DEMON GOD OF DIMENSION จอมเทพอสูรจ้าวมิติ

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12 ดูดซับพลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

ตอนที่ 12 ดูดซับพลัง


...♪☆\ ♪/☆♪ ♬ ヾ`/♬ ♪

เสียงเพลงดังกระหึ่ม พร้อมกับบรรดากลุ่มเด็กสาวเด็กหนุ่มกำลังเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน ราส
ยกแก้วเบียร์ดื่มช้าๆ ขณะกำลังฟังกลุ่มเพื่อนใหม่ที่ จอห์นและเควินแนะนำให้รู้จัก พูดคุยกันอย่างออกรสเกี่ยวกับสาวๆในงานปาร์ตี้

กลุ่มวัยรุ่นหลายคนเข้ากันได้ดีกับเขา อาจเป็นเพราะการเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่เมื่อกลางวันที่โรงอาหาร หรืออาจเป็นเพราะอิทธิพลของออร่ากายาเทวะที่ราสจงใจปลดปล่อยออกมาอย่างบางเบา เขากำลังคิดและทดลองดูซึ่งน่าจะเป็นทั้งสองเหตุปัจจัยประกอบกัน ยกตัวอย่างเช่น หากเราเจอคนที่ดูดีมีเสน่ห์น่าดึงดูด แต่นิสัยไม่ดีเห็นแก่ตัวและอันธพาล ความอยากใกล้ชิดอยากคบหานั้นก็จะหายไป

แต่กับอีกคนที่มีลักษณะคล้ายกัน แต่เป็นกันเอง ยิ้มง่ายอัธยาศัยดี ใจกว้าง ย่อมเป็นที่ชื่นชอบและน่าคบหามากกว่า ราสเองก็เป็นคนประเภทหลังเขาเป็นคนง่ายๆและคุยสนุก ซึ่งพอรวมกับออร่าเทวะของเขาทำให้ความสนิทใจของผู้อื่นที่มีต่อเขานั้นมีผลเพิ่มขึ้นอย่างมาก

มันไม่ใช่เสน่ห์ประเภทที่ทำให้เพศตรงข้ามลุ่มหลง แต่มันเป็นเสน่ห์แบบมิตรภาพที่ทำให้คนอื่นรู้สึกสนิทใจ และอยากคบหา

ราสเองก็พูดคุยหัวเราะไปกับกลุ่มเพื่อนเด็กวัยรุ่นหลายๆคน แต่สายตาของเขาในตอนนี้ กำลังมองหาเป้าหมายหลัก ทั้งสามคนอยู่ ซึ่งเขาแน่ใจว่าไม่นานต้องพบ เพราะตั้งแต่ต้นจนถึงในตอนนี้ไม่ผิดกับเนื้อเรื่องหลักในหนังสือแม้แต่น้อย

และตอนนี้เขาพบแล้ว กลุ่มวัยรุ่นชายกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ในนั้นมีสองตัวละครหลักอยู่ คนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มผิวสีที่ลงสมัครรับเลือกตั้งประธานนักเรียน และอีกคนหนึ่งคือชายหนุ่มหุ่นนักกีฬาญาติของเด็กหนุ่มที่ถือกล้องในวันก่อน

ราส แกล้งหยิบโทรศัพท์และทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและกล่าวกับจอห์น ขึ้นทันทีว่า

"เฮ้..เพื่อนฉันขอตัวสักครู่นะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วจะโทรกลับไปบอกที่บ้านว่าวันนี้ฉันอาจกลับดึกสักหน่อย ดูแล้ววันนี้ถ้าไม่ได้สนุกกับพวกนายแบบเต็มที่ฉันคงต้องเสียใจอย่างแน่นอน "

ราส แสดงอาการคึกคักและตั้งใจสนุกอย่างเต็มที่เหมือนว่าถ้าวันนี้ไม่เมาไม่เลิกราอย่างแน่นอน

"โอเคเพื่อน แล้วอย่าแอบหนีเราไปจู๋จี๋
กับแม่เสือสาว เรเชล ซะเพลินจนลืมพวกเราซะละ "
จอห์นและกลุ่มวัยรุ่นพูดจาหยอกล้อราส และพยักหน้ากับเขาเป็นอันเข้าใจ

"ไม่หรอกน่า อาจแวะพูดคุยนิดหน่อยแต่คงไม่นานนัก พวกนายอย่าพึ่งเมาหนีฉันก่อนก็แล้วกัน " ราส ยกข้ออ้างเพื่อเพิ่มเวลาเผื่อไว้อีกนิดหน่อยในกรณีที่เขาหายไปนาน

"พวกเราหน่ะไม่หนีหรอก แต่เควินมันไม่แน่ รู้สึกวันนี้มันจะเจอเนื้อคู่แล้ว ฉันเห็นมันเหล่แม่สาวผมบลอนด์ ชุดฟ้านั้นมาพักใหญ่ๆแล้วละ "

จอห์นพูดแซวเควินแล้วยังพูดต่อไปอีก

"นายก็รีบกลับมาละกัน มาพนันกันว่ามันจะกินแห้วหรือเปล่า ฮ่าฮ่าๆ "

"จอห์น แกนี่มันเพื่อนเลวจริงๆ "

เควิน บ่นอุบอิบที่โดน จอห์น เผยความลับตอนที่เขากำลังเหล่สาวๆ

"โอเค ไม่ต้องกังวลเควิน เดี๋ยวฉันกลับมาช่วยนายลุ้นเอง "

ราสยิ้มและให้กำลังใจเควิน

"ขอบใจ ราส นายรีบไปทำธุระเถอะเผื่อจะได้รีบกลับมาช่วยฉัน อยู่กับจอห์น มันคอยแต่จะแกล้งฉัน"

"โอเคทุกคนเดี๋ยวฉันมา"
ราสโบกมือให้ทุกคนและค่อยๆเดินหายไปในกลุ่มคน

…….

ราสเดินหลบออกมาจากในงานปาร์ตี้ค่อนข้างไกลและหามุมมืด มุมหนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าเขาให้เป็นเด็กวัยรุ่นอีกคน เพื่อป้องกันและลดปัญหาที่จะเกิดขึ้น เขาไม่ต้องการให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆขึ้นมา หากยังคงอยู่ในรูปร่างเดิมและเจอ คนรู้จักจะทำให้เขาเคลื่อนไหวไม่สะดวก และอาจส่งผลต่อแผนการของเขาได้

...ราสไปแอบยืนรอหลบมุมมืดที่ใกล้ทางออกของงานปาร์ตี้ เขาต้องการสะกดรอยตามกลุ่มของตัวละครหลักพวกนี้ ไปยังวัตถุประหลาดที่จะเพิ่มอำนาจและพลังจิตให้กับพวกเขาตามเนื้อเรื่อง เพราะตอนนี้ราสไม่รู้จุดที่วัตถุประหลาดนั้นอยู่ และเขาไม่ต้องการเสี่ยงที่จะทำให้เกิดปัญหาใดๆกับเนื้อเรื่อง ไม่เช่นนั้นหากเกิดเหตุไม่คาดคิดกับเนื้อเรื่องหลักทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปไม่ตรงตามบทที่กำหนดไว้ เขาคงได้ติดอยู่ในนี้ตลอดไปตามกฎของโลกมิติเป็นแน่

ไม่นานหลังจากนั้นตัวละครหลักทั้งสองคนเดินออกมาจากงานปาร์ตี้ พร้อมด้วยกลุ่มวัยรุ่นทั้งชายและหญิงเกือบๆ สิบกว่าคน พวกเขายังคงคุยกันเสียงดังบางคนถือขวดเบียร์ติดออกมาด้วย

พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามแนวป่าด้านข้างของสถานที่จัดงานปาร์ตี้ ซึ่งในป่ากลางคืนมันมืดเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาบางคนก็มีไฟฉาย บางคนเปิดไฟจากมือถือเพื่อส่องทาง พวกเขาเดินไปพลางพูดคุยกันส่งเสียงดังลั่นไปหมด

ราสแอบเดินตามพวกเขาไปตัวเขารู้สึกว่าความมืดมันไม่มีผลกับเขาเท่าไหร่ เพราะเขายังมองเห็นค่อนข้างจะชัดเจน แค่สลัวๆในสายตาของเขาเท่านั้น แต่เขาไม่รู้ว่าในตอนนี้สีดวงตาของเขาจากที่มีสีฟ้าเข้มนั้นตอนนี้กลายเป็นสีฟ้าเจือทองไปแล้ว

ราสรักษาระยะห่างพอสมควร ถึงอย่างนั้นก็ยังคงได้ยินเสียงพวกเขาพูดคุยกันอย่างชัดเจน

"เฮ้..อีธานมันเป็นอะไรกันแน่ที่นายบอกว่ามันประหลาดและน่าตื่นเต้นเนี่ย ฉันว่ามันจะเสียเวลาสนุกของพวกเรามากกว่าละมั้ง "

เสียงพูดของเด็กหนุ่มในกลุ่มดังขึ้น

"เออน่า ฉันกับสมิท เจอหลุมนั้นเมื่อตอนเย็นเรามาก่อนปาร์ตี้เริ่ม เราเลยเดินสำรวจแถวๆนี้ และเจอหลุมประหลาด มีเสียงแปลกๆออกมาด้วยนะ "

"ฉันว่านายกับ สมิท แอบมาหาที่พี้กัญชา จนเมาได้ที่และประสาทหลอนกันไปเองหรือเปล่า" เสียงเด็กสาวพูดแทรกออกมา

"เธอก็พูดไป ฉันกับอีธานเลิกไอ้ของพวกนั้นไปตั้งนานแล้ว มันไม่ดีและยังผิดกฏหมายอีกด้วย " เสียงเด็กหนุ่มอีกคนพูดแย้งออกมา

เสียงพวกเขาพูดคุยกันยังคงดังออกมาเป็นระยะ จนเดินเข้ามาลึกพอสมควรเสียงของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้น

"นั้นไงตรงนั้นไง ส่องไฟลงไปดูสิ "

กลุ่มเด็กวัยรุ่นฉายไฟไปตามที่เด็กหนุ่มชี้บอก

"โอ้ว!...มันมีหลุมแปลกๆอยู่ตรงนั้นจริงๆซะด้วย "

"เออ!!ใช่วะ ดูแล้วมันน่ากลัวยังไงไม่รู้สิ"

"ไป..ลงไปดูกันเถอะ"

เสียงของพวกเด็กหนุ่มพูดคุยกันเสียงดัง

"ไม่เอา!! ฉันกลัวเรากลับกันเถอะ"

"ใช่ๆ ถ้ามีสัตว์ประหลาดโผล่ออกมาจะทำยังไง"

เสียงของเด็กสาว 3-4 คนดังคัดค้านออกมาอย่างเป็นกังวล

"ไม่เป็นไรหรอกน่า เรามากันแล้วลงไปดูกันซักหน่อย อีกอย่างพวกเราก็มากันตั้งหลายคนไม่มีอะไรต้องกลัวไปหรอก"

พวกเขาพูดคุยกันจนได้ข้อสรุปว่าจะลงไปดู ซึ่งหลุมนี้มันอยู่ด้านล่างของทางราด พวกเขาต้องเดินลงไป

เมื่อพวกเขาเดินลงไปยังทางลาดต่ำ ราสไม่ได้ลงไปด้วยเขาสังเกตและรออยู่ด้านบน เพื่อให้เนื้อเรื่องดำเนินต่อไป

…….

….กลุ่มเด็กวัยรุ่นส่องไฟและสังเกตรอบๆปากหลุม นานๆครั้งก็จะมีเสียงประหลาดคล้ายเครื่องจักรกลดังขึ้น
แรกๆพวกเขาก็ตกใจ ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็เริ่มชินและพูดคุยเกี่ยวกับหลุมประหลาดนี้ด้วย สมมุติฐาน แปลกๆ เป็นการทดลอง ของรัฐบาลบ้าง หลุมมนุษย์ต่างดาวบ้าง หลุมมิตินอกโลกบ้าง ตามจินตนาการของวัยรุ่น

ตัวละครหลักของเนื้อเรื่องคนหนึ่งได้พูดออกมา

"พวกเราลงไปสำรวจกันดีไหม หากมันเป็นสิ่งประหลาดเราได้ดังกันแน่ๆ
พวกนายรอที่นี่ก่อนละกัน ฉันจะไปหากล้องดีๆมาเพื่อบันทึกไว้"

"นายไปเรียก แอนดรู มาสิ สตีฟ หมอนั้นมีกล้อง พวกฉันจะรอที่นี่ "

"โอเค ฉันจะรีบมา"
เด็กวัยรุ่นผิวสีรีบวิ่งกลับไปที่งานปาร์ตี้

……

ผ่านไปครู่ใหญ่กลุ่มเด็กวัยรุ่นที่อยู่รอบหลุมประหลาดเริ่มเบื่อและบ่นกันขึ้นมา

"แมท พวกเราจะกลับไปที่งานปาร์ตี้แล้ว ที่นี่น่าเบื่อมากและอีกอย่างมันคงไม่มีอะไรหรอก
ก็แค่หลุมโพรงอากาศถ้ามันเป็นสิ่งแปลกๆจริง รัฐบาลต้องรู้ก่อนเราและคงปิดล้อมสำรวจที่นี่ไปแล้วหล่ะ เรากลับกันเถอะ"

กลุ่มวัยรุ่นได้ข้อสรุป พวกเขาอยากกลับไปสนุกที่งานปาร์ตี้มากกว่าที่จะมาเสียเวลากับหลุมบ้าๆแบบนี้

"งั้นพวกนายกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันรอสตีฟกับแอนดรู ก่อนแล้วจะตาม
พวกนายไป"
วัยรุ่นที่ชื่อแมทตอบกลับไป

"โอเค เดี๋ยวเจอกันในงานปาร์ตี้นะเพื่อน รีบตามมาละ"

กลุ่มเด็กวัยรุ่นสิบกว่าคน กลับไปที่งานปาร์ตี้ เหลือแต่เพียงเด็กวัยรุ่นชายที่ชื่อแมทคนเดียว ที่รอเพื่อนของเขาที่หลุมประหลาด ราสยืนสังเกตดูอย่างเงียบๆไม่ไกลจากหลุมมากนัก

หลังจากนั้นไม่นาน เด็กหนุ่มวัยรุ่นสองคนก็เดินทางมาถึงที่หลุมประหลาด พวกเขายืนคุยกันอยู่พักหนึ่ง ซึ่งเป็นไปตามบทของหนังสือเลยที่เดียว พวกเขาเริ่มทยอยลงไปสำรวจที่หลุมประหลาดทันที

ราส รีบแอบตามลงไปอย่างเงียบๆด้านหลัง ขณะที่เขากำลังแอบตามดูวัยรุ่นทั้งสามอยู่นั้น มีเสียงพูดผ่านจิตสำนึกมาที่เขาทันดี

"นายท่าน ดาวน้อย รู้สึกได้ถึงแหล่งพลังงานอันยิ่งใหญ่นายท่านอนุญาตให้ดาวน้อยออกไปหน่อยสิ"

เสียงจิตวิญญาณของดาวมิติบอกเขาผ่านทางพันธะสัญญาจิตวิญญาณ

"เธอออกมาได้แต่ห้ามให้ใครเห็น เพราะตอนนี้มีคนอื่นอยู่ใกล้ๆ "

ราสบอกผ่านจิตสำนึกไป

"ไม่มีใครมองเห็นดาวน้อยได้หรอกเจ้าค่ะยกเว้นนายท่าน" ดาวน้อยตอบ

"โอเค " ราสอนุญาต แล้วดวงไฟดวงเล็กๆเป็นรูปร่างคล้ายปลาดาว ก็ปรากฏขึ้นที่ด้านข้างของราส

"นั้นมัน เศษเสี้ยวชิ้นส่วนของดาวต้นกำเนิดดาราจักร มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

น้ำเสียงจิตวิญญาณดาวมิติที่คุยส่งผ่านทางจิตสำนึก ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

"มันคืออะไรอย่างนั้นหรือดาวน้อย"

ราสสงสัยในคำพูดของดาวมิติเป็นอย่างมาก

"มันคือจำนวนดาวดวงแรกๆที่กำเนิดขึ้นในช่วงต้นของจักวาลพวกมันเคยเป็นดวงดาวที่อยู่อาศัยของพวกเทพ เมื่อเวลาผ่านไปนับหลายๆล้านปีหมดสิ้นอายุขัยของดวงดาว พวกเทพก็จะย้ายไปดาวดวงใหม่ แต่ดาวต้นกำเนิดพวกนี้ก็จะมีพลังและจิตวิญญาณของพวกมันเอง หลังจากกระจัดกระจายแยกออกเป็นเศษเสี้ยวของดวงดาว พวกมันนับว่าเป็นของวิเศษอย่างหนึ่งที่ไว้ใช้สำหรับฝึกฝน เศษเสี้ยวดวงดาวพวกนี้จะมีพลังแตกต่างกันออกไปและพวกมันก็ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างแต่ไม่มากนัก นายท่านรีบไปสัมผัสมันเพื่อดูดซับพลังงานเถอะเจ้าค่ะ ก่อนที่มันจะหนีไป"

"ยังไม่ได้!! ฉันอยู่ในมิติหนังสือ ต้องรอก่อนไม่งั้นเนื้อเรื่องเปลียนไปฉันได้ติดอยู่ในนี้ตลอดไปแน่ "

"ตอนนี้เราอยู่มิติเชื่อมต่องั้นหรือเจ้าค่ะ "
ดาวน้อยซึ่งอยู่ในพื้นที่เก็บของจะไม่รับรู้ถึงเหตุการณ์ภายนอก ยกเว้นสิ่งที่มีผลกระทบรุนแรงเช่นกรณีนี้เป็นต้น และเธอขบคิดเล็กน้อยว่าเศษเสี้ยวดาวเทพเข้ามาหลบอยู่ในพื้นที่มิติเชื่อมต่อได้อย่างไร

"ใช่! เราต้องรอก่อน ถ้าตามเนื้อเรื่องอีกสักพัก เดี๋ยวพวกเขาก็จะสลบแล้ว"

ราสกล่าวย้ำให้ดาวน้อยรับรู้เนื้อเรื่องอย่างคราวๆ

หลังจากนั้นวัยรุ่นทั้งสามคนก็แตะวัตถุลึกลับหรือเศษเสี่ยวแห่งดาวเทพ
ทั้งสามคนมีอาการผิดปกติทันที เลือดไหลออกจากทางจมูกและล้มลงสลบไป

"ตอนนี้หล่ะ ได้โอกาสแล้ว "

ราสรีบวิ่งเข้าไปกางแขนทั้งสองข้างแตะไปที่เศษเสี้ยวดาวเทพเพื่อดูดซับพลังทันที

"มันเป็นพลังจิตวิญญาณขั้นสูง ของแกนดาวเทพ นายท่านดูดซับให้มากที่สุดเลยเจ้าค่ะ ก่อนที่มันจะหนีไป "

ดาวน้อยรีบบอกกับราสเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงชนิดของพลัง และมันไม่ใช่แค่เศษเสี้ยวชิ้นส่วนของดาวเทพธรรมดาแต่มันเป็นชิ้นส่วนของใจกลางแกนดวงดาวเทพ ซึ่งเศษชิ้นส่วนของแกนกลางจะมีพลังงานที่สะสมมากกว่าเศษชิ้นส่วนเปลือกดาว มากมายหลายสิบเท่า

จิตวิญญาณดาวมิติเอง ก็พุ่งตรงเข้าไปสัมผัสกับเศษชิ้นส่วนของแกนดาวเพื่อดูดซับพลังงานทางจิตวิญญาณด้วยเช่นกัน

ราสเองขณะนี้ร่างกายสั่นอย่างรุนแรงเลือดเริ่มไหลออกมาทางจมูกของเขาเล็กน้อย เขารู้สึกถึงพลังงานที่รุนแรงทะลวงเข้าไปในจิตสำนึกของเขาอย่างมากมายดั่งน้ำป่า ตอนนี้มันอัดแน่นในจิตวิญญาณของเขาจนแทบจะระเบิด เขาแทบจะทนไม่ไหวและกำลังจะปล่อยมือ แต่ดาวน้อยส่งเสียงเรียกเขาทันที

"นายท่านปลดปล่อยพลังกายาศักดิ์สิทธิ์เทวะ สิเจ้าค่ะตอนนี้พลังของกายาเทวะถูกปิดกั้นด้วยสร้อยคอหมื่นมายาอยู่"

ราสรีบทำตามที่ดาวน้อยบอก เขาลืมไปได้อย่างไรว่าตอนนี้ใช้ของวิเศษปกปิดกายาเทวะไว้อยู่ ราสยกเลิกการใช้งานสร้อยคอหมื่นมายาทันที ร่างกายเขาเปล่งออร่าสีทอง ผมดำยาวถึงกลางหลังใบหน้าและท่วงท่าดุจดั่งเทพอมตะ
เขาเริ่มดูดซับพลังงานสีทองได้มากขึ้นทันที หากเปรียบเทียบพื้นที่เก็บพลังงานจิตวิญญาณจากเดิมเหมือนบ่อน้ำธรรมดา ตอนนี้มันขยายใหญ่จนกลายเป็นดั่งทะเลสาปและยังคงเพิ่มขึ้นอีกอย่างต่อเนื่อง


เศษชิ้นส่วนแกนดาวค่อยๆหม่นแสงลง
ตอนนี้มันเริ่มขยับเคลื่อนที่หดตัวลงแล้ว แกนใจกลางของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดทันที และมีเสียงคลื่นความถี่สูงส่งออกมาเสียงดังไปทั่วบริเวณ

"นายท่านปล่อยมือเจ้าค่ะ และรีบหลบกันไปให้ไกลกันเถอะ
มันกำลังย้ายที่หนีด้วยการสร้าง
หลุมดำ เทเรพอร์ตชั่น ซึ่งจะสร้างพื้นที่แรงดึงดูดมหาศาล หากเราหลุดติดเข้าไปด้วย นายท่านในตอนนี้จะตายในทันทีเลยนะเจ้าคะ"

ดาวน้อยรีบแจ้งเตือนราสในทันที พื้นที่รอบด้านเริ่มเกิดแรงกดดันอันหนักหน่วง และเริ่มมีลูกบอลสีดำเกิดขึ้นหลายสิบลูกหมุนวนรอบๆพื้นที่ทันที ราสและดาวน้อยรีบถอยออกมาจากพื้นที่ตรงนั้นทันที แต่ขณะที่ถอยเขาชำเลืองมองเห็นเด็กวัยรุ่นทั้งสามคนกำลังโดนดูดเข้าไปในเขตหลุมดำ

"แย่แล้ว!!...หากสามคนนี้ตายฉันก็จบสิ้นเหมือนกัน!!"



……….

จบบท










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น