(BTS) ft. Kookv ภาพลวงตา

ตอนที่ 1 : #1 | ภาพลวงตา 1 บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ม.ค. 62











ใจกลางเมืองในยามค่ำคืนช่างเป็นอะไรที่ดึงดูดได้เป็นอย่างดี ผู้คนมากมายพากันแห่แหนออกมาลั้ลลากับแสงสีเสียงของเมือง ไม่ว่าจะเป็น ทานข้าว เที่ยว เข้าผับ จ่ายตลาด หรือกลับจากที่ทำงาน กลับจากโรงเรียน มันก็ช่างดูคุ้นชินกับภาพที่เห็นเป็นอย่างมากนับว่าเป็นประเพณีของคนทั่วโลกไปแล้วก็ว่าได้




               เสียงอึกกะทึกคึกโครมดังลอดผ่านประตูเหล็กสีดำออกมาแสนเบา แต่ข้างในล่ะดังมากจนต้องตะโกนคุยกันเลยก็ว่าได้ แต่ก็นั่นล่ะถึงจะหนวกหู ตะโกนพูดกัน ผู้คนมากมายก็ยังคงหลั่งไหลเข้ากันอย่างไม่ขาดสายอยู่ดี นับได้ว่าเป็นแหล่งลุ่มหลงของนักศึกษา นักเรียน คนวัยทำงานไม่เว้นแม้กระทั้งคนทั่วไปได้ ต่างก็พากันมาพักผ่อนคลายเครียดจากทำหน้าที่ ที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน ซึ่งถือได้ว่าสถานที่นี้ดีสุดยอดในความคิดของผู้คนเหล่านั่น เพราะนอกจากการได้คลายเครียดแล้วก็ยังได้เจออะไรที่มันสวยงามกว่าแสงสีเสียงหรือที่เรียกันกันว่า สิ่งถูกใจ ซึ่งจุดจบมันก็คือโรงแรมหรือบ้านพักแค่นั่นจริงๆ




               แต่ถึงจะสวยงามเพียงใดนั่นมันก็แค่ภายนอกอยู่ดี เบื้องหลังของความลุ่มหลงมันก็คือสถานที่อัปยศ ทุเรศ โสมมดีๆนี่เอง ทุกอย่างล้วนแล้วคือความจริงที่ผู้คนไม่เคยยอมรับ แต่ก็ยังลุ่มหลงที่จะเข้ามาอยู่ดี




               ต่างจากร่างเพียวบางเล็กที่ไม่ได้อยากจะย่างกายเข้ามาแต่เพราะเขาถูกหลอกจนต้องเจอกับความอัปยศที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับใครเลย มันคงเป็นตราบาปติดตัวเขาไปตลอดชีวิตแน่นอน




               ด้านหลังสถานที่อัปยศแห่งนี้ เป็นซอกแคบเล็กๆเหมือนกับรูหนูที่แสนสกปรก กลิ่นสาบน้ำเสียลอยคุ้งไปตามอากาส ยังดีที่หยาดน้ำฝนหลุ่นลงมาดับกลิ่นคาวของน้ำให้ค่อยๆหายไปจนเหลือแค่กลิ่นอายน้ำฝนและหยาดฝนหยดเล็กๆค่อนๆหล่นจากผนังเท่านั่น




               ร่างเล็กเพียวบางนั่งหอบหายใจอย่างติดขัดเหมือนจะขาดหายใจให้ได้ ใบหน้าสวยมีแต่รอยแดงซ้ำจากการถูกทำร้าย เนื้อตัวแดงไปหมดเสื้อผ้าถูกดึงให้ขาดรุงรังบวกกับช่วงล่างที่มีเลือดไหลออกมาอย่างไม่หยุดทำให้ร่างกายของเขาเริ่มจะไม่ตอบสนองกับสิ่งรอบข้าง เจ็บปวด ทรมาณจนแทบขาดใจ




                เขาหลงเชื่อ เขาหลงไว้ใจ สุดท้ายก็ถูกหักหลังอย่างไม่ใยดี เขาเสียใจที่เชื่อใจผิดคน ไม่คิดว่าจะทำกันได้ลง อัปยศ ทุเรศ นั่นคือความคิดของเขาในตอนนี้ แต่ก็นั่นล่ะเพราะความอ่อนต่อโลกถึงได้โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลายเป็นคนโง่ที่ใครต่อใครว่าให้โดยที่ไม่ต้องเถียงสักคำ




                รักไหม รักมากเหมือนกัน แต่ยังไงล่ะก็ในเมื่อเป็นคนทำแล้วเขาจะทำอะไรได้ล่ะ แค่จะเอาตัวรอดออกจากสถานที่แบบนี้ยังยากเลย คิดแล้วก็ทำได้เพียงแค่ระบายผ่านม่านตาสีสวยเพียงเท่านั่น




                 ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา2ปีเขาเชื่อใจ มอบหัวใจให้ไม่เคยแม้จะถวงถามคำว่ารักจากผู้ชายคนนั่นเลยสักครั้ง แค่ได้อยู่ใกล้ ได้เทิดทูน เขาก็มีความสุขแล้ว




                'จีมินออกมาเจอกันหน่อยได้ไหมฉันมีเรื่องจะบอก'เสียงดังรอดจากปลายสายที่คนตัวบางคุยด้วย ซึ่งตอนนี้เขาแทบจะดิ้นตายลงไปกองตอนนั้นเลย คนที่เขาแอบรัก แอบมองอยู่ตลอดจำลังโทรหาเขาซึ่งไม่เคยเลยสักครั้งที่จะโทรมา แต่ก็นั่นล่ะเพราะความดีใจมากเลยไม่ได้คิดอะไร แค่แต่งตัวแล้วรีบออกไปเท่านั่น
                "จะ จะบอกอะไรผมหรอ"
                "ฉันรออยู่ หน้าผับ BHit"
                "คะ ครับ ผมจะรีบออกไปตอนนี้เลย"
                และนั่นก็เป็นคำพูดสุดท้ายของเขาที่ได้คุยกัน ‘จีมิน’ไม่รอเช้าอาบน้ำแต่งตัวออกไปแต่ทว่าก็ยังไม่ลืมที่จะบันทึกลงไปในโน๊ตไดอารี่ เขาเขียนเสร็จแล้วและเก็บมันไว้ที่เดิมก่อนจะออกไปตามคำที่บอก
                “จีมิน ชูก้ารอนายอยู่หลังร้าน"ชายหนุ่มไม่คุ้นหน้าปกปิดใบหน้าด้วยฮูตและแมทก็ยังคงคิดในใจว่าทำไมต้องปิดขนาดนี้ แต่ด้วยความซื่อของเขาบวกความดีใจทำให้เขาลืมความกลัวจนพาตัวเองดำดิ่งลงไปนรกขึ้นลึกที่สุด




                 จีมินไม่รู้ตัวเลยว่าถูกทำอะไรลงไปบ้างเขาตื่นมาก็มีสภาพที่แย่จนหาที่ดีไม่ได้ ร่างที่หายใจโรยรินไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย เจ็บปวด ทรมาณ จนต้องปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆหวังว่าความเจ็บปวดคงเบาลงได้บ้าง




               มือบางพยายามกดเบอร์มือถือที่คุ้นตามากที่สุดแต่เพราะร่างกายมันไม่เอื้ออำนวยเลยทำให้ยุ่งยาก มือ ไม้อ่อนปวกเปียก แต่ก็นั่นล่ะพระเจ้าคงอยากให้เขารอดซึ่งปลายสายดันตอบกลับมาเช่นกัน
              "ช่วยผมด้วย"
               เพียงแค่นั่นร่างเพียวบางของจีมินก็ทรุดลงตรงนั้นโดยที่เขาไม่ได้ร้บรู้ว่าปลายสายพูดอะไรตอบกลับมา ไม่มีสติ ไม่สามารถรับรู้  เขาถูกย่ำยีทางร่างกายโดยไม่รู้ว่าใครและถูกหลอกจากคนที่แอบมองมานานสุดท้ายถูกย้ำยีทางจิตใจโดยผู้ชายคนที่รักเช่นกัน


มิน ยุนกิ












#Yoonmin


[เตงถ้าตกหล่นเรื่องชื่อหรืออะไรบ้างโปรดเข้าใจด้วยว่าเราดัดแปลงฟิคมาจากฟิคของเราที่แต่งไว้แล้วไม่ได้อัฟลงนะคะ] โปรดเข้าใจเราด้วยคร้ากดๆๆหัวใจรัวๆๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #6 joeyza38 (@joeyza38) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:03
    บทนำเกริ่นมาส่ะเกลียดพระเอกเลย ไรท์เขียนดีมาก
    #6
    0
  2. #5 แทแทของกุก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:41

    บทนำน่าสนมาก เข้าใจเขียนดีค่ะ ติดตามนะคะ

    #5
    0
  3. วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:32

    ชอบอ่ะ รออยู่น้ามาอัพไวๆนะคะ

    #2
    0