DEMON GOD OF DIMENSION จอมเทพอสูรจ้าวมิติ

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11 จูบ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    21 ส.ค. 63

ตอนที่ 11 จูบ!


...เด็กหนุ่มที่เหลือทั้ง 5 คนยืนเงียบด้วยความงุนงง

"นี่!!...นี่..แกฆ่าเขา..แกฆ่าคนอย่างนั้นเหรอ.?"

เด็กหนุ่มในกลุ่มชี้นิ้วไปที่ราสและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดขัด

"ไม่ ไม่เขายังไม่ได้ตายหรอก
เขาแค่สลบไปและปากของเขาอาจจะกินอะไรไม่ได้ไปซัก 4-5 วันเท่านั้นเอง ถึงพวกนายจะเป็นแค่ตัวประกอบในหนังสือ แต่ฉันก็ไม่ฆ่าพวกนายหรอกน่า ถึงแม้ว่าลึกๆแล้ว บางทีฉันก็เคยคิดอยากจะลองฆ่าคนดูเหมือนกัน
แต่คงไม่ใช่ตอนนี้หรอก "

ราส แสยะยิ้มเล็กน้อยทำให้เขาดูน่ากลัวมากขึ้น

"แก..แกกล้าทำแบบนี้กับพวกฉัน แกรู้หรือเปล่าว่าพวกฉันเป็นใคร ถ้าแกไม่อยากมีปัญหา รีบส่งเงินที่แกมีมาทั้งหมดให้เราแล้วพวกเราจะปล่อยแกไป " เด็กหนุ่มหน้าตกกระ รีบยื่นคำขู่

"พวกแกเหรอ...พวกแกก็เป็นแค่เพียงตัวประกอบในหนังสือยังไงล่ะ ในนั้นไม่มีแม้จะกล่าวถึงพวกแกแม้แต่น้อย ถ้าฉันไม่เข้ามาในมิตินี้ พวกแกแม้แต่ เสนอหน้าออกมายังไม่มีสิทธิ์เลย"

"ไอ้บัดซบ!...นี่แกพูดเพี้ยนๆอะไรของแกว่ะ คุยกับแกดีๆมันไม่รู้เรื่อง สงสัยต้องให้เจ็บตัวซะก่อนละมั้ง พวกเราเข้าไปรุมมันพร้อมกัน "

กลุ่มชายหนุ่มที่เหลืออีก 5 คนวิ่งกรูกันเข้าไป หวังจะจับและรุมซ้อมเขา

ราสยืนยิ้มและส่ายหัวเล็กน้อย กลุ่มเด็กหนุ่มพวกนี้นั้นไม่มีพื้นฐานการต่อสู้แม้แต่น้อย แต่ละคนวิ่งตรงเข้ามาจนแทบจะชนกันเองล้มลงอยู่แล้ว

เขายันเท้าซ้ายถีบเข้าที่ท้องของเด็กหนุ่มผมดำคนแรกที่วิ่งมาถึง จนปลิวกระเด็นไปชน เด็กหนุ่มหุ่นอ้วนหน้ามึนๆอีกคนหนึ่งทันที

"ตูมมม!! พลั๊กก!!

ทั้งสองคนปลิวกระเด็นชนกันและนอนกลิ้ง ดิ้นกันไปมาอย่างเจ็บปวด

ต่อจากนั้น ราส ยกเท้าขวาเตะไปยังต้นขาของเด็กหนุ่มอีกคนทางซ้ายมือ เขาทรุดตัวลงเหมือนรถยางแตก นอนเอามือกุมขาแหกปากร้องไห้ดูแล้วน่าเวทนาเป็นอย่างมาก เด็กหนุ่มผมยาวอีกคนก็โดนเข่าของราสเข้าไปที่ท้องนอน อ้าปากพะงาบๆ อ้วกออกมา น้ำมูกน้ำลายไหลย้อยเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าตัวเองเต็มไปหมด

ตอนนี้เหลือเพียงเด็กหนุ่มรูปร่างผอมที่ใบหน้าตกกระ และดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหัวโจกของกลุ่ม

"แก!!...แกอย่าเข้ามานะโว้ย.. ถ้าแกยังเข้ามาอีกฉันจะแทงแกจริงๆด้วยนะ...ฉันแทงแกจริงๆนะโว้ย!!.."

เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังและชักมีดออกมาขู่เขา

ราส ชี้มือและพูดกับเขาน้ำเสียงเรียบๆ

"นายจะแทงฉันได้ยังไง นายหันปลายมีดไปผิดทางแล้ว "

เด็กหนุ่มใบหน้าตกกระ ตกใจรีบก้มมองมีดในมือทันที แต่มีดในมือของเขาก็หันปลายตามปกติ เมื่อเขากำลังเงยหน้าขึ้นสบถด่า ราสก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับกำข้อมือข้างที่ถือมีดของเขาไว้แล้ว

"กร๊อบบ!!"

ราส หักข้อมือของเขาทันทีจนมีดหล่นลงพื้น และยืนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่น่ากลัว การที่เขาเห็นมีดนั้นทำให้เขาค่อนข้างที่จะหงุดหงิด เพราะทำให้เขานึกถึงนักฆ่าคนนั้นขึ้นมา
แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือผู้ที่จ้างให้มาฆ่าเขา

" คนตระกูลถัง!!..ถัง มู่จง!!.."

ราส แผ่กลิ่นอายสังหารและเจตนาฆ่าที่รุนแรงออกมาทันที

"ไม่!.ไม่ฉันชื่อ ริค ฉันไม่ใช่ ถังลูกอม อะไรนั้น..ได้โปรดเถอะพี่ใหญ่ปล่อยฉันไปเถอะแขนฉันหักแล้ว..ฮือๆ..ปล่อยฉันเถอะขอร้องละ"

เด็กหนุ่มใบหน้าตกกระ ร้องไห้เสียงดังขณะอ้อนวอนขอความเมตตาจาก ราส

ราสคืนสติและสูดหายใจลึกๆ พร้อมกับจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มหน้าตกกระและพูดขึ้น

"หากต่อไปพวกแกยังทำตัวแบบนี้ และเที่ยวไปรังแกคนอื่นต่อไปอีก ฉันจะตามล่าพวกแกทุกคน จำไว้ให้ดี "

พูดจบเขาปล่อยมือซ้ายข้างที่หักแขนของเด็กหนุ่ม พร้อมกับสะบัดหลังมือขวาไปที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มร่างผอมเบาๆ

"พล๊อกกก!"

"พร๊วดดด!

ใบหน้าของเด็กหนุ่มร่างผอมหงายสะบัดตามแรงมือ เลือดกำเดาพุ่งทะลักออกมาเป็นสาย เขานอนดิ้นร้องโอดครวญ อย่างน่าเวทนา

ราส เหล่มองดูพวกเขาอีกเล็กน้อยก่อนที่จะเดิน ออกไปจากที่นั้น

…..

"ริค! ริค! นายเป็นอะไรมากไหม!..
พูดตอบฉันหน่อย ลุกไหวไหม ริค"

เด็กหนุ่มหุ่นอ้วนหน้ามึนรีบคลานมาหาเพื่อนของเขา ตัวเขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากแค่โดนเด็กหนุ่มผมดำกระเด็นมาชนและจุกแค่เล็กน้อย

"อ๊าา!..โอ้ยย!!..ฉะ..ฉันยังพอไหวแต่ข้อมือฉันหักและจมูกแตก แต่...ขอบใจมากนะแดนนี่ "

"ริค!..นายไม่เป็นอะไรมาก..และยังพูดได้ก็ดีแล้ว...เรา!..เรา!ไม่มีชื่อในหนังสือยังงั้นเหรอ..ริค?..แล้วหนังสืออะไรล่ะที่หมอนั้นพูด..อ่ะ"

"ไอ้!!..." เด็กหนุ่มใบหน้าตกกระ ล้มตัวนอนลงไปอีกครั้ง น้ำตาไหลลงจากหางตาเขาเบาๆ เขาไม่มีแรงจะพูดอีกต่อไป

…….

...เสียงสัญญาณดัง แจ้งหมดเวลาเรียนคาบสุดท้ายของวันนี้ ขณะนี้เวลา 16.00 น. ราส เดินลงมาจากห้องหนังสือของโรงเรียน เขาเก็บหนังสือใส่ไว้ในพื้นที่เก็บของได้เพียงไม่กี่เล่ม เพราะหนังสือส่วนมากของที่นี่เป็นหนังสือเรียนซะส่วนใหญ่ หนังสือวรรณกรรม หรือหนังสือตำนานปรัมปราไม่มีเลย ราสจึงหยิบติดมือมาเพียงหนังสือประวัติศาสตร์ ชนชาติอเมริกัน ซึ่งมันก็แทบจะไม่มีประโยชน์กับเขาเลย เพราะมันไม่มีอะไรให้เข้าไปฝึกในโลกมิติหนังสือพวกนั้น

เด็กวัยรุ่นเกือบจะทุกคนวันนี้คึกคักกันเป็นพิเศษ เพราะค่ำวันนี้จะมีงานปาร์ตี้

ราสเดินไปทักทายกลุ่มของ เรเชล และนัดเวลากันให้แน่นอนอีกทีหนึ่ง
หลังจากนั้นพวกเขาจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน

ส่วนราสนั้นเลี่ยงตัวหลบออกมาหามุมปลอดคน ใช้สร้อยคอหมื่นมายา เปลี่ยนไปเป็นชายวัยกลางคน และเดินไปที่บาร์เพื่อรอเวลา เขาหาโต๊ะเงียบๆในมุมหนึ่งสั่งเบียร์มาสองพาย พร้อมกับของทานเล่นอีกเล็กน้อย

ปกติเขาและเพื่อนๆในโรงเรียนก็มีแอบดื่มเบียร์และเที่ยวผับกันบ้างเล็กน้อยอยู่เหมือนกันเพราะเพื่อนของเขาในโรงเรียนนานาชาติค่อนข้างมีนิสัยไปทางแบบชาวอเมริกัน กันอยู่แล้ว มันจึงไม่แปลกใหม่อะไรสำหรับราสที่จะเข้าบาร์เหล้า แต่ที่เขาต้องเปลี่ยนเป็นชายวัยกลางคนธรรมดาๆ เพราะเขาไม่อยากให้เป็นที่สนใจของคนอื่นๆเท่านั้นเอง

เขากำลังคิดว่าหลังจากนี้เขาควรเชื่อมต่อมิติกับหนังสือเล่มไหนต่อไปดี
เขาคิดว่าหนังสือวรรณกรรมจีนเกี่ยวกับกำลังภายในและวิชายุทธ์นั้นมีเยอะอย่างมากและมันควรเป็นประโยชน์กับเขา
ฉะนั้นเขาควรเตรียมตัวไว้บ้าง
เขาจึงเริ่มศึกษาภาษาจีนกลางและจีนโบราณจากอินเทอร์เน็ตผ่านมือถือที่เขาซื้อเอาไว้จากซุปเปอร์มาร์เก็ต ฆ่าเวลาระหว่างที่รอเวลานัดหมาย

……

...ราสยืนรอที่หน้าประตูทางเข้าของโรงเรียนได้ไม่นาน
ก็มีรถ ford mustang ปี 2015 สีแดงขับมาจอดใกล้ที่เขายืนอยู่ เรเชล โบกมือให้เขาและเรียกเขาขึ้นรถ ราสขึ้นไปนั่งเบาะฝั่งตรงข้ามคนขับและกล่าวทักทาย เรเชล

"สวัสดี เรเชล วันนี้คุณสวยมากเลย "

เรเชลยิ้มรับและชมเขากลับเช่นกัน

"นายก็ดูดีมากเลย ราส ชุดนี้ดูเทห์จริงๆ " เธอหันมามองเขาตาเป็นประกายเล็กน้อย แล้วจึงพูดต่ออีกว่า

"ทุกคนน่าจะไปกันแล้ว พวกเขาโทรบอกให้ฉันมารับนาย คิดดูสิพวกนั้นขี้โกงจริงๆเลย " เรเชลทำท่าทางโมโหเล็กน้อย

"ผมขอโทษด้วยนะที่ทำให้คุณต้องลำบากมารับ"
ราสแสดงสีหน้าสำนึกผิด

"โอ้ว!..ไม่เลยฉันเต็มใจมารับนายอยู่แล้ว ฉันเพียงโมโหพวกเขาที่ปล่อยให้ฉันรอและพึ่งโทรมาบอก ฉันกลัวนายจะรอนาน...ก็เลยโมโหพวกเขา"

เธอพูดและทำหน้าเขิลอายเล็กน้อย
จะอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิง

ทั้งคู่คุยกันเรื่อยเปื่อยขณะที่ขับรถไปยังสถานที่จัดงานปาร์ตี้ เรเชล สอบถามเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของราส ค่อนข้างมากเช่น พ่อแม่ทำงานอะไร เคยเรียนที่ไหน ทำไมถึงย้ายโรงเรียน
เป็นต้น และราสก็เล่าให้เธอฟังทั้งหมด และแน่นอนทุกเรื่องเป็นเรื่องโกหก ที่ราสนั้นแต่งขึ้นมาและเตรียมไว้สำหรับสถานการณ์แบบนี้โดยเฉพาะ เรเชล อึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามเขาเสียงเบา

"แล้ว...แล้วนายมีแฟนรึเปล่า…"

ราสก้มหน้าลงเล็กน้อย ทำท่าตีหน้าเศร้า แล้วพูดว่า

"ผมเคยคุยกับเด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกันคนหนึ่ง แต่ไม่ได้คบเป็นแฟนกันหรอกครับ เพราะครอบครัวผมต้องเดินทางบ่อยผมรู้ตัวดีเลยไม่ค่อยกล้าจีบใครและคบใครเป็นแฟน ผมกลัวทำให้คนที่คบกันกับผมนั้นเสียใจ ผมคง...คงต้องอยู่ไปแบบนี้จนเรียนจบแหละครับ"

ราสหน้าซึมลง และหันมองออกไปทางด้านนอกหน้าต่างรถอย่างเหม่อลอย

"ร...ราส!!..."

เรเชลหน้าสลดลงเล็กน้อยเธอรู้สึกเสียใจที่ถามเขา และเธอตีไฟเลี้ยวจอดรถแนบข้างทาง และหันหน้ามาดึงเขาเข้ามาจูบทันที

ราสทำท่าตกใจ แต่ก็ยังคงหันมาให้ความร่วมมือจูบกับเธอด้วยทันที เขารู้สึกถึงลิ้นเล็กๆที่ยื่นออกมาแบบกล้าๆกลัวๆ ราสยิ้มในใจเล็กน้อยและยื่นลิ้นของเขาตวัดพันลิ้นของเธอไปมา เรเชลร่างเกร็งแข็งเล็กน้อย แต่ครู่ต่อมาเธอก็แลกจูบกับเขาอย่างดูดดื่มและเริ่มส่งเสียงครางออกมาเบาๆ มือของราส เริ่มอยู่ไม่สุข มือเขาค่อยๆคลึงไปที่หน้าอกของ เรเชลทันที เขารู้สึกได้ว่า หน้าอกของเรเชลมันใหญ่และเต็มมืออย่างมาก เรเชลบิดตัวไปมาเล็กน้อย เสียงหอบใจของเธอถี่ขึ้น
แต่ราส ค่อยๆถอนจูบออกจากเธอเบาๆ แล้วกล่าวว่า

"เรเชล ผมชอบคุณนะ และนี่ก็เป็นจูบแรกของผม "

เรเชลมองหน้าเขาอย่างอายๆแล้วพูดกับเขาเสียงค่อนข้างเบาไม่เหมือนน้ำเสียงในเวลาปกติของเธอ

"คนโกหก จูบได้แบบนี้ ยังบอกเป็นจูบแรกอีก...ฉันสิต้องเป็นฝ่ายบอกว่า...นั้นเป็นจูบแรกของฉัน"

ราสยิ้มและเอื้อมมือไปจับและบีบที่ฝ่ามือของเรเชล เบาๆและพูดว่า

"จริงๆนะ เรเชล ผมแค่เคยดูหนังเกี่ยวกับ...เกี่ยวกับ...เรื่องพวกนี้และศึกษามาบ้าง เดี๋ยวผมจะพาคุณไปดูนะถ้าคุณไม่เชื่อ ผมมีเก็บไว้หลายเรื่องเชียวหล่ะ"

"ว๊ายยย!..ราส!!"
เรเชล เธอยกมือทุบไปที่หน้าอกเขาเบาๆ แต่มืออีกข้างยังคงสอดนิ้วและบีบมือเขากลับอยู่เช่นกัน เธอก้มหน้าลงอีกเล็กน้อยและพูดเบาๆอีกว่า

"ฉัน..ก็ชอบนาย!.. แต่ตอนนี้เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะพลาดงานปาร์ตี้ "

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ขณะที่ขับรถตรงไปยังงานปาร์ตี้ บรรยากาศในรถระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยน้ำตาล ตลอดทาง

…….

เรเชล จอดรถที่ด้านนอก เด็กวัยรุ่นมากมายเดินกันให้วุ่นวายไปหมด เมื่อทั้งสองคนลงจากรถ กลุ่มของ รีน่า โบกมือเรียก เรเชล มาแต่ไกล

"เฮ้..เรเชล ทางนี้"

กลุ่มเด็กผู้หญิงกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาหาเรเชล ทุกคนหันมาทักทายและยิ้มให้กับ ราส และพวกเธอก็ดึงมือเรเชล
ออกไป กลุ่มของ จอห์นและเควินก็เดินเข้ามาหาราส และกำลังนำเขาเข้าไปในงานปาร์ตี้ แต่ในขณะนั้น เรเชล วิ่งกลับมาที่ราสและพูดขึ้นว่า

"ราส ถ้าหาฉันไม่เจอโทรมานะ ฉันเข้าไปคุยกับเพื่อนๆก่อน แล้วก็...แล้วก็ นายห้ามไปคุยกับสาวๆคนอื่นด้วยหล่ะ "

เรเชลจูบแก้มเขาเบาๆ แล้ววิ่งกลับไปที่กลุ่มของ รีน่า ทันทีโดยไม่สนใจ จอห์นและเควิน ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่

"ท่านลอร์ด เอลราส ของข้าได้โปรดนำข้าทั้งสองไปเป็นลูกน้องท่านด้วยเถอะ และได้โปรดถ่ายทอดวิชาจีบสาวขั้นเทพแก่พวกข้าด้วย "

จอห์น ทำท่าทางเหมือนนักรบโบราณ
เคารพไปทาง ราส และพวกเขาก็หัวเราะและหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานและเดินเข้างานปาร์ตีไป…


……...

จบบท






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #10 0989653452 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 19:38

    มาๆๆกำลังได้ที่
    #10
    0