×

ฝ่ากรุงเทพฯ..เมืองนรก (ภาค1-4) ( Hells in Bangkok.)

(นิยายซอมบี้ฉ.20+)จินตนาการดูสิ!!..หากเกิดเรื่องนี้ขึ้นในกรุงเทพ..หรือประเทศไทยจะเป็นอย่างไร??ภัยที่เคยคุกคามสังคมมานานแบบหลบซ่อน แต่วันนี้มันไม่หลบซ่อนตัวอีกแล้ว!!

ยอดวิวรวม

121,810

ยอดวิวเดือนนี้

143

ยอดวิวรวม


121.81K

ความคิดเห็น


1.63K

คนติดตาม


3.62K
จำนวนตอน : 127 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  2 เม.ย. 63 / 07:05 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

        ทีแรกที่เขียนเรื่องนี้..ไม่ได้คิดถึงเรื่องว่าจะต้องขึ้นอันดับTOP 10หรือTOP 5เลยครับ...





       แต่มันคือของแถมที่น่าดีใจมากอันหนึ่ง..รองจากการมีคนกลุ่มหนึ่งชื่นชอบ..และติดตามอ่านงานเขียนเรื่องแรกในชีวิตของผม...





เอาล่ะ...



ไปเริ่มหาทางเอาชีวิตรอดกันเถอะ!!











 

                           “ปฐมบท”

 

            21 ก.ค. 25XX   เวลา15.49  ตึกอาคารพานิชย์ย่านตลาดคลองเตย ห้องชั้นล่าง

             สภาพภายในห้อง  ก็เป็นเพียงห้องโล่งๆที่มีพัดลมเพดานอายุราวๆยี่สิบปีกับตู้เย็นเครื่องเล็กๆอายุพอๆกับพัดลม เป็นเฟอร์นิเจอร์หลัก ซึ่งบัดนี้ทั้งสองอย่างหยุดทำงานไปแล้วเพราะไฟดับ  ของตกแต่งห้องอื่นๆก็แค่มีกองเสื้อผ้าที่ใส่แล้วอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง กับชั้นใส่ของที่ทำด้วยพลาสติกแตกๆอีกอันหนึ่ง

       

             ชายคนหนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนที่นอนฟูกขนาดพอดีตัว ต้องตื่นงัวเงียลุกขึ้นมา ด้วยเหตุที่เขาต้องไปทำงานตั้งแต่เวลาตีหนึ่งของเมื่อคืน กว่าจะเลิกงานก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้า  เวลาเช่นนนี้จึงถือเป็นเวลานอนของเขา

             “ใครวะ?..รบกวนเวลานอนของกูจัง!!    แอ๊ด  บ่นพึมพำเบาๆ หลังจากที่เขาได้ยินเสียงปึงปังอยู่ที่ด้านนอกของตัวอาคาร

             “อ้าว...แล้วนี่ไฟดับไปตั้งแต่เมื่อไหร่นี่?  มิน่าล่ะ...ร้อนโคตรๆ”   เขาบ่นไปพลางก็เดินไปหยิบเสื้อขึ้นมาใส่พลาง  ก่อนที่จะเดินไปหาต้นตอที่มาของเสียงน่ารำคาญนั้น

             แอ๊ดแวะที่ตู้เย็นหยิบขวดน้ำอัดลมที่เกือบจะไม่เย็นแล้วขึ้นมาเปิดฝาดื่ม  แต่ไม่ทันไรเขาก็เหลือบไปเห็นคนยืนนิ่งโยกตัวเอนไปเอนมาผ่านหน้าต่างเหล็กดัดของห้อง  ถึงแม้จะยืนหันหลัง  แอ๊ดก็พอจะนึกออกว่านั่นคือใคร!         

              ใส่เสื้อกั๊กสีส้มเบอร์007...ผมยาวเป็นโจรแบบนี้  ไอ้จ๊อด  มอเตอร์ไซค์รับจ้าง บ้านตรงข้ามแน่ๆ

            ไอ้จ๊อด มันก็เป็นเด็กรุ่นน้องคนรู้จักที่เคยเห็นหน้าค่าตากันมานานอยู่ นอกจากหน้าปากซอยที่เขาเคยเห็นมันที่วินมอเตอร์ไซค์แล้ว ในตลาด ที่แผงขายหมู ไอ้จ๊อดก็มารับเนื้อหมูให้ลูกค้าบ่อยๆ ก็ทักทายหยอกล้อกันไปตามประสาคนรู้จัก แต่นี่มันบุกมาทำลับๆล่อถึงหน้าต่างห้องนอนกันเชียวหรือ?? มันทะลึ่งเกินไปแล้ว...

             “เดี๋ยวเหอะ  กูจะทำให้มึงตกใจเลยไอ้จ๊อด! มาด้อมๆมองๆอะไรหน้าต่างกู”   ว่าแล้วแอ๊ดก็อุดปากขวดแล้วเขย่าขวดน้ำอัดลมในมือเพื่อให้เกิดแรงอัดอันจะจำให้น้ำอัดลมนั้นพุ่งกระจายออกมาจากขวด   เขาเดินรี่เข้าไปหาไอ้จ๊อดจากด้านหลัง

             “ไอ้จ๊อด...  แว่!!...”    แล้วก็ฉีดน้ำอัดลมพุ่งออกใส่ไอ้จ๊อดเต็มๆ

            “ซ่า!”    ร่างนั้นไม่มีทีท่าตกใจใดๆ  มันกลับค่อยๆหันมาทางเขา

             “ทำงึกๆงักๆ เหมือนผีจูออนซะงั้น!”  เขาพูดเบาๆ  ในขณะที่ไอ้จ๊อดทำท่ากระตุกๆ  ราวกับคนเป็นโรคสันนิบาต

             “เป็นไรมึงวะไอ้จ๊อด?  หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทรึไง? ”  เขาร้องทักออกไปอย่างประหลาดใจกับอาการของไอ้จ๊อดในขณะนี้

            “แฮ่!!” ไอ้จ๊อดส่งเสียงสากๆคำรามออกมา

             “แหกๆๆๆ!! ”   แล้วฝ่ายที่ต้องตกใจสุดขีดคือเขาเองต่างหาก  แอ๊ดร้องลั่นเหมือนแต๋วแตกก็ไม่ปาน

       

             เพราะทันทีที่ไอ้จ๊อดเห็นเขา มันก็พุ่งพรวดเข้าใส่  ถึงแม้จะมีเหล็กดัดกั้นอูยู่ระหว่างกลาง  ก็มีช่องใหญ่พอให้มือของไอ้จ๊อดลอดเข้ามาได้ข้างหนึ่ง...แล้วคว้าหมับที่เสื้อของแอ๊ด แล้วดึงเต็มที่

             “เฮ้ยๆๆๆไอ้จ๊อด! กูล้อเล่นแค่นี้เอง  มึงแรงไปรึเปล่าเนี่ย?  แล้วนี่มึงไปทำอะไรมา?  ข..ข..ข...แขนมึงอีกข้างทำไมมันห้อยแบบนั้นวะ ?! เฮ้ย! ปล่อยกู!  มึงไปหาหมอเหอะ!! ปล่อยกู!  มึงเป็นอะไรเนี่ย.?

            ไม่มีคำตอบใดๆจากไอ้จ๊อด  ดวงตาที่ไร้แววของมันแสดงความมุ่งร้ายเต็มที่...เหมือนจะดึงแอ๊ดออกไปให้ได้  แม้ต้องดึงให้หลุดเป็นชิ้นๆก็ตาม  พลางส่งเสียงคำราม

              “แฮ่...!

             “มึงปล่อยกูไอ้จ๊อด!  เสื้อกูจะขาดแล้วนะ!” แอ๊ดเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!

             “ไอ้จ๊อด!!

             “แฮ่!!”  แอ๊ดหมดความอดทนแล้ว!

             “แฮ่พ่อมึงสิ!   เอาตูดขวดไปกินละกันมึง!”  เขาง้างสุดเอื้อม แล้วกระแทกก้นขวดผัวะ! ไปที่เบ้าตา กะว่าไอ้จ๊อดคงได้สติ  แต่แล้วก็...

              “แฮ่!”  มันกลับยิ่งดึงเขาแรงขึ้นกว่าเดิมไม่แสดงอาการเจ็บปวดซักนิดเลยด้วยซ้ำ!

             “ไอ้จ๊อด!  มึงอารมณ์เสียมาจากไหนวะ?  ถ้ามึงไม่หยุดกูเอาจริงแล้วนะ!”  แอ๊ดกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว...แต่สิ่งเดียวที่ไอ้จ๊อดบอกเขาก็คือ  ”แฮ่”!!

             “เออ...เอางี้นะมึง?”  แอ๊ดตัดสินใจจับแขนไอ้จ๊อดด้วยมือทั้ง2ข้างผลักไล่ไปยังมุมแคบที่สุดของเหล็กดัดหน้าต่าง  ดึงตัวถอยหลังให้ข้อศอกไอ้จ๊อดติดอยู่ในช่องที่แคบนั้น  แล้วผลักออกด้านข้างสุดแรง!!

              “กร๊อบ!!

              เสียงกระดูกไอ้จ๊อดหักดังลั่น  แอ๊ดจึงดึงมือของไอ้จ๊อดผู้คุ้มคลั่งออกจากเสื้อตัวเองได้ 

              แต่เหมือนไอ้จ๊อดจะไม่เจ็บซักนิดเดียว  มันคงยังยกแขนที่เกือบหลุดข้างหนึ่ง และหักห้อยด้วยฝีมือของแอ๊ดอีกข้างหนึ่ง  พยายามจะดันเหล็กดัดหน้าต่างนั้นออกให้ได้

               เมื่อได้เห็นหน้าของไอ้จ๊อดอย่างชัดๆ ก็พบว่า บัดนี้หน้าตาของไอ้จ๊อดมีแผลใหญ่ฉกรรจ์อย่างน่ากลัว และเนื้อที่คอของมันก็ดูจะแหว่งออกไปชิ้นใหญ่เสียด้วย !!

              คราบเลือดไหลเกรอะกรังเป็นทางยาวตั้งแต่แก้มไปยันหน้าอกของมันเลยทีเดียว  แขนที่ห้อยข้างหนึ่งของไอ้จ๊อดนั้นเหมือนเป็นการหักและฉีกขาดจากอุบัติเหตุ   อาจจะถูกผู้โดยสารจี้ทำร้าย หรือไม่ก็รถล้มมาจากไหน??

 

             แล้วทำไมไอ้จ๊อดถึงไม่ไปหาหมอล่ะ มันมายืนอยู่ตรงนี้แล้วพยายามทำร้ายเขาทำไม??

         

               แม้ว่าแอ๊ดยังคงตกใจ  แต่เขาก็พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สติแตกไปเสียก่อน แม้ว่ามันจะทำยากเหลือเกิน..

             “นี่มันอะไรวะ?  ไอ้จ๊อดมันเป็นอะไรไปแล้ว  ??  อยู่ไม่ได้ซะแล้วมั้งเรา  ออกไปตามคนมาจับไอ้จ๊อดดีกว่า ... เสื้อกูยืดหมดเลยไอ้บ้านี่!!  

             แล้วแอ๊ดก็ก้าวเดินถอยหลังออกจากหน้าต่างให้เร็วที่สุด  และเปิดประตูห้องนอนออกมาเพื่อจะขึ้นไปชั้นดาดฟ้า  เพื่อเอาเสื้อตัวอื่นที่ตากไว้มาเปลี่ยน  และกะว่าจะออกไปตามคนที่รู้จักให้มาช่วยกันดูว่า  ไอ้จ๊อดนั้นเป็นอะไร

            ส่วนไอ้จ๊อดผู้คลุ้มคลั่งนั้น..มันยังส่งเสียงร้องคำรามอันแหบแห้งน่ารังเกียจออกมาตลอดเวลา  ดวงตาอันไร้แววนั้นจับจ้องมาที่แอ๊ดอย่างไม่ละความพยายาม..

          ความพยายามที่จะแทรกหน้าเข้ามาให้ทะลุเหล็กดัดหน้าต่างให้จงได้กระนั้นหรือ?? ในเมื่อแขนทั้งสองข้างของมันนั้นก็หักห้อยร่องแร่งจนยกไม่ขึ้นแล้วเนี่ยนะ!!



 


   



      ..ถ้าคุณตัดสินใจที่จะอ่านนิยายเรื่องนี้ต่อ..คุณน่าจะไปดูหน้าตาตัวละครที่ตอน39ซักหน่อยนะ...เป็นตัวละครต่างๆที่ผมจินตนาการเอาแบบที่ผมคิดไว้..

ตัวละครต่างๆที่โผล่มาระหว่างทางก็มีเกือบจะครบนั่นแหละ..

มันจะช่วยทำใหพวกคุณอ่าน..และจินตนาการตามได้ดีขึ้นอย่างน้อย2.5เท่า..เชื่อผมดิ...(แฟนนิยายหลายคนเค้าบอกมาว่างั้นนะ)



นิยายแฟร์ 2022

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

"ซอมบี้กลิ่นอาย Bangkok ที่คนรักซอมบี้ติดใจ"

(แจ้งลบ)

เราเป็นคนชอบเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้ ทั้งหนัง การ์ตูน นิยาย เกมส์ ดูมาเยอะ อ่านมาก็ไม่น้อย ความเห็นส่วนตัวคิดว่าเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้จะสนุกได้อยู่ที่ใครจะรีไซเคิลเรื่องราวออกมาน่าติดตาม มีอะไรให้ "ลุ้น" ให้ "จดจำ" จนมาถึงเรื่องของคุณยอด แวบแรกแอบคิดว่ามันช่างเหมือนเรื่องในความฝันเราจริงๆ(เชื่อว่าคนชอบซอมบี้ต้องมีมโนว่า ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ท ... อ่านเพิ่มเติม

เราเป็นคนชอบเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้ ทั้งหนัง การ์ตูน นิยาย เกมส์ ดูมาเยอะ อ่านมาก็ไม่น้อย ความเห็นส่วนตัวคิดว่าเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้จะสนุกได้อยู่ที่ใครจะรีไซเคิลเรื่องราวออกมาน่าติดตาม มีอะไรให้ "ลุ้น" ให้ "จดจำ" จนมาถึงเรื่องของคุณยอด แวบแรกแอบคิดว่ามันช่างเหมือนเรื่องในความฝันเราจริงๆ(เชื่อว่าคนชอบซอมบี้ต้องมีมโนว่า ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ที่ประเทศไทย .... มั่งล่ะน่าา) ที่ยิ่งกว่านั้นคือสถานการณ์ต่างๆ ตัวละครแต่ละตัว การกระทำ และผลของการกระทำพวกนั้น มันสมจริง ...ในแบบที่ไม่เว่อ อ่านแล้วรู้สึกว่าพวกเขาก็แค่คนธรรมดาที่บังเอิญมาอยู่ในเหตุการณ์บ้าบอแบบนี้ร่วมกัน บทแอบย่องหนีซอมบี้ก็ทำให้เราลุ้น บทแอคชั่นก็มันส์ มีเลือดสาดเอาใจคนอ่านบ้างเป็นกระสัย เจอทั้งคนดี คนไม่ดี คนที่เข้าใจสถานการณ์และไม่เข้าใจ ทั้งยังแทรกมุกไทยๆ ความเชื่อไทยๆเข้าไปแบบเนียนๆ สิ่งที่สำคัญที่เราชื่นชมมากๆๆๆเลย คือการที่คุณยอดแต่งเรื่องที่ตัวเอกเป็นคนธรรมดา ให้คนอ่าน อิน ได้นี่ล่ะ พอละเดี๋ยวจะยาว จบเถอะ ฮ่าๆ ขอให้แต่งภาคสองออกมาด้วยน้า เราคนนึงล่ะจะรออ่าน   อ่านน้อยลง

Kithara | 28 ส.ค. 56

  • 36

  • 1

"เป็นZombieที่เป็นตัวของตัวเองมาก"

(แจ้งลบ)

กับเรื่องนี้ผมให้ 10 เต็ม 10 ครับ ส่วนเหตุผลก็ตามชื่อเลยครับ เรื่องนี้เป็นนิยายซอมบี้ที่บรรยากาศบ้านๆใกล้ตัวประชาชนคนธรรมดาแบบผมมาก อ่านแล้วอินไปกับเนื้อเรื่อง (ถึงขั้นเคยไปเดินทางย้อนรอยการเดินทางของพวกแอ๊ดมาแล้วด้วยครับ) เนื้อเรื่องทุกอย่างไหลลื่นยังกับหยอดน้ำมันมะกอก!!! เรื่องนี้จบไปผมคงคิดถึงแย่ ดังนั้นผมคงต้องหาอย่างอื่นทำยามว่างแล้วล่ะ (สู้ๆค ... อ่านเพิ่มเติม

กับเรื่องนี้ผมให้ 10 เต็ม 10 ครับ ส่วนเหตุผลก็ตามชื่อเลยครับ เรื่องนี้เป็นนิยายซอมบี้ที่บรรยากาศบ้านๆใกล้ตัวประชาชนคนธรรมดาแบบผมมาก อ่านแล้วอินไปกับเนื้อเรื่อง (ถึงขั้นเคยไปเดินทางย้อนรอยการเดินทางของพวกแอ๊ดมาแล้วด้วยครับ) เนื้อเรื่องทุกอย่างไหลลื่นยังกับหยอดน้ำมันมะกอก!!! เรื่องนี้จบไปผมคงคิดถึงแย่ ดังนั้นผมคงต้องหาอย่างอื่นทำยามว่างแล้วล่ะ (สู้ๆครับพี่ ผมติดตามผลงานพี่อยู่)   อ่านน้อยลง

ZombiePTL | 30 ก.ย. 56

  • 21

  • 0

ดูทั้งหมด

คำนิยมล่าสุด

"สนุกมากกกกกกกกกกกก"

(แจ้งลบ)

เพิ่งมาเจอนิยายเรื่องนี้เมื่อเดือนที่แล้ว อ่านครั้งแรกก็วางไม่ลงเลยทีเดียว สนุกมากกกกกกกกกกกก ครบทุกอย่าง ดีใจ เสียใจ ลุ้น หดหู่ โมโห โกรธแค้น นิยายมีที่มาที่ไปชัดเจนของการติดเชื้อ ไรท์มีสอดแทรกข้อคิดดีๆจากเรื่องบาปกรรม ศีลธรรม การกระทำดีได้ดีไว้อย่างลงตัว สรุปว่าชอบมากกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณที่ไรท์เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาให้อ่านนะคะ ... อ่านเพิ่มเติม

เพิ่งมาเจอนิยายเรื่องนี้เมื่อเดือนที่แล้ว อ่านครั้งแรกก็วางไม่ลงเลยทีเดียว สนุกมากกกกกกกกกกกก ครบทุกอย่าง ดีใจ เสียใจ ลุ้น หดหู่ โมโห โกรธแค้น นิยายมีที่มาที่ไปชัดเจนของการติดเชื้อ ไรท์มีสอดแทรกข้อคิดดีๆจากเรื่องบาปกรรม ศีลธรรม การกระทำดีได้ดีไว้อย่างลงตัว สรุปว่าชอบมากกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณที่ไรท์เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาให้อ่านนะคะ   อ่านน้อยลง

Nujinja Sasinan | 17 มิ.ย. 62

  • 0

  • 0

"ลุ้นทั้งเรื่อง เหตุการณ์กำลังจะดีๆก็พลิกได้ตลอด"

(แจ้งลบ)

ชอบตัวละครแต่ละคนที่มีคาเรคเตอร์ชัดเจน โดยเฉพาะแอ๊ด ยิ่งเอาหน้าเต๋าสมชายมาเป็นตัวละคร ภาพมันยิ่งชัด ทุกตัวละครมีบทบาทเกือบจะเด่นเท่ากัน ปูมหลังของแอ๊ด ค่อยๆเฉลยมาทีละนิดในภาคแรกทำให้ตัวละครน่าสนใจขึ้นมาก ปกติเป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือนิยาย แต่ชอบอ่านการ์ตูนช่องแต่เรื่องนี้อ่านไปสักพักมันวางไม่ลงจริงๆ สนุกมากอยากให้มีภาคต่อไปอีกเร็วๆ ... อ่านเพิ่มเติม

ชอบตัวละครแต่ละคนที่มีคาเรคเตอร์ชัดเจน โดยเฉพาะแอ๊ด ยิ่งเอาหน้าเต๋าสมชายมาเป็นตัวละคร ภาพมันยิ่งชัด ทุกตัวละครมีบทบาทเกือบจะเด่นเท่ากัน ปูมหลังของแอ๊ด ค่อยๆเฉลยมาทีละนิดในภาคแรกทำให้ตัวละครน่าสนใจขึ้นมาก ปกติเป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือนิยาย แต่ชอบอ่านการ์ตูนช่องแต่เรื่องนี้อ่านไปสักพักมันวางไม่ลงจริงๆ สนุกมากอยากให้มีภาคต่อไปอีกเร็วๆ   อ่านน้อยลง

pong-aden | 2 ส.ค. 61

  • 0

  • 0

ดูทั้งหมด

1,638 ความคิดเห็น