DEMON GOD OF DIMENSION จอมเทพอสูรจ้าวมิติ

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 พวกตัวประกอบไร้ชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

ตอนที่ 10 พวกตัวประกอบไร้ชื่อ


….ช่วงพักเที่ยง ราส ก็เดินตรงเข้าไปที่โรงอาหาร ก่อนหน้านั้นเขาปรับเปลี่ยนหน้าตาให้ดูดีและสดใสขึ้นมาอีกเล็กน้อยพร้อมกับปลดปล่อยออร่ากายาเทวะออกมาเพิ่มเสน่ห์อีกนิดหน่อยเพื่อให้สามารถเข้ากับทุกคนได้ง่ายขึ้นและแผนของเขาก็จะง่ายขึ้นตามไปด้วย

เมื่อเขาเข้าไปในโรงอาหาร เขาสังเกตุเห็น เรเชล และกลุ่มเด็กวัยรุ่นประมาณ 8-9 คนยืนจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ ราสจึงเดินเข้าไปทักทายพวกเขา

"สวัสดี ครับทุกคน "

ราส ส่งยิ้มให้พร้อมโค้งหัวลงเล็กน้อยและกล่าว สวัสดี กลุ่มวัยรุ่นนั้น

"เอ่อ!..สวัสดี "

กลุ่มวัยรุ่นทุกคนมึนงงเล็กน้อย พลางกล่าวรับสวัสดีกับราสอย่างมีมารยาทเช่นกัน เนื่องจากเด็กหนุ่มตรงหน้าพวกเขาดูดีและมีมารยาทเป็นอย่างมาก

ลักษณะและท่าทางของเขาคล้ายกับลูกหลานในตระกูลอัศวินโบราณหรือพวกกลุ่มลูกผู้ดีเป็นอย่างมาก
ทำให้ดูสง่างามและมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก เรเชล ก็ตกตะลึงเล็กน้อยเช่นกัน

"เขาดูดีขนาดนี้เลยเหรอเมื่อเช้ายัง...หรือตาฉัน!.."

ครั้งนี้ ราเชล พิจารณาดูเขาอีกครั้งอย่างละเอียด แล้วจึงแนะนำราสกับกลุ่มเพื่อนๆของเธอ

" ทุกคนนี่คือ เอลราส เขาพึ่งย้ายมาใหม่เขาอยากจะมาช่วยพวกเราเป็นฐานเสียงให้กับ สตีฟ เขาเคยทำงานด้านนี้มาก่อนและยังเคยเป็นกรรมการสภานักเรียนนักศึกษาอีกด้วย "

ราเชลแนะนำ ราส ให้รู้จักกับทุกคนหนึ่งในนั้นก็มี รีน่า ที่เขาเจอกันในเช้าวันก่อนรวมอยู่ด้วย

เมื่อพอรู้จักทุกคนแล้วราส ก็ยิ้มให้ทุกคนพร้อมกล่าวขึ้นว่า

"ในโอกาสที่ดีนี้ ที่ทำให้ผมได้รู้จักกับทุกคนผมขอโอกาสเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารกลางวันทุกคนในทีม และทุกๆคนในโรงอาหารแห่งนี้เลยละกันนะครับ "

ราสยิ้มพร้อมโค้งคำนับให้กับทุกคนในโรงอาหาร

"โอ้ว!!...เยี่ยมเลยเพื่อน วันนี้ฉันกำลังหิวมากๆอยู่พอดี"
เด็กหนุ่มหุ่นอ้วนผมแดงคนหนึ่งตะโกน ออกมาจากกลางโรงอาหาร

"ฉันก็เห็นแกบ่นหิวทั้งวัน อยู่แล้วนี่ไอ้อ้วน โอเว่น "
เด็กหนุ่มใส่แว่นข้างๆเขาพูดสวนขึ้นมา

"ว้าววว!..มีหนุ่มหล่อใจดีเลี้ยงอาหารพวกเราด้วยแหล่ะ "

"หน้าไม่คุ้นเลยละเธอ สงสัยย้ายมาใหม่ ดูหล่อมากเลยหล่ะ ไม่รู้มีแฟนหรือยัง"

เสียงพูดคุยและซุบซิบดังไปทั่วทั้งโรงอาหารแต่ผลตอบรับค่อนข้างดีเป็นอย่างมาก
เด็กหนุ่มและเด็กสาวหลายๆคนยิ้มและยกนิ้วท่ากดไลค์ให้กับราส

….ระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน กลุ่มของเรเชลเริ่มคุ้นเคยกันกับ
ราสมากขึ้นพวกเขาพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ราส แอบสังเกตพวกเขาเล็กน้อย

พฤติกรรมของวัยรุ่นพวกนี้ก็เหมือนกับพวกเพื่อนๆที่โรงเรียนมัธยมนานาชาติในโลกปกติของเขา ไม่แตกต่างกันมากนัก เขานึกสงสัยเล็กน้อยว่าคนพวกนี้รู้หรือไม่ว่าพวกเขาอาศัยอยู่ในโลกมิติแห่งหนังสือ มันเป็นโลกสมมุติเวลาต่างๆในโลกแห่งนี้ถูกควบคุมโดย ราส

ถ้าพวกเขารู้ความจริงมันจะเป็นอย่างไร แต่ราสก็ตัดปัญหาเล็กน้อยนี่ออกไปเพราะมันไม่เกี่ยวกับตัวเขา คนพวกนี้ก็มีความสุขดีอยู่ในโลกของพวกเขา ซึ่งราสไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งและวุ่นวายด้วย

"เฮ้..นี่ราสนายจะไปร่วมปาร์ตี้ในคืนนี้กับพวกเราด้วยหรือเปล่าล่ะ"

จอห์น เด็กหนุ่มในกลุ่มของพวกเขาพูดขึ้นมา

"ปาร์ตี้คืนนี้งั้นเหรอ! ฉันก็พอได้ยินมาบ้างเหมือนกัน แต่ฉันไม่รู้ว่ามันจัดขึ้นที่ไหน และตัวฉันพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองนี้ต่อให้ฉันอยากไปด้วย ฉันก็ไปไม่ถูกหรอก ฉันยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับเส้นทางมากซักเท่าไหร่ "

ราส ตีสีหน้าน่าสงสารขณะที่เขาพูด

"เฮ้!!..มันจะยากอะไรเราเป็นเพื่อนกัน
นายก็ไปกับพวกเราสิ กลุ่มของพวกเราก็เอารถกันไปหลายคันอยู่ เดี๋ยวพวกเราจะไปรับนายเอง ไปด้วยกันต้องสนุกแน่ๆ "

คนในกลุ่มพูดขึ้นมาและชวนราสไปอย่างจริงจัง ทุกคนในกลุ่มรู้สึกถูกชะตากับราสกันเป็นอย่างมาก เพราะเขายิ้มง่ายและอัธยาศัยดี

"ฉันเองก็อยากไป แต่ฉันเกรงใจพวกนายจริงๆ ไม่รู้ว่าจะรบกวนพวกนายมากเกินไปหรือเปล่า ?"

ราส ยังคงเล่นต่อ เขายิ้มอย่างซึมๆ ทำให้มองดูแล้วน่าสงสารเป็นอย่างมาก

"นายไปได้ไม่รบกวนใครแน่นอน ลองใครมาว่านายดูสิ ฉันจะจัดการให้เอง"

เรเชล ทนเห็นสายตาและท่าทางซึมๆของราสไม่ไหว รีบพูดออกมาและปกป้องเขาเต็มที่

"ว้าวว!!..แม่เสือสาวของเรากำลังปกป้องชายหนุ่ม เป็นภาพที่หาดูไม่ได้อีกแล้วนะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจกับนายดีนะ ราส ที่ไปเข้าตาแม่สาวพันธุ์ดุคนนี้เข้าหน่ะ..ฮ่าๆ"

จอห์นและเควิน สองคู่หูส่งเสียงพูดแซวไปที่ เรเชล และพร้อมกันนั้นทุกคนในกลุ่มก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

"นี่!!...พวกนายอยากเจ็บตัวมากนักใช่ไหม"

เรเชลหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยและทำท่าดุทุกคนในกลุ่มทันที แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อที่ว่าเธอสนใจในตัว ราส เธอยังหันมามองที่เขาอีกเล็กน้อย

ราส เองก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้เช่นกัน แต่ด้วยความที่เขาเองก็เรียนในโรงเรียนนานาชาติมา เขาเข้าใจนิสัยใจคอเด็กวัยรุ่นชาวตะวันตกเป็นอย่างดี

พวกเขาเป็นคนที่กล้ารักและกล้าเกลียด วัฒนธรรมของพวกเขาการมีความรักในหมู่ของวัยรุ่นเป็นเรื่องที่ธรรมดาเป็นอย่างมาก และไม่มีข้อห้ามอะไรมากนักเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

"ขอบคุณนะ เรเชล " ราสส่งยิ้มบางๆให้กับเธอพร้อมกล่าวขอบคุณ

ทุกคนพูดคุยกันอยู่อีกครู่ใหญ่และนัดเวลากันในตอนเย็น ซึ่งราสเองก็ตกลงมาร่วมกลุ่มกันที่หน้าโรงเรียนและรอไปพร้อมกันกับพวกเขา ซึ่งมันก็ตรงตามแผนของเขาทุกอย่าง

ราส ลุกขึ้นเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ ซึ่งรวมๆแล้วเป็นเงินเกือบๆ 1,000 ดอลลาร์

เด็กวัยรุ่นที่ร่วมทานอาหารกลางวันในมื้อที่ราสเลี้ยงนี้มีประมาณ 200 คนเฉลี่ยค่าอาหารต่อหัวประมาณคนล่ะ 4-5 ดอลลาร์

ซึ่ง ราส เองก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาค่อนข้างจะอารมณ์ดีซะด้วยซ้ำ ที่แผนการของเขาสำเร็จอย่างสวยงาม และแน่นอนงานปาร์ตี้คืนนี้ เขาก็สามารถวางตัวตามสบายได้เช่นกันเพราะอย่างน้อยเด็กวัยรุ่น ประมาณ 200 คนก็รู้จักเขา

ขณะที่ราสควักเงินจ่ายออกมาอย่างง่ายดายนั้น ทุกคนที่ยังไม่ได้ออกจากโรงอาหารไป ก็สามารถเดาได้ทันทีว่าอย่างน้อย ราส ต้องเป็นลูกคนรวยมากอย่างแน่นอน

เพราะเขาสามารถใช้จ่ายเงิน 1,000 ดอลลาร์ ได้อย่างสบายๆ

และเหตุการณ์นี้ก็อยู่ในสายตาของกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมของโรงอาหารประมาณ 5-6 คน

"เอบบ์ นายว่าไอ้เด็กนั่นพกเงินไว้ซักเท่าไรกันแน่วะ "

เด็กหนุ่มร่างผอมใบหน้าตกกระ ถามชายหนุ่มผิวสีหุ่นล่ำข้างๆเขา

"ฉันก็ไม่รู้วะ แต่ที่แน่ๆมันจ่าย 1,000 ดอลลาร์แบบไม่สะเทือนเลย ถ้าฉันเดาอย่างน้อยมันต้องพกเงินติดตัวไม่ต่ำกว่า 2,000 ดอลลาร์อย่างแน่นอนเลยเชียวล่ะ"

" 2,000 ดอลลาร์!! นั้นมันเกือบจะเท่าเงินเดือนของพ่อฉันเลยนะโว้ย!?"

เสียงของคนในกลุ่มโพล่งออกมา

"งั้นพวกเรา...คิดว่าไงล่ะ"

กลุ่มของเด็กหนุ่มมองหน้ากันและนัยน์ตาสื่อความหมายชัดเจน

"แน่นอน! ในเมื่อมันรวยนักเราก็ต้องช่วยมันใช้เงินบ้างนะซิวะ ไม่งั้นเดี๋ยวเงินของมันจะบูดเอาได้ ดูมันสิตัวมันยังรีบเอาเงินออกมาเลี้ยงอาหารคนอื่นเลย ถ้าเราช่วยมันรับรองมันต้องขอบใจเราอย่างสุดซึ้งแน่นอน"

เด็กหนุ่มร่างผอมใบหน้าตกกระ พูดขึ้นมาเหมือนคนจิตใจดี

"ริค!!...เอ่อ...เงินมันบูดได้จริงๆเหรอ?
งั้นเงินที่ฉันหยอดกระปุกหมูไว้ทีละน้อยปานนี้คง!!?...."

เด็กหนุ่มอ้วนท่าทางมึนๆหันมาถามเด็กหนุ่มร่างผอมใบหน้าตกกระอย่างจริงจัง

"เชี่ยย!!..ไอ้อ้วนแดนนี่..แกนี่มัน?..."

"เออ!...มันจะบูดแกรีบๆเอาเงินพวกนั้นออกมาแล้วพาพวกฉันไปเลี้ยงซะ"

เด็กหนุ่มร่างผอมใบหน้าตกกระตอบอย่างหงุดหงิด

"แต่..แต่ว่า..ฉันเก็บเงินได้แค่ 1 ดอลลาร์ กับอีก 50 เซนต์เองและมันตั้ง 2 เดือนมาแล้วปานนี้พวกมันคงจะบูดกันหมดแล้วล่ะ!"

"......"


….หลังจากแยกย้ายกันไปเพื่อเตรียมเข้าเรียนตอนบ่าย ราสแยกตัวออกมา
ทันที เขาต้องการที่จะเข้าไปดูห้องหนังสือของโรงเรียนว่ามีหนังสืออะไรที่น่าสนใจอยู่บ้างเขาตั้งใจจะขอยืมแบบไม่เอามาคืนซักหลายๆเล่ม

แต่ประสาทรับรู้สัญชาตญาณของเขารวดเร็วและขอบเขตกว้างกว่าเดิมมากเขาจึงรู้ตั้งแต่อยู่ในโรงอาหารแล้วว่ามีคนเพ่งเล็งเขาอยู่และแอบตามเขามา


เขาจึงเดินออมไปที่ด้านหลังโรงยิมเก่าเขาเห็นว่ามันค่อนข้างเงียบและไม่มีคน เขาจึงหยุดเดิน และบ่นพึมพำเบาๆ
"ตรงนี้ได้ไหมเนี่ย...น่าจะได้อยู่นะ"

"เฮ้..เพื่อนบ่นอะไรอยู่คนเดียววะ..มีอะไรให้พวกฉันช่วยไหม?...เช่นเงินในกระเป๋านายอะไรทำนองนั้นหน่ะ"

เด็กหนุ่มร่างผอมใบหน้าตกกระ พูดพร้อมกับมอง ราส เหมือนหมาป่ามองเหยื่อ

"พวก!...พวกนาย!!.."

ราส หันหลังกับมามองพวกเขาและทำท่าทางตกใจ

ชายหนุ่มผิวสีหุ่นล่ำเดินเข้าไปหาเขาใกล้ๆแล้วพูดขึ้นทันที

"ฉันว่านายรีบเอาเงิ…!!?.."

"หมับบ!! ตูมมม!!

ราส ยื่นมือจับบีบไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มผิวสีด้วยมือข้างเดียวยกขึ้นแล้วกระแทกลงกับพื้นเสียงดังสนั่น

ชายหนุ่มผิวสีนอนสลบแน่นิ่งทันทีเลือดค่อยๆไหลออกมาจากใบหน้าของเขาเต็มหน้าไปหมด

"ฉันยังพูดไม่จบ!! ฉันกำลังจะบอกว่าฉันตกใจนิดหน่อย และกำลังจะพูดอีกว่า พวกนายมันพวกตัวประกอบไร้ชื่อในหนังสือทำไมถึงได้บทพูดเยอะอย่างนี้กันล่ะ…."



จบบท
………...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #9 0989653452 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 19:25

    สนุกมาก
    #9
    0