DEMON GOD OF DIMENSION จอมเทพอสูรจ้าวมิติ

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16 เต็มไปด้วยความสับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

ตอนที่ 16 เต็มไปด้วยความสับสน


"ไป! ไป! วิ่งตรงไปอย่าหยุด"

เสียงตะโกนสั่งของ นาธาน ดังไล่หลังทุกคนในทีม เขาวิ่งรั้งท้ายเพื่อที่จะได้ควบคุมและดูแลคนในทีมได้สะดวกขึ้น

เหลืออีกไม่ไกลเท่าไหร่แล้วก็จะถึงแนวรั้วสนามพลังประหลาดนั่น เขาไม่แน่ใจว่าพวกมันสามารถผ่านแนวรั้วนี้ไปได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยข้างนอกนั่นพวกเขามีอาวุธและสามารถต่อสู่และตอบโต้พวกมันได้

นาธาน หันหลังชำเลืองมองดูกลุ่มฝูงกระต่ายประหลาดอีกครั้ง เขาต้องตกใจในทันทีกับความว่องไวของพวกมัน ตอนนี้กลุ่มหน้าสุดของพวกมันประมาณเกือบ 30 ตัวไล่หลังพวกเขามาไม่เกิน 50 เมตรแล้ว

"ไปเลย! พุ่งตัวออกไปเลย "

นาธาน ตะโกนออกมาเมื่อพวกเขาอยู่ใกล้กับแนวสนามพลัง ทุกคนพุ่งตัวกระโจนออกไปตามคำสั่งในทันที รวมถึงตัวของ นาธาน เองด้วย เมื่อทุกคนพ้นออกมาจากสนามพลังเขารีบหันกลับไปมอง และใจหายวาบขึ้นมาเมื่อเขาเห็นกระต่ายประหลาดกระโจนตามเขาออกมาติดๆ ประมาณ 10 กว่าตัว เขาตะโกนออกคำสั่งเสียงดังทันที

"ทีมป้องกันตั้งแนวรบ ยิงสัตว์ทุกตัวที่ออกมาจากสนามพลัง "

ทีมด้านนอกชะงักเล็กน้อย แต่ทำตามคำสั่งของ นาธาน ในทันทีพวกกระต่ายประหลาด 10 กว่าตัวตอนนี้พวกมันนั้นดูสับสนและมึนงง ยืนแข็งค้างกันนิ่งกันอยู่เป็นพักใหญ่ ทำให้เป็นโอกาสของหน่วยรักษาความปลอดภัยที่เตรียมพร้อมและยิงตามคำสั่งของ นาธาน ในทันที

ปังๆๆ ! ปังๆๆ !

ทันทีที่เสียงปืนดังและกระสุนยิงโดน กระต่ายประหลาดกลุ่มนั้น พวกมันเองก็เหมือนฟื้นคืนจากอาการมึนงง บางตัวโดนยิงหลายนัดจนกระเด็นตายคาที่ บางตัวบาดเจ็บแต่ยังไม่ตายยังพยายามกระโจนเข้าใส่กลุ่มของพวกเขาอย่างดุร้าย

นาธาน กำลังสังเกต กลุ่มกระต่ายประหลาดกลุ่มใหญ่ที่เหลือที่กำลังวิ่งตรงมายังพวกเขา แต่พวกมันด้านหน้าก็หยุดทันทีที่ใกล้จะถึง เขตของสนามพลัง พวกมันหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังมองหาพวกเขาอยู่

แต่ในทันทีที่มีเสียงปืนดังขึ้นพวกมันที่ด้านหน้าใกล้กับสนามพลัง หันมามองตามเสียงปืนพร้อมกับกระโจนเข้ามาอีกเกือบร้อยตัว แต่เมื่อพวกมันข้ามเขตสนามพลังเข้ามา พวกมันก็แสดงอาการเหมือนพวกกลุ่มแรก คือยืนนิ่งๆ อย่างมึนงง

"หยุด!หยุด! ทุกคนหยุดอย่าพึ่งยิง ใครมีที่เก็บเสียงให้ติดที่เก็บเสียงกับปืน หากใครไม่มีให้ใช้มีดฆ่าพวกมัน"

นาธาน ออกคำสั่งในทันที ขณะนี้ทีมที่เข้าไปสำรวจด้านในแต่ละคนหยิบอาวุธกันขึ้นมาแล้ว ทุกคนทำตามคำสั่งของ นาธาน ติดที่เก็บเสียงกับปืน แต่ที่เก็บเสียงมีเพียงแค่ 5 อันที่เหลือจึงจำเป็นต้องใช้ ดาบสั้นหรือมีดได้เท่านั้น

พวกเขาเองก็เป็นทหารรับจ้างมืออาชีพกันมาก่อนแทบจะทุกคน มีความรู้และประสบการณ์กันมากพอควร ซึ่งทุกคนเองก็สังเกตเห็นแบบเดียวกับ นาธาน ว่ากระต่ายประหลาดจำนวนมากที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของสนามพลัง เหมือนมองไม่เห็นพวกเขาและไม่ได้ตามเข้ามา แต่เมื่อมีเสียงปืนดังขึ้น กลุ่มที่อยู่แถวหน้าสุดของพวกมันก็มีปฏิกิริยาทันที เหมือนพวกมันได้ยินเสียงปืน จึงกระโจนมาตามเสียงในทันที

นาธาน ยกมือค้างขึ้นในลักษณะห้ามกระทำการใดๆนอกเหนือคำสั่ง ตอนนี้ตัวเขาและลูกทีมทั้ง 10 คนที่เขาไปในเขตสนามพลังตอนนี้นั้นกลับมาสวมชุดและอุปกรณ์ของพวกเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว นาธาน จึงสั่งให้ทีมของพวกเขาทั้งหมด 20 คนค่อยๆถอยหลังออกไป

เมื่อเวลาผ่านไปเกือบ 5 นาทีกลุ่มของกระต่ายประหลาดเกือบร้อยตัวฟื้นจากอาการมึนงง พวกมันต่างทำท่าทางประหลาดใจและหงุดหงิด แต่เมื่อพวกมันได้กลิ่นเลือดและสังเกตเห็นการตายของพวกมันสิบกว่าตัว พวกมันร้องกันขึ้นมาเสียงดังทันที และหันมาจ้องมองไปทางกลุ่มของ นาธาน ที่กำลังค่อยๆก้าวเดินถอยหลังแต่พวกเขาเองก็ยังคงจ้องมองพวกมันอยู่

กี๊ดดด!!.กี๊ดดด!!

พวกมันเหมือนคลุ้มคลั่งขึ้นมา วิ่งกระโจนเข้าใส่กลุ่มของ นาธานกันทันที

"พลปืนกระจายกำลังเลือกยิงเป้าหมายที่หัวทำอย่างรวดเร็วด้วย ที่เหลือทั้งหมดเตรียมใช้ดาบเข้าปะทะ"

นาธาน สั่งลูกทีมของเขาอย่างเป็นระบบ

ปุๆๆ ! ปุๆๆๆ!

เสียงปืนเก็บเสียงรัวลั่นถี่ยิบ แต่แทบไม่มีเสียงดังมากนัก กระต่ายประหลาดหลายสิบตัวนอนตายกันทันที แต่พวกที่เหลือก็พุ่งมาถึงตัวพวกเขาแล้วเช่นกันพวกมันรวดเร็วกันเป็นอย่างมาก และกระโดดได้สูงเกือบ 3 เมตร หนึ่งในทีมของพวกเขาโดนแรงกระโดดถีบของกระต่ายประหลาดเข้าที่ท้อง ตัวงอลงร้องเสียงครวญครางแสดงอาการเจ็บปวดและจุกเสียด

ตอนนี้พวกเขาหลายคนกำลังใช้ดาบเข้าตะลุมบอนกับกระต่ายประหลาด ส่วน นาธาน ใช้ดาบวงพระจันทร์คู่หรือดาบอาหรับ (Shamshir) เขาค่อนข้างคล่องแคล่วและเก่งในการใช้ดาบ กระต่ายประหลาดหลายตัวตายภายใต้คมดาบของเขา

ลูกทีมบางคนของเขาก็ใช้ดาบหรือมีดสั้นกันค่อนข้างเก่งเช่นกัน การต่อสู้ระหว่างคนกับกระต่ายหากเล่าออกไปคงไม่มีคนเชื่อเป็นแน่ และกระต่ายประหลาดพวกนี้ก็ค่อนข้างที่อึดกันเป็นอย่างมาก บางตัวโดนมีดฟันจนเลือดเต็มตัวไปหมด แต่ยังคงกระโดดเข้าใส่พวกเขาและกัดอย่างบ้าคลั่งชนิดตายแต่ปากยังกัดได้อยู่

การต่อสู้ระหว่างคนกับกระต่ายประหลาดดำเนินต่อไปประมาณ 10 นาทีกระต่ายประหลาดเกือบร้อยตัวก็ถูกฆ่าตายกันจนหมด นาธาน กับลูกทีมยืนหอบหายใจกันเหมือนอากาศเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาต้องการ

"หัวหน้า!!..นี่..นี่มันพวกตัวบ้าอะไรกันครับ มันเหมือนกระต่ายมากแต่ความบ้าคลั่งและความอึดของพวกมัน..น่ากลัวจริงๆ"

ลูกทีมคนหนึ่งที่รอด้านนอกเขตสนามพลังถาม นาธาน ขณะที่เขากำลังดึงชุดปฐมพยาบาลขนาดเล็กออกมาทำแผลที่ขาของตัวเขาเอง

"พวกฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกมันน่ากลัวจริงๆ หากมีมากกว่านี้สัก 200 ตัวฉันว่าพวกเราคงเสร็จพวกมันอย่างแน่นอน "

หลังจากที่พูดจบ นาธาน หันไปชำเลืองมองชายหนุ่ม ที่ชื่อ รอน เล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเพราะตอนนี้ รอน เองก็ก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด และตัวเขาเองตอนนี้ก็มีรอยแผลเต็มไปหมด ดูๆแล้วเขาคงจะยืนประจันหน้ากับพวกมันโดยไม่ถอยแม้แต่สักก้าวเดียวเพื่อเป็นการชดเชยความผิดส่วนหนึ่งของเขา

"เอาล่ะ ถอยออกจากที่นี่ให้ไกลกันก่อนแล้วค่อยหาจุดพักเพื่อทำแผลเบื้องต้น ก่อนกลับฐาน ใครที่บาดเจ็บไม่มากให้นำซากกระต่ายประหลาดส่วนหนึ่งกลับไปด้วย เราต้องให้ทีมแพทย์พิสูจน์ดูว่ามันเป็นสัตว์อะไรกันแน่ มีเชื้อหรือเปล่า เอาล่ะทุกคนเคลียร์สิ่งของ และเคลื่อนที่ได้ "


………


...หลังจากที่ นาธาน เล่าจบทุกคนก็ยืนนิ่งเงียบกันไปทั้งหมดรวมถึงแพทย์ที่กำลังทำแผลให้ผู้บาดเจ็บยังหยุดมือลงอย่าง ตกตะลึงเช่นกัน

"มันเป็นความจริงอย่างนั้นรึ!? คุณพูดว่าคุณพบสนามพลังประหลาดอย่างนั้นรึ?" กัปตันโรเบิร์ตถามย้ำขึ้นมาในทันที

"เป็นเรื่องจริงทั้งหมดครับ กัปตัน ผมยังนำเอาผลไม้ติดมือมาได้สองลูก และยังมีซากกระต่ายประหลาดอีกสิบกว่าตัวมาด้วยครับ "

หัวหน้าทีมสำรวจ นาธาน นำผลไม้ลักษณะคล้ายผลแอปเปิ้ลสีแดงออกมาวาง เขาทำการผ่าและแบ่งออกเป็นชิ้นเล็กๆแจกจ่ายให้กับทุกคนในระดับสูงของกลุ่ม รวมถึงถึงส่งผลไม้ลูกที่ยังสมบรูณ์ให้กับทีมแพทย์ เพื่อให้นำไปวิจัย

" ไม่เป็นไร นาธาน ส่งไปให้คนอื่นได้กินกันเถอะผลไม้นั่นไม่เป็นอันตรายใดๆ สามารถกินได้ อีกสักครู่คุณช่วยไปตามหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย อีก 4 คนมาพบผมที่กองอำนวยการหลักด้วยนะ เอ้อ..แล้วก็เชิญหัวหน้าทีมแพทย์ด้วยนะครับ "

กล่าวจบกัปตันโรเบิร์ตหันไปมองหน้ากับบุคคลระดับสูงที่อยู่ในตอนนี้ มีทั้งรองประธานบริษัทเดินเรือสำราญ นักการเมืองและนักธุรกิจระดับโลกบางคน พวกเขาทุกคนพยักหน้าให้กันเล็กน้อยด้วยหน้าตาที่เคร่งขรึม ก่อนที่ทุกคนจะค่อยๆ ทยอยเดินออกไป

นาธาน สังเกตเห็นสีหน้าทุกคนในกลุ่มคนระดับสูงพวกนั้น พวกเขาแสดงสีหน้าของการตกใจมากกว่าประหลาดใจ และจากสิ่งที่กัปตันพูดมาเกี่ยวกับผลไม้นั่น แสดงให้เห็นว่าพวกเขาเคยเห็นหรือรู้จักผลไม้ชนิดนี้กันมาก่อนอย่างแน่นอน สิ่งนี้ทำให้ นาธาน นั้นค่อนข้างสับสน เขาจึงหันไปมองที่หัวหน้าทีมแพทย์ที่ยืนถือผลไม้ในมือและยิ้มให้เขาอยู่

" ใจเย็นๆ นาธาน อีกสักครู่กัปตันก็จะอธิบายเรื่องบางอย่างให้คุณและกลุ่มเพื่อนของคุณได้รู้ รีบไปทำตามคำสั่งของกัปตันก่อนเถอะ "

หัวหน้าทีมแพทย์เป็นชายสวมแว่นค่อนข้างสูงวัย ยืนยิ้มให้และพูดกับเขา พร้อมกับผ่าผลไม้ออกครึ่งหนึ่ง ส่งคืนให้กับเขา ส่วนที่เหลือเขานำไปกัดกินอย่างเพลิดเพลิน

"อืม!!..ยังไงรสชาติผลไม้ของที่นั้นก็อร่อยแบบนี้ทุกพื้นที่ซินะ"

กล่าวจบหัวหน้าทีมแพทย์ก็เดินออกไปอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับกินผลไม้ในมือไปด้วย ทิ้งให้ นาธาน และทุกคนที่อยู่ที่นั้นยืนสับสนมึนงงกันอย่างถ้วนหน้า…….



………

จบบท







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น