(The End) Harry Potter : New Part Life (??XOC)

ตอนที่ 104 : New Part Life 98 - Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62





 

จินนี่เดินตรวจตราห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี หลังจากที่แฮร์รี่เข้ามาขอโทษเธอที่ห้องโถงพร้อมกับดอกไม้สีสวย เพียงแค่นี้ก็ทำเอาเธอยิ้มไม่หุบ ความขุ่นข้องใจที่เคยมีหายไปในทันทีที่เห็นแฮร์รี่เดินตรงเข้ามาหา ความประทับใจที่ได้รับทำเอาเธอปลื้มปริ่มไปกับมันจนไม่ทันได้ระมัดระวังตัว 


ทันทีที่เปิดเข้ามาดูห้องเรียนคาถาเธอก็ถูกคาถาเข้าที่ลำตัวอย่างจัง จนล้มลงไปกับพื้นทันที


ผลของคาถาทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ มองเห็นเพียงเท้าของใครคนหนึ่งกำลังเดินข้ามาใกล้ๆ และเมื่อเท้านั้นหยุดอยู่ตรงหน้าเธอก็เห็นสีของเสื้อคลุมได้อย่างชัดเจน จนใบหน้าของจินนี่ซีดลงฉับพลัน


เดรโกมองดูอีกฝ่ายที่ลนลานพยายามจะขยับตัว แก้คาถาให้ตัวเองอย่างสมเพช ไม้กายสิทธิ์ของเขาชี้ไปที่หัวเธอ ชื่อคาถาที่เขาเอ่ยออกมาทำเอาจินนี่เหงื่อแตกพลั่ก ใบหน้าของเธอซีดเผือดไปยิ่งกว่าเดิม


เลจิลิเมนส์



 --- New Part Life ---



ดวงตาสีซีดเต็มไปด้วยความโกรธ หลังจากเข้าไปเยือนความทรงจำของจินนี่ เขาคิดไว้ไม่ผิดว่าเป็นเธอที่ทำร้ายกับแอสทรอเรียของเขา และทันทีที่เขาออกมาจากความทรงจำ เขาก็เห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความหวาดกลัว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าของเดรโกทันที


ดวงตาของจินนี่เบิกกว้างอย่างเจ็บปวด ทว่าเธอก็ไม่สามารถตะโกนร้องออกมาได้ ได้แต่ทนรับกับคาถาที่ถูกฟาดลงมาจากคนตรงหน้า น้ำตาไหลลงมาเป็นทางเพราะทนกับความทรมานที่ได้รับไม่ไหว ความเจ็บปวดยังคงแล่นมาเป็นระยะอย่างต่อเนื่อง จนสติของเธอเริ่มหลุดลอย แต่ว่าเธอกลับถูกอีกฝ่ายกระชากตัวขึ้นมาอย่างรุนแรง จินนี่ได้แต่เบิกตากว้างมองอีกฝ่ายอย่างหวาดกลัว


“ถ้าเกิดเรื่องอีกครั้ง ไม่ใช่เพียงแค่คาถาที่เธอจะได้รับ แต่ฉันจะทำให้เธอเจ็บปวดจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกเลย”



 --- New Part Life ---



ดวงตาสีนิลของทอมจ้องออกไปด้านนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย ภายในหัวของเขาเฝ้าแต่ทบทวนความทรงจำล่าสุดที่ได้เห็น แม้จะเป็นเพียงความทรงจำสั้นๆ แต่เขาก็รู้ว่านั่นเป็นความทรงจำของเขาแน่ๆ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่และที่ไหน ไม่ว่าจะเค้นถามตัวเอง หรือเค้นหาความทรงจำที่เหลืออยู่เขาก็ไม่สามารถหาคำตอบไปได้มากกว่านี้ หนทางเดียวในตอนนี้ที่เขามีก็คงมีแต่ถามอีกคนที่ปรากฏตัวในความทรงจำของเขาว่าแท้จริงแล้ว เขาคือใครกันแน่


ทอมหลับตาลงเมื่อความคิดภายในหัวเริ่มขัดแย้งกันเอง ทั้งๆ ที่เขาเห็นเธอในความทรงจำ แต่ทำไมเธอเองถึงทำท่าเหมือนไม่รู้จักเขา หรือว่าเขาเป็นบุคคลอันตราย บุคคลที่ใครๆ ก็รังเกลียด 


ราวกับความทรงจำที่มีอยู่จะตอกย้ำ ความคิดในด้านนี้ ใบหน้าหลายคนที่มองเห็นเขาครั้งแรกที่มีลักษณะท่าทางไม่พอใจและหวาดกลัวก็ปรากฏขึ้น ย้ำให้ทอมคิดในแง่ร้ายโดยไม่รู้ตัว


ในขณะเดียวกันแอสทรอเรียก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาลพร้อมกับเดรโก เสียงฝีเท้าสองคู่ทำให้ทอมรู้สึกตัวออกจากภวังแห่งความคิด แต่ยังคงไม่ลืมตา ใช่เพียงประสาทสัมผัสฟังทั้งคู่สนทนากันอย่างเช่นที่ผ่านมา


“สามวันแล้วนะคะ ทำไมทอมถึงยังไม่ฟื้นอีก” แอสทรอเรียบ่นก็เดรโกอย่างไม่เข้าใจ ในขณะที่เดรโกเพียงแค่หยักไหล่ ไร้ซึ่งคำตอบเช่นเคย


“เพราะหนูแท้ๆ คุณถึงต้องได้รับบาดเจ็บแบบนี้” แอสทรอเรียพูดกับคนที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับเปลี่ยนดอกไม้ในแจกัน “หายไวๆ นะคะ หนูรอคุณอยู่”


คำพูดจริงใจที่แสนจะห่วงใยที่เขาได้ยินมาตลอดสามวันที่อยู่ห้องพยาบาลทำให้ทอมรู้สึกว่าเขาควรจะเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ควรที่จะหลบหนีราวกับคนขี้แพ้


แอสทรอเรียยืนมองทอมนิ่งอยู่อีกไม่ถึงหนึ่งนาทีก่อนจะหมุนตัวกลับแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมือของทอมคว้าข้อมือของเธอไว้ แอสทรอเรียหันกลับมามองอย่างตกใจ เมื่อเห็นทอมลืมตามองเธอด้วยความเหนื่อยล้า เธอก็ยิ้มกว้างอย่างยินดี

 


 --- New Part Life ---



“แอสทรอเรีย ฉันมีคำถามจะถามเธอ” ทอมใช้เวลาช่วงที่เดรโกไปตามศาสตราจารย์สเนปถามคนตรงหน้า “ก่อนหน้านี้ เธอรู้จักฉันใช่ไหม”


แอสทรอเรียมองทอมอย่างไม่เข้าใจ พยายามทวนคำถาม “ก่อนหน้านี้”


“ใช่ ฉันหมายถึงก่อนหน้าที่เธอจะเจอฉันที่ฮอกส์มี้ด” ทอมขยายประโยคคำถามของเขาเพื่อป้องกันความสับสน เมื่อเขาเริ่มจะเห็นในนัยต์ตาของคนตรงหน้า


“อ้อ” แอสทรอเรียอุทานขึ้นมา ก่อนจะขมวดคิ้วพยายามเรียบเรียงคำพูดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสับสนไปกับเธอ “คือต้องบอกก่อนนะคะ ว่าฉันตอนนี้เสียความทรงจำไปเกือบสี่ปี่ ดังนั้น ฉันจึงไม่รู้จริงๆ ว่าก่อนหน้านี้ ฉันเองเคยรู้จักคุณไหม”


“สูญเสียความทรงจำ” ทอมทวนอย่างประหลาดใจ


“ใช่ค่ะ มันเป็นผลพวงจากสงคราม ฉันได้รับผลกระทบ ความทรงจำจึงหายไป” แอสทรอเรียบอกอย่างไม่ปิดบัง ตามที่เธอรู้มา


“แล้วเธอไม่ต้องการฟื้นความทรงจำที่หายไปหรือยังไง” ทอมถามอย่างข้องใจ


“ก็ต้องการนะคะ“ แอสทรอเรียพยักหน้า ”แต่ว่า เคยทำทุกทางแล้วไม่สำเร็จ ก็เลยเลิกทำ อีกอย่างชีวิตตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว”


ทอมมองแววตาของแอสทรอเรียที่ไม่สอดคล้องกับคำพูดของเธอเลยสักนิด ราวกับว่าเธอปิดกั้นอะไรบางอย่างอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เชื่อเธอว่าความทรงจำของเธอหายไปจริงๆ และเขาก็เชื่อว่าในความทรงจำนั้นมีเขาอยู่ด้วยแน่นอน



 --- New Part Life ---

 




ความพยายามตามหาความจริง เริ่มแล้วววว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,023 ความคิดเห็น