(นิยายแปล)Invincible Divine Dragon’s Cultivation System ระบบฝึกฝนมังกรอมตะ

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 31 ระดับที่ 3 และหลี่ ซ่ง ผู้สิ้นหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    18 พ.ย. 63


ตอนที่ 31 ระดับที่ 3 และหลี่ ซ่ง ผู้สิ้นหวัง


"ปลางั้นเหรอ?พวกมันเปลี่ยนเป็นพลังงานมังกรของฉันหมดแล้วพวกนายคงไม่เคยคาดคิดว่าจะจ่ายราคาแพงขนาดนี้เพื่อแย่งขนมปังของฉันล่ะซิ"

หวังเสียนฟังการสนทนาของพวกเขาจากในทะเล เขามีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา
เขามองไปรอบ ๆ ปัจจุบันเหลือฝูงปลาเพียงฝูงเดียวของปลาทั้งหมดของฟาร์มปลาและยังถูกควบคุมโดยเขา

หวังเสียนอ้าปากกว้าง เขาสะบัดหางเล็กน้อยแล้วพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนลูกศร
เขากินปลาไม่กี่ร้อยตัวอย่างง่าย ๆ เมื่อเขาพุ่งผ่านไป

"พลังงานมังกรมีจำนวนถึง 10,000 คะแนนแล้ว พัฒนาเป็นมังกรระดับขั้นที่ 3 "


ในเวลาเดียวกันหวังเสียนรู้สึกได้ถึงพลังมังกรศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่กำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างมากมายมหาศาล
เกล็ดมังกรบนร่างกายของเขาดูแข็งแกร่งและหนาขึ้นสาดแสงสีทองสะท้อนแพรวพราวไปทั่วทั้งตัว
(อยากพิมพ์ วิบวับวิบวับ กลัวโดนด่า)

เมื่อมองไปอีกทีเกล็ดก็สะท้อนแสงวิบวับวิบวับ (เฮ้...ได้แล้ว จะลงแดง)

กงเล็บมังกรของเขามีความคมมันวาวราวโลหะแข็งแรงและแข็งแกร่งขึ้น อุ้งเท้าทั้งสี่ข้างมีพลังทำลายล้างที่น่ากลัว
ร่างกายของเขามีน้ำหนักและลำตัวที่หนามากยิ่งขึ้น เคราและหนวดมังกรทั้งสองข้างมีความยาวและสมบูรณ์แบบมากขึ้น

ชื่อ: หวังเสียน
เผ่าพันธ์: มนุษย์ (สามารถแปลงเป็นมังกรได้)
ระดับ: 3
พลังงานมังกร: 1/100,000
ความสามารถพิเศษ: -ปกครองสัตว์น้ำ (สัตว์น้ำทุกชนิดที่ต่ำกว่าระดับความสามารถของคุณ)
-กลืนกินสิ่งมีชีวิต (เพื่อสกัดเปลี่ยนเป็นพลังงานมังกร)
ระบบการฝึกฝน(เพาะปลูก): เทพเจ้ามังกรศักดิ์สิทธิ์

ในระดับที่สาม ด้วยร่างกายปัจจุบันของฉัน ฉันเดาว่าแม้จะโดนยิงแบบคราวก่อนกระสุนจะไม่ระคายผิวฉันแน่นอน แต่จากการวิเคราะห์ของฉันร่างมนุษย์ของฉันอ่อนแอกว่าร่างมังกรอย่างแน่นอน

หวังเสียนคิดกับตัวเอง
เมื่อคืนนี้เขาทดลองและพยายามที่จะกระแทกร่างมังกรของเขาเข้ากับก้อนหินที่แข็งและแหลมคมแต่ร่างมังกรของเขาก็ไม่มีแม้กระทั้งร่องรอยใดๆทิ้งไว้เลย

ร่างมนุษย์ของเขาอ่อนแอกว่าร่างมังกรของเขาประมาณสองเท่า
ร่างกายทางกายภาพของหวังเสียนในปัจจุบันอาจทนทานต่อกระสุนปืนพกหรือแม้แต่ปืนบางกระบอกที่มีพลังมากกว่า

"ยังเหลือปลาอีกสองถึงสามพันตัวสุดท้ายฉันก็จะกินพวกมันทั้งหมดและจะไม่เหลืออะไรไว้เลย"

หวังเสียนเคลื่อนไหวร่างกายด้วยความเร็วสูงมาก ภายในห้านาทีปลาที่เหลืออยู่ในฟาร์มประมงแห่งนี้ก็ถูกกลืนกินจนหมด
ฟาร์มแห่งนี้ทั้งหมดดูโล่งสะอาดเอี่ยมขึ้นมาทันที

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือฟาร์มปลาแห่งนี้ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนไม่เหลือหล๋อแม้กระทั่งเศษซากปลาชิ้นเล็กๆ

บนเรือประมง หลี่ซ่งยืนดูฟาร์มด้วยใบหน้าดำมืด ร่างของเขาสั่นเล็กน้อยและน้ำเสียงของเขาก็สั่นเครือ
"ค้นหาต่อไปทำยังไงก็ได้ให้ได้เจอปลา!"
"ครับเจ้านาย!" คนงานบนเรือเช็ดเหงื่อเย็นๆออกจากหน้าผากของเขา
ตอนนี้พวกเขาเหวี่ยงแหกัน 20 กว่าครั้งแล้วและไม่มีใครจับปลาได้เลย นี่เป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
ปลาจะหายไปจากฟาร์มปลาทั้งหมดได้อย่างไร ฟาร์มประมงแห่งนี้มีปลาอย่างน้อย 300,000 กิโลกรัม?

ซวบ..ตูม!

แหอวนถูกโยนลงทะเลอีกครั้งแล้วสิ่งเดิมๆก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
แหที่สะอาดเอี่ยมและว่างเปล่าถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ
ผู้อำนวยการหลี่เมื่อเห็นฉากเดียวกันเกิดขึ้นซ้ำๆร่างกายของเขาหนักอึ้งเหมือนแบกน้ำหนักไว้นับพันกิโล

"ผู้อำนวยการหลี่คุณไม่ได้บอกว่ามีปลา 300,000 กิโลกรัมอยู่ในฟาร์มประมงของคุณหรอกหรือตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน?"

"ใช่ผู้อำนวยการหลี่สำหรับการร่วมมือของพวกเราทั้งสองฝ่ายในการจะเป็นหุ้นส่วนกันเราต้องการที่จะเห็นปลาของคุณ แต่ตอนนี้..?"

ในเวลานี้ชาวต่างชาติทั้งกลุ่มบนเรือประมงหน้าแดงด้วยความโกรธและจ้องมองที่ หลี่ซ่ง ด้วยความไม่พอใจ
หากไม่มีปลาพวกเขาจะสร้างความร่วมมือและเซ็นสัญญาทำธุรกิจกันอย่างไร

เมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขากล่าวทำให้สีหน้าของหลี่ซ่งมืดลง และหวั่นวิตกเป็นอย่างมาก
การทำฟาร์มประมงเขาใช้จ่ายด้วยเงินมหาศาลซึ่งมันเป็นเงินมากถึง
20 ล้านหยวนในการทำฟาร์มแห่งนี้
การลงทุนทั้งหมด 20 ล้านนั้นใช้ในการจ่ายค่าเช่าสัมปทานพื้นที่ ค่าใช้จ่ายปรับปรุงพื้นที่ ค่าจ้างคนงานและอาหารปลารวมถึงอื่นๆอีกมาก

ตอนนี้ผลผลิตปลาของเขาพร้อมที่จะเก็บเกี่ยวนำมาใช้เป็นสินค้าเพื่อคืนต้นทุนในการทำประมงและมีผลกำไรค่อนข้างมาก
แต่สินค้าปลาทั้งหมดในการทำฟาร์มประมงทั้งหมดได้หายไป

หายไป!หาย...ไป..ไป...ไ...ป...!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสิ่งนี้ส่งผลกระทบต่อเขาอย่างมากและตอนนี้เขามีความเสี่ยงต่อการล้มละลาย

"ใช้อวนข่ายที่ใหญ่กว่านี้และดึงมันออกมาฉันไม่เชื่อว่าปลาทั้ง 300,000 กิโลกรัมมันสามารถหายไปได้โดยไม่มีเหตุผล"
หลี่ ซ่ง ออกไปสั่งคนงานของเขาด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งแทนที่จะตอบชาวต่างชาติเหล่านั้น
ในขณะที่คนงานบนเรือสังเกตเห็นสีหน้าของเจ้านายเลือดในตัวของพวกเขาก็แทบจะหยุดไหลเวียนทันที

ในทันใดนั้นพวกเขาเรียกคนงานคนอื่น ๆ ที่เหลือทั้งหมดไปหาปลาด้วยอวนลอย
เรือประมงสามลำมาถึงศูนย์กลางของฟาร์มและนำอวนล้อมรอบพื้นที่ของฟาร์มทั้งหมด
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ดวงอาทิตย์ส่องแสงแผดเผาร้อนอบอ้าวกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า
เหงื่อแตกที่หน้าผากผู้อำนวยการหลี่ในขณะที่ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆส่งผ้าเย็นให้กับเขา
กลุ่มชาวต่างชาติยืนดูอยู่ข้างๆ
เรือประมงสามลำเริ่มชักรอกขึ้นและตาข่ายถูกดึงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั้งปลาตัวเล็กก็ไม่มี ฟาร์มทั้งหมดดูเหมือนจะว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

"ไปกันเถอะเราเสียเวลาเปล่าไปทั้งวันแล้ว"

"ใช่เป็นการเดินทางที่น่าผิดหวังมากครั้งต่อไปเราจะไม่ร่วมมือกับฟาร์มประมงใดๆโดยที่ไม่มีการรับประกันแบบนี้อีก"

ชาวต่างชาติที่ยืนอยู่บนพื้นด้านข้างของฟาร์มส่ายหัวของพวกเขาในขณะที่จ้องมองผู้อำนวยการลี่อย่างเฉยเมย ทีละคนพวกเขาหันหลังกลับและเดินออกไป

"ทำไม!ทำมายยย..?!"

ดวงตาของหลี่ซ่งเปิดกว้างขณะที่เขาตะโกนบ่นกับตัวเองและมองฟาร์มประมงในทะเล สำหรับเขาตอนนี้เหลือแต่ความสิ้นหวังเท่านั้น
ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในสภาพที่มึนงงและสับสน เขาเดินสะดุดและล้มลงบนพื้น

"ผู้อำนวยการหลี่! ผู้อำนวยการหลี่!" ชายวัยกลางคนอุทานในขณะที่เขาตะโกนเรียกหลี่ซ่ง

"มันจบแล้วจบลงแล้ว" หลี่ซ่งนั่งอยู่บนพื้นพร้อมใบหน้าและดวงตาของเขาแสดงออกอย่างสิ้นหวัง

"ผู้อำนวยการหลี่เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้งอย่ายอมแพ้" ชายวัยกลางคนปลอบใจเขา

"มันจบแล้วฉันต้องคืนเงินที่กู้ยืมมา 20 ล้านหยวนภายในปีนี้เว้นแต่ฉันจะขายทรัพย์สินทั้งหมดของฉันมิฉะนั้น ... มิฉะนั้น ... "

ผู้อำนวยการลี่รู้สึกงุนงงเมื่อเขานั่งอยู่ที่นั่นด้วยดวงตาว่างเปล่า

ชายวัยกลางคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เหมือนคนลิ้นหาย


"อย่าโทษฉันว่าไร้ความปราณีโหดเหี้ยมและหล่อแบบร้ายๆ จงตำหนิตัวเองเถอะ"
…..⊙_⊙….

หวังเสียนจ้องมองผู้อำนวยการลี่ซึ่งนั่งอยู่บนฝั่งด้วยสายตาเย็นชา

เขาเคลื่อนร่างกายของเขาและว่ายน้ำกลับออกไปทางทะเลอย่างรวดเร็ว
ลำตัวที่ยาวสองเมตรให้ความรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และมีอำนาจ เมื่อเขาไปถึงตาข่ายลวดเหล็กที่ทางออกหวังเสียนยื่นกงเล็บมังกรของเขาและฉีกตาข่ายลวดเป็นรูขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นเพื่อที่เขาจะได้ว่ายออกมาอย่างสะดวก
ความเร็วของเขาในทะเลนั้นเร็วมากจนแม้แต่ฉลามก็ช้ากว่าเขา

ในมหาสมุทรเร็วกว่าเขาอาจมีเพียงปลาที่เคลื่อนไหวเร็วเช่นมาร์ชเมลโลว์และนากทะเลเท่านั้นที่เทียบเท่าเขาได้

(หมายเหตุ:ไอ้ตัวมาร์ชเมลโลว์มันคืออะไรใครรู้บอกทีครับ ไม่ใช่ขนมนะครับห้ามตอบใครตอบว่าขนมจะโดนดีดมะกอก)

"ในตอนแรกฉันคิดว่าฉันอาจจะต้องใช้เวลามากกว่า 10 วันในการก้าวไปสู่ระดับที่สามแต่นี่เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก"

"ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมงเท่านั้นฉันจะหาจับสัตว์ทะเลกลับไปเพื่อทำอาหารดีกว่า"
อารมณ์ของหวังเสียนดีมากในวันนี้เขาสามารถเพิ่มระดับได้ถึงขั้น 3 และเงิน 10 ล้านเหรียญในธนาคารของเขาซึ่งทำให้เขามีความสุขมาก

สิ่งเลวร้ายเพียงอย่างเดียวของเขาก็คือเขาหิวมากในตอนนี้

เขาว่ายกลับไปที่ทะเลจับกุ้งมังกรสามตัวและปูทะเลและปูขนบางตัวก่อนที่เขาจะกลับขึ้นมาที่ชายฝั่ง
…….

*ตั้งแต่ตอนหน้าความมันส์กำลังมา*
/*(หลี่ ซ่ง คนอื่นๆชอบเรียกผู้อำนวยการหลี่)*/

จบบท
โดย:เสียงกล่อมของแมลง

…….. …….
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

199 ความคิดเห็น

  1. #196 Luna0001 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 14:47
    งืมๆเอาไปปิ่งอร่อยมากขอบอก
    #196
    0
  2. #195 wttae26617 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 01:39
    แมงกระพรุนหรือป่าวครับนถ่มนิ่มเหมือนกัน
    #195
    0
  3. #97 waved (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:42
    ปลามาร์ลิน
    ปลากระโทงสีน้ำเงิน
    #97
    0
  4. #78 stuidmaidsdeee (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 00:33
    รู้แค่ว่าอร่อย ยืดๆดี
    #78
    0
  5. #77 คง อยู่ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 00:23

    ถ้าไม่ใช่ขนมผมก็ไม่รู้แล้วครับ 555

    #77
    0