(นิยายแปล)Invincible Divine Dragon’s Cultivation System ระบบฝึกฝนมังกรอมตะ

ตอนที่ 3 : ปลาราคาหลักล้าน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 330 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

 

ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนทั้งวิทยาลัยเงียบมากและมีนักศึกษาไม่มากนักที่อยู่ในวิทยาลัย

โรงอาหารของวิทยาลัยยังไม่เปิดและหวังเซียนมักออกไปทานข้างนอก

อย่างไรก็ตามมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงไม่เหมือนมหาวิทยาลัยอื่น ๆ ที่อยู่ในเขตชานเมือง

มหาวิยาลัยเจียงเฉิง ตั้งอยู่ใน Jiangcheng University City และ Jiangcheng University City มีหนึ่งมหาวิทยาและมีวิทยาลัยสามแห่ง และโรงเรียนมัธยม สองแห่ง (งงอ่ะเด่ะ งงอ่ะเดะ..คนแปลก็งง?)

มันเจริญรุ่งเรืองมากรอบ ๆ มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง มีถนนโบราณที่มีชื่อเสียงของที่นี่ ว่ากันว่าเป็นถนนและหมู่บ้านโบราณ แต่ในความเป็นจริงมันเป็นสถานที่สร้างใหม่แต่เลียนแบบสถาปัตยกรรมและแบบบ้านโบราณเท่านั้นเอง

ถนนโบราณเป็นถนนที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเขตรอบนอกของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง มันเป็นบ้านพักของนักเรียนจากหกวิทยาลัย นอกจากนี้ยังมีผู้คนละแวกใกล้เคียงคนระดับสูงหลายจากหลายแห่ง เขามาเที่ยวและพัก แม้ในช่วงวันหยุดฤดูร้อนก็ยังมีคนมากมายที่นี่

แต่วันนี้ฝนตกหนักมีคนไม่มากนักบนถนน

หวังเซียนมองไปที่ร้านอาหารรอบ ๆ เขาคิด"กินอาหารดีๆสักมื้อแล้วกัน"

ในอดีตเขาเคยกินแต่อาหารราคามากที่สุดก็แค่สิบห้าหยวน ซึ่งส่วนมากเป็นประเภทอาหารจานเดียวหรือไม่ก็เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้น

แต่วันนี้เนื่องจากโอกาสดีจึงคิดว่าควรตอบสนองกระเพาะสักหน่อย แม้ตอนนี้เขามีเงินไม่มาก แต่เขาได้คิดหาวิธีสร้างรายขึ้นมาได้แล้วและมันก็จะเป็นรายได้ที่ค่อนข้างมาก

เขามองไปที่ร้านอาหารรอบ ๆ ตัวเขาเห็นร้านอาหารชื่อ ยี่ปิง ซีฟู๊ด

ร้านอาหารยี่ปิง เป็นร้านอาหารที่แพงที่สุดบนถนนสายนี้ เขาฟังเพื่อนร่วมห้องในหอพักพูดว่าเมื่อพวกเขามากินที่นี่อย่างน้อยต้องมีเงินมาหกหรือเจ็ดร้อยหยวน

การทานอาหารที่นี่ต่อหัวประมาณสามหรือสี่ร้อยแน่นอนเป็นราคาที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยนึกจะเข้ามากิน

แต่ก็เป็นเพราะอาหารที่นี่เป็นร้านอาหารดีที่สุดบนถนนสายนี้

"ที่นี่ล่ะกัน" หวังเซียนตัดสินใจกินอาหารดีๆ

"ยินดีต้อนรับค่ะ" พนักงานต้อนรับสองคนที่ประตูทักทาย

"คุณค่ะกรุณาวางร่มของคุณที่นี่นะคะ" เสียงที่สดใสคมชัดดังมาจากพนักงานทางด้านขวา

"โอเคครับ" หวังเซียนพยักหน้า

“ฮืม?” อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวใบหน้าของเขาดูประหลาดใจ

หญิงสาวเห็นเขาจ้องมองที่ตัวเองเลยยิ้มรับอย่างสุภาพ

"กวน ชูชิง สาวงามในคณะ" หญิงสาวที่ต้อนรับเขาเธอเป็นหญิงสาวในคณะและเรียนชั้นปีเดียวกับเขา

เธอเป็นหนึ่งในดาว มหาลัยและเธอค่อนข้างเรียบร้อยและปะวัติดี กวนชูชิง

อย่างไรก็ตามทั้งสองไม่ได้อยู่ในห้องเรียนเดียวกันและอีกฝ่ายไม่รู้จักเขาและเขาก็ไม่เคยคุยกับเธอ

กวนชูชิงมีผู้คนจำนวนมากในมหาลัยไล่ตามเธอ สิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าคือชายหนุ่มรุ่นสองที่ร่ำรวยคนหนึ่งเปิด ท้ายรถ Ferrari และมีดอกไม้ในท้ายรถเต็มไปหมด กระนั้นในที่สุดชายหนุ่มก็ถูกปฏิเสธโดย กวนชูชิง

"ฉันไม่ได้เคยคิดเลยว่า กวนชูชิงจะทำงานในช่วงวันหยุดฤดูร้อน"

หวังเซียนคิดอยู่ในใจว่าผู้หญิงสวยอย่างเธอถ้าต้องการเงินน่าจะหาได้ง่ายมากเพราะมีเด็กหนุ่มรวยๆมากมายไล่ตามเธอ ... แต่เธอคนนี้ ...

"และนี่เป็นเหตุผลว่าทำไมหลายๆคนถึงชอบเธอ"

หวังเซียนส่ายหัวเล็กน้อย เขาไม่ได้สนเรื่องต่าง ๆ ในมหาลัยมากมายนักดังนั้นเขาจึงไม่รู้สถานการณ์

"กี่ที่ค่ะ?" บริกรเดินมาต้อนรับและถามเขา

"คนเดียวครับ"

"ทางนี้ค่ะ"

บริกรพาเขาไปด้านใน หวังเซียนมองไปรอบ ๆ และมีคนนั่งทานอยู่มากมาย ธุรกิจที่นี่ดีมาก

เมื่อเขามาถึงที่นั่งข้างในหวังเซียนมองดูเมนูอาหาร

"แน่นอนว่านี่เป็นร้านอาหารชั้นเฟิร์สคาสพวกเขายังมีหอยเป๋าฮื้อสองหัวมูลค่า 200,000 " หวังเซียนจ้องที่ราคาอาหาร

นอกจากเป๋าฮื้อสองหัวราคาแพง ยังมีซาซิมิราคาเจ็ดหรือแปดร้อยหยวนและคาเวียร์หลายพันหยวน

นอกจากนี้ยังมีกุ้งมังกรออสเตรเลียหนักสามหรือสี่ปอนด์มูลค่าเกือบสองพัน

"มันแพงจริงๆ!" หวังเซียนกรีดร้องในใจเขาสั่งหอยนางรมสองจานและซุปครีมหนึ่งถ้วย รวมแล้วกว่าสองร้อยหยวน

"กรุณารอสักครู่นะค่ะ" บริกรกล่าวอย่างอ่อนน้อม

"ครับ" หวังเซียนพยักหน้า ร้านอาหารที่ดีก็มีบริการที่ดีแม้แต่บริกรก็ยังเป็นเด็กสาวที่ค่อนข้างสวย

ในไม่ช้าอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟให้ หวังเซียนกินอาหารของเขาด้วยความดีใจ ตัวเขาซึ่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแทบทุกมื้อ สารพัดรสชาติของบะหมี่สำเร็จรูปเขากินมาหมดแล้ว รสเนื้อตุ๋น, รสมะเขือเทศ,รสเนื้อเผ็ด,รสผักดองสารพัดที่มีขาย แค่เขานึกถึงบะหมี่สำเร็จรูปเขาก็อยากจะอ้วกแล้ว

(*นึกออกๆหัวอกเดียวกันกับคนแปลเบยย*)

วันนี้ฉันสามารถยกระดับการกินอาหารของฉันได้ในที่สุด

หลังอาหาร หวังเซียนอิ่มแล้วต่อด้วยการดื่มชาสักถ้วยสองถ้วย

"อาหารอร่อยจริง ๆ หลังจากฉันมีเงินฉันจะพาน้องสาวมากินทุกวัน" หวังเซียนกล่าวในใจของเขา

"เช็คบิลด้วยครับ"

หวังเซียนเรียกเก็บเงิน การจ่ายเงินมากกว่า 200 หยวนสำหรับอาหารหนึ่งนี้เทียบเท่ากับมื้ออาหารของเขาทั้งสัปดาห์

หลังจากจ่ายเงินเสร็จเขาลุกกำลังจะกลับไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

"โครมมม!"

"อ๊าาา!"

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาลุกขึ้นเขาก็ได้ยินเสียงจากทิศทาง ทางเข้าของประตู เสียงของแตกดังขึ้นและเสียงร้องที่ตื่นตกใจ

หวังเซียนลังเลและสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วเขาก็เดินออกไปโดยไม่ได้ไม่ใส่ใจอะไรมากนัก

เมื่อเขาออกจากประตูมาเขาเห็นตู้ปลาประมาณ 1.8 เมตรแตกอยู่ มีปลาสามตัวดิ้นอยู่บนพื้นและมีน้ำเจิ่งนองไปทั่ว

ชายวัยกลางคนตะโกนอย่างเร่งรีบ "รีบเข้า เร็วๆเอาน้ำมา ไม่ๆๆ อย่าตายนะตายไม่ได้"

ขณะที่เขาตะโกนอย่างเร่งรีบ แล้วรีบเดินไปที่ปลาทั้ง 3 ตัว ปลาสองตัวนั้นยังอยู่ดี แต่อีกตัวหนึ่งกึ่งเป็นกึ่งตายเพราะมันอยู่ตรงที่แตกของตู้พอดี

"เจ้านายฉันขอโทษ ฉันขอโทษฉันไม่ทันเห็นมัน" พนักงานต้อนรับหน้าซีดและเอ่ยขอโทษ

"อย่าพูดขอโทษกับฉันถ้าเกิดอะไรขึ้นกับปลามังกร  แม้ว่าขายกระทั้งตัวคุณ คุณก็ไม่สามารถจ่ายได้" หัวหน้าวัยกลางคนโกรธและตะโกนใส่หญิงสาวที่เป็นพนักงานต้อนรับ

ใบหน้าของหญิงสาวซีดขาวและดวงตาของเธอก็แดง

"เฮ้..นายหลี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมปลามังกรทั้งสามตัวนี้ตกลงไปที่พื้น" ในเวลานี้ชายชราเดินเข้ามาและพูดด้วยความประหลาดใจ

นายหลี่เงยหน้าขึ้นมองชายชรา เขาพูดอย่างรวดเร็ว: "ผู้เฒ่าจ้าว ตอนคนงานกำลังย้ายตู้ปลาพนักงานหญิงชนกับตู้ปลาโดยบังเอิญทำให้ตู้ล้มลงและทำให้ปลาทั้งสามตัวตกลงกับพื้น"

“ ปลามังกรทั้งสามตัว เป็นของตาเฒ่าหวังใช่หรือไม่ทั้งสามตัวมัน มีมูลค่าห้าหรือหกล้าน เฒ่าหวังรักพวกมันเหมือลูกๆ"เฒ่าจ้าวนั่งตรวจสอบปลาทั้ง 3ตัว

ในเวลานี้พนักงานของร้านอาหารรีบนำอ่างน้ำขนาดใหญ่เข้ามา

ผู้เฒ่าจ้าวก็เริ่มตรวจสอบสภาพของปลามังกรทั้ง 3 ตัว

พนักงานต้อนรับหญิงที่ยืนอยู่ข้างๆได้ยินคำพูดของชายชราและใบหน้าของเธอก็ซีดขาวอีกครั้ง

เมื่อหวังเซียนได้ยินคำพูดของชายชราเขาก็ตกใจเช่นกัน ปลาสามตัวมีมูลค่าห้าหรือหกล้าน?

"ปลามังกรสามตัวมีมูลค่าห้าหรือหกล้านใช่หรือไม่งั้นตัวหนึ่งมีค่าประมาณหนึ่งหรือสองล้าน" หวังเซียนประหลาดใจ เขามองไปที่พนักงานต้อนรับและขมวดคิ้วทันที: "กวน ชูชิง!"

------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 330 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

199 ความคิดเห็น

  1. #64 เล็ก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 19:48

    มันบอกมหาวิทยาลัยเจียงเฉินตั้งอยู่ในเมือง...และในเมือง...มีมหาวิทยาลัย1 วิทยาลัย3 มัธยม2

    สรุปคือ ประมาณว่ามหาวิทยาลัยประมาณสอนถึง ดร.

    ส่วนวิทยาลัยสอนแค่ ป.โท ซึ่งจะแสดงให้เห็นว่ามันขนาดต่างกันและมาตรฐานต่างกัน (ผิดพลาดยังงัยก็ขออภัยด้วยเราอธิบายตามที่เราเข้าใจ)

    #64
    0
  2. #19 0931047050 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 19:05
    สนุกดีครับ ขอบคุณที่แปลให้อ่าน thank you
    #19
    0