คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #11 : Youngjae x Jackson : The sweet aroma body ..... 2
YOUNGJAE X JACKSON
เลือดเทียมที่ได้จากพ่อมันช่วยเขาได้มากจริงๆ เจบีถามเขาว่ามันคืออะไรเขาก็ได้แค่บอกว่ายาบำรุงร่างกายเพราะช่วงนี้เขาเคลียด เจบีพยักหน้าก่อนที่เขาจะโดนด่าเรื่องเมื่อวานที่หายหัวไปยองแจก็ได้แค่ตอบปัดๆ ว่าเขาไปหาหมอก็ลยได้ยาบำรุงนั้นมานั้นแหละ
“เคลียดหรอ มิน่าถึงไม่ยอมกินข้าว”
แจ็คสันคว้าคอของยองแจแล้วจับขยี้หัวอย่างหมั่นเขี้ยวที่ทำให้เขาเป็นห่วง
“ผมขอโทษครับฮยอง หยุดขยี้หัวผมเถอะ ผมยุ่งหมดแล้ว”
แจ็คสันไม่มีทีท่าจะหยุดกับขยี้หัวของเขารุนแรงขึ้น กลิ่นหอมจางๆ เหมือนดอกไม้ยามเช้าที่มีไอเย็นๆ ทำให้รู้สึกสดชื่น
‘แจ็คสันฮยองจะรู้ตัวบ้างรึเปล่าว่ากลิ่นนี้ผมอยากจะเก็บเอาไว้เพียงคนเดียวผมไม่อยากให้ใครได้กลิ่นหอมนี้ไปจากผมเลย’
แจ็คสันหยุดขยี้หัวของเขาแล้วลากคอเขาเข้าร่วมกินข้าวด้วยกัน แน่นอนวันนี้แจ็คสันต้องล้างจานเพราะเล่นเกมส์แพ้ต้องเป็นล้างจาน มักเน่ก็สบายไปกินเสร็จก็เข้าห้องจัดการเล่นเกมส์ มาร์คก็เข้าห้องไปยกเว้นก็แค่เจบีกับจินยองเดินออกไปข้างนอกเพราะมีธุระกัน แจ็คสันถือจานมายังอ่างล้างด้วยใบหน้าที่หงุดหงิดเล็กน้อยที่ตัวเองต้องมาล้างจาน ยองแจเห็นแบบนั้นก็เลยอาสาเอาไปช่วย
“นายไม่ต้องช่วยฉันหรอก เข้าห้องนายไปเถอะ นายต้องอ่านหนังสือนี่”
แจ็คสันพูดไปขณะที่กำลังเปิดน้ำใส่อ่าง
“ไม่เป็นไรฮยอง ช่วยๆกันนะได้เสร็จไวๆไง”
แจ็คสันยิ้มเล็กๆ แล้วลงมือล้างจาน ขณะที่ช่วยกันล้างนั้นแจ็คสันที่มีอะไรคาใจอยู่เรื่องที่ยองแจเป็นอะไรเคลียดอะไรกันแน่
“ยองแจ ว่าแต่นายเคลียดเนี่ย เคลียดเรื่องอะไรงั้นหรอ”
ยองแจที่ล้างจานน้ำเปล่ายกยิ้มลงเล็กน้อยสายตาไม่ได้มองมายังคนถามเพราะตาของเขาต้องมองมายังที่จานไม่งั้นมีแตกแน่นอน
“เรื่องเพลงน่ะฮยอง ไม่มีอะไรมากหรอก”
แจ็คสันเบปากไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร
“ให้มันจริงเถอะ ฉันว่านายต้องเคลียดอย่างอื่นแน่ๆ อย่าให้ฉันจับได้ก็แล้วกัน โอ๊ย!”
ยองแจที่กำลังฟังแจ็คสันบ่นอยู่ก็ตกใจกับเสียงร้องนั้น แจ็คสันดึงมือออกจากอ่างล้างจาน ยองแจเดินเข้าไปพบว่าปลายนิ้วมือของแจ็คสันมีเลือดไหลออกมา
อึก........
ยองแจรีบหลบสายตาจากปลายนิ้วมือนั้นทันที เขากลืนน้ำลายตัวเองลงคอ สีของมันเหมือนกับพลอยทับทิบแดงเข้มจนน่าลิ้มลอง
บ้า!
ยองแจรีบหยุดความคิดในหัวของตัวเองพลักตัวเองออกจากแจ็คสันทันที แจ็คสันงงกับการกระทำของยองแจแต่ความแสบของแผลมันมากกว่าแจ็คสันรีบล้างฟองน้ำยาล้างจานออก แผลเปิดกว้างดูท่าทางจะโดนบาดจากขอบจานที่บิ่นแน่นอน แจ็คสันมองแผลตัวเองอย่างเจ็บใจ เขาได้แผลอีกแล้ว แจ็คสันหันมองไปยังยองแจที่ทำท่าทางแปลกใส่เขาเมื่อครู่ที่ตอนนีสีหน้าดูแย่เอามากๆ
“ยองแจ นี่นายกลัวเลือดหรอ”
ยองแจไม่ตอบกลับส่ายหน้าใส่เขา แจ็คสันยกยิ้มนึกขำ มองแผลที่เลือดยังไหลออกมายื่นใส่หน้ายองแจอย่างนึกสนุก
“กลัวเลือดหรอ เลือดไหลแค่นี้เอง”
แจ็คสันยื่นใส่ยองแจที่พยายามจับมือของเขาหลบ
“ฮยองหยุดเถอะไม่สนุกนะ”
แจ็คสันไม่สนกลับหยอกยองแจอย่างนึกสนุก ไม่ได้สนใจใบหน้าของยองแจที่ตอนนี้คิ้วมวดเข้าหากันเลียแล้ว ยองแจคว้าข้อมือของเขาบีบแน่นแล้วกระชากร่างแจ็คสันเข้าหาตัวเอง
“ผมบอกให้หยุดได้ยินไหมฮยอง!!!!!!”
ดวงตายองแจแข็งกร้าวจนแจ็คสันรู้ถึงได้ ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยแรงโกรธ น้ำเสียงนั้นไม่เหมือนเดิม มันแข็งราวกับเหล็กที่ทิ่มแทงหัวใจแจ็คสันให้หยุดเต้น พร้อมกับลมหายใจที่ขาดหายใจไปช่วงหนึ่ง ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ
จนยองแจรู้สึกตัวว่าเขาทำรุนแรงกับฮยองของเขาไปเสียแล้ว
ยองแจคลายมือของตัวเองออกที่ออกแรงบีบมันจนข้อมือของแจ็คสันเป็นรอยนิ้วของเขา แจ็คสันดึงข้อมือตัวเอง ใบหน้าของแจ็คสันนิ่งเงียบไปเสียจนยองแจรู้สึกแย่ เมื่อเห็นน้ำตาคลอเล็กๆ อยู่ที่เบ้าตา
“ผมขอโทษฮยอง คือผม...”
ยองแจไม่รู้จะพูดอะไรอีก เขาไม่รู้จะแก้ตัวยังไง
“ไม่เป็นไรหรอก นายสมควรโกรธฉันอยู่แล้วละ ฉันมันเล่นอะไรไม่รู้เรื่องเอง”
ยองแจมองหน้าแจ็คสันที่ยังตกใจอยู่เพราะเสียงมันสั่นเล็กๆ ทำหน้าเป็นยิ้มให้กับเขาทั้งๆ ที่ยังตกใจอยู่
“ฮยองไปรักษาแผลเถอะ เดี๋ยวผมล้างจานต่อให้เอง”
แจ็คสันพยักหน้าแล้วเดินออกไป ยองแจยกมือเสยผมของตัวเอง บ้า! ชะมัด เขากินเลือดเทียมไปมันช่วยให้เขาเข้าใกล้ร่างของฮยองได้ แต่พอได้เห็นเลือด กลิ่นของเลือด มันชั่งหอมเสียเหลือเกิน ขนเขาเกือบควบคุมตัวเองไม่อยู่...................................
แจ็คสันเดินเข้าห้องของตัวเองโดยมาร์คยังเล่นโน๊ตบุ๊คอยู่ แจ็คสันหยิบกล่องพยาบาลออกเพื่อรักษาแผลของตัวเอง
“นายเป็นอะไรหรอแจ็คสัน”
“เออ โดนขอบจานที่บิ่นบาดเอานะ”
“ให้ฉันช่วยไหม”
“ไม่เป็นไรหรอ แผลแค่นิดเดียวเอง”
มาร์คพยักหน้าครางอืมออกมาพอได้ยินแล้วหันมาเล่นโน๊ตบุ๊คของตัวเองดั่งเดิม แจ็คสันหยิบอุปกรณ์ออกมาแผลแค่นี้เขารักษาเองได้สบาย เลือดเองก็หยุดไหลไปแล้ว
เมื่อกี้...........
ถ้าแจ็คสันตาไม่ฟาดไป ตอนที่ยองแจตะคอกใส่เขาตอนที่เขาสบตากับดวงตาของยองแจนั้น แจ็คสันเห็นดวงตาของยองแจมันมีแสงสีแดงขึ้นมาแวบหนึ่ง มันเพียงแค่กระพริบตาเดียวเท่านั้นมันก็หายไป แจ็คสันคิ้วขมวดเข้าหากัน มันคาใจเขาเอามากๆ เลยทีเดียวหรือเขาแค่ตาฟาดไป
“นายว่าไงนะ”
เจบีที่หนังสืออยู่ในห้องต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของรูมเมทของตัวเองพูดอะไรบ้างอย่างออกมา
“อย่างที่ได้ยินนั้น ไม่นานหรอก”
“ไอ้นานไม่ว่าเพราะช่วงนี้ตารางงานเราว่างแล้ว แล้วนายจะไปอยู่คอนโดตัวเองทำไมวะ”
เจบีมองยองแจที่กลังเก็บข้าวของ ของตัวเองเข้ากระเป๋ามันปุบปับจนเจบีตามไม่ทันยิ่งยองแจเป้นมนุษย์สุดแสนจะติวอีกด้วย
“แต่งเพลงนั้นแหละ ฉันไปละ”
เจบีถึงกับงงกับการกระทำของยองแจเล่นเอาตามไม่ทันกันเลยทีเดียว เจบีได้แต่เกาหัวตัวเอง แต่ก็ไม่อยากจะคิดอะไรมากแล้วกลับมาอ่านหนังสือของตัวเองต่อ ยองแจเดินออกมาจากหอของตัวเองนั่งรถแท็กซี่ไปยังคอนโดที่เขาซื้อเอาไว้เวลาอยากอยู่ตัวคนเดียว เขาไม่ค่อยได้ไปอยู่คอนโดนั้นเท่าไรเพราะซื้อเอาไว้เวลาที่เขาต้องการความเป็นส่วนตัวสูง ยิ่งตอนนี้ด้วยเขาต้องการมันมากที่สุด
เพื่อออกห่างจากแจ็คสัน
เพื่อรักษาทุกอย่างให้เหมือนเดิม
เพื่อที่เขาจะได้ไม่เผลอทำร้ายแจ็คสันฮยองอีก
ยองแจรักเหลือเกิน ห่วงเหลือเกิน ไม่อยากทำร้าย อยากจะรักษาและถนุถนอมให้มากที่สุด เขากลัวนัก กลัวว่าเขาจะขาดสติแล้วกัดกินเลือดสีหวานนั้น ไม่อยากเปลี่ยนแจ็คสันฮยองเป็นแบบเขา ไม่อยากทำแจ็คสันฮยองต้องจากเขาไป เพราะฉะนั้นตัวเขาของต่างหากที่ควรทำ
ขอเวลาผมหน่อยเถอะนะ ผมขอเวลาอีกไม่นาน แล้วผมจะกลับไปอยุ่เคียงข้างฮยอง ยืนข้างๆ ฮยอง แล้วโอบกอดฮยองได้อย่างสบายใจ
#ออลหนูอ๊บ
ความคิดเห็น