D A R K N E S S [ OMEGAVERSE ] FIC J B J

ตอนที่ 3 : CHAPTER THREE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    21 มี.ค. 61

-3- 
When all those shadows almost killed your light




     "ดื้อนัก" คนเป็นพ่อละเลงแป้งเด็กเม็ดละเอียดลงบนใบหน้าเล็กจิ๋วของลูกชาย เห็นไอตัวดีแอบมองจ้องตาใสแจ๋วดูเขาโกนหนวด ไล่ให้ไปนอนกลางวันดีๆก็ไม่ชอบจึงอดแกล้งให้เด็กเสียขวัญไม่ได้ ทำเอาลูกชายร้องงอแงจนคุณพ่อต้องรีบวิ่งหน้าตั้งลงไปห้องครัวชั้นล่างหยิบห่อขนมเยลลี่แกะป้อนให้เด็กแสบจึงได้หยุดร้องทันควัน 


     "อย่าให้แม่มาเห็นนะเดี๋ยวได้โดนดุทั้งพ่อทั้งลูก" เขาจูงมือพาลูกชายมานั่งโซฟาหน้าทีวี กดรีโมทเปิดการ์ตูนช่องประจำให้จัสตินหอมหัวลูกด้วยความเอ็นดูหนึ่งทีจึงละไปทำงานที่โต๊ะกินข้าวไม่ไกลกัน เฝ้ารอภรรยากลับจากการเข้าเมืองไปซื้อของ 


     "คุณพ่ออันนี้คือไย" เจ้าหนูจำไมชูเยลลี่รูปสัตว์สีแดงที่ถูกน้ำตาลเกาะให้ดงฮันดู

     "ผีเสื้อครับ" เขายิ้ม ยอมโดนลูกอ้อร้ออ้อติดอยู่นาน ตอนนี้ความต้องการในการทำงานหมดไป กองเอกสารถูกกองไว้ที่เดิมแต่ชายหนุ่มกลับเปลี่ยนตำแหน่งมานั่งบนโซฟาที่ลูกชายตบเบาะปุๆเชิญชวนเขามาร่วมสนทนาแทน ดงฮันยิ้มรับกับท่าทางเลียนแบบยงกุกของเจ้าลูกชายจนต้องดึงมาฟัดกัดแก้มนุ่ม จัสตินร้องโยเยแต่ก็หัวเราะคิกคักชอบใจในมือข้างหนึ่งยังกำเยลลี่ไว้แน่น อีกครั้งชูขึ้นมาทุบหลังคอคุณพ่อดังปลั่กทำเอาคุณพ่อปวดคอจี๊ดๆ

     เจ้าเด็กทั้งปีนทั้งหยิกไปทั่วตัวบิดา ดงฮันไม่เคยรู้ว่าลูกน้อยไปเลียนแบบการทำสิ่งเหล่านี้มาจากไหนแต่หลังจากโดนง่ำเข้าที่หูเขาก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมลูกชายถึงได้โวยวายนักยามโดนฟัดแก้มกลมขาว

     "โอ้ยจัสตินป๊าเจ็บนะ" โดนงาบเข้าที่แขนเต็มฟันจนขึ้นรอยแดงแต่ถึงแบบนั้นก็ยังคงยอมเป็นกระดูกไก่ที่ให้เจ้าลูกหมาตัวอ้วนพลีแทะอยู่อีกพักใหญ่ 



แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าบางทีจัสตินอาจจะหมดแรงเลิกเล่นไปแทนละมั้ง




______




     "คุณควอน ... คุณควอนใช่ไหมครับ" เสียงร้องเรียกทำเอาคู่รักต้องหันมองตาม เห็นคนร่างบางสาวเท้ามาหา ตามด้วยบอดี้การ์ดส่วนตัวที่เข็นรถเข้ามาใกล้ 
 

     "อ๋อคุณยงกุกนี่เอง" คนถูกเรียกหยุดยืนคุยกับเพื่อนใหม่เมื่อเดือนก่อน ได้ยินเสียงพึมพำว่าบังเอิญจริงๆจากอีกคิมแต่ตนก็หาได้ยี่หระไม่


     ซังกยุนถอนหายใจมองเลยไปเห็นคนรักของควอน ฮยอนบิน ใจกระตุกวูบทันทียามได้กลิ่นกาแฟที่คุ้นชินอย่างรุนแรงออกมา เหลือบมองผมทองธรรมชาติคลับมันจากโคน แววตาเปล่งประกายวิบวับถูกส่งให้ผู้น้องของเขา เป็นอีกครั้งที่เหมือนถูกตอกหน้าแรงๆ คุณควอนแนะนำคนรักของเขา 

     ทาคาดะ เคนตะ คือชื่อที่ดังก้องอยู่ในโสนประสาท ซังกยุนเก็บสีหน้าฉงนไว้ใต้รอยยิ้มเปล่งปลั่ง จิตใจสั่นไหวยิ่งกว่าเด็กสาว ยังคงเลื่อนรถเข็นตามทั้งสามอย่างใจเย็น ได้ยินเสียงยงกุกพูดจ้ออวดลูกชายตัวดี น่าอึดอัดสิ้นดีที่ตลอดระยะทางเดินเขาได้แต่ปิดปากเงียบสนิทพยายามสูดดมลมหายใจให้น้อยเท่าที่ทำได้ ไม่อยากสัมผัสกลิ่นที่ตอบย้ำว่าภาพตรงหน้าคือความจริง 




     "พี่!คุณเคนตะผมสวยเนอะ ผมสีเหมือนจัสตินเลย" เสียงเล็กร้องบอกท่ามกลางร้านอาหาร ดีดนิ้วขึ้นดังจนมีเสียง บ่นอุบอิบเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ มือบางตีแขนซังกยุนดังแปะจนขึ้นสีทำเอาเคนตะหัวเราะชอบใจ

     "ตอนแรกที่ผมเห็นลูกคุณผมก็คิดแบบนั้นครับ" อัลฟ่าอีกคนเอ่ยพยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย

     ทาคาดะยิ้มกว้างเริ่มเชื่อเรื่องสีผมของเด็กคนนั้นที่คนรักของเขาย้ำนักย้ำหนาว่าสีคล้ายๆกันเพราะคนแม่เขามายืนยันเอง


     "ขนาดผมย้อมตั้งหลายรอบยังไม่สวยขนาดนั้นเลย" เขาก้มหัวลงให้ยงกุกได้สัมผัสเส้นผมแห้งสีทอง โดยมีพี่ชายมองอยู่ห่างๆ 

     ชายหนุ่มสบดวงตาสีน้ำตาลหวานสวย เห็นความทุกข์ที่ซ่อนไม่มิดในแววตาคู่นั้น เบนหน้าหนีทำมองออกไปนอกร้าน พาลนึกถึงเรื่องในวันอดีตที่แสนเจ็บปวดยากจะลืมลงที่ใครอีกคนคงจะต้องผ่านมามาก 


     "ขอบคุณสำหรับมื้ออาหารดีๆนะครับคุณซังกยุนไม่รู้มาก่อนเลยว่าร้านนี้เป็นร้านของคุณ" ทาคาดะยิ้ม กลิ่นหอมของกาแฟยังคงลอยในอากาศ อีกครั้งที่เขาทำเพียงแต่ยิ้มสอดสองมือในกางเกงยีนส์ยืนพิงรถรอผู้น้องล่ำลาเพื่อนจนเสร็จ



_______



     ยงกุกมองร่างหนานอนหมดสภาพอยู่บนโซฟามีคนตัวเล็กอีกคนทับอยู่บนตัวคุณพ่อ จุดรอยยิ้มน่ารักขึ้นบนใบหน้าอดไม่ได้ที่จะกดชัตเตอร์โทรศัพท์เก็บเอาไว้ คุณแม่เลือกที่จะเก็บของเข้าครัวเงียบๆคนเดียวไม่ทำเสียงรบกวนคนในบ้าน ก่อนจะวนกลับมานั่งมองคนรักของเขาอยู่ข้างโซฟา 



     ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไรคนรักของเขาก็ยังคงดูน่าหลงใหลเสมอ ยังคงอ่อนโยนดูนุ่มนิ่มเหมือนมาชเมลโล่ราคาแพง ขณะเดียวกันก็ยังแข็งแกร่งดังหินผา ยงกุกยังคงรักในตัวอีกคนเสียจนพรรณาออกมาไม่หมด นึกไปถึงไอความเย็นประจำฤดูหนาวที่ทาบทามสู่เมืองหลวงกว้างในค่ำคืนที่หิมะตกทำเอาพื้นถนนขาวโพลน



     'สาบานได้ว่านี่เป็นการซื้อผ้าอ้อมเด็กครั้งแรกของผม' ความเขินอายก่อตัวขึ้นตอนที่คิมยงกุกเป็นผู้หยิบยื่นห่อพลาสติกห่อใหญ่ลงในตระกร้าคนที่อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน ท่าทางงกๆเงิ่นๆทำเอาเขายิ้มอยู่ในใจ

     'จริงๆขนมนั้นไม่น่าจะเหมาะกับเด็กนะครับ' เหล่มองขนมเยลลี่ที่ชายแปลกหน้าโกยใส่ตระกร้าแล้วอดใจหายไม่ได้ ภรรยาแบบไหนที่ปล่อยให้คนรักของตนออกมาซื้อของกับลูกตามลำพัง


     เขาได้ยินมาว่าคนรักของชายคนนี้เสียชีวิต ทรูอัลฟ่าต้องใช้ชีวิตตามลำพังกับลูกอีกคน บางทีอาจจะเพราะยงกุกใจดีไปหน่อยที่อาสาจะช่วยดูแลเด็กตัวเล็กที่น่าเอ็นดูนั้นให้นึกขึ้นได้อีกทีก็ดูแลมาจนครบห้าปีเต็มเสียแล้ว


     "มองนานแล้วนะคุณ" เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำ รู้สึกได้สักพักว่ากำลังถูกจ้องมองอยู่ ยงกุกหัวเราะบีบจมูกเขาหนึ่งทีก่อนจะเริ่มออกคำสั่งให้พาลูกน้อยไปนอนในห้อง มือข้างหนึ่งช้อนใต้ร่างอวบอั๋นที่ดูกลมจนน่าเอ็นดูอีกข้างสอดเข้าใต้ผมสีทองสวยประคองศรีษะกดใบหน้าให้แนบแน่นกับอกก่อนจะยกตัวขึ้นเต็มความสูงนำพาเจ้าเด็กแสบของบ้านไปสู่เตียงนอนอย่างระมัดระวังที่สุด

     "หลับปุ๋ยเลยนะไอแสบ" ดงฮันครางเซ้าด้วยความเหน็ดเหนื่อยใช้เวลาเล่นกับเจ้าเด็กวัตถุทรงก้อนอยู่นานกว่าจะหมดแบตเล่นเอาเสียงานเสียการไปเยอะ หันไปถามหาญาติสนิทของคนรักก็ได้ความว่าเข้าองค์กร ตอนนี้น่ะเหรอ?



     "ใครเขาไปทำงานวันเสาร์" อดนึกสงสัยเล็กน้อยจนกระทั่งคนรักเปลี่ยนเรื่องคุย


     "งานมีปัญหาหรือเปล่า" ภรรยาคนสวยถามวางมือและสองปลายนิ้วสวยลงบนบ่าและกดย้ำในน้ำหนักที่พอดีทำเอาคนหน้านิ่วคิ้วขมวดแต่แรกแปรเปลี่ยนเป็นเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัส คิมยงกุกเอาใจเก่งแบบนี้เสมอ แม้ไม่สามารถที่จะช่วยเหลือเรื่องงานในส่วนนี้ได้แต่กลับเป็นความสบายใจอย่างบอกไม่ถูก


     "ผมกำลังคิดว่าที่องค์กรมีอะไรแปลกๆ" เขาเล่า ดูเหมือนว่าทิศทางของงานจะเบนเข็มจากที่ตั้งใจไว้แต่แรกมามากโข

     "บางทีคุณหัวหน้าอาจคิดไปเองหรือเปล่า" เห็นคนสามีเครียดก็อดเครียดตามไปเสียไม่ได้ "ผมพอจะช่วยอะไรได้ไหม" ถึงแม้จะรู้คำตอบแต่ก็ยังคงถามคำถามแบบเดิม


     "คุณแค่อยู่กับผมตรงนี้ก็ช่วยได้เยอะแล้ว" คนพูดจับมือบางที่วางอยู่บนลาดไหล่มาจูบแผ่วเบาบีบย้ำเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงสนใจกองเอกสารอีกครั้ง



_______



ถ้านี่เป็นเรื่องตลกก็คงเป็นเรื่องตลกร้าย

     คิมซังกยุนหยุดอยู่ที่ห้องแผนงานฝ่ายบุคคลขององค์กรลับที่สุดในโลก สั่งคอมพิวเตอร์จอบางตรงหน้าให้ประมวลหาบุคลากรในเมือง ชื่อของใครบางคนที่ติดตรึงอยู่ในหัวสมองมาตลอดระยะทางจากนอกเมืองมาถึงที่แห่งนี้ 'ทาคาดะ เคนตะ'


ค้นพบ 1 รายการ


ชายหนุ่มสัมผัสลงตรงตัวเลือกไม่ช้านานก็ปรากฏรูปโปรไฟล์และข้อมูลขึ้นมาให้ประจักษ์อยู่กับสายตาทำเอาแทบหยุดหายใจ


ทาคาดะ เคนตะ
ชื่อ : ทาคาดะ เคนตะ 
เกิด : 10 มกราคม 
อายุ : 28 
กรุ๊ปเลือด : B
เพศ : ชาย 
เพศสภาพ : แรร์โอเมก้า
สถานภาพ :  มีคู่
สถานภาพปัจจุบัน : มีชีวิตอยู่
เพิ่มเติม ...


คุณคิมกำมือแน่นเสียงดังกรอด กดพิมพ์เอกสารและก๊อปปี้ลงใส่แฟลชไดร์ฟ บางทีน้องเขยของเขาอาจจะมีคำอธิบายสำหรับเรื่องนี้



***



     แววหน้าคมคายก้มต่ำ สายตาคู่นั้นก้มจ้องมองแต่พื้นเสียงลมยามกลางคืนพัดผ่านทำเอาคนร่างหนาเองก็ยังสั่นสะท้าน คิม ซังกยุนนัดเขามาที่แห่งนี้ สวนสนหลังบ้าน เอ่ยอ้างว่ามีเรื่องสำคัญที่จะต้องพบปะกันตามลำพังปราศจากลูกน้อยและภรรยาของเขา 

     ไม่นานนักร่างหนาก็เดินทางมาถึง เขายังทนงค์ไปด้วยความนิ่งเฉยมือข้างหนึ่งสอดเข้าที่กระเป๋ากางเกงอย่างคุ้นชินแต่อีกข้างกลับถือเอกสารบางอย่างไว้แน่น ตรงหรี่เข้าหาเขาและบรรจงปล่อยหมัดกระทบเข้าตรงข้างแก้มจนมุมริมฝีปากนั้นได้เลือด 


     ดงฮันหันกลับมามองคนเป็นพี่เขินสายตาปกปิดความสงสัยไว้ไม่มิดจนกระทั่งเอกสารในมือคู่นั้นลอยมากระทบกับหน้าอย่างแรง



"ทาคาดะ เคนตะ...





ยังไม่ตาย"











     ตกใจ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นตอนที่เขาได้ยินคำพูดของคนเป็นพี่เขย ไม่นึกโกรธหมัดที่สร้างความเจ็บปวดบนใบหน้าเลยสักนิด นัยน์ตาของเขาหลุบลงต่ำคล้อย หยดน้ำตาร่วงบนผ้าปูที่นอนสีเข้มของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน มือยังคงลูบไล้ไปบนก้อนแก้มนวลนุ่มด้วยความรักและแผ่วเบาเหมือนกลัวมันบุบสลาย บางทีที่ผ่านมาอาจจะเป็นเขาที่ทำผิดพลาดมาโดยตลอด 




'หมายความว่าไง' เขาท้วงด้วยความฉงน

'ก็หมายความตามที่พูด' อีกคนยิ้มเย้ยยัน 'วันนี้ฉันเจอทาคาดะ เคนตะ...ไม่สิเมียนายก็เจอ' ซังกยุนหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาพร้อมจุดไฟปล่อยควันออกมาระรอกใหญ่จึงว่าต่อ 

'ตอนแรกก็พยายามไม่เชื่อหรอกถึงจะได้กลิ่นกาแฟแรงขนาดนั้น แล้วก็รู้ว่าบนโลกนี้มันจะมีอีกสักกี่ทาคาดะ เคนตะ' คนถือไพ่สูงกว่าเอ่ย บังคับตัวเองอย่างมากไม่ให้ใส่อารมณ์ไปในทุกถ้อยคำที่พูด

'ดีแค่ไหนที่ไอหนุ่มนั่นมันเป็นแค่อัลฟ่าและดีที่น้องฉันเป็นแค่เบต้า' เพราะมีแค่ทรูอัลฟ่าเท่านั้นที่จะมองเห็นความแตกต่าง กลิ่น และลักษณะ ความตื้นลึกหนาบางที่ชัดเจนของโอเมก้าชั้นสูง

'ต่อจากนี้คิดจะทำยังไง' นั่นสิคิม ดงฮันควรจะทำเช่นไรในเมื่อแม้กระทั่งตอนนี้ภายในสมองยังขาวโพลน


มือหนาแตะบนร่างสูงใหญ่เอ่ยถามประโยคที่ยิ่งกว่าเอามีดมากรีดตามลำตัว 


'รู้รึยังว่าตัวเองทำผิดพลาดอะไรไปบ้าง'




     ซังกยุนเดินมาสมทบอยู่ข้างขอบเตียงที่มีเด็กวัยห้าขวบนอนตัวสั่นคลอนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองของคนเป็นพ่อก็รู้สึกจิตใจวูบไหวไม่ต่างกัน ไม่ใช่ไม่รับรู้แต่เขารับรู้เสมอถึงความพยายามที่จะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีของเด็กตรงหน้า มิเช่นนั้นคงไม่ยอมให้เด็กกะโปโลวัยยี่สิบปีมาดูแลน้องสุดรักสุดหัวของเขาเมื่อห้าปีก่อนเป็นแน่ 



     "เขาเหมือนแม่ของเขามากผมรู้ตั้งแต่ผมเห็น" คิมดงฮันว่าเช่นนั้น



     "ทั้งสีผม แววตาหรือนิสัย" ชายหนุ่มเก็บเสียงสะอื้นลงคอ "ทุกครั้งที่มองหน้าเขาผมก็อดนึกถึงแม่ของเขาไม่ได้ ผมโทษตัวเองมาตลอดหลายปีว่าถ้าหากแม่ของเขายังมีโอกาสได้เห็น เขาจะภูมิใจในตัวลูกเขาไหม" สุดท้ายทำนบน้ำตาก็ถูกปล่อยออกมาอย่างเงียบงัน คนเป็นพี่เขยไม่ได้ทำการปลอบใจหรือเข้าช่วยเหลือใดๆทั้งนั้น คนเป็นผู้ชายแม้อับจนไร้หนทางก็ควรต้องแบกไหล่ขึ้นสู้ด้วยตัวเอง 


     "ต่อจากนี้รู้แล้วสินะว่าควรต้องทำยังไงต่อ เลือก สักทางแล้วก็เดินหน้าต่อไป" เขาทิ้งท้ายเสียงหนักแน่น กดจูบลงบนหน้าผากนวลของโซลเมท บอกฝันดีแผ่วเบาทิ้งอวนเจ้าปัญหาไว้ให้น้องเขยแก้ต่อ
     



     "เจ้าเตี้ย...ถ้าป๊าทำอะไรผิดไปจะโกรธป๊าไหมเนี่ย" เขาพูดกับสายลมยามเที่ยงคืน เหม่อมองออกไปในสวนสนหลังบ้านกิ่งก้านใบไหวสะพัดเบียดเสียดกันดัง แสงดวงจันทร์สาดเข้าตรงหน้าต่างทาบลงบนผิวหน้าผ่องของเด็กน้อย สีผมทองจับกับแสงระยิบระยับ จมูกจิ้มลิ้มและปากเผยอเล็กน้อยชวนน่าหลงใหลจนสามารถจ้องเป็นวันได้อย่างไม่จบสิ้น 

     นี่คือสิ่งล้ำค่าที่สุดพอๆกับคนรักที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราในห้องนอนถัดไป ต่อให้ใช้ชีวิตก็สามารถเอาเข้าแลกหากจะทำให้ทั้งคู่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้ต่อไป ล้ำค่าเสียยิ่งกว่าเพชรนิลจินดาใดๆในจักรวาล เงินทองที่ว่ามากก็คงไม่สามารถซื้อให้เขาออกไปจากโลกใบเล็กที่มีความรักความอบอุ่มโอบกอดไว้ได้




     ในความจริงคิม ซังกยุนไม่อยากเป็นคนใจร้าย หากแต่ถ้าจะลองเห็นแก่ตัวเพื่อให้หลานชายและน้องของเขาปลอดภัยเขาก็จะยอมทำสักครั้ง ชายหนุ่มรู้ดีว่าน้องเขยของเขารักครอบครัวนี้เสียยิ่งกว่าสิ่งใด โอกาสที่จะเดินกลับไปหารักครั้งเก่าเมื่อนานมาแล้วนั้นน้อยนิด 


     แม้จะรู้ว่าทาคาดะ เคนตะต้องทนทุกข์ทรมานต่อไปไม่จบสิ้น หรือควอน ฮยอนบินต้องเจ็บปวดแค่ไหน หากแต่ถ้าครอบครัวของเขาปลอดภัยก็คงต้องจำยอม 





ชีวิตของผู้ชายคนนี้มีไว้เพื่อปกป้องคนในครอบครัวเท่านั้น 

___________________________

#ดาร์กเนสบก 



แค่นี้ก็รู้แล้วว่าดงฮันจะเลือกใคร คนใจร้าย! 
แต่ความใจร้ายนี้แหละจะสร้างความเจ้มจ้นให้แก่เรื่องนี้ 

มีข่าวดีมาบอกค่ะ เราป่วย 55555 ไม่รู้จะหายทันวันคอนรึเปล่า 
จริงๆตอนนี้ก็ยังหาบัตรคอนไม่ได้ แต่ฟิคเราก็กระเตื้องทุกวันค่ะ 
เพราะป่วยแล้วได้แต่นอนเจ๋ยๆ แต่งฟิคก็ได้ 

ตอนนี้หมื่นตัวอักษรกว่าๆเหมือนเดิมค่ะ ไม่รู้ว่าเราดำเนินเนื้อเรื่องเร็วไปไหม
คือมันยังมีอีกหลายประเด็นให้เคลียร์ ยังไงติชมกันด้วยนะคะ ร้ากกก 



B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #10 polyeez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 23:15
    ขอพื้นที่หวีดนะคะ อาจจะเสียสติไปบ้าง แงงงงงงงงงงง

    ยังไงอะดงฮันนนน คิดว่าเคนตะตายไปแล้วเลยมีคนใหม่? ที่จริงมันก็ไม่ผิดแหละ แต่พอคิดถึงเวลาน้องเจ็บปวดเวลาอย่างนั้นแล้วจะร้องตาม หนูลูก ;____;
    อยากจับตาหนูใส่พานถวายให้ฮยอนบินแบบจริงจัง เค้าก็รักของเค้า ฮือ ดงฮันคือใครไม่รู้จักแล้ว ไม่ยกให้แล้ว โกรธ Y_Y
    ไม่โกรธยงกุกนะ ไม่โกรธพี่กยุนด้วย เข้าใจ แต่โกรธดงฮันมากๆเลย พาล!
    ดูท่าว่าคงจะไม่กลับไปหาเคนตะ? แต่จัสตินนั่นก็ลูกเค้ามั้ยอะ...พี่กยุนคะ ทรูเมทพี่คือลูกเค้านะคะะะะ y____y
    ปวดใจจังค่ะ สงสารทั้งเคนตะทั้งฮยอนบิน ฮือ อยากจะรวบกอดมากๆ

    รอตอนต่อไปนะคะ แงงง
    ลุ้นมากว่าปมที่ปิดไว้คืออะไร ทำไมถึงคิดว่าเคนตะตายไปแล้ว องค์กรซัมติงอะไรที่ทำงานกันอีก ลุ้นที่สุดคืออยากเห็นดงฮันโดนทุบค่ะ------
    เป็นกำลังใจให้นะคะะะ แงงง เชียร์อัพค่ะ!

    ปล.เป็นดงเคนที่ชวนอยากให้เปลี่ยนเป็นบินตะมากๆเลยค่ะ สงสารน้อง อยากหอมหัว ใจอ่อนกับน้องตลอดเวลา ทนเห็นน้องปวดใจไม่ได้ แงงงง
    ปล2.ขอทุบดงฮันทีนึงค่ะ แล้วจะยอมให้กลับมาอยู่กับเคนตะ 55555555 ล้อเล่นนะคะ แฮ่~
    #10
    0
  2. #9 badebido (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 10:16
    กลัวฮยอนบินมาล้างแค้นง่ะ คืออยากรู้ว่าดงฮันคิดว่าเคนตะตายไปแล้วหรือว่ายังไง นี่มีความคิดว่าดงฮันเอาลูกหนีไป(ทำไมคิดงี้มะรู้)นั่นแหละอยากเห็นเรื่องราวในอดีตว่าเป็นไงมาไง เพราะฮะนั้น!! จะติดตามอ่านเรื่องนี้ต่อไป //ขอให้หายป่วยไวๆนะคะ รักษาสุขภาพด้วยน้าาไรท์
    #9
    0
  3. #8 failie0220 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:26
    อ่าวๆๆๆ งี้ดงฮันยังรักเคนตะอยู่อะดิ แล้วยงกุกล่ะ ฮื่อออิ
    #8
    0
  4. #7 Lalittle Zest (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 16:57
    ดงฮันคิดว่าเคนตะตายเหรอ แงงงงง รอคอนต่อไปนะคะ;_______;
    #7
    0