DEMON GOD OF DIMENSION จอมเทพอสูรจ้าวมิติ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 เดิมพันชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

ตอนที่ 3 เดิมพันชีวิต

มีดพกสั้นพุ่งตรงมาที่อกด้านซ้ายของราส ขณะนั้นราสไม่สามารถหลบเลี่ยงได้เลยเนื่องจากระยะประชิดเกินไปแต่ยังสามารถเปลี่ยนจุดที่จะโดนแทงได้เขาจึงใช้หนึ่งในท่ามวยไทยโบราณ "ดับชวาลา"

ปัดกดไปที่แขนข้างที่แทงมีดเข้ามาของนักฆ่าคนนั้นให้ต่ำลง แล้วยกเข่าขวาแทงสวนเข้าไปที่ท้องของนักฆ่า

ตัวเขาก็โดนมีดปักเข้าที่ท้องเช่นกัน

"พลั๊กกก!"

ทั้งคู่กระเด็นถอยห่างออกจากกัน นักฆ่าคนนั้นตัวงอลงเล็กน้อย และจ้องมองราสอย่าง งงงัน

"แก!..แกใส่อะไรไว้ที่ตัวกันว่ะ.."

นักฆ่าวัยกลางคนแน่ใจว่าแทงมีดใส่ราสอย่างเต็มแรงแต่แรงสะท้อนที่ส่งผ่านกลับมายังข้อมือของเขานั้น เขาแน่ใจว่ามันไม่ได้แทงโดนเนื้อหนังของมนุษย์อย่างแน่นอน

"แกหมายถึงสิ่งนี้นะเหรอ"

ราสยกชายเสื้อยืดขึ้นมาเล็กน้อยเผยให้เห็นหนังสือสามสี่เล่มพันด้วยผ้าตั้งแต่ช่วงอกจนถึงช่วงท้องของเขา

"บัดซบ!..หนังสือ!..นี่แกเอาหนังสือพันเอาไว้รอบตัวตลอดเวลายังงั้นเลยรึ?"

นักฆ่าชายวัยกลางสบถด่าเสียงดังเมือเขาเห็นหนังสือหลายเล่มพันไว้รอบตัวใต้เสื้อยืดของราส

ขณะนักฆ่าชายวัยกลางคนกำลังสบถด่าอยู่นั้น ราสยังดึงท่อนไม้ขนาดเหมาะมือยาวประมาณหนึ่งช่วงแขนสองท่อนที่เขาพกไว้ด้านหลังใต้เสื้อยืดของเขาออกมา

...อะไรนะ! พวกคุณสงสัยว่าเขาเอาของพวกนั้นมาจากไหนกันยังงั้นรึ?..

ตอนที่ราสแอบหลบเข้าเรือสำราญมาเขาหลบเข้าไปซ่อนตัวในห้องสมุดหรือห้องหนังสือของเรือสำราญ ซึ่งบนเรือสำราญขนาดใหญ่ส่วนมากจะมีห้องสมุดไว้สำหรับบริการลูกค้าบนเรืออยู่แล้ว

และใน 4-5 วันที่ผ่านมาราสมักอาศัยอยู่ในห้องสมุดแห่งนี้เนื่องจากในห้องสมุดบนเรือสำราญนั้นแทบจะไม่มีคนเข้ามาเลยมีเพียงบรรณารักษ์ ชายสูงวัยเท่านั้นที่เขามักหลับอยู่ที่โต๊ะของเขาและไม่เคยสนใจราสเลยเขาคงคิดว่าเป็นแขกบนเรือที่ชอบอ่านหนังสือ

ราสจะออกไปจากห้องสมุดก็เฉพาะตอนที่เขาออกไปหาอะไรกินหรือเดินเล่นบ้างเท่านั้นแต่ในวันที่ 2 ขณะที่ทานอาหารในห้องอาหารบนชั้น 3 ของเรือสำราญเสร็จและควักบัตรวีซ่าของธนาคารเพื่อจ่ายค่าอาหารนั้น

สัญชาตญาณระวังภัยของเขากระตุ้นเตือนให้เขาทราบว่ามีคนกำลังจ้องมองเขาอยู่อย่างประสงค์ร้ายเขาจึงพยายามทำตัวให้เป็นปกติแล้วรีบเลี่ยงหลบออกไป เมื่อเขากลับมายังห้องสมุดเขาจึงได้เตรียมพร้อมสิ่งของดังกล่าวสำหรับป้องกันและตอบโต้ไว้กับตัวตลอดเวลา

……

เมื่อราสนำท่อนไม้ออกมาและตั้งท่าดาบสองมือ สีหน้าของนักฆ่าก็เปลี่ยนไปทันที

"..ใช้ได้นี่หว่า!...ไอ้หนู...ท่าดาบสองมือของหน่วยทะลวงฟัน จตุรงคบาท

'เพลงดาบอาทมาฎ' อย่างนั้นรึ?.."

นักฆ่าชายวัยกลางคนหน้าเครียดขึ้นทันใดแอบสบถด่าในใจ

"ไอ้พวกตระกูลถัง เชี่ย..บัดซบจริงๆข้อมูล สำคัญๆ แบบนี้ไม่แจ้งลงในใบจ้างวาน บอกว่าเป็นเพียงเด็กชายวัยรุ่นลูกครึ่ง มีความสามารถด้านกีฬา นี่มันไม่ใช่แล้ว...ท่ามวยไทยโบราณก่อนหน้านี้ยังพอว่า..แต่นี่มันท่าดาบสืบทอดมาจากตระกูลนักรบเชียวนะโว้ย...ถ้าตระกูลเหล่านั้นรู้เรื่องขึ้นมา องค์กรนักฆ่าเขี้ยวพยัคฆ์ได้เดือดร้อนเป็นแน่..."


"ไอ้หนู...ในเมื่อมาถึงขั้นนี้กันแล้ว..

ข้าจะคุยกับแกแบบเปิดอกเลยละกันเลย

ข้าเป็นนักฆ่ามืออาชีพฉายา "เงาที่27 สังกัดองค์กรเขี้ยวพยัคฆ์ "

"ฉันจะขอยืนยันและเดิมพันกับแก

ไม่ว่าแกหรือข้าใครจะเป็นฝ่ายตายเรื่องจะจบที่ตรงนี้ หากแกเป็นฝ่ายที่จะตายแกก็จะสูญหายไปในทะเลในแบบอุบัติเหตุ..

แต่หากข้าตายข้าขอรับรองว่าองค์กรของข้าจะไม่รับงานเกี่ยวกับแกอีกต่อไป...

ข้าส่งข้อความไปที่เบื้องบนเรียบร้อยแล้ว"

"ตามกฏเดิมพันชีวิตขอแนะนำตัวอีกที ข้า เงาที่ 27 สืบทอบวิชามีดสังหารจากเผ่านาคา"

นักฆ่าชายวัยกลางคนชูมีดสั้นไปข้างหน้าแล้วก้มหัวลงเล็กน้อยตามธรรมเนียมต่อสู้


"ผม อัคราช พณาสูร ลูกหลานตระกูลนักรบไทยโบราณ" ราสเอ่ยชื่อพร้อมยื่นดาบสองมือไปข้างหน้าและก้มหัวลงเล็กน้อยตามธรรมเนียมโบราณ

"กูว่าแล้วเชียว!!! ซื้อหวยทำไมไม่ถูกวะ" นักฆ่าหน้าตึงอีกครั้งเมื่อได้ยิน

ราสแนะนำตัว

……..

ทั้งสองจดจ้องกันได้ครู่ใหญ่ แล้วนักฆ่าชายก็พุ่งต่ำออกมาเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็วราวกับลูกศร ราสนั้นตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วเขายกดาบไม้ตั้งฉากทั้งสองมือ พร้อมกับใช้เท้าซ้ายถีบนำในท่า'มอญยันหลัก'

แต่แล้วนักฆ่าชายที่พุ่งเป็นเส้นตรงมาตรงหน้าหายไปจากมุมมองของเขาทันที และมาปรากฏตัวอยู่ทางด้านซ้ายของราส นักฆ่าตวัดมีดสั้นเล็งไปที่ลำคอของราส แต่ราสก็ปฏิกิริยาว่องไวเช่นกันเขายกศอกซ้ายขึ้นกระแทกโดนแขนของนักฆ่าแต่

ใบมีดก็ยังเฉือนโดนช่วงไหล่ของ

ราสอยู่ดี

"ฉั๊วะ!"

เลือดไหลค่อนข้างมากเปียกชุ่มทั้งแขนซ้ายของเขา ราสไม่สนใจความเจ็บปวดตวัดดาบไม้ในมือขวาเข้าหาลำตัวของนักฆ่าทันทีอย่างต่อเนื่อง นักฆ่าก็หลบเลี่ยงอย่างว่องไว พร้อมกับเตะเข้าที่ขาพับด้านซ้ายของราสทำให้เขาเสียหลักทันที และเตรียมจ้วงแทงซ้ำอีกครั้ง เมื่อราสขาซ้ายเสียหลักย่อตัวลง

แต่เขาเอนไปข้างหน้าและพลิกตัวกลับทิ้งน้ำหนักลงเท้าซ้าย หมุนตัวตวัดขาข้างขวาด้วยท่า'จระเข้ฟาดหาง'

"ผลั๊วะ!"

นักฆ่าชายวัยกลางคนหน้าสะบัดเซตามแรงส่งของท่า'จระเข้ฟาดหาง'

ถอยไป 4-5 เมตรเลือดกลบปากกว่าจะตังหลักได้ก็มึนงงอยู่พักใหญ่

แต่ใครจะยอมให้ศัตรูมีสติกลับคืนมาในเมื่อการต่อสู้นี้มีชีวิตเป็นเดิมพัน

ราสประเคนดาบไม้เข้าใส่อย่างเต็มแรงโดนเข้าที่กลางลำตัวของนักฆ่า

นักฆ่าทรุดตัวลงด้วยแรงดาบไม้แต่เขาก็มีแรงสวนแทงมีดสั้นเข้าที่ต้นขาขวาของราสค่อนข้างลึก

"ฉึก!!"

"ฮึ้ยย!.."ราส กัดฟันทนความเจ็บปวดสลับฟาดดาบไม้ซ้ายขวาเข้าไปที่นักฆ่าหลายไม้ด้วยกัน

"ผลั๊กๆ!พลั๊วะๆ!

นักฆ่าก็ทนทายาทชนิดสู้ยิบตา ยกขาขวาขึ้นเตะโดนโดนข้อมือซ้ายของราส ดาบไม้กระเด็นหลุดไปไกลเนื่องจากแขนซ้ายของเขาค่อนข้างอ่อนแรงจากโดนฟันที่หัวไหล่ เขาเซถลาจนเกือบจะล้ม นักฆ่าไม่พลาดโอกาสพุ่งโถมตัวเข้าใส่พร้อมมีดสั้นในมือกะปิดฉากด้วยการลงมีดในครั้งเดียว…

สัญชาตญาณระวังภัยของราสทำงาน

ทันทีขณะที่เขาเซถลากำลังจะหงายหลังจากแรงเตะ เขาพลิกตัวกลับทันควันกำดาบไม้ในมือขวาแน่น หมุนตัวฟาดไปข้างหน้าอย่างเต็มแรง

"สะท้านบรรพต"

"ตูมม!!"

ท่าคมแฝกท่านี้ฟาดโดนที่ขมับขวาของนักฆ่าเข้าอย่างจังจนกระเด็นไปติดที่ขอบกั้นของดาดฟ้าเรือ นักฆ่าตาเหลือกลอย งึมงัมอยู่ในปากเบาๆ

"..ยะ..ยังมี.ท่าคมแฝก?…"

ราสไม่ปล่อยโอกาสนี้อย่างแน่นอนเขาก็ทุ่มสุดตัวแล้วเช่นกัน เขาวิ่งออกตัวพุ่งไปยกเท้าขวากระแทกพื้นลอยตัวสลับเข่าซ้ายขวากลางอากาศแล้วประเคนเข่าขวาเข้ากลางแสกหน้าของนักฆ่าชายวัยกลางคนจนกระเด็นตกทะเลไป แต่แรงเฉื่อยของการกระโดดเต็มแรงนั้นก็ทำให้ราสทรงตัวไม่อยู่ชนราวกั้นตัวพลิกตลบกำลังจะตกทะเลลงไป….

ในระหว่างที่ทั้งคู่ต่อสู้กันอยู่ในมุมหนึ่งนั้นนักท่องเที่ยวทั้งหมดต่างยื้อแย่งกันผ่านประตูเพื่อกลับไปยังห้องโดยสารไม่มีใครให้ความสนใจกับการต่อสู้ของคนทั้งสองมากนัก เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้นั้นมันเกินกว่าที่สามัญสำนึกของพวกเขาจะรับได้ ทั้งพายุสายฟ้า ทั้งปลาหมึกยักษ์ มีเพียงความคิดเดียวสำหรับพวกเขาตอนนี้คือ ทำอย่างไรให้ตนเองและคนที่รักของพวกเขาปลอดภัยและรอดชีวิตได้ นี่คือธรรมชาติของมนุษย์….

…...ตอนนี้ราสเหยียดแขนขวาจับไว้ที่ราวกั้นของดาดฟ้าเรือไว้ได้และตัวของเขาห้อยแขวนอยู่ด้านนอกของเรือสำราญและแกว่งไปมา ตามแรงของคลื่น เขาคิดกับตัวเองในทันทีว่าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาคงต้องตกลงไปในทะเลเป็นแน่ แต่ตอนนี้แขนข้างซ้ายของเขานั้นเต็มไปด้วยเลือดและไม่มีกำลังมากนัก เขาจึงถอดเข็มขัดด้วยมือซ้ายขณะที่มือขวายังคงจับราวกั้นไว้อย่างมั่นคง

เขาตวัดเข็มขัดขึ้นไปด้วยแขนซ้ายคล้องไว้กับราวกั้นและใช้เข็มขัดพันกับแขนข้างซ้ายไว้หลายรอบจนแน่น

ตอนนี้ราสมีความมั่นใจในการเกาะยึดมากขึ้นอย่างน้อยถ้าไม่เกิดเหตุสุดวิสัยใดๆขึ้นเขาไม่มีทางตกลงไปเป็นแน่ ตอนนี้เขารอเพียงจังหวะการโยกของตัวเรือ เมื่อตัวเรือเริ่มโยกโคลงเคลงเขาแกว่งตัวเองด้วยแขนขวาที่เกาะราวกั้นและแขนซ้ายที่พันอยู่กับเข็มขัดทันที เมื่อได้จังหว่ะเขาเหวี่ยงตัวเองลอดราวกั้นพลิกตัวขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือได้จนสำเร็จ ราสนอนหอบหายใจหนักๆอยู่ครู่หนึ่งเขาค่อยๆลุกขึ้นนั่งและสำรวจบาดแผลของตัวเองทันที….

"แผลที่หัวไหล่ของฉันไม่หนักหนาเท่าไร แต่ที่ต้นขาขวาที่โดนแทงนั้นแผลค่อนข้างที่จะลึก ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ฉันเลือดออกจนตายแน่นอน"

ราสหยิบเข็มขัดของเขานำมันมารัดที่เหลือบริเวณบาดแผลของเขาไว้เพื่อห้ามเลือด

เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกยืนขึ้นเพื่อเข้าไปในห้องโดยสาร แต่ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากประตูไปประมาณ 20 เมตรซึ่งระยะทางเพียงแค่ 20 เมตรนั้นสำหรับราสตอนนี้นั้นมันช่างไกลซะเหลือเกินเขาพยายามอย่างมากที่จะคืบคลานไปที่ประตูแต่ตอนนี้เรี่ยวแรงของเขาแทบจะไม่เหลือและเลือดเขายังออกมามากอีกด้วย….

ห้านาทีต่อมาเสียงของกัปตันโรเบิร์ตดังขึ้น: "ถึงเวลาแล้วเพื่อความปลอดภัยของทุกคนตอนนี้เราจะปิดตายประตูทั้งหมด"

ยกเว้นผู้โดยสารที่โชคร้ายที่ตกลงไปในทะเลก่อนหน้านี้ผู้โดยสารคนอื่น ๆ ก็กลับเข้าห้องโดยสารไปทั้งหมดแล้ว ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังคืบคลานอย่างช้าๆอยู่บนดาดฟ้าของเรือ

………..

จบบท

โดย:เสียงกล่อมของแมลง

*(อาทมาฎ อ่านว่า อาด-ทะ-มาด)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(