☔ nielong ☔ ดินแดนของนมอุ่น

ตอนที่ 4 : Three butterflies : ผีเสื้อกับชิงช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ต.ค. 60


Three butterflies : ผีเสื้อกับชิงช้า
(Theme song : clean - taylor swift)











C H A P T E I2 3
แด่... ผีเสื้อนับพันตัวในท้องของใครสักคน









ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ—เป็นคำพูดที่ผมได้ยินมาตั้งแต่เด็ก




อาจจจะเป็นเพราะหลังจากที่ได้หลั่งน้ำตาอย่างหนัก ความหม่นหมองของพื้นที่กว้างใหญ่นั่นจึงได้ถูกชะล้างลงมากับน้ำฝน--ท้องฟ้าโล่งสว่างหลังจากนั้น แต่ผืนดินกลับเป็นผู้โอบอุ้มความโศกเศร้านั้นไว้แทน 



“เราชอบตอนฝนตกนะ แต่การต้องมาเดินบนดินเละๆนี่ก็อีกเรื่องเลยจริงๆ”



คุณบ่นขณะเดินกระหย่องกระแหย่งไปบนขอบปูนของแปลงดอกไม้เพราะพื้นดินเฉอะแฉะเกินกว่าจะให้คุณที่ใส่แค่รองเท้าแตะธรรมดาเดินลุยได้ เป้าหมายของเราคือชิงช้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสนามเด็กเล่น ผมเดินตามคุณอยู่ด้านล่าง--ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไรนักแม้ว่ามันอาจทำให้timberlandคู่โปรดของผมเขรอะ แค่การที่ได้เดินตามหลังคุณ มองคุณกางมือออกเหมือนเป็นนักกายกรรมที่กำลังเล่นไต่เชือก โงนเงนไปมาเหมือนเด็กๆมันก็น่ารักจนผมไม่มีเวลาไปสนใจอย่างอื่นแล้ว






“เดินดีๆสิครับ เดี๋ยวก็หล่นหรอก”



คุณหยุดเดิน หันหน้ากลับมามองผมและกระพริบตาแป๋วๆนั่นปริบ



“แล้วคุณจะปล่อยเราหล่นเหรอ? ไอ้เจ็บน่ะไม่เท่าไรแต่ถ้าชุดเลอะอ่ะเราขี้เกียจซักนะ”
.


เนี่ย คุณมันเด็กดื้อ เด็กเอาแต่ใจ เด็กใจดี แมวจรตัวแสบ--คุณเป็นทุกอย่างที่ขยันทำให้ผมใจเต้นแรงนั่นล่ะ



ผมยิ้มแล้วยื่นมืออกไป



“งั้นจับมือผมไว้มั๊ย? ถ้าหล่นผมจะได้รับได้พอดีไง”



คุณมองผม นัยย์ตาที่สีเดียวกันกับท้องฟ้ายามเที่ยงคืนฉายแววบางอย่างแวบหนึ่งก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนสายลมในฤดูร้อน คุณยอมยื่นมือลงมา--และนั่นแหละผมใจเต้นแรงอีกแล้ว



มือของคุณเล็ก—มาก แขนของคุณก็เล็กจนผมคิดว่าผมคงหักมันได้ง่ายๆโดยที่ไม่ต้องใข้เรี่ยวแรงมากเลย มือของคุณสาก มันไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนมือของเด็กผู้หญิงที่ผมเคยคบ เพราะมันเป็นมือของคนที่ทำสวน—และเมื่อไม่นานมานี้ก็มือคู่นี้นี่เองที่เพาะเมล็ดพันธ์บางอย่างลงในอกของผม






บางอย่างที่เติบโตขึ้นทุกวัน และหยั่งรากลึกลงเรื่อยๆ








“ตลกดีนะครับ”


“หื้อ?”


“ผมเจอคุณแค่สองครั้งเอง แต่คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับกลับไปอยู่เกรดหกอีกครั้ง”



“ผมที่ตอนนั้นเหมือนเด็กเกิดใหม่กับสิ่งที่เรียกว่าความรัก ยังไม่มีภูมิคุ้มกันอะไรและใจเต้นง่ายๆเพียงเพราะเจอคนน่ารักๆ”



“นี่ชมเราใช่มะ?” คุณหัวเราะเบาๆ ผมกระชับมือคุณที่อยู่ในมือซ้ายของตัวเอง พวกเราต่างมองตรงไปข้างหน้า



“ผมแค่จะบอกว่าที่จริงตอนนี้ผมโตขึ้นมากแล้ว ผมคิดว่าภูมิคุ้มกันของผมแข็งแรงพอที่จะต้านทานไม่ไห้หัวใจเต้นแรงกับใครง่ายๆอีก จนกระทั่งได้พบคุณนั่นล่ะ”



“รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเชื้อโรคเลยแหะ”



“คุณเป็นไวรัส” ผมหันกลับไปมองคุณ คุณที่ยังมองตรงไปข้างหน้าแต่มุมปากยกยิ้มเล็กๆ “แฮปปี้ไวรัส”



“เด็กสมัยนี้เรียกคนที่ตัวเองเหมือนจะเพิ่งสารภาพความในใจว่าเชื้อโรคเหรอ?”



“แฮปปี้ไวรัสต่างหากล่ะครับ”



เราดินกันมาจนสุดทาง คุณดึงมือออกจากมือผมและบอกปฎิเสธข้อเสนอที่ผมจะอุ้มคุณไปด้วยการบอกว่าจะกระโดดไปเอง และผมยังไม่ทันจะเอ่ยค้านว่าอันตรายจบคุณก็กลายเป็นภาพเบลอๆสีเหลืองไปแล้ว



คุณมันเด็กเอาแต่ใจ เด็กดื้อ เด็กซน แล้วก็แมวจรจริงๆนั่นล่ะ



คุณยืดตัวตรงหลังจากเท้าแตะพื้น(และทำเอาผมเกือบใจหายใจคว่ำ) ยิ้มแฉ่งโชว์เขี้ยวเล็กๆที่มันยิ่งทำให้คุณเหมือนมวเข้าไปใหญ่แล้วชูมือสองข้างเป็นตัววีเหมือนเป็นนักกีฬาเหรียญทองกระโดดไกลที่ได้ยืนบนแท่นที่หนึ่ง ผมตบมือเปาะแปะและคุณพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าเห็นมั๊ย เราเก่ง



“แต่ทีหลังอย่าทำอีกนะครับ ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง”



“อะไร? ตอนเรารียนพละเราโดดไกลได้ที่หนึ่งของห้องนะ”



คุณคุยโว ทิ้งตัวนั่งลงบนชิงช้าตัวกลางที่ถูกเคลือบด้วยสีชมพู โซ่ที่ขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตอนที่คุณเริ่มแกว่ง ส่วนผมเดินไปนั่งชิงช้าอีกตัวทางด้านขวาของคุณ--มันเป็นสีเหลืองซีดจากการถูกลามเลียด้วยแสงแดดมาเนิ่นนาน



“คิดว่าถ้าเราแกว่งชิงช้าสูงพอเราจะไปถึงดวงจันทร์ได้มั๊ย?”



“ถ้าทำได้นาซ่าคงไม่ต้องคิดยานอวกาศหรอกครับ”



“เอ้อ ก็จริง” 





เอี๊ยด อ๊าด เสียงชิงช้าดังอย่างต่อเนื่องสลับกับเสียงรองเท้าแตะดันพื้นปูน





“แล้วนี่นับว่าผมได้เจอคุณครั้งแรกได้มั๊ย—ที่คุณบอกให้ไปหาคุณที่ร้านสามครั้งน่ะครับ



คุณเอียงคอไปด้านซ้าย ขมวดคิ้วก่อนจะร้องอ๋อยาวๆ “ได้ ถือว่าตอบแทนที่ช่วยพยุงเรามาชิงช้า”



“แล้วคุณไม่อยู่ร้านเหรอครับ สองอาทิตย์ที่ผ่านมาผมมาหาแต่ไม่เห็น”



“อ่าหะ จริงๆโอจีซองช่วงหน้าร้อนไม่ใช่ฤดูที่เราต้องดูแล เป็นของจีนนู่น”



“โอจีซอง? จีน? หุ้นส่วนคุณเหรอครับ”



“ช่าย จีนรับผิดชอบร้านช่วงฤดูร้อน แต่พอฝนตกจีนก็ชอบขี้เกียจ เอาจริงๆฝนไม่ตกจีนก็ขี้เกียจเพราะจีนขี้เกียจอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ หน้าร้อนทีไรบัญชีร้านขึ้นตัวแดงพอๆกับหน้าพี่ซองตอนเห็นบัญชีทุ๊กที—แล้วนี่อย่าบอกนะว่าไม่รู้ว่าร้านชื่ออะไร?”




ผมยิ้มแห้ง หัวเราะแหะๆ “ก็ร้านคุณอบอุ่นเหมือนโพรงกระต่ายอ่ะ ผมก็เลยเรียกโพรงกระต่ายมาตลอด”




คุณลากเสียงอ๋อยาวๆอีกรอบ “นึกว่าจะหมายถึงโพรงกระต่ายที่พาไปวันเดอร์แลนด์ ไม่หักคะแนนก็ได้เพราะเรียกว่าโพรงกระต่ายก็น่ารักดี เราชอบ”



“ชอบผม?”



“ไม่ใจสั่นหรอกนะเพราะเราไม่ใช่เด็กเกรดหก”



ผมหัวเราะออกมาหลังจากคุณพูดจบ ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าคุณต้องโต้กลับมาอย่างนี้—ตัวแสบ




เรานั่งกันอยู่เงียบๆหลังจากนั้น เป็นความเงียบเบาบางที่อัดแน่นบางอย่างในอกของผมให้พองฟู ผมไม่เคยคิดว่าความเงียบจะทำให้รู้สึกดีแบบนี้มาก่อน—อาจจะเป็นเพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยอยู่เงียบๆกับใครบ่อยนัก เพื่อนของผมเสียงดัง และผู้หญิงที่ผมคุยด้วยต่างก็พูดเก่ง





แต่ผมก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นทุกคนที่มีความสามารถแสนพิเศษนี้








อาจจะแค่คนพิเศษ 

"ตอนเด็กๆเราชอบแกว่งชิงช้าให้ขึ้นสูงๆ"


ที่พิเศษต่อความรู้สึกเท่านั้น






“เห็นเขาบอกว่าเวลาตกหลุมรักใครสักคนจะรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวพร้อมใจกันกระพือปีกอยู่ในท้อง--อ้างอิงจากในนิยายโรม๊านซ์ที่วางขายอยู่ตามร้านหนังสือน่ะนะ คุณรู้มั๊ยว่าตอนแรกที่เราอ่านเรารู้สึกยังไง?”




“ยังไงครับ?”




“สยอง ลองคิดภาพตามสิ ผีเสื้อเป็นพันตัวอัดแน่นอยู่ในท้อง มันก็ต้องอึดอัดใช่มั๊ยล่ะ ทีนี้พออึดอัดก็ต้องหาทางออก แล้วลองคิดภาพอยู่ๆคนคนนึงก็มีฝูงผีเสื้อบินออกจากปาก หรือถ้าสยองกว่านี้สักหน่อยก็ผีเสื้อแหวกท้อง โอ้โห นี่มันหนังเอเลี่ยนแล้ว”




ผมหัวเราะ “บางทีจินตนาการคุณก็บรรเจิดเกินไป”




“ใช่ และบางครั้งมันก็ทำให้เราลำบากอยู่เหมือนกัน อาทิเช่น จีนกับพี่ซองมักแบนเราออกจากชมรมหนังรักลับๆของพวกเขาเพราะเราไปทำมันเสียมู๊ด”



“งั้นทีหลังมาดูกับผมก็ได้”




“ถึงไหนแล้วนะ อ้อ แกว่งชิงช้าสูงๆ”คุณยกยิ้มร้ายที่ต่อไปนี้ผมจะเรียกมันว่ารอยยิ้มตัวแสบ มันเป็นรอยยิ้มของเด็กซนๆที่แกล้งเพื่อนสำเร็จและมันน่าหมั่นเขี้ยวมากๆจนผมอยากจับคุณมาบีบๆให้ช้ำ




“ตอนที่เราแกว่งชิงช้าสูงๆครั้งแรก เราก็รู้สึกมวนๆในท้องเหมือนกับที่ในหนังสือบรรยายอาการตกหลุมรักนั่นแหละ และมันทำให้เราในตอนนั้นค้นพบว่า--อ๋า มันไม่ใช่อาการตกหลุมรัก มันก็แค่เรากำลังตื่นเต้น”




“ตื่นเต้นกับความโลดโผน ตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยทำ ไม่เคยเจอ แต่พอนานวันเข้า ความรู้สึกนั้นก็ลดลง จนในที่สุดเราก็เฉยๆกับมัน เลิกเล่นและกลับมาแกว่งชิงช้าด้วยความเร็วธรรมดาๆเหมือนเดิม”




“ความรู้สึกของคุณตอนนี้ก็เหมือนกัน อย่ารีบร้อนมากนัก อย่ารีบเร่งตัดสิน เราอาจจะเป็นสิ่งแปลกใหม่ในความรู้สึกของคุณ อย่าผลีผลามสรุป เพราะเราน่ะรักใครได้ง่ายๆและเราไม่ค่อยอยากจะเจ็บสักเท่าไร”





คุณเงียบไปหลังจากนั้น พร้อมๆกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของชิงช้าที่หยุดลง





“ผมไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร มันอาจจะเป็นความตื่นเต้นเหมือนที่คุณบอก หรือมันอาจจะเป็นความรักจริงๆ—ผมเองก็ไม่รู้ เพราะนอกจากคุณแม่คุณพ่อและคุณตาของผม ผมก็ไม่เคยรู้จักความรักรูปแบบอื่น”



“มีคนคนนึงที่ผมยึดถือเป็นต้นแบบมาตลอดตั้งแต่เด็ก ท่านเป็นคุณตาของผมเองนั่นแหละ แล้วก็เป็นเจ้าของรอยสักรอยแรกและรอยเดียวของผมด้วย"



"คำสอนที่ท่านสั่งให้ผมจำให้ขึ้นใจคือต้องซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองเสมอ และมันกลายเป็นคติประจำใจของผมในเวลาต่อมา”




“แม่สอนให้ผมรับผิดชอบในทุกความสัมพันธ์ที่ผมเป็นคนสร้าง แต่ที่ผ่านมาผมเกเร ผมไม่ค่อยเชื่อฟังท่านสักเท่าไร ไม่รู้ว่ากี่ความสัมพันธ์ที่ผมเป็นคนเริ่มแล้วก็เป็นผมเองที่พังมันลงกับมือ”



“แต่นั่นก็เป็นเพราะผมเชื่อมั่นในคำสอนของคุณตา ผมซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง และตอนนี้ผมจะเชื่อฟังคำพูดของแม่ ผมจะพยายามรักษาความสัมพันธ์ครั้งนี้ให้ดีที่สุด--ถ้าคุณอนุญาต”




"อย่างที่ผมเคยบอกคุณว่าฝนเหมือนเป็นเครื่องรางที่นำแต่ความโชคร้ายมาให้ผม จนกระทั่งพบคุณและความคิดของผมเปลี่ยนไป และผมอยากจะพยายามให้ดีที่สุด เพื่อให้คุณเป็นความโชคดีแรกและอาจจะเป็นความโชคดีเดียวที่ฝนนำมาให้"





เอี๊ยด อ๊าด



คุณดันเท้า ส่งให้ชิงช้าเคลื่อนตัวอีกึครั้ง



ผมมองเสี้ยวหน้าของคุณที่กำลังทอดสายตาเหม่อมองไปไกล คุณในตอนนี้ที่ไม่เหมือนเด็กคนเดิม ไม่เหลือคราบแมวจรจอมแสบ คุณที่ตอนนี้ดูเหมือนประติมากรรมน้ำแข็ง --สวยงามและหนาวเหน็บ ดูแก่ชราและผ่านความเจ็บปวดมามากเหลือเกินจนมันทำให้คนมองอย่างผมรู้สึกไม่ดี





“มาหาเราให้เจออีกสองครั้งแล้วค่อยคุยกันแล้วกันเนอะ”





ฝนหยุดตกแล้วจริงๆ แสงอ่อนๆของดวงอาทิตย์ฉาบปลอบประโลมผิวโลกที่ชุ่มโชก อาบไล้ใบหน้าของคุณที่ผมรู้สึกไม่คุ้นเคย





















☔☔☔☔☔☔☔☔☔☔



“ งั้นจับมือผมไว้มั๊ย? ถ้าหล่นผมจะได้รับได้พอดีไง ”

เดือนธันวา, กับนักกายกรรมของเขา












Hello! It's yourbettersweet!!

จริงๆบอกใน#เริ่มต้นด้วยนอ ว่าจะมาเมื่อวาน แต่แต่งเสร็จก็ตีหนึ่งกว่าแล้ว 
ก็ค่ะ น็อค ลืมอัพ ฮือ ㅠㅠ
ตอนเด็กๆนี่ชอบแกว่งชิงช้าแรงๆแล้วก็กระโดด แต่พอเห็นเพื่อนล้มคางแตกก็เลยเลิกแบบอัติโนมัติ เด็กๆอย่าทำตามเด้อ ถ้าจะเล่นก็ต้องจับโซ่แน่นๆ แล้วก็อย่าเลือกที่ขั้วมันเป็นสนิม เดี๋ยวหลุดมาทั้งยวง กรรมอีก

คุณแดนรู้จักกับคุณนมอุ่นเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งด้าน 
เราจะค่อยๆปอกคุณนมอุ่นไปด้วยกันนะคะ และหวังว่าคุณนมอุ่นจะไม่ใช่หัวหอมแล้วกันเนอะ

ฮา


แล้วพบกันใหม่ค่ะ!
Enjoy reading!

#ดินแดนของนมอุ่น













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #54 forusegames (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 04:29
    คุณนมต้องผ่านอะไรมาบ้างนะ );
    แดนพูดแล้วต้องทำตามนะ เราจะค่อยเชียร์
    #54
    0
  2. #47 BlazeBlue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:19
    งื้อออออเดาใจไอเด็กแสบไม่ถูกเลยยย บางทีก็ดูเด็กบางทีก็ดูเป็นผู้ใหญ่ เหมือนจะมีปมบางอย่างในใจรึป่าวคะ??'^'
    #47
    0
  3. #46 Mumi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 15:33
    รอไรท์กลับมาอัพนะคะ ชอบเรื่องนี้มันฟีลกู๊ดมากค่ะ
    #46
    0
  4. #34 lazy_lochness (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 00:26

    คุณนมอุ่น... ถ้าไม่อยากตกก็เดินดีๆสิคะ!!! 555555
    มาพูดประโยคที่ทำให้คนนอกอย่างเราทึ้งตัวเองได้ยังไง เกินใจจะทนแล้ว
    แต่ละบรรทัดของเรื่องนี้อุ่นจนเรารู้สึกเหมือนกำลังนอนเหลวโง่ๆอยู่ในแก้วมัคสีเปลือกไข่ใบนั้น
    กระเด้งกระด อนออกมาสักหยดยังไม่ได้เลย 
    สภาพตอนอ่านก็จะประมาณมีมกลั้นยิ้มของคุณอง 5555555
    ชอบเพลงประกอบเรื่องนี้ทุกตอนเลยค่ะ อย่างตอนนี้ก็สดใจแบบเปาะแปะบอกไม่ถูก
    เป็นฟิคที่ตัวอักษรไม่แน่นแต่ทำให้เรามองเห็น(ไปเอง)หลายอย่างมาก
    ทั้งกลิ่น สี บรรยากาศ อุณหภูมิ จังหวะ ทุกอย่างมันพอดีเหมือนน้ำตาลที่เคลือบอยู่บนโดนัท
    โดยเฉพาะตอนคุณนมอุ่นในชุดกันฝนสีเหลืองนั่งลงบนชิงช้าสีชมพู 
    โอ๊ยยยยยย อยากเอาเล็บขูดสนิมบนสายชิงช้า 5555555
    ขอบคุณฟิคอีกครั้งค่ะ ตอนนี้ต้องไปหล่อร่างตัวเองให้กลับมาเป็นของแข็งเหมือนเดิมก่อน 55555



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 ตุลาคม 2560 / 00:27
    #34
    0
  5. #28 Izsi_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 19:20
    บรรยายดีมากเลยอ่าาา ชอบสุดๆ อบอุ่นมากๆ คือเปรียบเทียบได้แบบเห็นภาพสุดๆ โพรงกระต่ายที่อบอุ่น ความตื่นเต้นที่เหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้อง สายฝนที่คนเรามันคิดเสมอว่ามันจะมาพร้อมกับความเศร้าและความโชคร้าย
    คือชอบมากอะ
    #28
    0
  6. #25 CHOCOBAO16 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 22:55
    เป็นนิยายอบอุ่นเรื่องแรกที่อ่าน รู้สึกดีอ่ะ การบรรยายลื่นไหลไม่ดูน่าเบื่อ อบอุ่น ไม่ต้องร้องไห้งี้ รู้สึกมีคนมากอดไว้ แม่งอบอุ่นจริงๆ รู้สึกเป็นดอกไม้แรกแย้มกำลังจะบาน ลั้ลลาในทุ่งดอกไม้ ผีเสื้อบินวน (เพ้อสัส). ข้ามไปจ้าาา
    #25
    0
  7. #24 @wifehae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 18:05
    บรรยากาศฝ๊นฝนนนละอ่านตอนฝนตกคือออดีค่ะ แต่มันเร็วหปจริงๆค่ะเจอกันไม่กี่ครั้งเองงงงเนาะ ปต่มันก้เพียงพอที่จะทำให้คนชอบกันนะคะ555555 ก็ต้องรอดูต่อไปเนาะ มาเจอให้ได้อีกสองครั้งน้าา
    #24
    0
  8. #23 mmmm.43 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 16:15
    เหมือนกำลังอ่านนิทานสักเรื่องเลยอ่ะ ความรู้สึกเหมือนตอนอ่านเจ้าชายน้อยเลยอ่ะะ ฮืออออ ชอบบบบ คุณนมอุ่นน่ารักเว่ออ เหมือนเด็กแต่ก็เหมือนผู้ใหญ่ /เอ่ะ?ยังไงวะะ 55555555 ชอบบรรยากาศแบบนี้เด้ออ โหห เรากลับไปชอบฝนเหมือนเดิมเลยอ่ะ งุ้ยยยย สู้ๆนะคะ 
    #23
    0
  9. #22 Candype (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 15:34
    คุณนมอุ่นนนนฟ ฟฟวหวหงฟลฟบ ฮืออ มันน่ารักเสียจนน่าจับมาหอมแก้มแรงๆยัยแมววว แอบเอ็นดูกับความสัมพันธ์ครั้งนี้จริงๆอะ คนนึงกำลังเริ่มแต่อีกคนคิดว่ามันเร็ว?แต่ก็เพราะมีประสบการณ์มาแล้ว แอบเจ็บเหมือนกันนะตอนคุณนมอุ่นพูดถึงน่ะ... คุณนมอุ่นต้องเจ็บแค่ไหนกันนะกับสิ่งที่เคยเจอ แต่เข้มแข็งมาจนถึงตอนนี้ได้ต้องผ่านความเจ็บปวดและอยู่กับมันมานานแค่ไหนกันนะ ตอนเดินเล่นกันเป็นอะไรที่น่ารักจนถ้าเป็นสถานการณ์จริงอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้เลยอะ คุณแมวกับรอยยิ้มที่เหมือนเสื้อสีเหลืองสดใสที่ใส่อยู่ของเขา ?ถ้าหากว่าเจอกันครั้งที่สอง จะลองกลับไปทบทวนไหมคะคุณนมอุ่น ลองจับมือกับเขาดูไหม อย่างน้อยถ้าหล่น คุณเดือนธันวาจะได้รับพอดีไง :-)


    แอบอยากรวมเล่มแล้วแฮะ ฮือ เอ็นดูทุกอย่างตั้งแต่ปัจจุบันที่กำลังเริ่มต้นในใจของทั้งคู่?หรืออาจจะแค่คุณเดือนธันวาที่กำลังรู้สึก ตลอดจนถึงความเจ็บปวดผ่านความคิดความนิ่งงันในใจของคุณนมอุ่นเลย เป็นฟิคที่เหมือนโพรงกระต่ายซะเหลือเกิน (;___;)
    #22
    0
  10. #21 Wondering18 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 13:20
    คิดภาพตามแล้วหัวใจพองโตมาก คุณนมอุ่นน่ารักมากๆๆๆๆ แต่เป็นคนที่ดูออกยากมากเลย คุณธันวาสู้ๆน้าาาา
    #21
    0
  11. #20 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 12:37
    ตามความคิดคุณนมอุ่นไม่ถูกเลยค่ะ งงเลย
    #20
    0