(BTS) ft. Kookv ภาพลวงตา

ตอนที่ 3 : #3 | ภาพลวงตา 3 กลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ม.ค. 62






ฟิคชายชายรับไม่ได้อย่ากดแบน ให้กดออกไปเลยค่ะ
ฟิคนี้สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงไม่มีเจตนาให้ศิลปินเสียหายได้โปรดอ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ












*โอ้ย!!ผิดมากเลยผิดมหันต์ผิดเยอะมาก ยังไม่ได้แก้คำผิดค่ะ*






คอนโด




บทรักบรรเลงขึ้น สองร่างโอบกอดกันบนเตียง กอดจูบลูบคลำก่อนจะเริ่มทำกิจกรรมเข้าจังหวะเหมือนเดิม ชายหนุ่มหญิงสาวบวกกับเสียงครางที่ร้องดังลั่นไปทั้วห้องนอน ซึ่งมันมักจะเป็นแบบนี้ประจำ เวลาที่เขาหงุดหงิดหรือไม่พอใจอะไรบางอย่าง ทุกครั้งที่นึกถึงแบมแบมชายหนุ่มก็จะหิ้วเอาหญิงสาวอกสะบึ้มกลับคอนโดเพื่อบรรเลงบทรักให้สมใจอยาก ซึ่งไม่มีใครปฏิเสธคนอย่างเขาหรอกแค่ส่งยิ้มให้ผู้หญิงก็มาด้วยแล้ว  


ชายหนุ่มนึกอยากดื่มน้ำหลังจากที่เสร็จจากกิจกามและหญิงสาวออกจากห้องไปจึงลุกจากที่นอนไปยังห้องครัว  ซึ่งมันแปลกทุกอย่างสะอาดตาไปหมด อีกทั้งตู้เย็นทุกมีทุกอย่าง จนทำให้เขาประหลาดใจ ปกติแล้วเขาจะซื้อแค่น้ำเปล่าเอาไว้แต่นี่ล่ะ มันเต็มไปหมดทั้งผลไม้และของกิน ใครกันที่ซื้อมา แม่หรอ(?)ไม่มีทางแม่อยู่ยุโรปพึ่งโทรหาไปเมื่อเช้า ส่วนเจโฮปหรอ(?) ไอ้นี่ยิ่งแล้วใหญ่ จองกุกยิ่งไม่ต้องคิดเลย


แล้วใครล่ะที่ซื้อมา


"แปลกหรอครับ นั่นสินะทุกอย่างมันไม่เป็นเหมือนเดิมนิ"ร่างบางว่าพลางวางขวดน้ำดื่มลงบนโต๊ะ

 "พวกของกินพวกนี่ก็ด้วย พี่ควรซื้อเก็บติดตู้บ้างนะครับ มันไม่เสียหายหรอก หิวก็ทานไม่ใช่เอะอะก็กินแต่ผู้หญิงมันไม่อร่อยหรอกครับ"เขาหันไปตามเสียงหวานอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มบวกกับเสียงที่คุ้นเคย ทำให้เขารู้สึกแปลกใจจนต้องเอ่ยปากออกมา

"นาย"
"ผมเองแหละที่ซื้อของพวกนี่มาพี่อยู่ไปได้ยังไงอะไรก็ว่างไปหมด"ใบหน้าหวานพูดพร้อมกับเก็บขนมขบเขี้ยวออกจากถุงพลาสติกที่ซื้อมา

"นายมาได้ยังไง"
"ผมนั่งวินมาครับ"

"หมายถึง นายนึกยังไงถึงมา ทั้งที่หายไป......"ยุนกิเว้นช่วงเอาไว้
"คิดถึงพี่ครับถึงมา"ยุนกิไม่ตอบ ร่างสูงได้แต่มองใบหน้าสวยและจ้องอยู่แบบนั้น
"หน้าผมไม่ใช่ขนมนะครับไม่ต้องจ้องนานก็ได้ กินไม่ได้หรอก"ว่าพลางเก็บขนมเข้าตู้ไปด้วย
"วันนั้นนายใช่ไหม"จีมินชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเช่นเดิม
"วันไหนครับ"

"วันนั่นวันที่เจอนายในผับนายหลบหน้าฉัน ต้องใช่นายแน่ๆ"

"คิดถึงผมขนาดมองคนอื่นเป็นผมเลยหรอ"

"ไม่ตลก จีมิน"
"ผมก็ไม่ตลก"คนตัวบางห้นหน้ามาเผชิญบ้าง
"คิดถึงผมจนขนาดมองผู้ชายคนอื่นเป็นผมแล้วยังจะตามเขาออกไปอีก แบบนี้ผมไม่ตลกเลย"
"ฉันก็แค่ออกไปให้แน่ใจ"
"แล้วไงสุดท้ายก็จบกันที่บนเตียง"

"ไม่! ยังไงฉันก็ว่านายจริง"
"พี่คิดว่างั้นหรอครับ”จีมินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆยุนกิดูเหมือนว่ชายตรงหน้าจะอึ้งไปเล็กน้อยแต่ก็ยังคงความเป็นเพลย์บอยรอจูบจากเขาอยู่ ซึ่งมันไม่ใช่เลยคนตัวบางเมินใบหน้าหล่อไปเขาเลื่อนใบหน้าไปยังข้างหูและกระชิบเพียงเท่านั่น

เสียฟอร์มสุดๆ.........


ความคิดในใจของมิน ยุนกิ

แล้วถ้าใช่ล่ะครับ"จีมินถอยห่างออกจากยุนกิและหันกลับไปทำครัวต่อซึ่งเขาไม่ได้ตอบอะไรเขาทำแค่เพียงจ้องแผ่นหลังของร่างบางเท่านั้น
"นายหายไปไหนมา"กว่าจะถามออกไปได้  ยุนกิช่างใจอยู่นาน

"กลับบ้านมาครับ"
"นายมีบ้านด้วยหรอ"
"ผมก็คนนะไม่มีพ่อแม่ก็ไม่ใช่จีมินทุกวันนี้หรอก"ร่างสูงนึกในใจจีมินไม่เคยจะพูดถึงบ้านเลยสักครั้ง ตลอดเวลาที่อยู่กับจีมินจะพูดถึงแค่ตัวเองเท่านั้น

เพราะอย่างนี้เขาเลยไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับจีมินเลย  
"ฉันขอโทษ"จีมินฉุกคิดเรื่องนั้นขึ้นมา ขออโทษหรอ ไม่สายเกินไปแล้วหรอ ทำลงไปแล้วพึ่งสำนึกอย่างนั้นหรอ ถึงอย่างนั้นความเจ็บปวดก็พลันแล่นผ่านขั้วหัวใจจนทำให้น้ำใสๆมันไหลออกมาแต่ต้องกักกั้นเอาไว้
"เรื่องอะไรครับ"
"ช่างมันเหอะ! แล้วทำไมนายไปนานจังเลยอ่ะ"
"คิดถึงผมหรอครับ"
"................."

"คิดถึงผมแต่เอากับผู้หญิงคนอื่นแถมยังนอนเตียงเดียวกับผมอีกน้อยใจซะมัด"
"ฉันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว"
"ผมรู้ครับ "จีมินว่าพลางจ้องหน้ายุนกิ เอาเข้าจริงๆผู้ชายคนนี้ก็ไม่มีความสำนึกเลย เจ็บนะ ทำกับเขาขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึก


ช่างเลวได้ใจจริงๆ.........



จุ๊บ!!



โน้มตัวลงไปจุ๊บริมฝีปากคนที่กำลังทำหน้าเอาเป็นเอาตายซึ่งการกระทำแบบนั้นทำให้ร่างสูงถึงกลับอึ้งพูดไม่ออกไปทันที
"ผมว่าปากพี่อ่ะติดกลิ่นผู้หญิงเยอะไปนะครับ"ว่าพลางถอนตัวออกมาจากชายหนุ่ม
"อ่ะ!"ยุนกิจับจีมินพลิกตัวให้หันมาเผชิญกับตัวเองก่อนจะดันร่างกายให้ไปติดกับเคาตอร์ห้องครัว

"คนเป็นแฟนกันต้องทำหน้าที่อะไรบ้าง "ในใจฉุกคิดคำว่าแฟน หึ!!แฟนงั้นหรอกถ้าไม่ด้านจริงๆก็คงพูดออกมาไม่ได้ แฟนกันเขาทำกันแบบนี้สินะ หลอกเขาทำให้เขาต้องมีตราบาปไปตลอดกาล
         

แบบนี้หรอเขาเรียกว่าแฟน.....


"ใช่!ผมอ่ะแฟนพี่และต่อไปนี้พี่ไม่ควรจะให้ผู้หญิงหน้าไหนมานอนห้องนะครับผมไม่โอเค ไม่ชอบเลย"ว่าพลางใช้มือเรียวคล้องคอชายร่างสูงใบหน้าแนบชิดแทบไม่มีอากาศลอดผ่านใบหน้าหล่อก้มลงจูมพิษเรียวปากอิ่มสวยอย่างเชื่องช้าอ่อนโยนจนอีกคนจนรู้สึกได้



ยุนกิชะงักไปเล็กน้อยกับรสจูบที่เก้ๆกังๆเหมือนกับเด็กที่ยังไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามา เขาตะหงิดใจเล็กน้อยจีมินไม่เคยมีอาการแบบนี้เวลาเขา เพราะยิ่งจูบเท่าไหร่จีมินก็ยิ่งเร่าร้อนแต่นี้ล่ะมันแปลกไปมาก




คงห่างเรื่องแบบนี้ไปนานมากเลยสินะถึงได้มีอาการแบบนี้



ร่างสูงติดใจจีมินในรูปแบบเด็กๆยิ่งจูบเท่าไหร่ก็ยิ่งยั่งยวนให้เขามีอารมณ์อย่างว่าขึ้นมาจนต้องยกก้นสวยขึ้นนั่งบนเคาเตอร์ห้องครัวก่อนจะบรรเลงบทรักลงบนร่างกายอย่างแผ่วเบา



ปากหนาเริ่มเปลี่ยนจากริมฝีปากลงมาเป็นซอกคอบ้างและซุกไซค์ไปตามลำคอ แต่ก็ต้องชะงักลงเมื่อคนใต้ล่างเริ่มมีอาการเกรง เหมือนกำลังรู้สึกกลัวเขา ยิ่งเขาซุกไซค์เท่าไหร่ร่างบางตรงหน้าก็ยิ่งมีอาการเกรงสั่นเข้าไปทุกที



แปลก!!แปลกมากจริงๆ..........


จีมินกลัวเขาอย่างงั้นหรอ ทั้งที่เมื่อก่อนชอบเรื่องแบบนี้มากกว่าอะไร
"นายคงยังไม่พร้อมสินะ"
"ผม........"ยุนกิปล่อยให้คนใต้ล่างได้เป็นอิสระก่อนจะถอยหลังไปนั่งบนโต๊ะอาหารเหมือนเดิม
"ถ้านายไม่พร้อมฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก โอเคนะ"ร่างบางพยักหน้ามือบางก็ยังคงจับคอเสื้อเอาไว้แน่"

"ส่วนเรื่องที่นายขอฉันจะทำให้ สัญญาจะไม่พาใครมาที่นี่อีก"จีมินไม่ตอบเขาทำแค่เพียงส่งยิ้มให้ยุนกิซึ่งเขาคิดว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนแต่ก็ยังคงยิ้มให้อยู่ดี
"ฉันจะไปข้างนอก"
"ครับ"
"นี่จะไม่ถามเลยหรอว่าจะไปไหน"
"ผมมีสิทธิถามแค่เฉพาะพี่อยู่ในห้องครับ"
"ฉันบอกแบบนั้นหรอ"
"ก็พี่เป็นคนตั้งกฏเองไม่ใช่หรอครับ"
"นั่นสินะฉันเป็นคนตั้งกฏนิ"แล้วยุนกิก็ออกจากห้องไปทิ้งให้แบมแบมยืนนิ่งเป็นตอก่อนจะนั่งลงบนพื้นและถอนหายใจอออกมา



BHIT CLUB



เสียงอึกกะทึกครึกโครมดังเข้าโสตประสาทหู ผู้คนต่างก็ออกสเต็ปกันเป็นว่าเล่น มันส์ไหม สนุกไหมก็คงตอบได้เต็มปากว่าสนุกและมันส์จนลืมคนที่รอไปเลยก็ว่าได้


ร่างโปร่งสูงยืนจ้องผู้คนด้านล่างเต้นกันอย่างสนุกสนาน ปากหนาก็ยังคงทำหน้าที่ของมันคือการดูดสารเสพย์ติดที่เรียกกันว่านิโคตินอย่างไม่หยุดหย่อน ในใจพลันนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ จีมินอยู่ดีๆก็เข้ามาทั้งที่หกเดือนที่แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอยจนเขาลืมไปแล้วว่ามีจีมินอยู่

"คิดอะไรอยู่วะพี่"จองกุกรุ่นน้องคนสนิทร่างโปร่งสูงใบหน้าคมคายว่าพลางจ้องมองไปตามยุนกิ
"เปล่า"
"พี่โฮปไปไหน

"ไม่รู้!!มันผุดๆโผล่ๆ"
"เป็นไงบ้างวะ พี่ยังคิดถึงเรื่องของพี่จีมินอยู่รึเปล่า"เมื่อได้ยินชื่อคนคนนั้นยุนกิถึงกับซะงักไปเล็กน้อย นึกถึงใบหน้ารอยยิ้มนั้นจนรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก
"เปล่าว่ะ"

"อยากได้รึไงครับผู้หญิงคนนั้น พี่จะเอาไหมวะ คนที่มองพี่"จองกุกมองไปที่หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีดำเผยให้เห็นหน้าอกตูมสวยพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ไม่วายยังยกแก้วน้ำสีใสขึ้นมาประนึงชวนเขาดื่ม ซึ่งเขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ต้องการอะไรจากเขา
"อือ จัดมาดิ"




หลังจากที่พี่ชายคนสนิทอย่างมินยุนกิออกไปกับหญิงสาวเขาก็หลบมุมออกมาสูดอากาศด้านนอกผับ จองกุกสูบสารนิโคตินเข้าสู่ลำคอก่อนจะพ่นควันสีขาวออกสู่อากาศ
"เป็นอะไรวะมึงกูเห็นแม่งยืนมองนานล่ะ ที่ตรงนี้มันมีะไรหรอวะ"เจโฮปพี่ชายสนิทเอ่ยปากถามหลังจากที่หายไปนานแลัวกลับเข้ามา ซึ่งเขามองไปตามร่างโปร่ง แต่แล้วก็ไม่เห็นสิ่งที่จองกุกมอง
"อีกสักพักพี่จะเห็นเอง"
"มีไรดีวะ อกสะบึ้มรึไง"

"ใช่!แบนราบ”

"เห้ย!มึงเปลี่ยนแนวแล้วหรอวะ”

“เปล่าพี่ ผมไม่ได้เปลี่ยนแนว แต่ถ้าไม่ใช่เขาผมก็ไม่เอา”

“พูดห่าไรวะเนี่ย”

“นั่นไงครับ”

“เห้ย!!”แต่แล้วสิ่งที่จองกุกรอมานานก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเจโฮป ซึ่งทำให้เขาถึงกลับเหวอแดก เด็กหนุ่มคนนั้น

“หน้าคุ้นๆ เด็กคนนั้น เด็กคนนั่นที่จุนฮเวมันหอมแก้มไม่ใช่หรอวะ"
"อือ แต่รู้สึกว่าคนคนนี้ดูน่าสนใจเป็นพิเศษ"เจโฮปมองตามน้องชายอีกครั้ง ปรากฏเห็นเด็กหนุ่มร่างบางกำลังขนขยะมาทิ้ง ใบหน้าหวานเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ซึ่้งเจโฮปมองว่ามันดูเซ็กซี่แบบเด็กๆ ไม่รู้ว่าจองกุกชอบไปได้ยังไง ทั้งที่ก่อนหน้านี้สเป็คมันต้องสาวอกอึ๋มเท่านั้น

"มึงเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ผมไม่ได้เป็น ผมก็บอกไปแล้วผมถ้าไม่ใช่เด็กคนนี้ผมก็ไม่เอา"
"กูแม่งโคตรเชื่อ"
"พี่คอยดูต่อไปนะว่ามันจะเป็นยังไง"ว่าแล้วเจโฮปก็หันไปตามที่จองกุกบอกอีกครั้งซึ่งปรากฏเห็นผู้หญิงวัยกลางคนกำลังทุบตีเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างรุนแรง เขาสงสารนะแต่ก็ไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามยะถากรรมของเด็กคนนั้น
"ใครวะตบซะแม่ง"
"แม่ของเขา"

"มึงรู้ได้ไง"
"ผมเดินผ่านแล้วได้ยินยัยคนนั้นเรียกเด็กคนนั้นว่าไอ้ลูกเนรคุณ"

"มิน่าล่ะ”

“พี่คิดว่าเขาเป็นคนยังไง”

“ใคร”

“คนนี้”

“ขยันดีขยันหาเงินให้แม่ทั้งที่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้กูนับถือเด็ดคนนี้จริงๆ  มึงยัยคนนี้หน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่คาสิโนมึงว่ะ"เจโฮปครุ่นคิด
"ลูกค้าประจำ ผมเห็นทุกครั่งที่เข้าไป"
"เหี้ย แสดงว่าเด็กคนนี้ทำงานหาเงินให้แม่เล่นพนันงั้นสิ"
"ไม่ใช่แค่แม่มีพี่ชายที่ติดบอลอีกด้วย"
"เคราะห์ซ้ำกรรมซัดน่าสงสารสุดๆ

"อื้อ ประมาณนั้น"
"มึงเลยสงสารเขาว่างั้น"ไม่ได้แค่สงสารแต่จองกุกตกหลุมรักเลยล่ะ
"มึงจะเอาหรอคนนี้"
"พี่รับได้ไหม"
"แล้วแต่มึงครับน้อง มึงว่าไงกูก็ว่างั้น"
นั่นสินะ!ทำยังไงได้ล่ะก็ในเมื่อเขาถูกชะตากับเด็กคนนั้นเข้าแล้วและไม่มีทางปล่อยให้มันผ่านไปได้หรอก เจโฮปไม่ขัดเพราะน้องก็คือน้องถ้าจองกุกมีความสุขเขาก็จะไม่ขัด




#kookv

.
.
.
.
.


จองกุกเลือกที่จะมายืนอยู่หลังร้านเพื่อมาเจอใครบางแล้วเขายืนอยู่แบบนั้นเกือบๆชั่วโมงได้ ไม่รู้ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ก็ในเมื่อเขาเป็นเจ้าของผับ เขาเลือกที่จะเรียกให้ร่างบางตรงหน้าไปหาได้ ซึ่งเขาไม่ทำ จองกุกมองรอดผ่านประตูอย่างช่างใจ รู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยที่ไม่เห็นร่างบางคนดังกล่าว ชายหนุ่มได้แต่เขี่ยเท้าเล่นเพื่อรอใครบางคนต่อไป


แล้วสิ่งที่เขารอก็เป็นจริงร่างเพียวบางขนขยะเต็มมือออกมาทิ้งโดยไม่ได้สังเกตว่ามีเขายืนอยู่ซึ่งภาพนั้นม้นทำให้ตัวเขาหลุดยิ้มออกมา
"อ่า สุดท้ายแล้วผมได้กลับบ้านแล้ว อุ้ย!คุณ ขอโทษครับ"ร่างเพียวบางก้มหัวลงเพื่อขอโทษ
"นายชื่ออะไร"
"ถามทำไมครับ"
"ฉันถามว่านายชื่ออะไร"
"ก็ถ้าคุณไม่ตอบว่าถามทำไมผมก็จะไม่บอกคุณ"
"นายพนักงานผับนี้ใช่ไหม"
"ครับ"
"เรียกผู้จักการมาพบฉัน"
"เรียกมาทำไมครับ"
"ไล่นายออก"
"ว่าไงนะ!!ไล่ผมออกผมทำผิดอะไรครับ คุณอย่ามามั่วนะ"
"ก็ถ้านายบอกชื่อฉันดีๆผู้จัดการก็คงไม่ต้องไล่นายออก"
"นี่คุณขู่ผมนิ"
"จะลองดู"
“แทฮยอง คิมแทฮยอง"ข่มใจบอกออกไป เขาไม่ได้อยากมีเรื่อง ถ้าเกืดโดนไล่ออกเขาจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเทอมไหนจะแม่อีก แต่ถ้าคนตรงหน้าอยากรู้จริงๆเขาก็จะบอก
"ขอบคุณไปล่ะ"
"อ้าวคุณ"ตะโกนไล่หลังแต่หากร่างสูงไม่หันกลับมา เขาทำแค่เพียงโบกมือไหวหลังให้เท่านั้น





วันต่อมา


หลังจากที่ทำงานเสร็จร่างบางก้มหน้าก้มตาเดินออกจากร้านมาทั้งวันจนแทบจะเดินไม่ไหว แต่เขาก็ยังอดทนเดินกลับมายังห้องพัก ซึ่งเมื่อถึงต้องชะงักไปเมื่อมีหญิงสาววัยกลางคนนั่งรอตัวเขาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดอยู่พอควร
"แม่"
"กลับมาแล้วหรอไอ้เด็กเนรคุณ แกรู้ไหมแกปล่อยให้ฉันรอแกเนี่ย  ฉันเสียเวลาแค่ไหน ไหนจะถูกพวกยุงเวรเนี่นกัดอีก น่ารำคาญ!!"หญิงสาวตะคอกว่าไม่พอยังลุกขึ้นมาพร้อมกับด่าว่าวีอย่างไม่สนใจเลยนว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกยังไง
"แม่ มาทำไมครับ"
"มาทำไม!! นี่แกถามฉันหรอ ไอ้วี!!"หญิงสาวผู่เป็นแม่ใช่ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ลำตัวเด็กหนุ่มหลายครั้งต่อหลายครั้งจนเด็กหนุ่มต้องยกมือขึ้นร้องขอชีวิต
"แม่ผมขอโทษ ผมจะไม่ถามแม่อีกแล้ว ไม่แล้ว พอแล้วแม่"
"ไอ้เด็กสารเลว"
"แม่ อย่าตีผมนะผมเจ็บนิครับ”คิมจีวอนผู้เป็นแม่ง้างฝ่ามือใส่วีแต่เมื่อเธอเห็นใบธนบัตรหลายใบยื่นมาตรงหน้าทำให้เธอตาลุกวาววางฝ่ามือลงแทบจะคุบมันเลยทีเดียว
"หาได้แค่นี้เองหรอ”จีวอนไม่พอใจสำหรับธนยัตรที่มีค่อนข้างน้อย แต่เธอจะรู้ไหมว่านั่นเป็นค่าแรงทั้งเดือนของเขาเลยนะ
"ผม ไม่ค่อยสบายครับ เลยไม่ได้ทำงาน"พูดไปร้องไห้ไปด้วย
"แกไม่สบายงั้นหรอ”วีก็แค่หวังว่าแม่จะเข้าใจและห่วงเขามากกว่าที่เป็นอยู่ แต่ไม่เลย! ผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงเป็นคนเดิม คนที่เห็นความสุขของตัวเองมากกว่าลูก
"ครับ"
"ไม่สบาย ยังไงฉันก็เห็นแกสบายดีนิ แกอย่ามาโกหกนะไอ้วี เงินอยู่ไหนเอามาเดี๋ยวนี้แกเอาไปซ่อนไว้ใช่ไหมมันอยู่ไหนวี เอาออกมานะ"
"ไม่มีแล้วแม่"
"ตอแหล แกอย่ามาโกหก แกซ่อนมันไว้ใช่ไหม"ผู้เป็นแม่พยายามค้นตัวของลูกชายแต่หายังไงก็หาไม่เจอจนเธอโมโห สุดท้ายก็ตบตีลูกชายเหมือนเดิม
"แม่ ไม่มีแล้วครับ พอแล้ว ผมไม่มีแล้ว ที่เหลือนี่ก็ให้ไปหมดแล้ว ผมไม่มีแล้ว"ที่สุดแล้วก็ต้องยอมก้มลงกราบผู้เป็นมารดาด้วยความเจ็บปวด ตั้งแต่พ่อของเขาตายไปทุกอย่างก็เปลี่ยนไป แม่ติดพนัน พี่ชายก็หายหน้าไป กลับมาอีกทีเป็นหนี้ท้วมหัว ซึ่งท้ายสุดแล้วก็เป็นตัวเขาที่ต้องแบกรับผิดชอบทุกอย่างจนบางครั้งท้อจนอยากจะฆ่าตัวตายให้มันจบๆไป
"แม่ผมไม่มีแล้วจริงๆ"
"ไอ้วีแกอยู่นี่เองหรอ ไหนเงินที่แกบอกจะช่วยฉันเอามาสิกำลังเดือดร้อนเลย อ้าวหวัดดีแม่"ชายวัยรุ่นเอ่ยปากถามทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขาเจ็บแทบตายไม่มีใครห่วงเขาสักคน มันน่าน้อยใจเหลือเกิน
"ไอ้นี่ก็อีกคน เมื่อไหร่แกจะเลิกทำตัวชั่วๆแล้วหาเงินให้แม่ใช่สักทีหะ!!"
"แล้วทีแม่ล่ะ เมื่อไหร่จะเลิกเล่นพนันสักที"
"ไม่มีทาง"
"ผมก็คงเหมือนกัน"
"ไอ้ลูกเวร!!"
"ว่าไงแทแทไหนตังวะ แล้วมึงจะร้องไห้ทำห่าอะไรวะ"
"ไม่มีแล้วพี่ ผมให้แม่ไปหมดแล้ว"
"ว่าไงนะ!!แม่ อ้าวแม่!!"เมื่อรู้ว่าลูกคนชายคนโตต้องขอแย่งตังเธอจึงรีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วจนคิมแทยงต้องไล่ตามไป



ท้ายสุดแล้วก็ต้องแบกสังขารที่เต็มไปด้วยรอยแดง ฟกซ้ำจากการถูกตบตี หยิก สารพัด ออกไป แทฮยองไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัวเลยสักนิดนับจากวันที่เขาสูญเสียพ่อไป ทุกครั้งที่เขาหาเงินไม่ทันก็มักจะถูกผู้เป็นแม่ด่าว่าด้วยถ้อยคำรุนแรงสารพัด สุดท้านก็ลงเอยด้วยการตบตีเหมือนเดิมจนต้องแบกสังขารอันบอบซ่ำออกจากบ้านเพื่ออยู่คนเดียวและหวังว่าจะไม่ต้องเจออะไรที่มันแย่ๆแบบนั้นอีก แต่แล้วเขาก็ทำมันพังเพราะความกตัญญูของแทฮยองที่ทนความอ่อนไหวของผู่เป็นมารดาไม่ได้ เธอบอกว่าออกตามหาเขาเพราะคิดถึงมาก พูดไปร้องไห้ไป จนเขาใจอ่อนยอมให้อีกครั้ง แต่แล้วมารดาก็กลับเป็นเหมือนเดิม


จนทุกวันนี้ชินกับการถูกด่าถูกว่าตบตีไปแล้ว


"ครอบครัวนายก็แปลกดีนะ แม่ไม่ได้รักลูก พี่ชายก็เอาแต่สร้างปัญหา"บุคคลปริศนาโผล่ออกมาพร้อมกับคำพูดที่แทงใจเขาจนต้องเงยหน้าขึ้นมามอง
"คุณ"เขาจำได้ผู้ชายคนนั่น ผู้ชายกลุ่มลูกคนรวยที่ใช้เงินพร่ำเพื่อไม่พอยังหอมแก้มเขาอีก
"คุณตามผมมา"
"เปล่า ฉันแค่ผ่านมา พอดีได้ยินเสียงเด็กกำลังร้องไห้ขอชีวิตกับมารดาอยู่เลยหยุดดู แม่นายนี่ก็แปลกนะ ทำตัวยังกับไม่ใช่ลูก”
"ผมไม่ใช่เด็ก แล้วคุณก็ไม่ควรมาที่แบบนี้ด้วย มันไม่ใช่ที่ของคุณ"
"แล้วมันที่ของนายรึไง"
"คุณ!!”แทฮยองไม่อยากต่อง้อต่อเถียงกับผู้ชายตรงหน้าเขาจึงเลือกที่จะเดินหันหลังให้และไปในที่สุด

“เดี๋ยวก่อนสิ”จองกุกรั้งข้อมือเอาไว้ไม่วายดึงแทฮองเข้ามาทำร่างเล็กตั้งตัวไม่ทันสะดุดเข้าอ้อมอดจองกุกทันที

“เจ็บนะคุณ”

“มานี่สิ”

“ไปไหน ผมเจ็บนะ”

“นั่งลง”จองกุกคลึงไหล่แทฮยิงให้นั่งลงตรงม้านั่งตามที่เขบอกก่อนจะกันหลังไปหยิบเอากล่องยาในรถมาทำแผลให้คนตัวเล็ก

“คุณจะทำอะไรครับ”

“เรียกผมว่าจองกุก กรือจะเรียกว่าพี่ก็ได้นะ”จองกุกยิ้มไม่พอยังทำหน้าทะเล้นใส่แทฮยองแต่คนตัวเล็กกับไม่เล่นด้วยแถมยังดุจองกุกอีก

“หน้าผมแก่กว่าคุณนะ ดูแล้วคุณอ่อนกว่าผมอีก”

“พี่อายุเท่าไหร่”

“ผมต้องตอบคุณหรอ”

“ตอบสิครับถ้าพี่ไม่ตอบผมพี่ก็ต้องเรียกผมว่าพี่สิ”

“แก่แดด พูดมาขนาดนี้ยังไม่เชื่อว่าผมแก่กว่าคุณอีกหรอ”

“ฮ่าๆ ก็พี่ไม่บอกผมอ่ะ”

“จะถามเอาไปซื้อหวยรึไง”

“โห่ว พี่อ่ะ เสร็จแล่วครับ”การบรรจงทำแผลของจองกุกที่ชวนแทฮยองคุยจนลืมไปว่าเขาเจ็บตัวอยู่มันได้ผล แทฮองไม่บ่เลยสักคำ

“ขอบคุณนะครับ”

“พี่หิวไหมครับ”

“ถามนี่จะเลี้ยงผมรึไง”

“ผมก็พอมีตังเหลือพี่จะกินไหมล่ะ”ก็อยากจะกินอยู่หรอกแต่คำว่าตังเหลือของจองกุกทำให้แทฮยองเงียบไป ไม่อยากรบกวนถ้าเกิดกินข้าวหมดจองกุกจะเอาค้ารถที่ไหนกลับบ้าน

“กินเถอะครับพี่ อย่าคิดมากผมมีค่ารถกลับบ้านล่ะกัน”เด็กหนุ่มว่าพลางดึงแขนแทฮยองให้เดินตามไป

“คุณชื่ออะไร”จองกุกหันมามองอย่างช่างใจก่อนจะส่งยิ้มให้ ซึ่งรอยยิ้มนั้นทำให้แทฮยองสั่นไปทั้งตัวเหมือนมีผีเสื้อบินวนรอบท้องปั่นป่วนจนบอกไม่ถูก

“จองกุกครับ”เสียงทุ้มเรียกสติแทฮยองให้กลับมาได้เป็นอย่างดี ไม่ว่ายรีบสะบัดมือออกจากการจับกุมของจองกุกด้วย

“เอ่อเอาจริงๆนะ หิวมากเลย ตั้งแต่เลิกงานมาก็ยังไม่ได้กินข้าวเลย”

“เพราะฉะนั้นพี่ต้องไปกินข้าว”

“ไม่ๆเราจะไม่ไปร้านหรือที่ไหนแต่ผมจะกลับห้อง”

“ห้องพี่มีกลับข้าวไหมอ่ะ”

“มะ มี มีบะหมี่อ่ะ”

“งั้นผมไปกินด้วย อยากกินอยู่พอดี ทางนี้ใช่ไหมห้องพี่”ว่าไม่พอยังเดินหลบผ่านแทฮยองออกไป ซึ่งจองกุกก็ชี้ทางถูกด้วยว่าห้องแชทฮยองไปทางไหน

“เธอ เดี๋ยวสิคุณ คุณ! ชิ!”แทฮยองมุ้ยหน้าไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะขี้เอาแต่ใจแบบนี้


ไม่ทงไม่ถามสุขภาพสักคำ


“นี่ห้องพี่ใช่ไหมครับแคบอ่ะ น่าจะย้ายไปอยู่กับผม”

“อะไรนะ!!”เมื่อถึงห้องจองกุกก็เริ่มสำรวจไปเรื่อยๆไม่วายหยิบนั่นนี่มาดูก่อนจะเอ่ยปากพูดออกมา ซึ่งทำให้คนฟังอย่างแทฮยองสตั้นไปสามีวินาที

“ทะลึ่งครับคุณ”

“ผมพูดเล่น”

“นี่ครับเสร็จเล้ว”แทฮยองวางชามบะหมี่ลงตรงหน้าก่อนจะหยิบตะเกียบอิกมาและกินมันลงไป

“อ่าอร่อยจัง”

“พี่กินแบบนี้ตลอดเลยหรอ”

“ทำไมอ่ะ”

“มิน่าพี่ถึงได้ผอม”

“ผมไม่ได้มีตังเหมือนคุณนะครับจะได้กินแต่อาหารดีๆอีกอย่างผมต้องหาเงินให้แม่ไหนจะจ่ายค่าเทอมอีก”ยิ่งฟังจองกุกก็ยิ่งสงสารแทฮยอง นึกอยากฆ่าผู้เป็นแม่ของแทฮยองเสียจริง เป็นแม่ที่ไม่มีความเป็นแม่ ไม่พอยังสร้างรอยแผลให้คนเป็นลูกอีก มันน่าสมเพสยิ่งนัก  


แทฮยองเป็นผู้ชายที่ยิ่งมองก็ยิ่งมีเสน่ห์ ยิ่งตินที่กินบะหมี่แล้วจองกุกยิ่งรู้สึกว่าน่ารักเข้าไปใหญ่


หลังจากที่กินอิ่มได้สักพักแทฮยองก็นั่งลงบนโต๊ะญี่ปุ่นเพื่อทำการย้านโดยมีจองกุกนั่งเป็นเพื่อน จองกุกมองแทฮยองที่มีความตั้งใจในการเรียนแล้วนึกถึงตัวเองที่ไม่เคยตั้งใจเรียนเลย วันๆเอาแต่หลับไม่ก็โดด ซึ่งพอจะสอบก็ต้องเอาเงินจ้างเพื่อให้ตัวเองผ่าน ต่างจากแทฮยองที่ขยันทำทุกอย่างโดยไม่ต้องเพิ่งเงินเลยสักบาทเดียว

“ห้องน้ำไปทางไหน”

“ห้องไม่ได้กว้างขนาดมองไม่เห็นประตูห้องน้ำนะครับคุณจองกุก”

“กวนผมรึไง”แทฮยองเบือนหน้าหนีก่อนจะหลุดยิ้มไม่วายทำการบ้านต่อ

เพียงไม่นานจองกุกก็ออกมา ซึ่งสภาพที่เห็นแทนฮองกำลังนอนหลับคาโต๊ะ ทำให้เด็กหนุ่มลอบอมยิ้ม แทฮยองเวลาหลับยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่

“อย่าหลับแบบนี้อีกนะครับ ผมจะอดใจไม่ไหว"ว่าพลางจิ้มไปที่แก้มเนียนอวบของแทฮยองก่อนจะซ้อนตัวขึ้นมาในออ้อมกอดและวางลงบนที่นอนอย่างแผ่วเบา

“อืม งืมๆๆ”

“หึ!”รอยยิ้มของซาตานในคาบของเด็กหนุ่มผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะก้มลงจุมพิษเรียวปากสวยอย่างอ่อนโยน แทฮยองจะเป็นของใครไม่ได้นอกจากของเขา จอน จองกุก

























































#BTS
ได้อัฟแล้วตอนที่ 3 ตอนนี้ยกให้KOOKVเขาไปเลยทั้งตอนคร้า แล้วฝากด้วยคร้าอย่าลืมให้กำลังใจกันด้วยนะคร้ากดค่ะกดๆๆฮ่าๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มกราคม 2562 / 13:30

    คุณจองลักหลับพี่เขาหราคะ
    #7
    0