รอยยิ้มของผมคนเดียว

ตอนที่ 6 : Chapter5 : You make me happy in a way no one else can.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

Chapter5: You make me happy in a way

no one else can.


No one like you.

 

 

หลังจากวันนั้นที่พี่น่านน้ำกลับมาจากญี่ปุ่นก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ผมกับพี่น่านน้ำเราคุยกันบ่อยขึ้นทั้งที่คณะแล้วก็คุยแชท แต่จะคุยแชทซะเป็นส่วนใหญ่ เราเจอกันบ่อยขึ้นผมหมายถึงเราเจอกันทุกวันวันไหนที่ผมมีเรียนเช้าพี่น่านน้ำก็จะมารับผมไปเรียนด้วย ส่วนไอ้เรนมันเอารถมาไว้ใช้แล้วแต่บางวันมันก็ติดรถพี่น่านน้ำไปนะ แต่บางวันมันก็จะขับรถไปเองแล้วเราค่อยมาเจอกันที่ใต้ตึกคณะ


          แต่ผมว่าช่วงนี้ไอ้เรนแปลกๆไปมันดูกระวนกระวายใจยังไงไม่รู้ เหมือนมันห่วงใครสักคน แต่อาจจะเป็นเรื่องที่บ้านมั้งนะก็ไม่รู้แหละมันยังไม่เล่าให้ผมฟัง เข้ามาต่อกันที่เรื่องของผมเมื่อกี้ที่ผมบอกไปว่าถ้าผมมีเรียนเช้าพี่น่านน้ำก็จะมารับด้วยเพราะพี่เขามีเรียนเช้าทุกวัน แต่ถ้าวันไหนที่ผมมีเรียนบ่ายผมก็จะไปกับเรนแล้วก็ต้องไปนั่งกินข้าวเที่ยงกับพี่น่านน้ำ


          พอเรียนเสร็จพี่น่านน้ำก็จะมารับผมไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ไปเดินเล่นที่ห้าง หรือไม่ก็ต้องหาอะไรทำสักอย่างที่มันทำให้เราได้อยู่ด้วยกันนานๆพอหลังจากนั้นพี่น่านน้ำก็จะมาส่งผมที่หอ


          ผมไม่รู้ว่าระหว่างผมกับพี่น่านน้ำสถานะของเราตอนนี้มันเรียกว่าอะไร แต่ผมรู้สึกดี ดีมากๆดีจนผมคิดว่าถ้าเกิดไม่มีพี่น่านน้ำผมจะอยู่ยังไง ผมรู้สึกดีที่มีพี่น่านน้ำคอยอยู่ข้างๆผมตอนนี้ มีความสุขเวลาที่พี่น่านน้ำทำอะไรให้ผมเล็กๆน้อยๆ พี่ความสุขที่พี่น่านน้ำคอยเอาใจใส่ผม พี่น่านน้ำเป็นคนๆหนึ่งที่ดีกับผมมากๆ


        ตอนนี้ผมกำลังนั่งมองต้นกระบองเพชรที่ผมตั้งใจปลูกมันอยู่ที่ริมระเบียบของห้องพักพลางคิดเรื่องระหว่างผมกับพี่น่านน้ำไปด้วย

         

ครืด


NN: ทำอะไรอยู่ครับ?

พี่น่านน้ำ อุ่นกำลังคิดถึงอยู่พอดีเลย ผมคิดในใจก่อนจะตอบพี่น่านน้ำกลับไป


          อบอุ่น: นั่งมองต้นกระบองเพชรครับ พี่น่านน้ำล่ะ?


          NN: กำลัง...คิดถึงเราอยู่

พี่น่านน้ำแบบนี้อุ่นไม่ไหวแล้วววววววว ทำไมชอบทำให้เขินอยู่เรื่อยเลยไม่สงสารใจกันบ้างหรอที่มันต้องเต้นแรงอยู่ตลอดเวลาที่อยู่ใกล้กับพี่เวลาที่ได้คุยกับพี่


          NN: คอลได้มั้ยครับ?

ห้ะ...คอลหรอ งื้ออออออออถึงจะเคยคอลกับพี่น่านน้ำหลายครั้งแล้วผมก็ยังไม่ชินเขินเวลาที่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่นของพี่น่านน้ำสักที แล้วเวลาที่ผมพิมพ์บอกพี่น่านน้ำกลับไปว่า ไม่คอลได้มั้ยครับ อุ่นเขินพี่น่านน้ำก็จะตอบกลับมาว่า เราจะได้ชินไง นะครับพร้อมกับส่งสติกเกอร์หน้าแมวอ้อนๆมาให้ผม แล้วผมก็ยอมสิครับผมแพ้ อะไรที่เป็นพี่น่านน้ำอุ่นแพ้ไปหมดแหละ งื้อออ


          NN: ได้มั้ย?


          NN: นะครับ

มันมาอีกแล้วอิตัวสติกเกอร์หน้าอ้อนๆนั่น

 

          NN calls


ง่ะ ผมยังไม่ตอบตกลงเลยนะโทรมาแบบนี้ได้ไงอุ่นเตรียมใจไม่ทัน ผมกดรับสายจากพี่น่านน้ำที่โทรเข้ามา


          “กว่าจะรับนะครับ”


          “ง่ะ พี่น่านน้ำ” ผมทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยพี่น่านน้ำไป


          “ฮ่าๆๆ ทำไมทำหน้าแบบนั่นล่ะครับ”


          “...”


          “ก็พี่บอกแล้วไงครับจะได้ชินไง”


          “อุ่นไม่ชินหรอกครับ พี่น่านน้ำชินไปคนเดียวเถอะ”


          “ทำไมครับพี่ไม่หล่อจนทนมองไม่ได้หรอครับ”


          “ไม่ใช่สักหน่อย พี่น่านน้ำอ่ะหล่อจะตาย สาวๆเขาอยากได้พี่กันทั้งมอ”


          “แต่พี่ให้อุ่นคนเดียวนะครับ”


          “งื้อออออออพี่น่านน้ำ อุ่นจะหัวใจวายเฉียบพลันเพราะพี่น่านน้ำเลย”


          “ฮ่าๆๆๆ”


          “พี่น่านน้ำ หยุดหัวเราะเลยนะ มารับผิดชอบเลย”


          “พี่พร้อมจะรับผิดชอบอุ่นอยู่แล้วครับ”


          “งื้อออออออออ” ผะ...ผมหายใจไม่ทั่วท้องเลยครับ ทำไงดีใจก็เต้นแรงมากด้วย ผมเอือมมือไปจับที่หน้าตัวเองแล้วผมว่าหน้าผมร้อนๆมาก แว้กกกกกกกกกจะร้องไห้


          “หน้าแดงจังเลยครับ”


          “เพราะใครล่ะ?”


          “เพราะพี่หรอครับ?”


          “สาบานกับอุ่นสิว่าพี่น่านน้ำไม่รู้”


          “เล่นแรงนะครับ”


          “กินข้าวรึยังครับ?


          “กินแล้วครับ พี่น่านน้ำล่ะครับ?”


          “ยังเลยครับ”


          “อย่ามัวเอาแต่ทำงานสิครับ อุ่นเป็นห่วงนะครับ”


          “รู้แล้วครับ เดี๋ยวออกไปกินครับ” แหนะยังจะมายิ้มตาหยีใส่ผมอีก รู้ตัวรึเปล่าว่าทำแบบนี้มันทำผมใจสั่นอ่ะ


          “พี่น่านน้ำ”ผมเรียกพี่น่านน้ำด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่ผมแค่รู้สึกว่าอยากอ้อนอ่ะ อยากกอด เดี๋ยว!!อุ่นเดี๋ยวก๊อนนนนนนมึงอยากกอดพี่เขาทำไมว้อททททททท แต่ดูเหมือนพี่น่านน้ำจะอึ้งไปนิดหน่อยที่ผมเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ ฮ่าๆๆๆ


          “ครับ ทำไมทำเสียงแบบนั้นล่ะ”


          “ไม่รู้ งื้ออออ”


          “จะอ้อนพี่หรอ”


          “งื้อๆ อ้อนไม่ได้หรอครับ” ผมพยักหน้าตอบพี่น่านน้ำ

          “อยากได้อะไรครับอ้อนพี่แบบนี้”


          “ไม่ได้อยากได้อะไรครับ แค่อยากอ้อน”


          “อุ่น ถ้าพี่ทนไม่ไหวขึ้นมาเราจะรับผิดชอบพี่มั้ยครับ”


          “ทนไม่ไหวอะไรหรอครับ?” ผมถามออกไปอย่างสงสัย พี่น่านน้ำจะทนอะไรไม่ไหวอ่ะไรอ่ะ


          “อย่าน่ารักเกินไปนักสิ”


          “ทำไมหรอครับ หืม?” ผมส่งยิ้มกลับไปให้พี่น่านน้ำเป็นยิ้มที่ผมคิดว่าน่ารักที่สุด


          “น่ารักเกินไปแล้วครับ” ง่าพี่น่านน้ำอุ่นเขินไปหมดแล้วววววเขินสายตาที่เป็นประกายสายตาที่เจ้าเล่ห์เหมือนหมาจิ้งจอก


          “ไปกินข้าวได้แล้วครับ”


          “หนีหรอครับ”


          “เปล่าสักหน่อย”


          “โอเค บายครับ”


          “บายครับ” หลังจากนั้นพี่น่านน้ำก็กดตัดสายไป ผมที่เอาแต่จ้องโทรศัพท์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปกับบทสนทนาที่เพิ่งคุยกันไปเมื่อกี้มันชวนจั๊กจี้หัวใจชะมัด14อีกครั้งเลยกู ไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองเขินเลย อยู่ดีๆก็ไปทำเสียงอ้อนๆใส่พี่น่านน้ำมึงคิดอะไรอยู่ผีตัวไหนเข้าสิงมึงงงงง กูถามจริง มึงกล้ามาก


———ต่อ———



                 หลังจากที่ผมวางสายจากพี่น่านน้ำไอ้เรนก็พลักประตูเข้ามาในห้อง ทำไมหน้ามันยุ่งขนาดนั้นวะไปโดนผึ้งที่ไหนต่อยมาหงุดหงิดอะไรมาเล่าให้กูฟังได้น้าา


                  “เรน”


                  “…?” ไอ้เรนที่กำลังยกแก้วน้ำดื่มน้ำอยู่เหลือบมองผมพลางทำหน้าเป็นเครื่องหมายquestion 


                  “เปล่า” ถ้ามันอยากจะเล่ามันคงเล่าเองแหละผมไม่อยากไปคาดคั้นเอาคำตอบจากมัน “มึงโอเคหรือเปล่า ช่วงนี้มึงแปลกๆไปนะ” อันนี้ถามเพราะเป็นห่วงไม่ได้จะคาดคั้นเอาอะไรเลยจริงๆ


                   เรนวางแก้วลงที่เคาน์เตอร์ครัวก่อนจะเดินมาหาผมแล้วนั่งลงตรงข้ามกับผม “มีเรื่องปวดหัวนิดหน่อย”

 

                   “อืม” ผมตอบกลับไปแค่เพราะไม่รู้จะพูดอะไร เราสองคนต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง ผมเหลือบไปมองเรนเหมือนมันจะคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาเอาแต่ขมวดคิ้วดวงตาเรียวรีที่มองออกไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย


                   “กูทำเรื่องไม่ดีกับใครคนหนึ่งวะ มึงว่าเค้าจะให้อภัยกูมั้ยวะอุ่น?” โอ้โหมึงมาถามกูเนี่ยนะ ไปถามเค้าดีกว่าไหมไอ้สัส


                   “มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเรื่องที่มึงทำมันร้ายแรงแค่ไหน”

                   

                  “ก็ร้ายแรงอยู่นะ” เรนที่นั่งคุยกับผมอยู่ตรงนี้เหมือนร่างไร้วิญญาณเลย เอาแต่เหม่อมองออกไปข้างหน้าเหมือนหาที่โฟกัสไม่เจอ เหมือนไม่รู้จะทำยังไงดี


                  “แล้วมึงได้ขอโทษเขารึยังล่ะ?”


                  “อืม...เค้าไม่อยู่ให้กูขอโทษแล้วสิ”


                  “แล้วมึงไม่มีช่องทางติดต่อเขาสักทางเลยรึไง?”


                  “เขาไปแล้ว...เขาหนีกูไปแล้ว” เรนไม่ได้ตอบคำถามที่ผมถามออกไป “กูยังไม่ได้ขอโทษเขาเลยนะเว้ย ทำไมกูเป็นคนแบบนี้วะ? ทำผิดแล้วทำไมไม่ยอมขอโทษเขาดีๆวะอุ่น? เอาแต่คิดว่าตัวเองถูก”


                  “เขาไปไหน...มึงไม่รู้หรอ”


                  “รู้สิ...”


                 “แล้วทำไมไม่ตามไปล่ะ? ไม่ตามไปขอโทษเขาล่ะ”


                “เขาบอกว่าเขาไม่อยากเจอหน้ากูอีกแล้ว อีกอย่างกูกลัวเขาอึดอัดวะ กูกลัวว่าเขาจะลำบากใจที่จะต้องเจอกู” ผมไม่พูดอะไรต่อจากนั้นปล่อยให้มันได้ใช้เวลาคิดทบทวนจะดีกว่า ผมเอาแต่นั่งเงียบๆเพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกไปกลัวว่าพูดออกไปมันจะแย่กว่าเดิมเพราะผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรนและเขาคนนั้น


                 เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆกว่าเรนจะรู้สึกดีขึ้น “กูไปอาบน้ำล่ะ” ผมไม่ไหวแล้วง่วงมากเลยอ่ะกะว่าอาบน้ำแล้วจะเข้านอนเลย “มึงโอเคใช่มั้ย”


                 “อืม...กูก็คงต้องโอเคแหละทำไงได้วะ”


                 “ไม่ไหวก็อย่าฝืนนะเว้ย กูเป็นห่วง”


                 “ขอบใจ แล้วมึงกับพี่น่านน้ำอ่ะถึงไหนล่ะ?”


                 “ถึงไหนอะไรวะ?”

   

                 “ก็แบบไปถึงขั้นไหนล่ะ เสียประตูยัง?” 


                 ผมเอือมมือไปตบหัวเรน มึงบ้าหรอจะให้กูไปถึงขั้นไอ้ห่า “พ่องมึงสิ เสียเหี้ยไรกูไม่ยอมหรอก”


                “เอ้า ทำไมชอบรุ่นแรงกับกูอ่ะน้อยใจนะเว้ยทีกับพี่น่านน้ำอ่ะ ฮึ”


                “...”


                “คบกันยัง?”


                “ยังงงง คบเคิบอะไร” 


                “ทำไมวะ มึงไม่ชอบเค้า?”

  

                “ก็ชอบ...แต่จะให้กูทำไงอ่ะกูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่น่านน้ำคิดกับกูยังไง”


                “เออก็จริง เขาไม่เคยพูดเลยใช่ป่ะ”


                “อืม...ไม่เคย”


                 “แต่การกระทำของพี่น่านน้ำมันโคตรชัดเจนเลยนะเว้ย ถึงพี่น่านน้ำจะไม่เคยบอกมึงแต่รับรู้ได้ใช่ป่ะว่าเขาทำกับมึงมันมากกว่าคนอื่นๆมันพิเศษกว่าคนอื่นอ่ะ”


                “อืม...กูรู้ ถ้าพี่น่านน้ำไม่บอกกู กูจะไปบอกพี่น่านน้ำเองว่ากูชอบพี่เค้ามากกกกกกก มันดีมากๆเวลาที่มีพี่เขาอยู่ด้วย พี่เขาทำให้กูมีความสุข มันแบบจั๊กจี้หัวใจตลอดเวลา” ใช่มันเป็นแบบนั้นแหละหัวใจกระชุ่มกระชวยมาก


                “พี่น่านน้ำนี่มาแนวแบบว่า Action speaks louder than words อ่ะ หนักแน่นดีว่ะ” สัสพูดซะกูไปไม่ถูกอ่ะ เขินนะเว้ยเหี้ยเรนนนนน อ่ะเขินแล้วหยาบคายอ่ะคนเรา บ้าเอ้ย “แต่มึงจะกล้าไปบอกพี่เขาหร๊ออออ”


                “กล้าสิ วันไหนกูทนเก็บความรู้สึกไม่ไหวขึ้นมากูก็จะเดินไปบอกพี่น่านน้ำไง”


               “กูว่าพี่น่านน้ำเองมากกว่าที่จะทนไม่ไหว”


              “ทนไม่ไหวเรื่อง?”


              “จับมึงกดเตียงไง”


             “ไอ้เหี้ยเรน มึงพูดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงไม่อายผีอายสาง _วย!” กูอยากจะโยนต้นตะบองเพชรหนามๆนี่ใส่หน้ามึงจริงๆ ฮึ่ย


             “เอ้า เขินแล้วหยาบคาย ไม่น่ารักเลยนะแบบนี้”


            “กูจะน่ารักกับพี่น่านน้ำคนเดียว”


            “อ่ะ จ้าาาา กูล่ะหมั่นไส้จริง”


            “แต่กูว่าพี่น่านน้ำคงอดทนได้ไม่นานหรอก”


             “เรน!!!!!! ไอ้เหี้ยมันใช่เรื่องมั้ย”


              “ฮ่าๆๆ” ผมเดินกลับเข้าไปในห้องไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจเรนที่นั่งหัวเราะอยู่ที่ระเบียง

แม่ง!!! พออาบน้ำเสร็จผมเดินไปที่เตียงล้มตัวลงนอนแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ผมกดเข้าไปที่ชื่อของพี่น่านน้ำแล้วพิมพ์บางอย่างลงไป


               อบอุ่น:พี่น่านน้ำ ทำงานเสร็จยางงงง

ผมเลือกกดสติ๊กเกอร์หมีบราวน์ทำหน้าตาน่าสงสัยส่งไปให้พี่น่านน้ำ รอไม่นานพี่น่านน้ำก็ตอบกลับมา


                NN:พึ่งเสร็จเมื่อกี้ครับ พี่กำลังจะไลน์ไปบอกเราแต่เราไลน์มาพอดี


                อบอุ่น:เสร็จแล้วก็พักผ่อนนะครับ


                NN:เป็นห่วง?


                อบอุ่น:ใช่ครับ


                NN:ขอบคุณครับที่เป็นห่วงพี่ ดึกแล้วนอนได้แล้วนะครับ


                อบอุ่น:อุ่นก็กำลังจะนอนนี้งายยยยย แต่แยสกคุบกะบพีาน่านน้พก่อนอ่าสาาาา


                NN:หึๆ ง่วงจนพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกเลยนะครับ ไปนอนได้แล้วครับ 


               อบอุ่น:ง่าาาา 


              NN:ฝันดีนะครับ


              อบอุ่น:ฝันดีเหมือนกันครับ 

อ่าาาาการได้คุยกับใครสักคนก่อนนอน การได้บอกฝันดีกันและมันดีจริงๆเลย อุ่นหลับฝันดีทุกคืนเพราะพี่น่านน้ำเลยจริงๆนะครับ


              


                


TBC <3


#น่านน้ำอบอุ่น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

4 ความคิดเห็น