{ FIC BEAST } ◆ B e w a r e ◆

ตอนที่ 2 : ◆ B e w a r e ◆ Chapter 1 เจ้าของดวงตา 5 สี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ม.ค. 58

            ตะวันลาลับขอบฟ้าไปได้หลายชั่วโมงแล้ว ภายในป่ารกทึบย่อมมีเสียงร้องของสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืนดังเป็นระยะๆเป็นธรรมดา ถึงจะได้ยินเสียงของพวกมันมาตลอดทางแต่ก็ยังไม่ทำให้หูของผมเคยชินและปรับสภาพไม่ให้หวาดกลัวได้อยู่ดี เพราะที่ที่ผมอยู่ ณ ตอนนี้มันทั้งมืด และวังเวง รอบกายเต็มไปด้วยต้นไม้สูง ไม่ว่าจะหันหน้าไปทางไหนก็ไม่เจอสิ่งอื่นเลย เสียงร้องของสัตว์นานับชนิดยิ่งเป็นเครื่องตอกย้ำว่าไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวผมมีพวกมันกำลังออกหากินอยู่ภายใต้ความมืด และผมก็ไม่รู้ว่าโชคชะตาจะนำพาผมไปเจอกับตัวอะไร อาจจะเป็นแค่นกฮูก ค้างคาว หรืออาจจะเป็นหมีตัวใหญ่ที่พร้อมจะใช้เท้าของมันตบผมจนสลบและไม่ฟื้นขึ้นมาเลยก็ได้ ยิ่งดึกมากขึ้นเท่าไรอากาศก็ก็ยิ่งเหน็บหนาวมากขึ้นเท่านั้น ผมเดินต่อไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเท้าของผมกำลังนำพาให้เข้าไปในส่วนลึกของป่า ไม่ใช่เดินออกมาจากป่าอย่างที่ตั้งใจเอาไว้

 

            ใครๆก็เรียกผมว่า ฮยอนซึง ผมไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วผมเป็นคนเชื้อชาติใดกันแน่ เพราะผมเกิดที่แคนาดา แต่รูปร่าง ผิวพรรณ หน้าตานั้นใครๆก็ดูออกว่าเป็นคนเอเชียร์ ผมเป็นหนึ่งในเด็กที่ถูกทอดทิ้งเอาไว้ตั้งแต่ยังแบเบาะ ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่เป็นใคร และไม่เคยคิดที่จะออกตามหาคนใจดำพวกนั้นเลยสักครั้ง ผมเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในแคนาดา พวกเขาให้ที่อยู่ ให้อาหาร และส่งเสียให้ผมได้เล่าเรียน แต่ทุกอย่างไม่ได้ได้มาฟรีๆหรอก ผมต้องทำงานตั้งแต่เด็กอย่างเช่นเดินขายขนมเพื่อหาเงินเข้าสถานรับเลี้ยงเด็กนั่นเหมือนกัน ในตอนนี้ผมเติบโตจนอยู่ในช่วงวัยของเด็กมหาลัยแล้ว เมื่อหลายเดือนก่อนผมเพิ่งจะสมัครเข้าร่วมชมรมสิ่งเร้นลับ ชื่อก็บอกอยู่ชัดเจนอยู่แล้ว ชมรมนี้จะสืบเสาะ ตามหา และไขปริศนาสิ่งเร้นลับต่างๆอย่างพวก UFO หรือตำนานแปลกๆ และเมื่อไม่กี่วันก่อนผมก็เพิ่งจะใส่ชื่อตัวเองลงไปในกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีหัวข้อเขียนเอาไว้ว่า ตามล่าหาความจริงในตำนาน มันเป็นหนึ่งในกิจกรรมของทางชมรมที่จะจัดขึ้นปีละครั้ง โดยพวกเขาจะเปลี่ยนสถานที่ไปทุกๆปี และนั่นเป็นสาเหตุให้ผมเดินหลงเข้ามาในป่าลึกตัวคนเดียวแบบนี้

 

            เนื่องจากแคนาดาเป็นประเทศที่อยู่ในเขตหนาวอยู่แล้ว แม้ผมจะใส่เสื้อผ้าหนาๆมาหลายชั้นแต่ในตอนนี้ความหนาวเย็นก็สามารถดันแทรกเข้ามาจนถึงผิวของผมจนได้ ปากนั้นเริ่มสั่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ผมกระชับสายกระเป๋าเป้สะพายหลังซึ่งเต็มไปด้วยสัมพาระมากมาย ก่อนจะกอดตัวเองเอาไว้แน่นแล้วก้าวขาเดินต่อไปอย่างยากลำบาก เพียงแค่หายใจเข้าออกก็มีควันพวยพุ่งออกมาจากปากเต็มไปหมดแล้ว

 

โอ้ยยยยยยยยยยย!”

 

            ตั้งแต่เดินเข้ามาในป่านี้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ผมสะดุดเข้ากับรากไม้ขนาดใหญ่จนตัวเองล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้น ไม่รู้ทำไมตอนนี้ผมถึงร้องไห้ออกมา เป็นเพราะความกลัว เพราะความลำบาก หรือเพราะความเจ็บแสบกับรอยขีดข่วนที่เห็นอยู่ประปรายตามตัวกันแน่

 

จะมาตายในป่านี้ไม่ได้เด็ดขาด!!”

 

            ผมบอกกับตัวเองเพื่อเป็นการสร้างกำลังใจก่อนจะปาดน้ำตาและพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น เป็นอีกครั้งที่ผมเปลี่ยนเส้นทาง แทนที่จะเดินตรงไปผมกลับเลือกที่จะเดินไปทางขวา อาจจะเป็นเพราะผมเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาแบบนี้หรือเปล่าถึงทำให้ผมหลงอยู่ในป่าและหาทางออกไม่ได้ ผมก้าวเดินผ่านความมืดในป่าใหญ่ไปเรื่อยๆ จู่ๆก็มีลมพัดวูบเข้ามา สองแขนนั้นยกขึ้นกอดตัวเองเอาไว้แน่นกว่าเก่า ต้นไม้ที่ปกคลุมรกทึบลู่ไปตามแรงลมทำให้ผมมองทางตรงหน้าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำเอาแปลกใจไม่ใช่น้อย มันเป็นแสงไฟจากบ้านไม้สองชั้นสไตล์คัลทรี่ยุโรปหลังเล็กๆตั้งอยู่ห่างออกไปราว 200 เมตรเห็นจะได้

 

บ้านไม้กลางป่างั้นหรอ....? หรือตอนนี้เราเดินมาอยู่รอบนอกป่าแล้ว!”

 

ผมรู้สึกชื้นใจขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยผมก็รอดแล้วหละ

 

 

            ก๊อกๆๆๆ......ก๊อกๆๆๆ......ก๊อกๆๆๆ

 

            แอ๊ด......

 

            ผมเคาะประตูนับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ไร้วี่แววจากคนในบ้าน จะว่าไม่มีใครอยู่ในบ้านหลังนี้รึก็ไม่น่าจะใช่ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นคบเพลิง2อันที่ตั้งอยู่หน้าประตูบ้านมันจะติดเองได้ยังไง แต่ไม่ว่าจะด้วยอะไรผมก็เสียมารยาทเดินเข้าไปภายในบ้านที่อบอุ่นแต่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและเหม็นสาบอย่างถือวิสาสะเรียบร้อยแล้วหละ

 

อุ่นดีจังเลย...

 

            ผมเดินเข้าไปถูมือใกล้เต้าผิงที่มีไฟลุกโชนอยู่ให้ร่างกายอบอุ่น ก่อนจะวางกระเป๋าเป๋ใบใหญ่ไว้แถวๆนั้นแล้วเดินสำรวจรอบบ้าน ตามผนังบ้านมีกะโหลกศีรษะของสัตว์ตกแต่งอยู่เรียงราย หัวกวางบ้างหละ หัวหมีบ้างหละ ที่พื้นมีพรมสีสวยขนฟูดูท่าจะนุ่มนิ่ม ผมเองก็ไม่รู้ว่าเป็นพรมจากขนอะไรแต่แน่นอนว่ามันต้องทำมาจากขนสัตว์ใหญ่ในป่านี้แน่ๆ

 

แกเป็นใคร!”

 

            ผมถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ผมแทบช็อคในตอนที่ถูกคนแปลกหน้ากระโจนเข้าหา ผมใช้คำไม่ผิดหรอก เขาไม่ได้วิ่งเข้ามาดึงข้อมือเหมือนกับผมเป็นโจรที่บุกรุกบ้าน แต่เขากระโจนจากราวบันไดมาตระคุรบผมจนลงไปนอนอยู่กับพื้นราวกับว่าผมเป็นเหยื่อ ดวงตาคู่นั้นของเขาที่มองมาสวยชนิดที่ผมไม่เคยเห็นดวงตาของใครสวยขนาดนี้มาก่อน ดวงตาสีเหลืองดั่งแมว มันไม่ใช่สีแบบธรรมชาติของมนุษย์ และเหมือนจะไม่ใช่สีในแบบที่คอนแท็กเลนส์มีให้เลือกซื้อซะด้วย

 

ผ...ผม...ผมขอโทษที่ถือวิสาสะเข้ามานะครับ แต่....

คืนนี้เป็นตัวอะไรหรอโยซอบ?

 

            น้ำเสียงที่นิ่งเรียบนั้นทำให้ผมต้องหันไปมองทางบันได และก็เจอกับผู้ชายร่างสูงโปร่งผิวสีแทนค่อยๆเดินลงมาอย่างสง่า ดวงตาคู่นั้นแลดูแปลกตาอีกเช่นกัน ดวงตาสีเทาเป็นประกายเพชรคู่นั้นทำให้ผมหลงเหมือนกับต้องมนต์สะกด

 

            งดงามมากจริงๆ...

 

ไม่ใช่หมี ไม่ใช่เสือ ไม่ใช่กวาง แต่เป็นมนุษย์ โยซอบยกยิ้มมุมปาก

แล้วทำไมนายไปทำเสียมารยาทกับแขกผู้มาเยือนแบบนั้นหละ

 

            เพราะเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของโยซอบผู้ชายร่างเล็กเจ้าของดวงตาสีเหลืองที่กำลังตะครุบผมอยู่ และไม่ใช่เสียงของผู้ชายร่างสูงโปร่งผิวสีแทนเจ้าของดวงตาสีเทา ผมจึงเงยหน้าขึ้นไปดูทางบันได แล้วก็เจอกับผู้ชาย 2 คนที่กำลังเดินลงมา โดยคนที่เดินนำหน้ามีส่วนสูงพอๆกับโยซอบ เขาคนนั้นมีดวงตาสีฟ้าเข้มราวกับมหาสมุทร ส่วนอีกคนที่เดินตามลงมาเป็นผู้ชายร่างสูงที่มีดวงตาเป็นสีม่วงเหมือนดั่งท้องฟ้าในเมืองเวทย์มนต์ยามราตรี น่าแปลกที่พวกเขามีดวงตาที่สวยงามได้ขนาดนี้ และน่าแปลกมากขึ้นไปอีกที่พวกเขาอยู่ในเขตหนาวแต่กลับใส่เพียงกางเกงขายาว กับท่อนบนที่เปลือยเปล่าแต่ปกคลุมด้วยเฟอร์ขนสัตว์ ตัดเย็บคล้ายเสื้อกั๊กแขนกุด โชว์หน้าท้องและซิกเพียงเท่านั้น

 

แขกหรอ....ฉันนึกว่ามันเป็นอาหารของพวกเราซะอีก

 

            อ...อาหาร...คนพวกนี้กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่

 

หยุดพูดล้อเล่นซะทีเถอะน่า! ไม่เห็นหรอว่าแขกของพวกเรากลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว

 

            ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงเข้มนั้น แล้วก็เจอกับผู้ชายอีกคนที่มีส่วนสูงพอๆกับผม เขาคนนั้นเดินลงมาจากบันไดด้วยท่าทีที่สง่ามากกว่าทุกคนในบ้านหลังนี้ ท่วงท่าการเดินนั้นดูน่าเกรงขามจนผมสัมผัสได้ และมันก็คงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะเพียงแค่เขาพูด ทุกคนในบ้านก็พร้อมจะทำตามคำสั่งแบบที่ไม่มีใครกล้าขัด ผมเลื่อนสายตาสำรวจจนกระทั่งไปถึงดวงตาคู่นั้นของเขา ดวงตาคู่สวยสีแดงสดดั่งเลือด แต่ก็เหมือนสีแดงของไฟที่กำลังร้อนระอุในเวลาเดียวกัน มันสวยงามมากจนผมเผลอจ้องอยู่นานสองนาน

 

คุณเป็นใคร

 

            เขาคนนั้นผู้มีดวงตาสีแดงเป็นคนดึงสติที่หลุดลอยของผมให้กลับมา ผมถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าโยซอบถอยห่างออกไปไกลแล้ว สองมือของผมยันพื้นเพื่อพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วฉีกยิ้มให้กับทุกคนในบ้านเพื่อเป็นการทักทาย แต่สิ่งที่ได้กลับมานั้นเป็นความนิ่งเรียบของใบหน้าจากทั้ง 5 คน

 

ผมมากับทางชมรมของมหาวิทยาลัยแล้วเกิดพลัดลงเข้ามาในป่า คืนนี้ผมขอพักที่นี่สักคืนนะครับ

พักสักคืน...หมายความว่าพรุ่งนี้นายจะไปงั้นหรอ เจ้าของดวงตาสีเทากอดอกถาม

ครับ...พวกคุณแค่บอกทางกลับผมมาเดี๋ยวผมกลับเองก็ได้ หรือถ้าพวกคุณเห็นใจจะอาสาพาผมออกจากป่านี้ก็จะเป็นพระคุณอย่างมากเลยหละครับ

 

            จบประโยคของผม พรันมีเสียงหัวเราะลั่นดังขึ้น ผมหันขวับไปมองทางเจ้าของดวงตาสีฟ้าเข้มด้วยความงุนงงผสมกับความไม่พอใจที่เขาทำตัวเสียมารยาทแบบนี้

 

น่าขำสิ้นดี นี่ยังคิดว่าจะได้ออกไปอีกงั้นหรอ

มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก โยซอบ เสริม

ม...หมายความว่ายังไงครับ

ก็หมายความว่า....

 

            ประโยคนั้นของเจ้าของดวงตาสีม่วงถูกขัดโดยผู้ที่เป็นใหญ่กว่า ผมหันไปมองทางผู้ชายเจ้าของดวงตาสีแดงสดในตอนที่เขาพูดแทรกขึ้นมา

 

เราไม่รู้ทางเข้าออกป่านี้หรอก

จะเป็นไปได้ยังไง!”

ทำไมหละ...ในเมื่อเราอยู่ที่นี่ก็สบายดี จะต้องดิ้นรนหาทางออกไปทำไม หิวเราก็ล่า หนาวเราก็หาฟืนมาจุด

แต่ปกติพวกเราไม่หนาวหรอก... ร่างสูงผิวแทนเจ้าของดวงตาสีเทาเสริม พร้อมทั้งแสยะยิ้มและหัวเราะในลำคอ

 

            ในตอนนี้ผมคิดว่าพวกเขาทั้ง 5 คงไม่ใช่คนปกติดีแล้วหละ พวกเขาอาจจะหลงเข้ามาในป่าเหมือนกับผมจนเป็นโรคประสาทกันไปแล้วก็ได้ ผมรู้สึกอย่างนั้นตั้งแต่ตอนเห็นพวกเขาใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นทั้งๆที่แคนาดาอยู่ในเส้นสูญสูตรใกล้ขั้วโลกแบบนี้แล้วหละ ยิ่งมาฟังคำพูดที่แปลกหู และท่วงท่าที่ไม่เหมือนคนปกติทั่วๆไปยิ่งทำให้ผมมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าพวกเขาคงเสียสติกันไปแล้วแน่ๆ แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ! ผมแค่เพียงขอที่พักสักคืนนึงแค่นั้น

 

เราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไงถ้ายังไม่รู้จักชื่อ....จริงมั้ย?

อ...อ๋อ....ผมชื่อ ฮยอนซึง แล้วพวกคุณหละ

ฉันจุนฮยอง เป็นผู้มีอำนาจที่สุดในบ้านหลังนี้

           

ผมมองไปที่ผู้ชายเจ้าของดวงตาสีแดงสดในตอนที่เขาแนะนำตัวเอง ก่อนจะมองตามมือของหมอนั่นไปเรื่อยๆ

 

ส่วนนี่ดูจุน โยซอบ กีกวัง และดงอุน

 

            ถ้าจะให้ผมเรียงตามลำดับสีตาตามชื่อที่หมอนั่นบอกมาก็จะเป็น สีเทาประกายเพชร สีเหลือง สีฟ้าเข้ม และสีม่วง

 

นายเป็นผู้มาขอพักอาศัยอยู่ข้างล่างไปก็แล้วกัน พวกเราจะขึ้นไปอยู่ข้างบน และหวังว่านายจะไม่เสียมารยาทแอบขึ้นไป

 

            จุนฮยองพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนตามด้วย ดงอุน กีกวัง และโยซอบ ในตอนนี้คงเหลือแค่ผมกับดูจุน ผู้มีดวงตาสีเทาเป็นประกายเพชร ดวงตาคู่นั้นจ้องมาที่ผมอย่างกับว่าผมเป็นขนมหวานที่เขากระหายและอยากลิ้มลองมานาน เขากำลังทำให้ผมอึดอัด....

 

บ้านนี้ทรงสวย น่ารักดีนะ

ขอบใจ

เอ่อ...นายพอมีอาหารบ้างมั้ย

มี....ก็นั่งอยู่ตรงหน้านี่ไง”                             

“!!!!”

แค่ล้อเล่นหนะ

อ...อ๋อ ตกใจหมดเลย

เพิ่งเคยเดินป่าครั้งแรกสินะ

รู้ได้ยังไง?

ดูจากรอยกิ่งไม้ขีดข่วนเต็มตัวแบบนี้ก็เดาได้ไม่อยากหรอก

นั่นสินะ ผมหัวเราะแห้งๆเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบ

เสียดายที่บ้านเราไม่มียาทาแผล เราไม่จำเป็นต้องใช้มันเพราะพวกเราไม่ค่อยได้รับบาดเจ็บ เราชอบทำให้ผู้อื่นบาดเจ็บมากกว่าหนะ

....... ผมกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอกับประโยคแปลกๆแบบนั้น

น่าขำ พูดแค่นี้ก็กลัวจนตัวสั่นซะแล้ว

ฮ่าๆ...ก็ดูพูดเข้าสิ

ดูจุน!”

 

            ผมหันไปมองทางต้นเสียงแล้วก็เจอกับโยซอบที่จ้องตาเขม็งอยู่ทางบันได เขากำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างอย่างร้ายแรง ดวงตาสีเหลืองคู่นั้นพยายามสื่อให้ผมได้รับรู้ ดูจุนเองก็คงจะรู้ถึงอะไรบางอย่างดีเขาถึงรีบเดินไปหาโยซอบอย่างขัดไม่ได้

 

นอนอยู่ข้างล่างระวังด้วยนะ แถวนี้สัตว์ป่าเยอะ

 

            โยซอบเน้นเสียงที่ประโยคหลังแถมยังปรุงแต่งเสียงให้เนิบนิ่งจนผมชาวาบไปทั้งตัว เขาแสยะยิ้มให้หนึ่งครั้งก่อนจะขึ้นไปชั้นบนพร้อมๆกับดูจุน ตอนนี้ชั้นล่างเหลือผมอยู่แค่คนเดียว ความเงียบคืบคลานเข้ามาปกคลุม น่าแปลกที่ชั้นบนมีคนอยู่ถึง 5 คนแท้ๆ แต่กลับเงียบไร้ซึ่งเสียงพูดคุยราวกับว่าไม่มีคนอยู่บนนั้นเลยสักคน เหมือนกับว่าในบ้านหลังนี้มีผมอยู่แค่คนเดียว  มันเงียบมากถึงขนาดได้ยินเสียงสัตว์หากินกลางคืนร้องดังมาถึงในบ้าน ผมได้แต่นอนขดตัวอยู่ใกล้เตาผิงก่อนจะเผลอหลับไปในบ้านที่มีกลิ่นอับปนเหม็นสาบสัตว์คลุ้งไปทั่วทั้งบ้านแบบนี้


ตอนที่ 1 จบไปแล้ว เย้! เย้! เย้! พอจะถูกใจกันบ้างมั้ยคะ? เรื่องราวต่อจากนี้ยังมีที่สนุกและน่าติดตามอีกเยอะแยะเลยนะคะ อย่าลืมติดตามกันไปเรื่อยๆน้าาาาา ^^

อ่านแล้วเม้นจะได้รู้ว่ายังมีคนรอให้อัพ ถ้าไม่มีคนรอแล้วจะอัพไปทำไม (?) T^T
 

© Tenpoints!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #42 Seobbie Chubie (@05011990) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 23:26
    ดูจุนพูดเล่นได้น่ากลัวมาก อาหารอยู่ตรงนี้ไง ถ้านี่เป็นฮยอนซึงคงฉี่แตก แล้วซึงมีงง ทำไมซอบชอบมองแรงใส่55555 ก็ไปมองลุงดู๋ทำไมเล่า~ แต่สีตาแต่ละคน สวยจังอ่า
    #42
    0
  2. #38 KwnYYS (@KwnYYS) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 22:00
    อารมณ์ซอบนี่แบบลงใาตามสามีที่เต๊าะเด็กสาวยุเล่อะ 5555 
    #38
    0
  3. #30 ' Ha Bayeon (@bayeon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 16:41
    รออัพน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา 
    ชอบบอะะ ชอบ
    #30
    0
  4. #25 Noey_Jun (@nunei) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 19:03
    ติดตามค่าาาาา >< ซอบนี่หึงใช่มั้ยยย555555
    #25
    0
  5. #23 Gikwang_Crazy (@inkwang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 11:47
    สนุกมากเลยค่ะ รอติดตามนะคะ
    #23
    0
  6. #19 BEAUTY_DJ (@monai_0704) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 20:29
    #19
    0
  7. #15 bibi_season (@bibi_season) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 23:12
    ซึงจะรอดมั๊ย 555 ส่วนยังโยนี่หึงลุงชัว น่าตื่นเต้นมากค่ะไรท์ เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก ขอบคุณสำหรับฟิคค่า
    #15
    0
  8. #14 JANG JS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 21:07
    ติดตามค่ะ น่าสนุกมากๆเลย



    ปล รีบๆมาอัพน่ะค่ะ
    #14
    0
  9. #13 Nick kies (@1234nick) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 03:28
    ติดตามไม่ติดตามแต่ตั้งเป็นเฟบละ55555. เท่ห์มากอะ ฮยอนซึงจะโดนใครทำร้ายมั้ยน้าาจพรอน่ะค่ะ
    #13
    0
  10. #12 Nick kies (@1234nick) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 03:26
    เรื่องนี้เกี่ยวกับหมาป่าใช่ไหมค่ะ??
    #12
    0
  11. #11 mikimikics (@mikimikics) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 23:41
    ชอบแนวนี้
    #11
    0
  12. #10 เอ้กอิ๊เอ้ก (@ek-e-ek) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:27
    ดูดีอะ! แต่ละคนมีสีของดวงตาที่แตกต่างกันไป คงจะเท่ห์น่าดูเลยโนะ!
    จากนี้ไปก็ระวังตัวให้ดีแล้วกันฮยอนซึง อยู่ดีๆดันพลัดหลงเข้ามาในดงหมาป่า(?)
    #10
    0
  13. #9 pinwa (@pinwaaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 17:00
    ชอบอ่ะๆๆๆ เปิดเรื่องมาแบบดีอ่ะ ชอบภาษามากเลยค่ะ แต่ละคนนี่แบบเท่ๆทั้งนั้นเลยเนอะ หวังว่าซึงคงไม่โดนใครทำอันตรายหรอกนะ
    #9
    0
  14. #8 Papaya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 16:42
    โอ้โห วางโครงเรื่องได้ดีมากเลยน้า

    ภาษาก็สวย



    ตอนต่อไปต้องน่าติดตามอีกมากแน่ๆเลย รอตอนต่อไปอยู่นะคะ ไรท์เตอร์ สู้ๆ
    #8
    0
  15. #7 blue pie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 16:10
    เปิดมานี่คือ แต่ละคนเท่มากกกกก><

    ฮยอนซึงดูบอบบางน่าทะนุถนอมมากเลย

    ชอบอ่าา~ มาต่อไวๆนะค้า
    #7
    0