คัดลอกลิงก์เเล้ว

ฝ่ากรุงเทพฯ..เมืองนรก (ภาค1-4) ( Hells in Bangkok.)

ภาค4 กำลังจะมา ขอโทษที่ให้รอนาน (นิยายซอมบี้ฉ.20+)จินตนาการดูสิ!!..หากเกิดเรื่องนี้ขึ้นในกรุงเทพ..หรือประเทศไทยจะเป็นอย่างไร??ภัยที่เคยคุกคามสังคมมานานแบบหลบซ่อน แต่วันนี้มันไม่หลบซ่อนตัวอีกแล้ว!!

ยอดวิวรวม

109,066

ยอดวิวเดือนนี้

618

ยอดวิวรวม


109,066

ความคิดเห็น


1,599

คนติดตาม


3,120
เรทติ้ง : 299 % จำนวนโหวต : 73
จำนวนตอน : 127 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  23 พ.ค. 62 / 17:06 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

        ทีแรกที่เขียนเรื่องนี้..ไม่ได้คิดถึงเรื่องว่าจะต้องขึ้นอันดับTOP 10หรือTOP 5เลยครับ...





       แต่มันคือของแถมที่น่าดีใจมากอันหนึ่ง..รองจากการมีคนกลุ่มหนึ่งชื่นชอบ..และติดตามอ่านงานเขียนเรื่องแรกในชีวิตของผม...





เอาล่ะ...



ไปเริ่มหาทางเอาชีวิตรอดกันเถอะ!!











 

                           “ปฐมบท”

 

            21 ก.ค. 25XX   เวลา15.49  ตึกอาคารพานิชย์ย่านตลาดคลองเตย ห้องชั้นล่าง

             สภาพภายในห้อง  ก็เป็นเพียงห้องโล่งๆที่มีพัดลมเพดานอายุราวๆยี่สิบปีกับตู้เย็นเครื่องเล็กๆอายุพอๆกับพัดลม เป็นเฟอร์นิเจอร์หลัก ซึ่งบัดนี้ทั้งสองอย่างหยุดทำงานไปแล้วเพราะไฟดับ  ของตกแต่งห้องอื่นๆก็แค่มีกองเสื้อผ้าที่ใส่แล้วอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง กับชั้นใส่ของที่ทำด้วยพลาสติกแตกๆอีกอันหนึ่ง

       

             ชายคนหนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนที่นอนฟูกขนาดพอดีตัว ต้องตื่นงัวเงียลุกขึ้นมา ด้วยเหตุที่เขาต้องไปทำงานตั้งแต่เวลาตีหนึ่งของเมื่อคืน กว่าจะเลิกงานก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้า  เวลาเช่นนนี้จึงถือเป็นเวลานอนของเขา

             “ใครวะ?..รบกวนเวลานอนของกูจัง!!    แอ๊ด  บ่นพึมพำเบาๆ หลังจากที่เขาได้ยินเสียงปึงปังอยู่ที่ด้านนอกของตัวอาคาร

             “อ้าว...แล้วนี่ไฟดับไปตั้งแต่เมื่อไหร่นี่?  มิน่าล่ะ...ร้อนโคตรๆ”   เขาบ่นไปพลางก็เดินไปหยิบเสื้อขึ้นมาใส่พลาง  ก่อนที่จะเดินไปหาต้นตอที่มาของเสียงน่ารำคาญนั้น

             แอ๊ดแวะที่ตู้เย็นหยิบขวดน้ำอัดลมที่เกือบจะไม่เย็นแล้วขึ้นมาเปิดฝาดื่ม  แต่ไม่ทันไรเขาก็เหลือบไปเห็นคนยืนนิ่งโยกตัวเอนไปเอนมาผ่านหน้าต่างเหล็กดัดของห้อง  ถึงแม้จะยืนหันหลัง  แอ๊ดก็พอจะนึกออกว่านั่นคือใคร!         

              ใส่เสื้อกั๊กสีส้มเบอร์007...ผมยาวเป็นโจรแบบนี้  ไอ้จ๊อด  มอเตอร์ไซค์รับจ้าง บ้านตรงข้ามแน่ๆ

            ไอ้จ๊อด มันก็เป็นเด็กรุ่นน้องคนรู้จักที่เคยเห็นหน้าค่าตากันมานานอยู่ นอกจากหน้าปากซอยที่เขาเคยเห็นมันที่วินมอเตอร์ไซค์แล้ว ในตลาด ที่แผงขายหมู ไอ้จ๊อดก็มารับเนื้อหมูให้ลูกค้าบ่อยๆ ก็ทักทายหยอกล้อกันไปตามประสาคนรู้จัก แต่นี่มันบุกมาทำลับๆล่อถึงหน้าต่างห้องนอนกันเชียวหรือ?? มันทะลึ่งเกินไปแล้ว...

             “เดี๋ยวเหอะ  กูจะทำให้มึงตกใจเลยไอ้จ๊อด! มาด้อมๆมองๆอะไรหน้าต่างกู”   ว่าแล้วแอ๊ดก็อุดปากขวดแล้วเขย่าขวดน้ำอัดลมในมือเพื่อให้เกิดแรงอัดอันจะจำให้น้ำอัดลมนั้นพุ่งกระจายออกมาจากขวด   เขาเดินรี่เข้าไปหาไอ้จ๊อดจากด้านหลัง

             “ไอ้จ๊อด...  แว่!!...”    แล้วก็ฉีดน้ำอัดลมพุ่งออกใส่ไอ้จ๊อดเต็มๆ

            “ซ่า!”    ร่างนั้นไม่มีทีท่าตกใจใดๆ  มันกลับค่อยๆหันมาทางเขา

             “ทำงึกๆงักๆ เหมือนผีจูออนซะงั้น!”  เขาพูดเบาๆ  ในขณะที่ไอ้จ๊อดทำท่ากระตุกๆ  ราวกับคนเป็นโรคสันนิบาต

             “เป็นไรมึงวะไอ้จ๊อด?  หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทรึไง? ”  เขาร้องทักออกไปอย่างประหลาดใจกับอาการของไอ้จ๊อดในขณะนี้

            “แฮ่!!” ไอ้จ๊อดส่งเสียงสากๆคำรามออกมา

             “แหกๆๆๆ!! ”   แล้วฝ่ายที่ต้องตกใจสุดขีดคือเขาเองต่างหาก  แอ๊ดร้องลั่นเหมือนแต๋วแตกก็ไม่ปาน

       

             เพราะทันทีที่ไอ้จ๊อดเห็นเขา มันก็พุ่งพรวดเข้าใส่  ถึงแม้จะมีเหล็กดัดกั้นอูยู่ระหว่างกลาง  ก็มีช่องใหญ่พอให้มือของไอ้จ๊อดลอดเข้ามาได้ข้างหนึ่ง...แล้วคว้าหมับที่เสื้อของแอ๊ด แล้วดึงเต็มที่

             “เฮ้ยๆๆๆไอ้จ๊อด! กูล้อเล่นแค่นี้เอง  มึงแรงไปรึเปล่าเนี่ย?  แล้วนี่มึงไปทำอะไรมา?  ข..ข..ข...แขนมึงอีกข้างทำไมมันห้อยแบบนั้นวะ ?! เฮ้ย! ปล่อยกู!  มึงไปหาหมอเหอะ!! ปล่อยกู!  มึงเป็นอะไรเนี่ย.?

            ไม่มีคำตอบใดๆจากไอ้จ๊อด  ดวงตาที่ไร้แววของมันแสดงความมุ่งร้ายเต็มที่...เหมือนจะดึงแอ๊ดออกไปให้ได้  แม้ต้องดึงให้หลุดเป็นชิ้นๆก็ตาม  พลางส่งเสียงคำราม

              “แฮ่...!

             “มึงปล่อยกูไอ้จ๊อด!  เสื้อกูจะขาดแล้วนะ!” แอ๊ดเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!

             “ไอ้จ๊อด!!

             “แฮ่!!”  แอ๊ดหมดความอดทนแล้ว!

             “แฮ่พ่อมึงสิ!   เอาตูดขวดไปกินละกันมึง!”  เขาง้างสุดเอื้อม แล้วกระแทกก้นขวดผัวะ! ไปที่เบ้าตา กะว่าไอ้จ๊อดคงได้สติ  แต่แล้วก็...

              “แฮ่!”  มันกลับยิ่งดึงเขาแรงขึ้นกว่าเดิมไม่แสดงอาการเจ็บปวดซักนิดเลยด้วยซ้ำ!

             “ไอ้จ๊อด!  มึงอารมณ์เสียมาจากไหนวะ?  ถ้ามึงไม่หยุดกูเอาจริงแล้วนะ!”  แอ๊ดกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว...แต่สิ่งเดียวที่ไอ้จ๊อดบอกเขาก็คือ  ”แฮ่”!!

             “เออ...เอางี้นะมึง?”  แอ๊ดตัดสินใจจับแขนไอ้จ๊อดด้วยมือทั้ง2ข้างผลักไล่ไปยังมุมแคบที่สุดของเหล็กดัดหน้าต่าง  ดึงตัวถอยหลังให้ข้อศอกไอ้จ๊อดติดอยู่ในช่องที่แคบนั้น  แล้วผลักออกด้านข้างสุดแรง!!

              “กร๊อบ!!

              เสียงกระดูกไอ้จ๊อดหักดังลั่น  แอ๊ดจึงดึงมือของไอ้จ๊อดผู้คุ้มคลั่งออกจากเสื้อตัวเองได้ 

              แต่เหมือนไอ้จ๊อดจะไม่เจ็บซักนิดเดียว  มันคงยังยกแขนที่เกือบหลุดข้างหนึ่ง และหักห้อยด้วยฝีมือของแอ๊ดอีกข้างหนึ่ง  พยายามจะดันเหล็กดัดหน้าต่างนั้นออกให้ได้

               เมื่อได้เห็นหน้าของไอ้จ๊อดอย่างชัดๆ ก็พบว่า บัดนี้หน้าตาของไอ้จ๊อดมีแผลใหญ่ฉกรรจ์อย่างน่ากลัว และเนื้อที่คอของมันก็ดูจะแหว่งออกไปชิ้นใหญ่เสียด้วย !!

              คราบเลือดไหลเกรอะกรังเป็นทางยาวตั้งแต่แก้มไปยันหน้าอกของมันเลยทีเดียว  แขนที่ห้อยข้างหนึ่งของไอ้จ๊อดนั้นเหมือนเป็นการหักและฉีกขาดจากอุบัติเหตุ   อาจจะถูกผู้โดยสารจี้ทำร้าย หรือไม่ก็รถล้มมาจากไหน??

 

             แล้วทำไมไอ้จ๊อดถึงไม่ไปหาหมอล่ะ มันมายืนอยู่ตรงนี้แล้วพยายามทำร้ายเขาทำไม??

         

               แม้ว่าแอ๊ดยังคงตกใจ  แต่เขาก็พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สติแตกไปเสียก่อน แม้ว่ามันจะทำยากเหลือเกิน..

             “นี่มันอะไรวะ?  ไอ้จ๊อดมันเป็นอะไรไปแล้ว  ??  อยู่ไม่ได้ซะแล้วมั้งเรา  ออกไปตามคนมาจับไอ้จ๊อดดีกว่า ... เสื้อกูยืดหมดเลยไอ้บ้านี่!!  

             แล้วแอ๊ดก็ก้าวเดินถอยหลังออกจากหน้าต่างให้เร็วที่สุด  และเปิดประตูห้องนอนออกมาเพื่อจะขึ้นไปชั้นดาดฟ้า  เพื่อเอาเสื้อตัวอื่นที่ตากไว้มาเปลี่ยน  และกะว่าจะออกไปตามคนที่รู้จักให้มาช่วยกันดูว่า  ไอ้จ๊อดนั้นเป็นอะไร

            ส่วนไอ้จ๊อดผู้คลุ้มคลั่งนั้น..มันยังส่งเสียงร้องคำรามอันแหบแห้งน่ารังเกียจออกมาตลอดเวลา  ดวงตาอันไร้แววนั้นจับจ้องมาที่แอ๊ดอย่างไม่ละความพยายาม..

          ความพยายามที่จะแทรกหน้าเข้ามาให้ทะลุเหล็กดัดหน้าต่างให้จงได้กระนั้นหรือ?? ในเมื่อแขนทั้งสองข้างของมันนั้นก็หักห้อยร่องแร่งจนยกไม่ขึ้นแล้วเนี่ยนะ!!



 


   



      ..ถ้าคุณตัดสินใจที่จะอ่านนิยายเรื่องนี้ต่อ..คุณน่าจะไปดูหน้าตาตัวละครที่ตอน39ซักหน่อยนะ...เป็นตัวละครต่างๆที่ผมจินตนาการเอาแบบที่ผมคิดไว้..

ตัวละครต่างๆที่โผล่มาระหว่างทางก็มีเกือบจะครบนั่นแหละ..

มันจะช่วยทำใหพวกคุณอ่าน..และจินตนาการตามได้ดีขึ้นอย่างน้อย2.5เท่า..เชื่อผมดิ...(แฟนนิยายหลายคนเค้าบอกมาว่างั้นนะ)



สารบัญ อัพเดท 23 พ.ค. 62 / 17:06

บันทึกเป็น Favorite

ตอน
ชื่อตอน

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ยอด โรเมโร่ จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

1

เป็นนิยายที่อยากให้ทำเป็นภาพยนตร์

ขึ้นชื่อว่า "ฝ่ากรุงเทพฯ..เมืองนรก" ก็บ่งบอกถึงพื้นฐานของเรื่องอยู่แล้วว่าจะต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับการหนีตายเอาชีวิตรอดแน่นอน แต่นิยายเรื่องนี้ยังมีอะไรมากกว่าการกระเสือกกระสนให้รอดชีวิต!!

เรื่องนี้มีตัวดำเนินเนื้อเรื่องหลักคือ "แอ๊ด" หนุ่มใหญ่วัย 35 ปี ทำอาชีพรับจ้างชำแหละหมูและเข็นผักอยู่ตลาดสดคลองเตย แต่ตัวเอกที่ดูธรรมดาๆ คนนี้กลับมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาซุกซ่อนไว้

เนื้อเรื่องเปิดฉากเมื่อแอ๊ดตื่นขึ้นมาในตอนเย็นและพบว่าตลาดคลองเตยที่เขารู้จักไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คนคุ้นเคยที่เห็นหน้ากันทุกวันกลับกลายเป็นผีดิบหิวกระหายไล่กัดกินฉีกทึ้งผู้คน เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดต่อไปแอ๊ดจึงต้องหาทางหนีออกจากที่แห่งนั้น แอ๊ดได้พบเจอกับผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ทั้งคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ทั้งคนที่เขาเป็นฝ่ายช่วยชีวิต และกลุ่มทหารที่เข้ามาทำภารกิจ แอ๊ดได้รับรู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวที่แปรเปลี่ยนกรุงเทพจนเป็นนรก และนั่น...ได้ลากอดีตอันดำมืดที่เขาพยายามทิ้งไว้เบื้องหลังกลับมาให้แอ๊ดต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ซึ่งเดิมพันด้วยชีวิต!!

นิยายเรื่องนี้จะเล่าในมุมมองของบุคคลที่สามโดยมีฉากเป็นสถานที่จริงในกรุงเทพ แผนที่จะเริ่มจากตลาดคลองเตยที่แอ๊ดตื่นขึ้นมาและขยายออกกว้างขึ้นเรื่อยๆตามการเดินทางของแอ๊ดและผู้ร่วมทางที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามา..ไม่ว่าจะเป็นพลเรือน..หรือทหาร

แม้แกนหลักของเรื่องจะเป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่ผู้เขียนก็ได้สอดแทรกเหตุการณ์ต่างๆเอาไว้ให้เราได้ลุ้นระทึกอยู่เสมอ ที่สำคัญ..เหตุการณ์ที่สอดแทรกเข้ามานั้นล้วนแล้วแต่มีความหมายด้วยกันทั้งสิ้น!!

ทางด้านเนื้อหา...เราประทับใจความพอดีของเนื้อเรื่อง ความสมเหตุสมผลของเหตุการณ์ ปมที่เปิดเข้ามาและการคลี่คลายมัน ได้เห็นพัฒนาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆของโครงเรื่อง ไม่มีช่วงไหนที่เราอ่านแล้วรู้สึกว่าคุณภาพด้อยลงกว่าตอนก่อนเลย แม้แต่ช่วงที่การดำเนินเรื่องถูกสับเปลี่ยนไปที่บุคคลอื่น เราก็ไม่มีความรู้สึกเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย เรายังคงนั่งลุ้นระทึก ตื่นเต้น โกรธ เสียใจ ไปตามที่ตัวละครนั้นๆประสบ ที่สำคัญ...แม้จะเป็นการกลับมาอ่านซ้ำอีกครั้งเราก็คงยังคงรู้สึกเช่นนั้น

ทางด้านของตัวละครก็เช่นกัน เราได้เห็นความเป็น "ฅน" ของตัวละครทุกตัว ทั้งคนดีมาก ดีน้อย เลวมาก เลวน้อย ความกล้า ความกลัว การเสียสละ และความเห็นแก่ตัว

ไม่ว่าจะตัวละครหลัก ตัวรอง หรือตัวประกอบ เราจะเห็นสิ่งเหล่านี้อย่างชัดเจน อีกทั้งผู้แต่งยังสามารถรักษาเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวละครได้อย่างไม่มีตกหล่น แม้ตัวละครจะถูกเหตุการณ์ชักนำให้ต้องเกิดการพัฒนาไม่ว่าจะเป็นด้านอารมณ์ความรู้สึกหรือความสามารถ แต่บุคลิกดั้งเดิมก็ไม่ได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใด ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้เห็นชีวิตของคนจริงๆ และยิ่งรู้สึกผูกพันกับพวกเขามากขึ้นอีก

สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกชื่นชมอีกย่างหนึ่งก็คือ "บทสนทนา" เรารู้สึกว่าผู้แต่งทำบทสนทนาได้ลื่นไหลเป็นธรรมชาติมาก ไม่มีประโยคชวนน้ำเน่าแบบที่คนจริงๆไม่น่าจะพูดกันหลุดออกมาแม้แต่น้อย อีกทั้งการบรรยายก็เข้าใจได้ง่ายไม่เวิ่นเว้อ อ่านสนุกลุ้นระทึกตลอดเวลา มีสำนวนเฮฮาผ่อนคลายความเคร่งเครียด รู้จังหวะว่าตรงไหนควรเล่นตรงไหนควรจริงจัง ฉากบีบคั้นก็ทำได้อย่างดี แม้จะมีพิมพ์ผิดอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้ถึงขั้นเสียอรรถรสแต่อย่างใด

ที่สำคัญที่สุด..เราได้เห็นข้อคิดมากมายจากนิยายเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นความคิดที่ตัวละครพูดออกมาโต้งๆ หรือสิ่งที่เราต้องคิดวิเคราะห์เอาเองก็ตาม...

เราประทับใจ "แอ๊ด" ที่ไม่ใช่คนดีแต่เขาก็มีความสำนึกดีที่จะช่วยเหลือผู้อื่น

"ต๋อง" ที่แม้จะดูล้นๆเพราะติดยา แต่เขาก็มักจะวิ่งเข้าหาความตายเพื่อช่วยเหลือคนอื่นให้รอด

"พี่อ้น" ที่ทำดีเสมอมาและหวังให้ผลดีนี้ส่งให้ลูกของตนปลอดภัย

"ตู่" สาวน้อยนักกู้ภัยที่ยังคงจิตวิญญาณของตัวเองแม้ในวันที่รอบข้างกลายเป็นนรก

"ตำรวจสี่นายนั้น" ที่แม้รู้ว่าทางข้างหน้าคือความตายก็ยังถวายชีวิตเพื่อหน้าที่เพื่อประชาชน

"หมวดมด จ่ามุ่ม" คนที่เรารู้สึกว่าหากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เราจะต้องปลอดภัยแน่นอนตราบเท่าที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่

"หมวดต้น" ลักษณะของพระเอกทั้งมวลหลอมรวมกันอยู่ในผู้ชายคนนี้

และยังมีคนอื่นๆอีกมากมาย ที่ขาดไม่ได้เลยคือ "ลุงต๊ะกับเจ้าหมาเฟอร์บี้" ที่นึกถึงทีไรก็ประทับใจไม่รู้ลืม...

ครั้งนี้เป็นการเขียนบทวิจารณ์ครั้งแรก ขึ้นชื่อว่าครั้งแรกก็หมายถึงเราไม่มีประสบการณ์เขียนบทวิจารณ์มาก่อน และไม่ทราบว่าจะเขียนอย่างไรให้ไม่สปอยเนื้อหา จึงได้แต่บรรยายไปตามเนื้อผ้าและความรู้สึกของตัวเอง เชื่อว่าหลายคนอาจจะยังมองไม่เห็น "ความเจ๋ง!!" ของนิยายเรื่องนี้จากคำบรรยายของเรา แต่เราอยากจะบอกคุณว่า "คุณจะไม่รู้สึกเสียเวลาแน่นอนที่ได้อ่านมัน" และเมื่อคุณอ่านจบสักครั้ง คุณจะรู้สึกว่า "ทำไมฉันไม่ได้อ่านมันก่อนหน้านี้นะ" หรือไม่ก็ "โชคดีนะเนี่ยที่มารู้จักเรื่องนี้ตอนมันจบแล้ว ไม่งั้นค้างตายเลย" แน่นอน!!

สุดท้ายนี้...

มีสิ่งหนึ่งที่เราอยากส่งถึงนักเขียน นั่นก็คือ "เราอยากให้คุณยอดแต่งภาคต่อไปอีกจังเลยค่ะ"

และมีอีกสิ่งหนึ่งที่เราอยากบอกต่อผู้สร้างหนัง นั่นก็คือ "เราอยากให้นิยายเรื่องนี้สร้างเป็นภาพยนตร์เหลือเกิน"

.............................................

>>อ่านต่อ
ดูทั้งหมด(1)

คำนิยม Top

"ซอมบี้กลิ่นอาย Bangkok ที่คนรักซอมบี้ติดใจ"

(แจ้งลบ)

เราเป็นคนชอบเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้ ทั้งหนัง การ์ตูน นิยาย เกมส์ ดูมาเยอะ อ่านมาก็ไม่น้อย ความเห็นส่วนตัวคิด...››อ่านต่อ

เราเป็นคนชอบเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้ ทั้งหนัง การ์ตูน นิยาย เกมส์ ดูมาเยอะ อ่านมาก็ไม่น้อย ความเห็นส่วนตัวคิดว่าเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้จะสนุกได้อยู่ที่ใครจะรีไซเคิลเรื่องราวออกมาน่าติดตาม มีอะไรให้ "ลุ้น" ให้ "จดจำ" จนมาถึงเรื่องของคุณยอด แวบแรกแอบคิดว่ามันช่างเหมือนเรื่องในความฝันเราจริงๆ(เชื่อว่าคนชอบซอมบี้ต้องมีมโนว่า ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ที่ประเทศไทย .... มั่งล่ะน่าา) ที่ยิ่งกว่านั้นคือสถานการณ์ต่างๆ ตัวละครแต่ละตัว การกระทำ และผลของการกระทำพวกนั้น มันสมจริง ...ในแบบที่ไม่เว่อ อ่านแล้วรู้สึกว่าพวกเขาก็แค่คนธรรมดาที่บังเอิญมาอยู่ในเหตุการณ์บ้าบอแบบนี้ร่วมกัน บทแอบย่องหนีซอมบี้ก็ทำให้เราลุ้น บทแอคชั่นก็มันส์ มีเลือดสาดเอาใจคนอ่านบ้างเป็นกระสัย เจอทั้งคนดี คนไม่ดี คนที่เข้าใจสถานการณ์และไม่เข้าใจ ทั้งยังแทรกมุกไทยๆ ความเชื่อไทยๆเข้าไปแบบเนียนๆ สิ่งที่สำคัญที่เราชื่นชมมากๆๆๆเลย คือการที่คุณยอดแต่งเรื่องที่ตัวเอกเป็นคนธรรมดา ให้คนอ่าน อิน ได้นี่ล่ะ พอละเดี๋ยวจะยาว จบเถอะ ฮ่าๆ ขอให้แต่งภาคสองออกมาด้วยน้า เราคนนึงล่ะจะรออ่าน ‹‹ย่อ

Kithara | 28 ส.ค. 56

  • 35

  • 1

"เป็นZombieที่เป็นตัวของตัวเองมาก"

(แจ้งลบ)

กับเรื่องนี้ผมให้ 10 เต็ม 10 ครับ ส่วนเหตุผลก็ตามชื่อเลยครับ เรื่องนี้เป็นนิยายซอมบี้ที่บรรยากาศบ้านๆใกล้ตัวประช...››อ่านต่อ

กับเรื่องนี้ผมให้ 10 เต็ม 10 ครับ ส่วนเหตุผลก็ตามชื่อเลยครับ เรื่องนี้เป็นนิยายซอมบี้ที่บรรยากาศบ้านๆใกล้ตัวประชาชนคนธรรมดาแบบผมมาก อ่านแล้วอินไปกับเนื้อเรื่อง (ถึงขั้นเคยไปเดินทางย้อนรอยการเดินทางของพวกแอ๊ดมาแล้วด้วยครับ) เนื้อเรื่องทุกอย่างไหลลื่นยังกับหยอดน้ำมันมะกอก!!! เรื่องนี้จบไปผมคงคิดถึงแย่ ดังนั้นผมคงต้องหาอย่างอื่นทำยามว่างแล้วล่ะ (สู้ๆครับพี่ ผมติดตามผลงานพี่อยู่)‹‹ย่อ

ZombiePTL | 30 ก.ย. 56

  • 21

  • 0

ดูต่อทั้งหมด

คำนิยมล่าสุด

"สนุกมากกกกกกกกกกกก"

(แจ้งลบ)

เพิ่งมาเจอนิยายเรื่องนี้เมื่อเดือนที่แล้ว อ่านครั้งแรกก็วางไม่ลงเลยทีเดียว สนุกมากกกกกกกกกกกก ครบทุกอย่าง ดีใจ ...››อ่านต่อ

เพิ่งมาเจอนิยายเรื่องนี้เมื่อเดือนที่แล้ว อ่านครั้งแรกก็วางไม่ลงเลยทีเดียว สนุกมากกกกกกกกกกกก ครบทุกอย่าง ดีใจ เสียใจ ลุ้น หดหู่ โมโห โกรธแค้น นิยายมีที่มาที่ไปชัดเจนของการติดเชื้อ ไรท์มีสอดแทรกข้อคิดดีๆจากเรื่องบาปกรรม ศีลธรรม การกระทำดีได้ดีไว้อย่างลงตัว สรุปว่าชอบมากกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณที่ไรท์เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาให้อ่านนะคะ‹‹ย่อ

Nujinja Sasinan | 17 มิ.ย. 62

  • 0

  • 0

"ลุ้นทั้งเรื่อง เหตุการณ์กำลังจะดีๆก็พลิกได้ตลอด"

(แจ้งลบ)

ชอบตัวละครแต่ละคนที่มีคาเรคเตอร์ชัดเจน โดยเฉพาะแอ๊ด ยิ่งเอาหน้าเต๋าสมชายมาเป็นตัวละคร ภาพมันยิ่งชัด ทุกตัวละครม...››อ่านต่อ

ชอบตัวละครแต่ละคนที่มีคาเรคเตอร์ชัดเจน โดยเฉพาะแอ๊ด ยิ่งเอาหน้าเต๋าสมชายมาเป็นตัวละคร ภาพมันยิ่งชัด ทุกตัวละครมีบทบาทเกือบจะเด่นเท่ากัน ปูมหลังของแอ๊ด ค่อยๆเฉลยมาทีละนิดในภาคแรกทำให้ตัวละครน่าสนใจขึ้นมาก ปกติเป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือนิยาย แต่ชอบอ่านการ์ตูนช่องแต่เรื่องนี้อ่านไปสักพักมันวางไม่ลงจริงๆ สนุกมากอยากให้มีภาคต่อไปอีกเร็วๆ‹‹ย่อ

pong-aden | 2 ส.ค. 61

  • 0

  • 0

ดูต่อทั้งหมด

1,599 ความคิดเห็น

  1. #1599 Saija13 (@Saija13) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 10:38
    อ่าน 2 รอบแล้ว รอเปย์เต็มที่ จัดมาหนักๆ
    #1599
    0
  2. #1598 Saija13 (@Saija13) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 14:31
    น่าจะมีเอาไปทำหนังเนอะ สนุกมากเลย
    #1598
    0
  3. #1597 Saija13 (@Saija13) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 13:48
    อ่าน 2 รอบแล้ว สนุกดี
    #1597
    0
  4. วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:58
    อ่านภาค1จบแล้ว ไอเดียดีมากค่ะ สนุกดีนะ แต่บรรยายยังไม่โอเคเท่าไหร่ อ่านยากมากเลย คำผิดเยอะ เครื่องหมายตกหายเยอะ บางส่วนงงว่าเป็นคำพูดหรือว่าคิดในใจ แต่ชอบแนวความคิดและอิงข้อมูลจริงๆค่ะ คนเขียนทำการบ้านมาดี
    #1596
    1
    • 28 กรกฎาคม 2562 / 23:01
      เราอ่านในe-bookเลยไม่ได้มาอ่านซ้ำในนี้ ไว้จบเมื่อไหร่ค่อยคิดอีกทีว่าจะซื้อมาอ่านมั้ย ส่งนตัวไม่ค่อยชอบe-book แต่เห็นเรื่องนี้ไม่มีลงที่ไหนเลย ไว้ลองคิดอีกทีตอนลงจบค่ะ 555
      #1596-1
  5. #1595 EangSu (@EangSu) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 22:01
    ทำเป็น หนังมะไหร่ดีครับ
    รอดู
    #1595
    0
  6. #1594 kaiholes (@kaiholes) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:35
    ถ้าเป็นนี่คงตายไปแล้ว เพราะอะไรน่ะหรอ หึ ไม่รู้ทางไง
    #1594
    0
  7. วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 00:32
    กะ กถ กะฅ
    #1593
    0
  8. #1592 bestboy654 (@bestboy654) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 13:10
    บทของแอ๊ดเหมือนจงใจเขียนให้ดูโง่เพื่อให้เกิดการสูญเสีย

    ดูพูดมาก เรื่องเยอะไม่เหมือนก่อน
    #1592
    5
    • 18 กรกฎาคม 2562 / 02:23
      เปรียบเทียบแบบนั้นยิ่งพลาด ในหนังเข้าแจงเหตุผลเรื่องทามไลน์มารับเหตุผลของกากระทำไว้แล้ว ว่ามันคนละไทม์ไลน์ เป็นบุคคงคนละมิติ แต่กับสิ่งที่คุณแต่ให้แอ๊ดทำ เพื่อให้ลีน่าตายมันดูโง่กว่าที่ตัวละครนี้ในตอนก่อนๆควรจะทำ เนื้อเรื่องช่วงนี้มันผ่านมาจะเดือนนึงได้ละ ในขณะที่ตัวละครเอกก็ผ่านเหตุเฉียดตาย นาทีระทึกขวัญ การฆ่า รับรู้ถึงความทันด่วน ความสูญเสีย มันต้องมีพัฒนาการทางด้านความเด็ดขาด ระลึกถึงความสำคัญของความอันตราย ซึ่งมันดีและสมเหตุมาโดยตลอด แต่พอมาถึงตอนที่จะให้ลีน่าตาย ดันเขียนให้ตัวเอกตัดสินใจอย่างกับมือใหม่มือสะอาด ทั้งที่ ณ ตอนนั้นมันกำลังขับรถหนีซอมบี้ระดับ1 2 อยู่ ปืนมีไม่ยิง ไฟรถไฟสูงมีก็ไม่เปิด ซอมบี้มันล้อมหน้าล้อมหลังอยู่แล้วไม่ใช่ปฏบัติการเงียบ แถมในนาทีวิกฤตเห็นเงาคนเดินแบกอะไรมาทามกลางซอมบี้ +มืด ยิงทิ้งเคลียทางไปยังได้แต่ก็ไม่ทำ มันไม่ได้ดักปาขอนไม้ใส่แบบกรณีของจ่า นี่มันยืนเห็นอยู่บนถนนแท้ๆ หรือจะบอกว่าการลดกระจกหน้าต่างลงมันเสียงต่อการโดนซอมบี้กัด? ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้แอดมันยังเคยเตรียมใจเรื่องมันมีภูมิระยะยาวมาแล้วอะนะ แล้วที่สำคัญมันเองก็รู้ดีและมีข้อมูลเรื่องระดับ 2 มากพอในการตัดสินใจอนู่แล้วด้วยว่าในขณะที่มีระดับ 2 พันธุ์ใหม่ 2 ตัวนี้อยู่ ต่อให้ต้องยิงคนที่มีความเสี่ยงว่าจะเป็น -ระดับ 2 2ตัวนี้ก็ต้องทำ แต่ก็ยังมัวเฉยมัวแต่ดูจนรถขับมาเข้าระยะขวางหินๆ? ไหนละที่มันดูสมเหตุ และที่สำคัญก่อนตอนนี้ก็พึ่งเสียลุงต๊ะไป แอดเองในตอนนี้การเตรียมพร้อมในการตัดสินใจเกี่ยวกับการป้องกันการสูญเสียพรรคพวกมันต้องมากกว่าเดิม ดูจากที่มันไม่ได้นิ่งนอนใจในการสร้างป้อมปราการ...แล้วตอนแบบนี้นี่นะที่มันจะมัวแต่ดูทาง ดูคน มันคิดว่าจะขับรถผ่านไปได้แบบสบายๆไง๊.... มันดูโง่ไม๊ที่เขียนมา.... ถึงจะรู้จากคำเปรยในตอนก่อนแล้วว่าลีน่าตายแน่ แต่มันก็ควรตายเพราะนิสัยระ-ของลีน่าไหม ไม่ใช่ในขณะที่แอ๊ดอยู่ด้วยเป็นสำคัญ ...
      #1592-4
    • 18 กรกฎาคม 2562 / 12:36
      555ผมชอบคุณ!! คุณอ่าน และวิเคราะห์นิยายผมได้ละเอียดดี ต้องชอบในระดับนึงเลยล่ะ ผมไม่ทำโง่ๆด้วยการมาหักล้างความคิดแฟนนิยายตัวเองดีกว่า
      #1592-5
  9. #1591 bestboy654 (@bestboy654) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 13:02
    เนื้อเรื่องเริ่มน่าเบื่อ บ้างเหตุก๋จงใจให้เกิดแบบโง่ๆเกินไป
    #1591
    0
  10. #1590 bestboy654 (@bestboy654) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 08:47
    ตัวถ่วงเยอะเกินไป
    #1590
    0
  11. #1589 bestboy654 (@bestboy654) (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 07:56
    อิเ-้ย!!! มาม่า แกล้งกุแบบนี้อีก จะแช่งให้จู๋ไม่แข็ง
    #1589
    0
  12. #1588 bestboy654 (@bestboy654) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:14
    เข้าใจแล้ว ต๋อยเซ็มเบ่...เลิกกัน
    #1588
    0
  13. #1587 2524232221 (@2524232221) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 16:10
    ยังรอพี่ที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะคะ กำเงินรอ😄😄
    #1587
    2
  14. #1586 mayfront_01 (@mayfront_01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 14:11
    อย่างชอบเลยย
    #1586
    0
  15. #1585 sudalo (@sudalo) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:09

    สนุกมากครับผม
    #1585
    0
  16. #1584 sudalo (@sudalo) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 21:07
    เพิ่งอ่านภาคแรกจบสนุกมากครับ
    #1584
    0
  17. #1583 sudalo (@sudalo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 23:43

    สุดยอด
    #1583
    0
  18. #1582 oomironhorse (@oomironhorse) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 15:46
    มาปล้นสามทีแล้ว !!? -พวกนี้นี่มันน่าลากๆปให้ซอมบี้กัด จากนั้นจับมัด พอมันฟื้นก็ฆ่ามัน โดยอย่าเพิ่งทำลายสมองมัน ฆ่าแล้วฆ่าอีกสักสามรอบ 555
    #1582
    0
  19. #1581 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 127)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:50
    ยังเสียใจเนื่องลีนาอยู่อ่าาาา
    #1581
    0
  20. #1580 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:44
    โดนอีกแล้วพี่แอ้ด พี่จะเป็นไรไหม
    #1580
    0
  21. #1579 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:40

    ขอไว้อาลัยให้กับลีนา จากที่หวัง ว่าเธอจะรอด จะเอาชนะมันได้ เหมือนพี่แอด แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ อ่านตอนนี้ มันเป็นอะไรที่บีบหัวใจสุดๆ กี่ปีที่รู้จักเธอ 4 ภาคแล้วนะ รู้สึกผูกพันธ์ ดุจเพื่อนคนหนึ่ง หลับให้สบายนะลีนา ปกป้องเพื่อนๆ อยู่บนสวรรค์นะ
    #1579
    0
  22. #1578 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:34

    ไม่เอานะ ไม่เอาแบบนี้ ไรท์ใจร้าย ใจร้ายที่สุดอ่ะ ฮือๆๆๆๆ
    #1578
    0
  23. #1577 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:29
    โอ้ยยยย บีบหัวใจเหลือเกิน ลีน่า เธอต้องรอดนะ
    #1577
    0
  24. #1576 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:26
    แม่งงงงเอ้ย พวกนั้นทดลองอะไรไปมั่งเนี่ยยยย
    #1576
    0
  25. #1575 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 22:19
    ลุ้นตลอดเลย
    #1575
    0