัยฉันจะหนักมือไปหน่อยก็เลยนอนสลบอย่างที่เห็นนั้นแหละ”

“รอ... ฉัน?” ตอนนี้แฮร์รี่เริ่มหายใจติดขัด รอเค้า? หมายความว่ายังไงกัน

“สมองน้อยๆของแกคงยังไม่เข้าใจสินะ” มัลฟอยส่งสายตาเหยียดๆมาให้ร่างบาง ยิ้มบางๆพลางถอนหายใจ

“เฮ้อ... ฉันจะสงเคราะห์อธิบายให้แกฟังแล้วกันนะ วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งเดือนที่ฉันกับแก เอิ่ม...” ชายหนุ่มทำหน้าเหมือนขยะแขยงนิดๆเมื่อต้องพูด “เป็นแฟนกัน และเป็นวันที่ฉันตัดสินใจว่าทนเห็นหน้าเอ๋อๆของแกต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เพราะงั้นฉันเลยทิ้งแกไว้ที่ร้านนั้นแล้วก็รอแกอยู่ที่นี้ ไม่นึกเลยว่าแกจะนั่งโง่รอฉันอยู่ทั้งวัน หึๆ ฉันก็เบื่อน่ะสิเลยต้องหาอะไรทำสักหน่อย”

ดวงตาสีมรกตเบิกกว้าง “นาย...จงใจ”

“ถูกต้อง และแกรู้อะไรไหม? ฉันจงใจมาตลอดนั้นแหละ”

“ตลอด..” ใบหน้าหวานซีดเผือดลง

“ใช่ตลอด ตั้งแต่เรื่องทำรายงานแล้วฉันก็ไปขอศ.เสนปให้ช่วย ทั้งเดท ทั้งเรื่องบนเตียง ทั้งที่ฉันคอยตามแก ฉันจงใจหลอกแกมาตลอดนั้นแหละ คิดไม่ถึงจริงๆว่าแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่จะโง่เง่าแล้วก็ใจง่ายได้ขนาดนี้ เหอะ คิดเหรอว่าคนอย่างฉันจะไปชอบแกได้จริง? เมอร์ลินเป็นพยาน ไม่มีทาง!

มัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงเหยีดหยาม คำทุกคำเจาะทะลุเข้าไปในหัวใจดวงน้อยๆของแฮร์รี่จนตอนนี้เกินจะรับไหวแล้ว หัวใจแฮร์รี่เหมือนจะหยุดเต้น ใบหน้าหวานซึ้งซีดเผือดไร้ซึ่งเลือดฟาดน่ามองเช่นเคย ลมหายใจของร่างบางแผ่วเบาราวกับ... จะสิ้นลมไปอย่างเงียบๆ

นี้เขา... โดนคนตรงหน้านี้หลอกมาตลอด งั้นเหรอ...

เหมือนจะอ่านสายตาแฮร์รี่ได้ เดรโกแย้มยิ้มด้วยความสมเพชส่งให้แฮร์รี่ “ใช่แกถูกฉันหลอกมาตลอด อันนี้ก็ต้องโทษความไร้สมองเบาปัญญาของแกเองน่ะนะ ที่แค่ถูกฉันตื้อไม่กี่วันก็ตกหลุมซะแล้ว หึๆ อย่างแกมันก็แค่ของเล่นแก้เบื่อของฉันเท่านั้นแหละ ฉันเบื่อแล้วจะขยี้หรือปาถิ้งลงขยะก็ไม่เห็นจะแปลก”

ของเล่น.... นี้ตัวเขามีคุณค่ากับเดรโกแค่ ของเล่นแก้เบื่อ....

ทั่วตัวแฮร์รี่แข็งทื่อจนแทบจะเหมือนหุ่น ดวงตามรกตที่เคยสดใสกลับหม่นได้แต่จ้องมองใบหน้าสะใจของมัลฟอยอย่างว่างเปล่า ห้องทั้งห้องเงียบสงัด

“เดรโก....” จู่ๆเสียงหวานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากประตูห้องน้ำส่วนตัวของเดรโก

มีร่างเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เหลือบมองมาที่แฮร์รี่นิดๆก่อนจะไม่สนใจร่างบาง หันไปคลอเคลียกับเรือนร่างกำยำของมัลฟอยแทน

“อืม... ผมรอตั้งนานแล้วนะฮะ ตกลงคืนนี้จะอยู่เล่นกับผมรึเปล่าเนี่ย...” ใบหน้าสวยหวานของเด็กหนุ่มคลอเคลียอยู่แถวลำคอของมัลฟอยอย่างไม่อายสายตาแฮร์รี่แม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มของเด็กหนุ่มขบเม้มที่ใบหูกับลำคลอเบาๆ ราวกับจะเร่งเร้าชายหนุ่ม มือทั้งสองนั้นลูบไล้ไปทั่วตัวมัลฟอยอย่างยั่วยวน

“อืม...” มัลฟอยโน้มตัวลงไปรับจูบร้อนแรงของเด็กหนุ่มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองแฮร์รี่ “แค่เดี๋ยวเดียว ให้ฉันพูดกับคุณแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ให้ชัดๆก่อนนะ”

ร่างบางตอนนี้สติกลับคืนมามองส่วนแล้วตั้งแต่เห็นจูบนั้น... เค้นพลังที่เหลือทั้งหมด พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้อ่อนแอไปมากกว่านี้... เขาจะอ่อนแอให้เดรโกเห็นมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว! อารมณ์เจ็บช้ำทั้งหมดถูกระบายไปยังฝ่ามือเล็กๆ โดยนิ้วเรียวที่จิกเข้าไปในฝ่ามืออย่างแรงจนทั้งมือจนขาวเกร็งไปหมด

“เห็นแล้วใช่ไหมพ็อตเตอร์ว่าฉันมีเรื่องที่ต้องทำ แกก็รีบๆไสหัวออกจากห้องฉันไปได้แล้ว แล้วก็อย่าสะเออะแส่เข้ามาอีกล่ะ อ้อ เลิกเรียกชื่อฉันตรงๆด้วย เพราะฉัน ขยะแขยง

แฮร์รี่ยังคงยืนนึงขึง แต่ดวงตาเต็มไปด้วยแววก้าวร้าวไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเมื่อชัวครู่

เด็กหนุ่มด้านหน้าเมื่อมัลฟอยพูดจบก็ดูเหมือนจะไม่รออะไรอีกต่อไปจูงมือมัลฟอยไปที่เตียงแล้วพลักให้ร่างแกร่งนั่งลงที่ขอบเตียง ร่างกึ่งเปลือยมัลฟอยบัดนี้กลายเป็นเปลือยเต็มขั้นแล้ว แก่นกายของชายหนุ่มถูกปลุกเร้าด้วยริมฝีปากของเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง ริมฝีปากแดงสดนั้นปรนเปรอชายหนุ่มด้วยความชำนาญ จนมัลฟอยต้องส่งเสียงครางออกมา

“ฮ่ะ.... อืมมม ดีมาก”

มือแกร่งขยุ้มกดศีรษะของเด็กหนุ่มให้ต่ำลงไปอีกด้วยแรงอารมณ์ ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้ทัดท้าน บทรักร้อนแรงบรรเลงต่อไปโดยเมินต่อร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่อีกด้านห้องของอย่างสิ้นเชิง มัลฟอยเมื่อลืมตามาและพบว่าแฮร์รี่ยังยืนอยู่ที่เดิมก็เผยรอยยิ้มเยาะให้อีกครั้งพร้อมคำพูดเสียดสีที่เจ้าตัวถนัด

“ฮ่า... พ็อตเตอร์แกยังไม่ไสหัวไปอีกเรอะ รึอยากจะดูหนังสด? ก็ได้นะเพราะเด็กคนนี้นะลีลาเด็ดที่สุดในสลิธิรินเลย อืมมมมม”

(คำเตื่อน- ย่อหน้าต่อไปนี้ติดเรตถ้าคุณไม่ชอบก็ข้ามไปเ้ลยค่ะ ส่วนคนที่จะอ่านก็คลุมดำเอานะ)

มัลฟอยเปล่งเสียงครางอีกครั้งเมื่อเด็กหนุ่มยังคงไล่เลียแก่นกายของเขาต่อไปตั้งแต่โคนจรดยอดสุด อีกครั้งและก็อีกครั้งอย่างยั่วยวน เด็กหนุ่มออกแรงดุนส่วนที่ตื่นตัวอย่างยั่วเย้าก่อนจะปล่อยเสียงครางและเป่าลมหายใจร้อนๆของตัวเองรดลงไปยังแท่งเนื้อที่กำลังขยายตัวนั้นแล้วก็หยอกเย้าร่างสูงต่อไปอย่างมีชั้นเชิง จนในที่สุดชายหนุ่มก็ถึงจุดสูงสุด เกร็งตัวพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลออกมาซึ่งเด็กหนุ่มก็จัดการกลืนลงไปอย่างไม่รังเกียจและยังไล้ลิ้นทำความสะอาดให้ชายหนุ่มจนดูเหมือนความเป็นชายนั้นจะแข็งตัวขึ้นมาอีกรอบด้วยซ้ำ

ในสุดร่างบางก็ทนไม่ไหวเบียนหน้าหนีจากภาพบาดตาและออกจากห้องไป

และเมื่อประตูทางลับปิดลงพลังที่พยายามรวบรวมเมื่อครู่ก็หายไปในพริบตา ร่างบางทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างกายอ่อนเปลี้ย ฝ่ามือที่ถูกจิกอย่างแรงเผยออกให้เห็นรอบเล็บที่ช้ำเป็นจ้ำเลือดข้างละสี่รอยอย่างชัดเจน แต่ความเจ็บปวดที่มือดูเหมือนจะส่งมาไม่ถึงเจ้าของ เพราะใบหน้าละมุนยังคงเลื่อนลอยไร้ความรู้สึก หัวใจที่ถูกเหยียบหย้ำแหลกสลายนั้นเจ็บปวดแสนหาหัส เจ็บจนชินชา ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นหรือน้ำตาออกมา เพราะมันชา....

“อื้ออออ อ๊า อ๊า เดรโก”

“อืมมม อ๊า~

เสียงครวญครางด้วยความสุขของคนทั้งสองยังคงดังลอดทะลุประตูมาเข้าหู แฮร์รี่จึงตัดสินใจลุกขึ้น ลุกไปให้มันพ้นๆจากที่แบบนี้ซักที ถึงแรงจะแทบไม่เหลือแล้วแต่ร่างบางก็ยังคงประคองตัวเองให้ไปถึงหอได้ ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงเหมือนหุ่นไม้ที่ใยขาดสะบั้นลง....

หลังจากนั้นแฮร์รี่ที่สดใสร่าเริงก็หายไปจนรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ต้องคอยดูแลทุกอย่างให้แฮร์รี่ เพราะบ่อยครั้งที่สติของร่างบางเหมือนจะเลื่อนลอยและปลิวหายไป ทั้งสองรู้แค่เหตุการณ์คร่าวๆเท่านั้นและก็ไม่รู้หรอกว่าที่แฮร์รี่เหม่อลอยอย่างนี้เพราะเขาเฝ้าคิดหาเหตุผลกับตัวเองอยู่ว่าทำไม... ทำไมโดนทำถึงขนาดนั้นแท้ๆ ทำไมเขาถึงไม่เกลียดมัลฟอย?

.

.

.

“หึๆ” แฮร์รี่หัวเราะทั้งน้ำตาเมื่อคิดไปถึงผู้ชายอีกคน เพราะนอกจากรอนและเฮอร์ไมโอนี่ที่ห่วงเขาแล้ว ก็ยังมีคนคนนี้ที่ตามคอยดูแลเขาไปซะทุกที่เท่าที่เจ้าตัวจะว่าง คอลิน ครีฟวีย์....

เด็กชายตัวกะเปี๊ยกบ้ากล้องเมื่อวันวานตอนนี้กลายเป็นนักเรียนปี 6 ที่ออกจะมีชื่อเสียงไม่น้อยไปซะแล้ว ตอนนี้คอลินรวยขึ้นมากจากอะไรนะเหรอ... แฮร์รี่ยิ้ม ก็ขายรูปน่ะสิ ตอนแรกๆก็รูปของเขาล่ะนะ แต่หลังๆคอลลินก็เริ่มหันไปถ่ายอย่างอื่นบ้าง แล้วก็ปรับปรุงรูปไปเรื่อยๆจนตอนนี้ราคาประมูลรูปของชายหนุ่มอยู่สูงอย่างน่าขนลุกเลยทีเดียว

รวมถึงรูปร่างหน้าตาที่ดีขึ้นมาอย่างผิดหูผิดตา จากเด็กตัวเตี้ยะแม๊ะแคระเมื่อก่อนกลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเล็กๆนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นผู้ชายเต็มตัวที่หล่อเหลาเอาการอยู่เหมือนกัน สาวๆจำนวนไม่น้อยที่กลับใจมาหมายปองคอลิน แฮร์รี่อดเอาสองคนนี้มาเปรียบเทียบกันไม่ได้ ถึงคอลินจะไม่ได้หล่อเหลาสง่างามเท่ามัลฟอย แต่เขามีเสน่ห์ที่มัลฟอยไม่มีทางมี... คอลินเป็นคนอารมณ์ดีเป็นกันเองกับทุกคนและที่สำคัญเขาแคร์ความรู้สึกของแฮร์รี่ ในช่วงที่แฮร์รี่ซึมเศร้าอยู่นั้นสิ่งที่จะทำให้แฮร์รี่ยิ้มได้คงจะเป็นเสียงที่ดังขึ้นว่า “แฮร์รี่ครับ!” อย่างสดใสของชายหนุ่มที่มาหาเขาทุกครั้งที่ตนเองว่าง คอลินไม่เคยทำตัวเหมือนรอนหรือเฮอร์ไมโอนี่ ไม่เคยทำหน้าเศร้าตามเขา ไม่เคยแสดงท่าที่เห็นใจอย่างเกินพอดี ชายหนุ่มมีแต่ท่าทีสดใสและคำพูดตลกๆที่สรรหามาคุยกับเขาเสมอ ซึ่งนั้นก็ทำให้แฮร์รี่ลืมความเศร้าได้เป็นพักๆ

จนกระทั่งสามวันก่อน...

.

.

.

“ฮึก ฮึก”

เป็นอีกวันที่แฮร์รี่แอบมานั่งเศร้าอยู่คนเดียว และเมื่ออยู่คนเดียวน้ำตาใสๆก็อดไหลลงมาอีกไม่ได้

“แฮร์รี่ ยิ้มครับ!” แช๊ะ

และก็เป็นอีกวันที่คอลินตามมาหาแฮร์รี่จนเจอ ร่างบางกุลีกุจอเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าก่อนจะหันมาพยายามปั้นยิ้มให้คอลิน

“ไงคอลิน...”

ใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเห็นท่าทีของแฮร์รี่ก็แกล้งทำหน้าไม่พอใจ

“ร้องไห้อีกแล้วเหรอครับ? ไม่ได้นะเดี๋ยวตาก็บวมอีกล่ะ ยิ้มครับแฮร์รี่ยิ้มมมมมม”

ชายหนุ่มทำหน้ายิ้มเป็นตัวอย่างพลางจับแก้มใสๆยืดออกให้ยิ้มตามคำบอก

~หนืดดด~

“อื้อออ คอลิน!

ร่างบางปัดมือแกร่งของคอลินออกอย่างขำๆจับแก้มของตัวเองให้เข้าที่ ริมฝีปากแย้มยิ้มออกมาได้อย่างจริงใจ คอลินเมื่อเห็นดังนั้นก็เป่าลมอย่างโล่งใจ เขาไม่ชอบเลยที่ร่างบางตรงหน้าต้องมาทนทรมานอย่างนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก....

“เอ้า ลุกขึ้นครับลุกๆๆ หมดเวลาซึมแล้วครับนี้ก็จะมืดแล้ว กลับหอกันเถอะ” คอลินฉุดแฮร์รี่ขึ้นมา แล้วพาเดินกลับไปที่หอ แฮร์รี่มองตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างบอกไม่ถูก คอลิน นายโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายสูงกว่าฉัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายมาคอยดูแลฉันได้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่นายเข้มแข็งขนาดนี้ แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ที่...

พอถึงมุมตึกคอลินก็ชะงักทำเอาแฮร์รี่เดินชนแผ่นหลังกว้างนั้นโดยไม่รู้ตัว “อูยยย มีอะไรคอลินทำไมจู่ๆ...” ไม่ทันพูดอะไรต่อตัวของแฮร์รี่ก็ถูกคอลินพลิกรวบเข้าไปในอ้อมกอดโดยเอาหลังของแฮร์รี่ชนกำแพงและเอาร่างของตัวเองบังแฮร์รี่จนมิด

“มีอะไรหรอคอลิน?” ดวงตาสีมรกตจ้องชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจคอลินไม่ตอบแล้วในเสี้ยววินาทีนั้นแฮร์รี่ก็เข้าใจ ผ่านไหล่คอลินแฮร์รี่มองไปเห็นมัลฟอยกับเด็กหนุ่มในวันนั้นกำลังเดินคลอเคลียกันไปไม่ห่างดวงตาสีมรกตเบนออกทันทีเมื่อเห็นทั้งสองคน วงหน้าหวานซุกอยู่ในอกแกร่งของคอลินอย่างเงียบงัน

ในที่สุด “ไปแล้วครับ” เสียงทุ้มกระซิบบอก

“...”

แฮร์รี่ยังคงไม่พูดอะไรมือเรียวขยุ้มเสื้อของคอลินที่ตนยึดเป็นหลักไว้จนยู่ยี่ เมื่อร่างบางเงยหน้าขึ้นมาก็สูดจมูกเล็กน้อย แฮร์รี่มองคราบน้ำตาของตัวเองบนเสื้อของคอลินอย่างเศร้านิดๆ

“ขอโทษนะ” แฮร์รี่พูดมือเรียวพยายามลูบเสื้อยับๆของคอลินให้เรียบลง คอลินจับข้อมือของแฮร์รี่ส่งผลให้ร่างบางเงยหน้ามาสบกับร่างสูงที่ตอนนี้มีสีหน้าจริงจังต่างกับที่ผ่านมา

“แฮร์รี่...”

“...”

“เหนื่อยไหม?”

ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดแทงใจ เหนื่อยสิ... ทำไมเขาจะไม่เหนื่อยล่ะ ต้องทนเห็นหน้ามัลฟอยทุกๆวัน แล้วก็เด็กนั่นอีก...

“ถ้าเหนื่อยก็พอเถอะ” เสียงอ่อนโยนดังขึ้นมาเหมือนจะปลอบ อ้อมกอดแกร่งดึงร่างบางเข้ามาซบที่อกอีกครั้ง “ผมขอร้องล่ะ พอเถอะครับ” ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บอีกแล้วล่ะแฮร์รี่ ผมไม่ยอมให้คุณเจ็บเพราะหมอนั้นอีกแล้ว

แฮร์รี่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของคอลินอย่างนั้น ในใจรู้สึกสับสน นี้นาย....

“ผมรักคุณนะ”

ดวงตาสีมรกตใสสว่างเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินคำบอกรักของคอลลิน

.

.

.

หลังจากที่เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป คอลินก็ยิ้มให้เขาแล้วก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรเช่นกัน คอลินยังส่งไปส่งเขาถึงหน้าห้องอย่างเงียบๆแล้วเดินกลับห้องของตัวเองไป แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เจอคอลินอีกเลย...

“ไง พ็อตเตอร์” น้ำเสียงเจือความเหยียดหยามที่คุ้นเคยดังขึ้น

ใช่แล้ว เดรโก มัลฟอยนั้นเอง วันนี้ชายหนุ่มมาคนเดียวไม่มีเงาเด็กหนุ่มหน้าหวานเช่นเคย

“นี้เสียใจจากฉันจนเพี้ยนไปเลยรึไง” มัลฟอยเยาะเมื่อเห็นแฮร์รี่กำลังนั่งยิ้มทั้งๆที่ร้องไห้อยู่

“...” แฮร์รี่ยังคงไม่พูดอะไรเบือนหน้ามองไปทางอื่นที่ไม่มีชายหนุ่มยืนอยู่ มัลฟอยโมโหเล็กน้อยเมื่อร่างบางไม่ยอมมองตอบเขา

“แฮร์รี่ พ็อตเตอร์อย่ามาทำเมินฉันอย่างนี้นะ!!

“...”

มัลฟอยยังคงไม่ไดรับเสียงตอบรับใดๆ ซึ่งนั่นทำให้เขาโกรธมาก!ใบหน้าของร่างสูงเริ่มบิดเบี้ยว มัลฟอยเดินเข้าไปหาแฮร์รี่แล้วกระชากคอเสื้อร่างบางขึ้นมาอย่างแรง

“พ็อตเตอร์!!

“...” แฮร์รี่ยังคงไม่มองหน้ามัลฟอย

“สวะอย่างแกไม่ยอมมองหน้าฉันเรอะ พ็อตเตอร์!!” ร่างสูงตะคอกด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูง

ผัวะ!!!

ใบหน้าของมัลฟอยกระเด็นไปด้านข้างอย่างแรงทันทีด้วยแรงต่อยของผู้มาใหม่ บุคคลที่แฮร์รี่ไม่ได้เห็นหน้ามาสามวันเต็ม

“คอลิน?” แฮร์รี่โพล่งออกมาอย่างตกใจ คอลินหลังจากชกมัลฟอยคว่ำไปแล้วก็หันมาถามแฮร์รี่

“เป็นอะไรไหมแฮร์รี่?”

“มะ ไม่เป็นไร แล้วมือนายล่ะ?”

“สบายๆฮะ” คอลินโชว์มือให้เขาดู มัลฟอยที่กองอยู่ที่พื้นนั้นทำท่าจะลุกขึ้นมาแต่ก็ยังช้ากว่าแฮร์รี่ ร่างบางจัดการร่ายคาถาแช่แข็งใส่มัลฟอยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลากคอลินออกจากห้องนั้นไป พอเดินไปถึงทางออกคอลินก็ขืนตัวเอาไว้และหันหน้าไปหามัลฟอย

“และอีกอย่าง สวะน่ะก็คือคุณนั้นแหละ!

.

.

.

ที่โถงทางเดินตอนนี้เป็นเวลาเย็นๆนักเรียนส่วนใหญ่ก็ไปหาที่นั่งพักผ่อนกันหมด จึงไม่มีคนมากนัก แฮร์รี่นั่งลงที่ม้านั่งตัวหนึ่งคอลินจึงนั่งตาม

“นายรู้ไหมทำไมฉันถึงเหม่ออย่างนี้ทุกๆวัน” แฮร์รี่พูดขึ้น

“คุณ... กำลังสับสนอยู่?” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

“ใช่” แฮร์รี่ยิ้ม “ฉันกำลังสับสนว่าทำไมทั้งๆที่เขาทำอย่างนั้นกับฉัน ฉันถึงไม่โกรธเขาเลยสักนิด...”

“...” คอลินยังคงเป็นผู้ฟังที่ดี

“ฉันเฝ้าคิด คิดแล้วคิดอีกเป็นอาทิตย์ๆจนถึงวันที่เธอมาบอกรักฉันนั้นแหละคอลิน” ใบหน้าหวานใสหันมามองคอลิน “ฉันก็ได้คำตอบว่า... นั้นเป็นเพราะเขาไม่มีความหมายสำหรับฉันแล้วยังไงล่ะ”

ดวงตาของผู้ฟังเบิกกว้างกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับ

“ฉันเลยไม่จำเป็นต้องรู้สึกอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้ว”

“แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไปล่ะครับ” คอลินถามอย่างมีความคาดหวังนิดๆ เขาจะมีโอกาสรึเปล่านะ...

“ฉันก็จะรีเซ็ตตัวเองใหม่นะสิถามได้” แฮร์รี่ยิ้มให้คอลิน

“ผมหมายถึง...เรื่องความรักน่ะครับ ผม....”

“เอายังไงดีน๊า~~ อืม ตอนนี้ฉันยังจะพอมีใครรักฉันบ้างมั๊ยนะ” ดวงตาสีมรกตเหล่มองมาที่คอลิน

คอลินคลี่ยิ้มให้ร่างบางที่ทำท่าทางซุกซน “อย่างน้อยๆก็เหลือผมอยู่คนหนึ่งล่ะครับ”

“งั้นฉันจะรับพิจารณาเธอสักคนนึงล่ะกันนะ”

แสงแดดยามเย็นส่องมากกระทบเสี้ยวหน้าของแฮร์รี่อย่างอ่อนโยน ทั้งสองจ้องไปในดวงตาของกันและกันอย่างมีความหมายก่อนจะหัวเราะให้กันและกัน

 

THE END

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 
ไรเตอร์ อยากจะ talk
ไรเตอร์คิดว่านี้เป็นฟิคพลีชีพของแท้...

หลังจากที่รีดเรียกร้องหวานๆต่อจากตอนที่แล้ว อิไรต์ก็ดันเอาเรื่องนี้มาลง ซะงั้น...


กรี๊ดดดดดดด FC เดรอย่าเพิ่งกระทืบไรต์! ทุกอย่างมีเหตุผลในตัวของมันน๊า!
เรื่องของเรื่องก็คือ... หลังจากไรต์นั่งอ่านฟิคเรื่องแล้วเรื่องเล่า ไรต์ก็เกิดคำถามกับตัวเองขึ้นมาว่า ถ้าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องที่เดรโกสร้างขึ้นมาล่ะ? ถ้าเดรโกเลวจริงๆล่ะ?มันจะเป็นยังไง... แล้วมันก็ เป็นอย่างนี้แหละค่ะ

แล้วทุกอย่างจะมาลงที่ตัวคอลินน้อย อันที่จริงเพราะไรต์ไปเห็นรูปคอลินตอนโตมาแหละเลยเพ้อเบาๆ อร๊ายยย><~

แต่เก๊าสัญญาว่ายังซื่อตรงกับคุณชายไม่เปลี่ยนคู่บ่อย(?)หรอก 555+ ยังไงก็ตามหนูรี่ก็เป็นเคะแน่นอนตลอดกาลนะจ๊ะ แล้วก็อย่าเพิ่งงอนไรต์เดี๋ยว DM/HP ของแท้จะตามมาในอีกไม่นานนี้ แน่นอน!


+ตามคำเรียกร้องเพิ่มรูป
Hugh Mitchell คนแสดงเป็น หนุ่มColin แล้วจ๊า



รูปนี้ดูเถิกๆ ไปๆมาๆแลคล้ายหนุ่ม Tom felton [Draco] 55+

  

รูปนี้หน้าหวานมากกกก ขาวน่ารัก น่าจับเป็นเคะซะ(แต่เทียบแฮร์รี่ไม่ได้หรอกนะหึๆๆ)

 

ปิดท้ายด้วยรูปนี้เก๊าชอบบบ ฮิวจ์ดูเท่ >[]<b 

สังเกตุว่าฮีเจาะปากผมยาวเพราะฮิวจ์เป็นเด็กอีโมค่า~ แต่ก็ยังน่ารัก เนอะๆ นึกถาพฮีเนี๊ยบๆในแบบคอลินแล้วจะกรี๊ดเลยค่ะ ฮา~
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

546 ความคิดเห็น

  1. #498 Mimihappy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 00:51
    มันแปลกๆนะที่ว่าเลิกกันอ่ะ สำหรับเรามันมีหลายมุมมองอย่าไปมองข้างเดียวกันนาจา
    #498
    0
  2. #495 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 10:57
    อิเดร๊กกกกกกกกหก
    #495
    0
  3. #470 ฉันรักอนิเมะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:20
    เเฮร์รี่จังจ๋าาาาาทามไมไม่เปลี่ยนเป็นโหมดดาร์กล่ะ~~~~T_T~เเล้วก็เเค้นมัลฟรอยย ง่าาาาาา
    #470
    0
  4. #435 Windy Miki Yuriko (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 07:07
    เดรลูกแม่ทำไมเป็นคนเยี่ยงนี้~!? เดินทางสายวาย แล้วเปลี่ยนใจงี้ได้งายยย (?) เราขอเปลี่ยนคู่จิ้นชั่วคราวได้ไหมนี่ -0-
    #435
    0
  5. #430 rosetsa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 22:08
    โอ๊ย อ่านแล้วอยากเปลี่ยนmain(ชั่วคราว)อะ เปลี่ยนทันไหม คอลีนน่ารักมากอะ อยากให้มีตอนเป็นแฟนกันจังเลย คู่นี้ยิ่งหายากๆอยู่

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 มีนาคม 2558 / 22:10
    #430
    0
  6. #420 ✿LucKY✿ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 01:37
    เดรกกกกกนายแย่มากกกกกกกกกกกกกกก
    #420
    0
  7. #410 Amane (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 19:23
    ชอบคอลินนนนนน แต่เดรโกก นายมันเลววว ฮื่ออออออออออ จบงี้จริงงงะไรท์๏~~~ดิ้นน
    #410
    0
  8. #383 หมอก_เมฆ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 22:38
    เดรโกแย่
    #383
    0
  9. #351 BlacX Lotus (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 01:09
    T^T คู่นี้แรร์ได้ใจ

    สงสารแฮร์รี่ T T ยังไงก็ยังเชียร์เดรรี่สุดตัวนะค๊าาาา TvT

    *ยิ้มทั้งน้ำตา*
    #351
    0
  10. #327 mai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:27
    ทำอย่างนี้โดนหมัดเดียวไม่พอขออีกหมัด
    #327
    0
  11. #314 RedPhoenix (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 23:08
    น่ารักอ่าาาาาาาาา
    #314
    0
  12. #248 เฟย์คุง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 12:47
    อั้ยย่ะ คู๋แปลกแต่รับได้ เกลียดเดรโกตอนนี้จับใจ=*=
    #248
    0
  13. #139 ช่อดอกไม้สีม่วง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2555 / 23:27
    ดาร์กได้ใจว่ะค่ะ ชอบตอนนี้ แอร็ย>///////////////<
    #139
    0
  14. #121 เดร (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2555 / 19:58
    อ๊ายยยยยยยยย เดรโกทำไมลูกเลวเยี่ยงนี้คะ น่าเอาขี้เถ้ายัดปากจริง T^T

    จับตบรัว ๆ ๆ ๆ ๆ กระโดดกระชากหัวซีดๆโขกพื้นรัวๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

    ไอ่ลูกบร้า......มันน่านักกกกกกกก อ๊ายยยยยยมี้เจ็บบบบ ลูกชายเลวววว

    แถมเป็นตัวร้ายอีกกกกก T^T หมดกันพ่อพระเอกของมี้ Y_Y
    #121
    0
  15. #95 - mymintmimi - (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2555 / 18:34
    อ้าย คู่นี้น่ารักอ้าหาอ่านไม่มีน้ะเนี้ยชักติดใจแล้วอ้า ><:

    5555555555 
    #95
    0
  16. #91 BullÐog⑰ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 20:44

    แอบเอารูปมาให้ดู....คนนี้ป่ะ ><

     เครดิตคลิ๊กที่รูปเลยนะ ^^

    อ้าวเอามาลงแล้วขออภัยเอาไว้ดูเล่นๆละกันเน๊อะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มิถุนายน 2555 / 20:49
    #91
    0
  17. #90 *~SprinGOnioN~* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 17:36
    ถึงจะชอบเดรโกแฮร์รี่แต่อันนี้ก็ชอบนะ มันน่ารักดีแสดงให้เห็นอีกมุมดี ชอบๆ

    ถ้าเป็นไปได้ช่วยลงรูปคอลินตอนโตได้มั้ยคะ? อยากเห็นอ่ะ

    รอตอนหน้า อิ_อิ
    #90
    0
  18. #89 White&Fai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 16:28
    เดรโกแย่มากกกกกกกกกกกกกกก
    คอลินน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    คู่นี้หาอ่านไม่ได้ง่ายๆ นะนี่ //ฟืดดดดดดดดดดดดดด
    โธ่ แฮร์รี่ที่รัก ฮือออ //เศร้า
    มัลฟอยยย นายมันเลวมากกกกกกกกกกกกก
    //เป็นพวกชอบเห้ฯเมะเจ็บกว่าเคะ 55555 //มันสะใจ
    ไรเตอร์แต่งสนุกมากค่าXD
    #89
    0
  19. #88 M'soaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 15:53
    อ่านแล้วอยากฆ่าเดรโกเหลือเกิน นายทำแบบนี้ได้ไง! TOT
    หนูรี่น่าสงสาร แต่คอลินก็น่ารักนะค่ะ ฮาา แต่โซก็ยัง DM/HP Only ~

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มิถุนายน 2555 / 15:57
    #88
    0