☔ nielong ☔ ดินแดนของนมอุ่น

ตอนที่ 3 : Two popsicles : ยักษ์คู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ต.ค. 60



Two popsicles : ยักษ์คู่
(Theme song : without you - oh Wonder)







C H A P T E I2 2
แด่ ... อัศวินของเหล่าดอกไม้








ฝนตกอีกแล้ว



ผมนั่งเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง จำไม่ได้ว่ามันตกตั้งแต่เมื่อไรเพราะผมก็เพิ่งตื่นเมื่อห้านาทีที่แล้วจากเสียงฟ้าร้องที่ดังลั่นเสียจนเหมือนกระจกจะสั่น ท้องฟ้าตอนนี้เป็นสีฟ้าจางราวกับว่าสีเข้มๆเมื่อช่วงเที่ยงละลายลงมาพร้อมเม็ดฝน ผมมองพื้นที่โล่งโจ้ง กว้างใหญ่นั่นพลางคิดเล่นๆว่าเจ้าเมฆก้อนอวบที่เพิ่งมองเมื่อตอนกลางวันตอนนี้คงกลับสู่ผืนดินแล้ว หรือไม่แน่มันก็อาจจะกำลังลอยอย่างขี้เกียจอยู่ที่ไหนสักที่ที่แสงแดดยังคงแผดเผา เพราะยังเติบโตไม่เพียงพอที่จะกลับลงมายังโลก



ผมก้มลงมองสมุดเป็นครั้งแรกในรอบสามชั่วโมงตอนที่อาจารย์เริ่มอธิบายรายละเอียดของโครงงาน เพื่อที่จะค้นพบว่ากระดาษที่เคยเป็นสีขาวสะอาดตอนนี่เปรอะเปื้อนไปด้วยจุดสีดำมากมาย 



จุดสีดำเล็กๆที่เหมือนกันกับกลุ่มดาวที่อยู่บนแก้มซ้ายของคุณ



สองอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่วันนั้นที่ผมไม่ได้พบคุณอีก คุณผู้เหมือนกับแมวจรที่จะมาให้เห็นเฉพาะตอนที่มันรู้สึกพอใจเท่านั้น แม้จะมีที่อยู่(ที่น่าจะ)เป็นหลักแหล่ง แต่ก็ใช่ว่าจะหาตัวคุณเจอได้ง่ายๆ



ผมจดข้อมูลอีกข้อของคุณลงในสมอง--คุณเป็นเด็กดื้อ คุณเป็นเด็กเอาแต่ใจ คุณเป็นเด็กใจดี และคุณยังเป็นแมวจรที่เอาแน่เอานอนไม่ได้อีกด้วย



ภาพที่เราสบตากันผ่านกระจกวันนั้นย้อนกลับมาเหมือนกรอวีดีโอ
และในตอนนี้ผมคิดว่าผมเข้าใจแล้วถึงแววตาท้าทายนั่น ให้ตาย--คุณมันตัวแสบ



ผมหลุดจากความคิดตอนที่เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้นในห้อง มองโปรเจ๊กเตอร์ที่มืดไปแล้วเพราะจบคาบ สรุปผมก็มัวแต่คิดถึงคุณจนไม่ทันจดงาน จากนั้นก็เผลอหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อคิดว่าคุณมันตัวแสบและผมคิดถึงคุณอีกแล้ว





“เฮ้ยแดน เย็นนี้ไปไหนเปล่าอ่ะ”

“ไม่รู้ว่ะ อาจจะแวะไปโพรงกระต่าย”

“โพรงกระต่ายไหนอีกวะ?”



ผมรูดซิบเป้ โยนมันขึ้นสะพายที่ไหล่ขวา ครุ่นคิดอยู่สักพักว่าควรจะตอบเจมส์ดีไหม

และดูเหมือนว่านี่จะเป็นอีกครั้งที่ผมจะเห็นด้วยกับแดวิลเดือนธันวามากกว่าแองเจิ้ลเดือนธันวา




“มึงไม่ต้องรู้หรอก”
“เอ้า อะไรวะ เดี๋ยวนี้มีความลงความลับกับเพื่อนงี้?”



ผมยักไหล่



“จริงๆแล้วที่เป็นความลับอ่ะ ไม่ใช่โพรงกระต่าย”



แต่เป็นคุณต่างหาก คุณที่ผมอยากจะเก็บไว้เป็นความลับของผมแค่คนเดียว




“เออ จะไปไหนก็ไปเหอะงั้น”



เพราะมันคงไม่ดีแน่หากมีใครอีกที่ค้นพบคุณ--เหมือนที่ผมค้นพบ



ประธานรุ่นคนเก่งโบกมือเอื่อยๆก่อนจะเดินไปกวนประสาทหนุ่มหน้าสวยประจำรุ่นอย่างบัวให้โดนต่อยหน้าเล่นๆ บางทีผมก็คิดว่าเพื่อนผมมันเป็นมาโซ



ก็อาจจะใช่ในกรณีที่บัวเป็น dom 



ผมกระพริบตาแรงๆไล่ความคิดพิลึกๆออกไปจากหัวก่อนจะเดินออกจากห้อง ทางเดินว่างเปล่าเพราะนักศึกษาที่เรียนติดกันสี่ชั่วโมงก็ไม่ได้ต่างอะไรกับม้าแข่งที่ถูกกักอยู่ในคอกเป็นเวลานานที่พออาจารย์ปล่อยตัวก็โผนกระโจนออกไปทันที




ข้างนอกฝนซาลงมากแล้ว ผมเงยหน้ามองฟ้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะหยิบร่มสีดำที่ทำเอาแม่อึ้งไปเลยตอนที่เห็นผมหยิบมันใส่กระเป๋าเมื่อเช้าออกมา เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชอบพกอะไรใส่กระเป๋านัก ก็ตามแฟชั่นกระเป๋าแฟ่บๆของนักเรียนม.ปลายนั่นล่ะ แล้วอีกอย่างมีผู้ชายที่ไหนเขาพกของจุกจิกอย่างร่มหรือเสื้อกันฝนกัน?



ผมดันตัวร่มออกจนสุด มันส่งเสียงดังกริ๊กตอนลงล็อค และตอนที่ผมก้าวเท้าออกไปจากตึก อยู่ๆผมก็นึกคำพูดของแม่เมื่อตอนเช้า



“น้องแดนมีแฟนแล้วเหรอครับ?”
“เปล่านี่ครับ ทำไมแม่คิดงั้น?”
“ก็น้องแดนไม่เคยพกร่ม แต่อยู่ๆก็หยิบร่มใส่กระเป๋าซะงั้น”
“…”
“รู้มั๊ยครับ คุณพ่อเคยบอกคุณแม่ว่า ที่คุณพ่อคอยพกร่ม พกผ้าเช็ดหน้า ไม่ใช่เพราะคุณพ่อเริ่มจะดูแลตัวเอง แต่เพราะคุณพ่ออยากดูแลคุณแม่”
“…”


บางครั้งความรักก็ทำให้คนเราทำอะไรไปตามสัญชาตญาณ น้องแดนว่ามั๊ยครับ?”













เป็นเวลาสองอาทิตย์แล้วที่ผมมักจะลงที่ป้ายรถเมล์ก่อนถึงบ้านหนึ่งป้าย



เดินข้ามถนน เข้าซอยที่อยู่ตรงข้าม เดินต่อไปอีกประมาณสามเมตร พฤติกรรมที่เกิดขึ้นซ้ำๆทุกวันของผมที่หากทำต่อไปอีกเจ็ดวันมันจะติดเป็นกิจวัตรประจำวันโดยอัติโนมัติ



ซึ่งผมก็ยินดีที่จะให้มันเป็นแบบนั้น



อากาศเย็นหลังฝนตกทำให้กระจกเป๋นฝ้า ผมมองเข้าไปในร้านที่ว่างเปล่า ลองบิดลูกบิดประตูดูก็พบว่ามันล็อค—เหมือนกับทุกครั้ง ผมถอนหายใจ ยอมรับแบบแอบเจ็บในใจว่าวันนี้ก็คงคว้าได้แต่ลมอีกวัน




ไอ้คำพูดที่ว่าไม่ได้เห็นหน้าเห็นหลังคาบ้านก็พอใจนี่ไม่เห็นจะจริงสักนิด ยิ่งเห็นบ้านแต่ไม่เห็นหน้านี่แหละที่ยิ่งทำให้ทรมาน ผมถอนหายใจอีกรอบ ถ้าถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วอายุสั้นลงสามปี และนับว่าภายในสองอาทิตย์ที่ผ่านมาผมถอนหายใจไปกี่ครั้ง วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะมีชีวิตอยู่



และผมจะตายโดยไม่แม้แต่จะได้เจอคุณอีกครั้ง
ผมหุบปากที่เกือบจะถอนหายใจอีกครั้งทันที



ผมเดินกลับออกมาจากซอยนั้น คอตก และลากขาเหมือนหนุ่มคลั่งรักสักคนที่เพิ่งโดนสาวที่ตนหมายปองปฎิเสธ เอาจริงๆผมก็เริ่มคิดแล้วนะว่ามันเป็นเพราะคำสาปแช่งจากหนึ่งในผู้หญิงสักคนที่ผมเคยควงรึเปล่า แต่พอคิดถึงคุณ ผมก็ปัดความคิดไร้สาระนั้นทิ้งไป—ก็คุณน่ะเหมือนใครซะที่ไหน



ผมเผลอถอนหายใจอีกรอบ

เจ็ยใจที่เหมือนจะรู้จักคุณดีทั้งๆที่ในความจริงไม่ได้รู้จักคุณเลย




หากถามว่าเหนื่อยรึเปล่ากับการต้องมาวิ่งไล่ตามคุณแบบนี้?
วิ่งตามคุณน่ะไม่เหนื่อยหรอก คิดถึงคุณแต่ไม่ได้เจอต่างหากที่ทำให้เหนื่อย




และมันยิ่งทำให้ผมอยากเจอคุณมากขึ้นไปอีกด้วยซ้ำ

ซึ่งพอคิดถึงคุณ ผมก็ถอนหายใจออกมาอีกรอบ



สาบานเลยว่าถ้าผมเจอคุณล่ะก็ ผมจะ—

“อ้าว โย่วㅇㅅㅇ/”

จะลืมสิ่งที่คิดเมื่อกี้ไปก็แล้วกัน



ผมกระพริบตาแรงๆ ยกมือขยี้ตาอีกครั้งเพื่อพิสูจน์ว่าคุณที่กำลังนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้เป็นตัวจริงไม่ใช่ภาพหลอนที่สมองสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองเพราะความเพ้อ คุณเอียงคอมองผมตอนที่ขาของผมลากผมเข้าไปหาคุณโดยไม่รู้ตัว



มันเหมือนจะเป็นแบบนั้นเสมอ ก็ตั้งแต่ที่คุณสะกิดผมครั้งแรกที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม ชวนมาหลบฝนที่ร้านและผมก็ตามมาอย่างง่ายดายเหมือนลูกหมาเชื่องๆตัวหนึ่งนั่นแหละ




คุณน่ะเหมือนจะเป็นแม่เหล็กขั้วบวก

“มาทำอะไรตรงนี้ครับ?”

ที่คอยดึงแม่เหล็กขั้วลบอย่างผมเข้าหาอยู่ตลอดเวลา



“เมื่อบ่ายฝนตกหนักเนอะ”



คุณเงยหน้าขึ้นมายิ้มแฉ่ง และมันเป็นตอนนั้นที่ผมเพิ่งสังเกตุว่าคุณมีแค่ชุดกันฝนสีเหลืองมัสตาร์ดคลุมตัว ในขณะที่ร่มสีเหลืองเลม่อนถูกยื่นไปข้างหน้า



ผมรู้สึกถึงหยดน้ำที่ตกกระทบจมูก ตอนนั้นถึงได้รู้ตัวว่าร่มของผมก็ถูกยื่นไปข้างหน้าเช่นกัน



และนั่นเป็นอีกครั้งที่คำพูดของแม่ถูกต้อง


"ผมไม่รู้หรอก ตอนนั้นผมหลับ”


ที่ว่าสัญชาตญาณจะเข้ามาทำหน้าที่แทนสมอง--กับทุกเรื่องที่มันเกี่ยวกับคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรง




คุณหัวเราะเบาๆ ผมมองเลยไหล่แคบๆของคุณไปจึงเห็นว่าพื้นดินตรงหน้าคือพุ่มดอกไม้เล็กๆชนิดหนึ่งที่ผมไม่รู้จักชื่อ




“แล้วคุณออกมาตั้งแต่เมื่อไร?”
“ก็ตอนที่ฝนเริ่มตกแรง เป็นห่วงเจ้าหนูนี่”
“ออกมากางร่มให้ดอกไม้นี่นะครับ?”
“อ่าหะ”


ผมยกยิ้ม ไม่รู้ว่าควรจะจัดคุณไปอยู่ในคนประเภท ใจดีมาก,บ้ามาก,หรืออ่อนโยนมากดี



“แล้วคุณอยู่ตรงนี้มาตลอดเลยเหรอ?”
“ใช่แล้ว”
“แล้วทำไมตอนผมเดินมาผมถึงไม่เห็นคุณ”
คุณหัวเราะหึหึ “ไม่เห็นหรือว่าไม่ได้สังเกตุ”



ผมหุบปากฉับเพราะคำพูดของคุณกระแทกเข้ากลางใจดังโครม



“มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก คนส่วนใหญ่เวลามีเป้าหมายก็ไม่ค่อยจะมองข้างทางกันเท่าไรอยู่แล้ว”



ผมยกร่มตามตอนที่คุณยืนขึ้น มองคุณบิดตัวไปมาก่อนจะยกยิ้มกว้าง



“ไปเดินเล่นกันมั๊ย?”



ผ่านมาสองอาทิตย์เต็มและได้พบกันอีกครั้งในตอนนี้ ผมเชื่อว่าต่อให้คุณชวนไปลงนรกก็คงไม่อิดออดที่จะตกลงแน่ๆ











“ไม่ครับ”
“ไม่กินจริงอ่ะ?”
“ฝนเพิ่งตกอากาศเย็นๆคุณยังจะกินไอติมอีกเนี่ยนะ?”
“จะกินไอติมน่ะไม่ต้องเลือกสภาพอากาศหรอกนะเราจะบอกให้”




คุณทำหน้าจริงจัง คิ้วเข้มๆนั้นขมวดมุ่นจนผมกลัวว่ามันจะชนกันเข้าเพราะคุณกำลังจ้องซองพลาสติกสีส้มเขม็ง จนในที่สุดคุณก็ถอนหายใจเหยียดยาวเหมือนคนที่เพิ่งกู้ระเบิดสำเร็จ คุณฉีกถุงดังแควก ก่อนจะยื่นหนึ่งในคู่แใดของไอติมที่ชื่อยักษ์คู่มาให้ผม


“เอ้า เอาไปเร็วๆเดี๋ยวละลาย”



ผทรับมาอย่างงงๆ เริ่มคิดแล้วว่าคุณอาจมีพลังพิเศษอย่างการสะกดจิต



หรือไม่ก็คงเป็นผมเองที่เชื่องกับคุณมากๆ




“ไอติมน่ะนะ ตอนกินตอนอากาศร้อนๆก็จะให้ความรู้สึกนึง ตอนกินตอนอากาศเย็นๆก็จะให้ความรู้สึกอีกอย่างนึง”



เสียงเจื้อยแจ้วของคุณดังขึ้นตอนเราเริ่มออกเดินอีกครั้ง ผมไม่รู้หรอกว่าคุณจะไปไหน แต่สถานที่ก็ไม่ได้สำคัญสำหรับผมเท่าไรแล้วในตอนนี้ ก็อย่างที่บอก ต่อให้คุณพาไปนรกผมก็จะไป แค่ได้อยู่กับคุณอีกหน่อย ไปไหนก็ไปกันล่ะ



“ตอนกินตอนอากาศร้อนๆน่ะ นายจะรู้สึก ฮ๊า~ ชื่นใจอะไรแบบนั้นใช่มั๊ยล่ะ? แต่พอกินตอนอากาศเย็นๆแบบนี้มันก็จะ บรื๋ออ หนาวสะใจดี อะไรทำนองนี้ ”



ผมอมยิ้มกับคำพูดช้าๆที่เหมือนผู้ใหญ่สอนเด็กซึ่งขัดกับท่าทางประกอบอย่างสิ้นเชิงของคุณด้วยความเอ็นดู หันมามองเจ้าแท่งหวานเย็นในมือแล้วก็ส่งเข้าปาก


เมื่อตอนเจอกันครั้งแรก คุณเป็นคนถือร่มให้ผม วันนี้ผมถือร่มให้คุณ และผมหวังว่าในครั้งหน้าที่ฝนตกลงมา เราจะได้มาเดินข้างกันภายใต้ร่มแบบนี้อีกครั้ง


ไหล่ของเราชนกันเบาๆตามจังหวะการก้าวเดิน




และนั่นเป็นครั้งที่สาม


"เป็นไงๆ บรื๋อออ เลยใช่เปล่า? ฮะๆ”


ที่ผมคิดว่าฝนตกแบบนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร











☔☔☔☔☔☔☔☔☔


" บางครั้งความรักก็ทำให้คนเราทำอะไรไปตามสัญชาตญาณ
 น้องแดนว่ามั๊ยครับ? ”

- คุณกรกฎ, คุณแม่ที่เจ๋งที่สุดในโลกของน้องแดน







Hello ! It's your bettersweet !!

กำลังคิดว่าภาษาตอนนี้แปลกๆค่ะ 55555555
มันอาจเป็นความโรคจิตของเราเองที่ถ้าเขียนต้องเขียนให้จบตอนนั้นภายในวันเดียวกัน ไม่งั้นทุกอย่างจะเพี้ยนไปหมด ฮือออ

ผ่านมาสามตอนแล้วคุณเขาก็ยังไม่รู้จักชื่อกันเลยค่ะ 
นี่มันยินดีที่ไม่รู้จักแค่รู้ว่ารักก็พอใจจริงๆ ฮา
ตอนเด็กๆนี่กินยักษ์คู่บ่อยมาก ตอนกินก็ชอบหัก แต่ก็กินคนเดียวนะ ฮา ตอนนี้ยังมีขายอยู่มั๊ยก็ไม่รู้เนอะ เหมือนไม่เห็นมานานแล้ว กับฟรุตตี้อีกอัน นี่ชอบกินสีเขียวๆมาก แต่ไม่รู้ว่ามันเรียกอะไร



ถ้าชอบก็แสดงความคิดเห็นกันได้นะคะ รออ่านอยู่เด้อ

#ดินแดนของนมอุ่น




















































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

54 ความคิดเห็น

  1. #53 forusegames (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 04:08
    งื้อน่ารักกกกกกก ชอบประโยคประจำท้ายตอน อีกที่ขอบคือ 'วิ่งตามไม่เหนื่อยหรอก แต่คิดถึงแบ้วไม่ได้เจอสิเหนื่อย' งื้ออออออ ละมุน
    #53
    0
  2. #48 DecDanieL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:43
    อ่านแล้วเห็นภาพ เหมือนเดินถือร่มตามน้องแดนกับคุณนมอุ่นอยู่เลย บรรยายเรื่องน่ารักอบอุ่นมากๆ งืออออออ ~ ♡
    #48
    0
  3. #41 NoDaijobu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 08:19
    ทั้งยักษ์คู่ แบะฟลุ๊ตตี้ยังมีอยู่ค่ะ
    #41
    0
  4. #32 lazy_lochness (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 22:25
    ตอนที่แล้วลืมบอกไปว่าชอบร่มสีเหลืองมากค่ะ 
    ส่วนยักษ์คู่นี่ไม่ชอบหักเลย หักแล้วมันไม่ค่อยจะแบ่งเป็นสองแท่งเท่ากัน 5555
    ว่าแต่เจ้าดอกไม้ของคุณนมอุ่นจะไม่อยากเจอฝนเหรอคะ
    หรือดอกไม้เล็กเกินไป ? หรือฝนตกเยอะเกินไป ? สงสัยอะไรอย่างนี้ทำไมกัน -..-
    ความคิดในหัวน้องแดนตอนนี้มันชวนให้เอาเล็บฝนโต๊ะจริงๆ 
    เราจะตายแล้วค่ะคุณ ทำไมเรื่องเล็กๆมันถึงทำให้รู้สึกฟูจนออกไปลอยเท้งเต้งอยู่กลางจักรวาลแบบนี้ได้
    ขอบคุณฟิคมากค่ะ ปล. ตอนนี้ยังมีคำผิดที่เกิดจากนิ้วเป๋อยู่ประปรายนะคะ 55555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 ตุลาคม 2560 / 22:25
    #32
    0
  5. #27 Miss-ykh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:17
    ฝนตกแต่ทำไมรู้สึกอบอุ่นจังงงงงง บรรยายดีมากๆเลยค่ะ สัมผัสได้ถึงความน่ารักของคุณอุ่น โอ้ยยยยยยยยยยเอ็นดูมากๆๆ

    #27
    0
  6. #19 prapawabe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 12:26
    ละมุนมากกกกกกกก งือออออออออ อบอุ่นหัวใจจ~
    #19
    0
  7. #16 Chesshield (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 19:08
    หูยยยยยยยส์ นมอุ่นน่ารักจัง เขียนได้แบบละมุนละไมมาก อ่านละอมยิ้มไม่หยุดเลย น่ารัก
    #16
    0
  8. #15 Candype (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 20:32
    ลงไปนอนตายด้วยศพสีชมปู... จะร้องไห้กับความสดใสของคุณนมอุ่น แอบคิดถึงแมวจนไม่ได้จดงานนี่มันน่าตีจริงๆนะคะคุณแดน ?บางครั้งน่ะนะ ความรักมักทำให้คนเราลืมโลกทั้งใบแล้วโฟกัสอยู่ที่แค่คนคนเดียว ว่ามั๊ยคับคุงเดือนธันวา ฮือๆรนหยฟยฟบฟง คุณแม่กรกฎน่ารักแบบนี้นี่เองลูกถึงแอบคิดอะไรที่อุ่นๆตลอดเวลา ตัวก็น่าจะอุ่นด้วยนะ เลือดอุ่นด้วย(เมื่อก่อนสายบวกนี่เลือดร้อน ฮะๆ) แต่เหนือสิ่งอื่นใดคุณแมวนมอุ่นน่ารักจังเลยค่ะ อ่อนโยนแต่แสบซ่า เหมือนก้อนแมวอะ ดูไม่มีพิษภัยแต่ซนมากๆ พอดีใจหรือว่าอารมณ์ดีก็จะยิ้มแฉ่งเหมือนพระอาทิตย์ตอนเช้าๆที่อุ่นๆเหมือนสีเหลืองที่ติดตัวคุณแมวนมอุ่นตลอดเวลา น่าบีบจริงๆเลยนะเรา หมั่นเขี้ยว ชอบความเป็นเด็กสดใสในร่างของผู้ใหญ่ที่โตแล้วอะ ตกหลุมรักความเป็นเด็กของคุณนมอุ่นเข้าอย่างจัง ให้ตาย บางทีการได้ลองอะไรใหม่ๆอย่างเช่นกินไอติมตอนฝนตกก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นเนอะว่ามั๊ย คะคุ๊ณณณ เดินตามเปงแมวจูงหมาไปเดินเล่นเรยอ่า อะไรขนาดนั้นอ่าาาา อยากจะแหม หมั่นไส้ หึ!! /หนูว่าภาษามันไม่แปลกนะคะ จริงๆหนูอ่านแล้วแทบจะแคปทุกๆประโยคแล้วเนี่ย น่ารักมากๆ ฮือ ขอบคุณที่แต่งขึ้นมานะคะ รออ่านนะคับผม
    #15
    0
  9. #12 HUNAB! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 16:57
    ชอบมากฮื่อ ชอบภาษามาก ฮื่อน้องแดนเชื่องเลยฮื่อ
    #12
    0
  10. #9 ppyys (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 09:27
    แดนกลายเป็นหมาเชื่องเลยย ฮือ ชอบประโยคแม่แดนมากๆๆๆๆ คิดภาพซองอูใส่เสื้อกันฝนสีเหลืองแล้วคงน่ารักน่าดู ฮือ
    #9
    0
  11. #8 taekwa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 07:35
    นี่อ่านรวดสามตอนเลย ฮืออออสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ฟีลกู๊ดมากๆ ชอบบรรยากาศที่ไรท์บรรยาย คาแรคเตอร์ของนมอุ่น โคตรๆน่ารักกก ติดตามเลยค่ะ สู้ๆน้าาา
    #8
    0
  12. #7 NTNHBx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 07:25
    โอ้ยยยน้องแดนน่ารักมากๆ มารอคุณเค้าทุกวันเลยแต่ก็นก 555555555 แต่วันนี้ได้เจอด้วย คุณนมอุ่นก็น่ารักเหมือนเด็กน้อย ฮื่อ น่ารักไปหมด ;-;
    #7
    0