(BTS) ft. Kookv ภาพลวงตา

ตอนที่ 2 : #2 | ภาพลวงตา 2 แรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    8 ม.ค. 62




*คุณเคยแค้นใครมากๆจนอยากจะฆ่าคนคนนั้นให้ตายกับมือไหม ถ้าคุณบอกว่าเคยผมก็คงเหมือนคุณ อยากฆ่าเขาให้ตายเพื่อลืมความเจ็บปวดที่ได้รับ*







คอนโด

"อะ อ้า อืม แรงอีกค่ะ ยุนกิแรงกว่านี้อ่ะ อ้า"ร่างกายของสองร่างกระทบเนื้อกันจนเกิดเสียงดังไปทั่วห้วนอน แรงคาตะอย่างไม่มีใครยอมใคร บอกตรงๆว่าสนุกมากแต่ก็ยังทำให้เขาไม่หายหงุดหงิดอยู่ดี
"อ่ะ อ้ายุนกิคะ แรงอีก ใกล้แล้วอ่ะอ้า"ยุนกิกระแทกไม่ยั้งปลดปล่อยอารมณ์หงุดหงิดใส่ร่างหญิงสาวใต้ล่างเธอครางเสียงดังอย่างได้อารมณ์จนกระทั้งปลดปล่อยออกมาในที่สุด
"ไม่กลับไม่ได้หรอคะ"หญิงสาวถามด้วยความมั่นใจเธอคงคิดว่าทำแบบนี้แล้วผู้ชายตรงหน้าจะยอมเธออย่างงั่นหรอ ไม่ใช่เลย!เขาหันมามองอย่างช่างใจหลังจากที่สวมกางเกงเสร็จ
"เธอไม่ได้สำคัญขนาดงั้นกลับไปซะ"
"แต่เรานอนด้วยกันแล้วนะคะ"
"มันก็แค่ one nigth stand ใส่เสื้อผ้าของเธอแล้วออกไปซะ"
"แต่ว่าพี่คะ!!"
"ให้เวลาสามนาที"หญิงสาวหอบร่างกายเปลือยใต้ผ้าห่มลุกขึ้นอย่างไม่พอใจ ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้เขาสนใจอยู่ดี

ครืด~~~~~~
เสียงมือถือเจ้ากรรมสั่นไปทั้งหัวเตียงทำให้ชายหนุ่มกีนมามองก่อนจะหยืบคว้าเอามาดู ซึ่งปรากฏชื่อจองเพื่อสนิทต่างสถาบันโชว์รอยยิ้มบวกับหน้าหล่อชูสองนิ้วทำให้เขายิ้มออกมาทันที
“ให้เดากกสาวล่ะสิ”

“พ่อง มีอะไรว่ามา”

“อออย่างงี้นะคะ”ปลายสายดัดเสียงให้ดูเหมือนผู้หญิงแต่ทว่ามันดันออกแนวตุ๊ดแต๋วจนคนฟังอย่างยุนกิต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
"อย่ากระแดะ กูชอบแมนๆ"
"เอ้อ มึงทำไรอยู่วะ!"ปลายสายปรับโทนเสียงให้ดูเท่ห์และแมนซึ่งเขามองว่ามันตลกสิ้นดี
"อย่าเวอร์"
"ฮ่าๆมาแดกเหล้าก้นไหม"
"เอาสิ อยากอยู่พอดี"
หลังจากที่คุยกับปลายสายเสร็จเขาไม่รอเช้าออกไปตามที่เพื่อนสนิทชวนทันที




Bhit club


หนุ่มสาวมากมายต่างก็เต้นโยกย้ายส่ายสะโบกด้วยความมัน เสียงสีแสงส่องประกายวาววับจนรู้สึกเวียนหัว แต่ด้วยเพราะความมึนเมามาจากแอลกอลฮอล์หลายคนเลยเปลี่ยนจากเป็นความรู้สึกสนุกมากกว่า



กลุ่มชายหนุ่มรูปหล่อ4-5คนกำลังคึกคักกับการนัวเนียหญิงสาวข้างๆพร้อมกับเล่นนันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งดื่มทั้งเล่นนั่นคือความสุขของลูกคนรวยโดยที่คนจนๆไม่มีทางรู้เลย



ชายหนุ่มรูปงามเดินเข้ามา เขาปลายสายตามองผู้หญิงข้างๆเพื่อนของพวกเขา ถึงแม้มันจะเป็นขนบธรรมเนียมไปแล้วก็ตามกับการมาคลับแล้วเห็นเพื่อนๆพวกนี้นั่งคลอเคลียสาว เขาก็ไม่ได้ชอบใจอยู่ดี
"สาวๆจ๋า ออกไปก่อนนะครับ"ดูเหมือนว่าจินฮวานเพื่อนสนิทต่างสถาบันจะรู้ทันจึงบอกให้หญิงสาวเหล่านั้นออกไปก่อน
"มาแล้วหรอครับคุณชาย นั่งก่อนดิ"
ฮันบิน คิมฮันบิน ทายาทสายการบินชื่อดังเอ่ยปากถามพร้อมกับผายมือให้ยุนกินั่งลงข้างๆ
"พวกแกสนุกมากเปล่าวะ"ความหมายของยุนกิคือการหลอกล่อสาวๆของเพื่อนสนิทด้วยเงินคือการไม่ให้เกียรติกัน ถ้าจะทำก็ควรเลือกสถานที่ไม่ใช่เห็นคลับเป็นช่อง ซึ่งยุนกิไม่เคยชอบเลยและไม่คิดที่จะทำแบบนั้น แต่ก็อย่างว่าต่อให้เขาไม่ชอบแค่ไหน มันก็มักจะเห็นเป็นประจำ
"ก็คนมันรวย"
"งั้นคนรวยช่วยแจกตังเด็กเสริฟคนนี่หน่อยสิวะ อ่าๆ"หนุ่มหล่ออย่างจุนฮเวว่าพลางกอดบ่าไหล่ของเด็กเสริฟหน้าหวานที่มีท่าทางตัวสั่น โดยไม่สามารถขยับไปไหนได้
"พี่จุน ปล่อยเขา แล้วคุยดีๆก็ได้ ไม่ต้องกอดดูสิน้องมันสั่นไปหมดแล้ว"เป็นจองกุก หรือจอน จองกุก ทายาทส่งออกรถหรูรายใหญ่ของประเทศที่เอ่ยด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่น้ำเสียงดุดัน กลัวเหลือเกินว่าเด็กคนนั้นจะโดนเสืออย่างจุนฮเวคาบไป
"หวงหรอครับคุณจอน ฟอด"จุนฮเวว่าไม่พอยังก้มลงไปหอมที่แก้มใสจนร่างบางตาโตตกใจกับการกระทำที่ไม่สมควรแบบนี้
" ฮ่าๆ คนอะไรตัวห๊อม หอม"ยุนกิมองดูรุ่นน้องคนสนิทที่ทำหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร แต่ยุนกิมองออกว่าในใจจองกุกกำลังโกธร และกำลังจะปะทุเป็นไฟ
"จุน ปล่อยเด็กไป มึงแม่งเห็นใครน่ารักไม่ได้เลยนะจ้องจะคาบไปแดกทุกที"
"ห่ากูคนไม่ใช่หมา โอเคเพราะมึงนะขอร้องกู ไม่งั้นจบที่บนเตียงแน่ๆ คนอะไรตัวหอมซะมัด"
"เอ้า!จองกุกไปไหนวะ!!"จุนฮเวไม่รู้ว่าจองกุกเป็นอะไรถึงได้ลุกออกไปดื้อๆอีกทั้งยังทำหน้าเหมือนกำลังโกธรใคร แต่ก็นั่นล่ะความไม่สนโลกของจุนฮเวทำได้แค่เพียงนั่งลงข้างๆยุนกิเท่านั้น
"เจโฮปไปไหน"จิน ฮวานเอ่ยปากถามหลังจากที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
"ไม่รู้มันเดี๋ยวผุดเดี๋ยวโผล่อย่างกะผี"จุนฮเว
"นั่นสิ พักนี้เจโฮปมันชอบหาย มันทำไรอยู่วะ!"ฮันบินว่า ซึ่งไม่มีใครตอบได้แม้กระทั้งยุนกิที่ตัวติดกัน ก็นั่นสิ!เจโฮเชอบผุดๆโผล่ตามหลังไม่ทันบางทียุนกิก็ไม่รู้จริงๆว่าเจโฮปเป็นอะไร



ชายหนุ่มลุกออกจากที่นั่งพลางเดินๆปที่ระเบียงก่อนที่จะละสายตามองผู้คนที่กำลังเต้นกันอย่างเมามันส์ สายตาคมเหลือบเห็นร่างบางในชุดเสื่อยืดซีทรูเปิดไหล่ ผมสีแดง ผิวขาว ดูแล้วเซ็กซี่จนผู้คนรอบข้างจ้องมองร่างบางคอแทบเคล็ด ยุนกิช่างใจอยู่นานยิ่งมองเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนคนคนนั่น จีมินหรอ ไม่มั้งการแต่งตัวแบบนี้มันไม่ใช่แน่ๆเด็กคนนั้นไม่ชอบโชว์เนื้อหนัง ยิ่งแต่งตัวแบบนี้ สถานที่แบบนี้ยิ่งไม่ใช่เลย ใบหน้าสวยจ้องมองเขาก่อนจะหันหลังให้และเดินออกไป ยุนกิไม่รอช้ารีบเดินตรงลงไปด้านล่างว่าใช่จีมินจริงรึเปล่า




"ชูก้าไปไหนวะ!"เจโฮปเอ่ยถามหลังจากที่หายไป ซึ่งเพิ่อนสนิทสุดหล่อไม่ตอบคำตอบตั้งหน้าตั้งตาเดินอย่างเดียว
ร่างสูงเดินผ่านผู้คนมากมายเพื่อตามร่างบางที่เห็นแค่เพียงหลิบหลี่ไป เขารู้สึกว่ามันใช่ ยังไงซะก็ใช่จีมินแน่ๆดูจากแผ่นหลังแล้วจีมินชัวร์ สุดท้ายแล้วก็ไม่เจอเพราะกว่าจะผ่านมาได้ก็นานพอสมควร ถูกกักไว้บ้าง ชนบ้าง จนกระทั้งตามไปไม่ทัน




ร่างสูงกลับมาอย่างหัวเสีย นึกอยากจะฆ่าคนพวกนั้นที่ขวางทางเขาเอาไว้จนทำให้ตามร่างบางไม่ทัน หงุดหงิดนะที่เห็นแต่ไม่ยอมออกมาเจอ กะจะเล่นเกมส์ซ่อนหากับเขาคงอยากหน่อยเพราะตัวเขาไม่ได้ชอบเล่นเกมส์ขนาดนั้น ไม่เห็นสน!
"เป็นไรวะ!"
"เหมือนกูเห็นจีมินว่ะ"
"ตาฝาดไปปะมึง น้องหายไปเกือบหกเดือนเต็มแต่กลับมาเจอที่คลับแบบนี้นะ มีความเป็นไปไม่ได้สูงอ่ะ"
"กูเจอจริงๆ เมื่อกี้"
"จริงหรอวะ"
"อื้อ"
"เขาคงไม่อยากเห็นหน้ามึงมั้ง"และนั่นก็เป็นบทสนทนาสุดท้ายเพราะยุนกิไม่ได้ตอบอะไรส่วนเจโฮปก็ไม่ได้พูดต่อ มันอาจจะจริงอย่างทั่เจโฮปว่าจีมินคงไม่ได้อยากเจอเขาถึงได้หลบหน้าทั้งที่เห็นเขาอยู่ คงไม่มีใครอยากยุ่งก้บคนเลวๆอย่างเขาหรอก จีมินก็คงเช่นกัน
"เอาสักคนปะ"
"ไม่อ่ะ อยากกลับบ้าน"
"โชคดีเพื่อน"
"มึงจะรีบแช่งกูไปไหนครับ"
"ไอ้ห่ากูอวยพรมึงยังจะบอกว่ากูแช่งอีกนะมึง"
"เออ ปะล่ะฝากบอกฮันบินด้วย"



#JIMIN

.

.

.

.
รองเท้าผ้าใบราคาแพงถูกเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตหนาตรงหน้าคลับ Bhit สถานที่นี้ยังคงตราตึงในใจเขาไม่มีวันลืมเลือน สถานที่เป็นตราบาปของเขาตลอดหกเดือน ทรมาณไหม!(?) มากบอกเลย แต่เพราะคิดว่าชีวิตมันมีค่าเกินกว่าจะทำลายลง และหากไม่เดินต่อไปเขาก็จะไม่เหลือคุณค่าของความเป็นคนถึงเลือกที่จะเข้มแข็งและสู้จนถึงที่สุด



ใบหน้าสวย ในชุดซีทรูสีดำโชว์ไหล่ที่ขาวเนียน กางเกงยีนส์สีดำบวกกับทรงผมที่มีสไตล์ถูกจัดแต่งให้เป็นสีแดง ใบหน้าถูกแต่งเต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ทำให้คนรอบข้างมองเหมือนอยากจะกลืนกินลงไปทั้งตัว




สองขาย่างกายเข้ามาสถานทีาอัปยศแห่งนี้เพราะความจำเป็น  ถึงจะเป็นความทรงจำที่แย่แต่เพราะความต้องการบางอย่างทำให้เขาต้องก้าวเข้ามา ซึ่งมะนเป็นไปตามคาด คนที่อยากเจอดันอยู่ตรงหน้าข้างบนโซนวีไอพี ร่างสูงผู้นำความอัปยศมาให้เขากำลังจ้องมองมา เขาอยากจะมองให้นานกว่านี้และจำให้มากกว่านี้ ครั้งนึงผู้ชายคนนี้ทำร้ายเขาเจียนตาย




ก็อยากจะหยุดดูอยู่แบบนั้นนานๆนะแต่ถ้านานไปมันก็ไม่สนุกนะสิ อยากเล่นเกมส์ซ่อนหา และคนที่วิ่งตามก็ต้องเป็นร่างสูงเพียงเท่านั้น



จีมินหันหลังให้ ซึ่งเป็นไปตามคาดผู้ชายคนนั้นวิ่งตามเขาลงมา ร่างบางสะแหยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พอใจไหมพอใจสิ เกมส์เล่นซ่อนหาของเขากำลังเริ่มต้นขึ้น ร่างสูงที่ตาม

หาร่างที่หายเข้าไปในฝูงชนที่กำลังวุ่นวายกับการเต้น โดนชนบ้าง โดนกักไว้บ้าง มันเป็นอะไรที่สนุกพอสมควรเลยล่ะ



ร่างบางหลบอยู่มุมเสาของทางออกจากคลับโดยที่รู้ว่าร่างสูงต้องตามมาและมันก็เป็นเช่นนั้น ดูเหมือนว่าร่างสูงจะหัวเสียไม่น้อยที่ไม่เจอเขา แต่ก็นั่นล่ะมันสมควรแล้วที่ไม่เจอ เพราะมันยังไม่ใช่เวลาจริงๆ
"ขึ้นเครื่องรึยัง"มือเรียวสวยกดมือถือไว้แนบหูพร้อมกับต่อสายหาใครบางคน
(ยังเลย จีมินอาอีกห้านาทีจะขึ้นเครื่องรักนายนะ คิดถึงนายด้วย)
"ดูแลตัวเองด้วยนะ"
(โอเคนายก็เช่นกัน อย่าหักโหมเรื่องนั้นให้มันมากนะ นายเก่งอยู่แล้ว)
"ขอบคุณนะ"
(บ๊ายบาย)
หลังจากที่วางสายลงร่างบางก็เดินออกจากสถานที่แห่งนี้โดยทันที เขาไม่สนหรอกว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นยังไงเขาสนแค่ว่าเขาจะเดินหน้ารับมือก้บตัวเองได้รึเปล่ากับการแก้แค้น ผู้ชายอย่าง ‘มิน ยุนกิ'


















#BTS 
สวัสดีจ้า ไรท์ลงตอนที่1แล้วนะคะ เรื่องเป็นยังไงบ้าง
 เขียนดีไหมติชมเราได้นะคะ อยากจะฝากนิดนึงคือเรื่องจะดำเนินต่อได้คือกำลังใจจากลีดหรือนักอ่านจ้า
ส่วนนักอ่านเงาเราให้คุณอ่านแล้ว คุณช่วยเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ ขอบคุณคร้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #4 Jimin jim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:37

    จองกุกนี่น้องหึงเด็กเสริฟหรอคะอิอิ

    #4
    0
  2. วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:34

    จีมินทำไมแซ่บแบบนี้0_0

    #3
    0