[FIC]Curse คำสาปรักร้ายฉบับนายพ่อมด[YunJae,YooSu,MinRic]

ตอนที่ 7 : หนอนน้อย?!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ก.ย. 55

หนอนน้อย?!

 

ท่านยูชอน ท่านยูชอน หญิงสาวเขย่าตัวแม่ทัพที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงภายในห้องนอนของตนเบาๆ โดยไม่คิดจะตามให้ใครเข้ามาตรวจร่างกายของชายผู้นี้แม้แต่น้อย

 

ก็เพราะอาคมของเขตเวทมนต์ ผู้เป็นเจ้าของเท่านั้น ที่จะสามารถรักษาได้

 

            หญิงสาวร่ายเวทมนต์คลายอาคมเบาๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับที่มือหนาของอีกฝ่าย เพื่อเป็นการถ่ายทอดการรักษา

 

       เพียงไม่นาน บาดแผลและรอยกรีดแทงบนร่างกายของร่างสูงก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

 

            แค่กๆโลหิตสีแดงฉานไหลออกจากริมฝีปากหยัก พร้อมกับอาการเจ็บปวดที่แทบไม่หลงเหลือเลยแม้แต่นิด

 

       ท่านยูชอน ท่านเป็นเยี่ยงไรบ้าง ท่านยูชอน ท่านยูชอน ชายหนุ่มที่ได้สติแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาตามเสียงใสที่ร้องเรียก แต่ต้องชะงัก พร้อมกับใบหน้าคมที่ขึ้นสีจัด

 

            เพราะอะไรน่ะเหรอ ?

 

            ก็เพราะภาพตรงหน้า...คือร่างกายที่เปลือยเปล่าของหญิงสาวน่ะสิ!

 

       ท่านยูชอน ท่านยังเจ็บอยู่เยี่ยงนั้นรึ? หรือท่านกำลังรู้สึกไม่สบาย เหตุใดใบหน้าจึงแดงเยี่ยงนั้นเล่า ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่นิด ตรงกันข้าม จุนซูยังโน้มตัวมาพินิจดูร่างสูงอีกด้วย ว่าเหตุใดจึงหน้าแดงเยี่ยงนั้น

 

            ส่วนแม่ทัพหนุ่มที่ไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งอื่นใด

 

            ก็แทบจะบ้าตายเพราะภาพที่เห็น!

 

       อ...เอ่อ ข้ามิเป็นไรแล้วขอรับ ต...แต่

 

            แต่? …. แต่อะไรรึ ยูชอนไม่ตอบ แต่ดวงตาคมที่เอาแต่จ้องมองร่างายเปล่าเปลือยนั่น ดูเหมือนจะเป็นคำตอบได้อย่างดี เมื่อหญิงสาวก้มลงมองที่ร่างกายของตนเอง ก็แทบจะเอาหน้าไปมุดไว้ที่พื้นดิน!

 

          ห...ห้ามมองนะ!” มือเรียวถูกผู้เป็นเจ้าของยกขึ้นปิดดวงตาคมที่เอาแต่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา โดยไม่ได้คิดสักนิด

 

            ว่ามันไม่ทันแล้ว!

 

          ให้ตายสิ หญิงสาวสบถออมาอย่างหัวเสีย เมื่อเวทมนต์ง่ายๆที่ตนเคยใช้มาตั้งแต่เด็กเพื่อใส่เสื้อผ้า กลับดูยากเสียเหลือเกินในเวลานี้

            ยูชอนขำเบาๆกับเสียงเล็กๆที่ดูลุกลี้ลุกลนเสียเหลือเกิน ก่อนจะเป็นฝ่ายร่ายเวทมนต์ให้อีกฝ่ายเสียเอง

 

            เรียบร้อยแล้วนะขอรับ มือหนาจับมือเรียวที่ปิดตาของตนออก พร้อมกับมองไปที่ร่างบางที่ตอนนี้ ใบหน้าน่ารักนั่น กำลังขึ้นสีจัดแบบที่ตนไม่เคยเห็นมาก่อน

 

            อ...อื้อ หญิงสาวตัดสินใจก้มหน้ามองที่เตียง เพราะไม่อยากสบสายตาคมที่กำลังมองมา และที่ไม่ลุกหนีไปไหนเหมือนทุกครั้ง ก็เพราะมือหนาของชายหนุ่มที่กุมมือของเธอเอาไว้อย่างไม่ยอมปล่อย

 

            และเหตุผลที่ดูเหมือนจะใหญ่ที่สุดที่ทำให้หญิงสาวไม่ลุกไปไหน ก็คงหนีไม่พ้น

 

            อยากให้ร่างสูงกุมมือของตนเอาไว้นานๆยังไงล่ะ!

 

 

          .

 

 

          .

 

 

 

          .

 

       จีจี้ จีจี้ วันนี้ดูเหมือนยุนโฮจะตื่นเช้าเป็นพิเศษ เพราะฤทธิ์ยาทำให้เมื่อวานเขานอนหลับตั้งแต่หัวค่ำ

 

            ว่าไง? เจ้าแมวพูดมากเดินมาหารัชทายาทที่กำลังจ้องมองข้าวของเครื่องใช้ในครัวด้วยความสงสัย

 

            ไอ้พวกนี้ใช่หรือไม่ ที่มนุษย์เอาไว้ใช้ทำอาหาร?” ไม่พูดเปล่ามือหนายังหยิบกระทะขึ้นมาส่อง พร้อมกับตกใจเฮือกใหญ่...เมื่อเห็นหน้าของตัวเองสะท้อนกลับมา

 

            ส่วนจีจี้น่ะเหรอ ? ก็ได้แค่ส่ายหน้า พร้อมกับพึมพำในใจว่า

 

            โถ ชอง ยุนโฮ!” [แลดูเวทนามาก- -]

           

            ก็ใช่ แล้วไง?” ยุนโฮวางกระทะไว้บนเตาแก๊สอย่างเบามือ พร้อมกับหันมายิ้มให้กับเจ้าแมวพูดมาก

 

            เป็นรอยยิ้มที่ทำให้จีจี้รู้สึกว่า...อีกฝ่ายกำลังจะหาเรื่องทำให้มันปวดประสาท!

 

          เมื่อวานเจ้าก็เห็นใช่หรือไม่? ว่าข้าเป็นคนจับมือแจจุงเดินกลับมาที่ห้อง จีจี้พยักหน้าหงึกหงัก โดยที่ภาพเมื่อวานยังทำให้มันตกใจไม่น้อย

 

            ยุนโฮจูงมือแจจุงกลับมาเนี่ยนะ ?!

 

            เป็นไปได้ยังไงกัน!

 

          และเมื่อวานก่อนจะกลับมา ข้ายังกอดกับแจจุงอีกด้วย จีจี้มองมาที่ยุนโฮอย่างแทบไม่เชื่อในคำพูดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิด แต่ภาพที่เห็น...นั่นทำให้จีจี้เชื่อว่ายุนโฮไม่ได้โกหก

 

            เพราะใบหน้าคมนั้นขึ้นสีจัด พร้อมกับมือของอีกฝ่ายที่ตะกุยกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

            ยุนโฮกำลังเขิน?!

 

       ช่างเป็นการเขินที่เข้ากับร่างสูงๆและหน้าคมๆนั่นอย่างไม่มีที่ติ - - [ประชด!]

 

       ข้าก็เลยอยากทำอาหารเช้าให้แจจุง ก่อนที่แจจุงจะตื่น และเจ้าต้องช่วยข้า จีจี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

            ไม่มีท....

 

        เจ้ามิรักแจจุงเยี่ยงนั้นรึ?” จีจี้ที่กำลังจะปฏิเสธถึงกับชะงักกึก พร้อมกับคิดตามคำพูดของอีกฝ่าย

 

             แจจุงเลี้ยงดูเจ้ามาอย่างดีใช่หรือไม่จีจี้?  แล้วเจ้ามิคิดจักตอบแทนบุญคุณของแจจุงเลยเยี่ยงนั้นรึ ? เหตุใดเจ้าจึงเป็นแมวเนรคุณเยี่ยงนี้นะยุนโฮรอบยิ้มเบาๆเมื่อเห็นว่าเจ้าแมวน้อยกำลังหลงกลของตน!

 

        เออๆๆๆๆ ก็ได้ แล้วนี่นายจะทำอะไรให้แจจุงกิน?” จีจี้เท้าคางมองยุนโฮ พร้อมกับหาวหวอดๆ

 

            นั่นแหละที่เจ้าจักต้องช่วยข้าคิด

 

       อาหารตอนเช้าๆ ก็ต้องเป็นข้าวต้ม!” ทั้งสองหันมามองหน้าและส่งยิ้มให้กันและกัน ก่อนจะไปช่วยกันทำข้าวต้ม

 

อย่างทุลักทุเล!

 

.

 

 

.

 

 

.

 

ร่างบางที่กำลังหลับใหลอยู่ต้องขยับตัวเบาๆ เมื่อกลิ่นบางอย่างกำลังรบกวนเวลานอน ก่อนที่จะสะดุ้งสุดตัว เมื่อรับรู้ว่ากลิ่นที่ได้รับ

 

คือกลิ่นไหม้!

 

ร่างบางหันไปมองที่พื้นข้างๆเตียงที่ควรมีร่างสูงๆนอนอยู่ ก่อนจะต้องกุมขมับเมื่อร่างสูงที่ควรนอนอยู่ตรงนั้น กลับหายไป

 

ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ว่าต้นเหตุของกลิ่นไหม้คืออะไร!

 

โว้ยย ย  ชอง ยุนโฮ!!!!”

 

ร่างบางรีบลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับวิ่งตรงไปที่ห้องครัว และภาพที่เห็นก็ไม่ได้ต่างจากที่คิดเท่าไหร่นัก ที่แตกต่างก็คงจะมีแค่....

 

ไม่ใช่แค่ยุนโฮคนเดียวที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ในครัว

 

แต่ยังมีจีจี้อีกด้วย

 

บ้าเอ๊ย! เป็นโรคประสาทกันแล้วหรือไงทั้งคนทั้งแมว!!!!!” ร่างทั้งสองที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ในครัวต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงหวานที่กำลังพิโรธอย่างหนัก พร้อมกับฉีกยิ้มภายในห้องที่เต็มไปด้วยควันไฟ!

 

ช่างเป็นภาพที่สวยงามเหลือเกินสำหรับคิม แจจุง!

 

ยิ้มบ้ายิ้มบออะไรกันล่ะ รีบไปเอาน้ำมาดับไฟสิวะ!” แต่ดูเหมือนผู้ฟังจะไม่ได้ทำตามเลยแม้แต่นิด เพราะเมื่อร่างบางวิ่งไปตักน้ำในห้องน้ำทั้งหนึ่งตัวและหนึ่งคนนั้นก็กลับไปวิ่งวนอยู่ในห้องครัวเหมือนเดิม

 

เพื่ออะไร?!

 

ซ่า!!!!

 

ได้ผล ทั้งคนทั้งแมวและเตาแก๊สที่โดนน้ำเย็นๆสาดรับยามเช้าถึงกับนิ่งสนิท ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวอีกเลยแม้แต่นิด

 

พวกนายจะยืนนิ่งกันอยู่อีกนานมั้ย?!” ทั้งสองเปลี่ยนจากการยืนนิ่งๆ มาเป็นการฉีกยิ้มส่งให้ร่างบาง รอยยิ้มที่ดูไม่น่าพิสมัยเลยแม้แต่นิด!

 

เลิกยิ้มแบบนั้นได้แล้ว จีจี้มาเช็ดตัว ส่วนนาย ไปอาบน้ำ!!!!” ทั้งสองรีบวิ่งออกจากห้องครัวทันทีที่ร่างบางพูดจบ เพราะอะไรน่ะเหรอ?

 

ก็เพราะสายตาที่ร่างบางส่งมานั่นไม่ต่างกับสายตาของเพชฌฆาตสักเท่าไหร่เลยน่ะสิ!

เดี๋ยวยุนโฮร่างสูงหันมายิ้มหวานให้ร่างบาง ยิ้มจนแทบจะเห็นฟันครบทุกซี่!

 

อย่าทำอะไรพังอีก เข้าใจมั้ย!!!!” ยุนโฮพยักหน้าหงึกหงักและรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที โดยไม่ลืมที่จะสัญญากับตนเองว่า จะพยายามไม่ทำของพัง

 

พยายาม!

 

 

นายนี่น้า จริงๆเลยจีจี้ ไปร่วมมือกับหมอนั่นทำให้ฉันปวดประสาทได้ทุกวัน แม้จะพูดอย่างนั้นก็ตาม แต่น้ำเสียงของร่างบางก็ทำให้จีจี้รู้สึกอบอุ่นได้ทุกครั้ง

 

เมี้ยว~” เจ้าแมวเหมียวที่สุดแสนจะน่ารัก? เลยขึ้นไปนอนบนตักผู้เป็นเจ้านายเพื่อทำการอ้อนดั่งเช่นทุกครั้ง ทำให้แจจุงอดที่จะเอ็นดูเจ้าแมวตัวนี้ไม่ได้

 

ร่างบางลูบหัวเจ้าแมวที่น่ารักเหลือเกินสำหรับเขา พร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่เผยขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม แต่บางอย่างก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

 

บางอย่างที่ทำให้แจจุงปวดประสาท!

 

อ๊ากกก ก ก ก~”

 

เงียบๆ!!!!!” ได้ผล เสียงโวยวายของคนในห้องน้ำเงียบสนิท แต่สถานการณ์ในห้องน้ำน่ะเหรอ?

 

เจ้า...เจ้าคือปีศาจงั้นรึ ยุนโฮกำลังโน้มใบหน้าเข้าไปหา พร้อมกับส่งเสียงกระซิบเพื่อเจรจากับ....

 

เงาของตนเองที่อยู่ในกระจก!

 

เหตุใดจึงมิตอบข้า เจ้าอยากลองดีกับข้างึ้นรึ!”

 

โว้ยย ย ยก็บอกให้เงียบๆไง อาบน้ำไปได้แล้ว!!!!” ยุนโฮสะดุ้งเฮือกอีกรอบเมื่อได้ยินเสียงหวานของคนที่อยู่ข้างนอกตะโกนอออกมาด้วยความรำคาญ

 

ถ้าเปรียบเทียบความกลัวระหว่างเจ้าปีศาจเงาในกระจก [- -?]

 

กับร่างบางที่นั่งอยู่ข้างนอก

 

เขาก็ตอบได้อย่างไม่ต้องคิดเลยว่า

 

เขากลัวแจจุงมากกว่า!!!!

 

กลับไปก่อนเจ้าปีศาจเงา หากเจ้าไม่อยากโดนสตรีที่นั่งอยู่ข้างนอกแหวกอกให้ล่ะก็ รีบกลับไปเดี๋ยวนี้ สิ้นเสียง ยุนโฮก็ละใบหน้าออกจากกระจก พร้อมกับเหลียวหลังกลับมามองที่กระจกอีกครั้งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

แม้แต่ปีศาจเงาก็ยังเกรงกลัวเจ้าเยี่ยงนั้นรึ คิม แจจุง

 

.

 

 

.

 

 

 

.

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

ร่างบางที่จัดการเก็บและทำความสะอาดห้องครัวจนเสร็จหมดแล้ว หันไปมองนาฬิกาที่แขวนไว้บนฝาผนัง พร้อมกับถอนหายใจเป็นรอบที่หนึ่งร้อย

 

หนึ่งชั่วโมงแล้วนะ ทำไมหมอนั่นยังอาบน้ำไม่เสร็จ

 

ปังๆๆๆๆๆๆ!!!

 

ยุนโฮ นายหลับหรือไง?” ไร้เสียงตอบรับจากบุคคลที่อยู่ภายในห้องน้ำ

 

ปังๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!

 

ชอง ยุนโฮ ถ้านายไม่ออกมาฉันจะพังประตูเข้าไปนะ!!!!”

 

เหมือนเดิม...

 

ทุกอย่างยังคงเงียบสงัดไร้สัญญาณตอบรับใดๆทั้งสิ้น!

 

ร่างบางจัดการถอยห่างออกจากประตู ก่อนจะยกเท้าเรียวขึ้นถีบประตูอย่างแรง แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

 

เมื่อร่างบางพุ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างแรงเพราะร่างสูงที่อยู่ในห้องน้ำ

 

มันดันไม่ได้ล็อกประตู!!!!

 

ตุบ โครม!!!!

 

ไม่รู้ว่าอะไรต่อมิอะไรบ้างที่ร่างบางต้องล้มทับ แต่สิ่งสุดท้ายที่ใบหน้าหวานๆนั่นลงไปทิ่ม คือสิ่งที่ไม่สมควรจะลงไปทิ่มหรือแตะต้องแม้แต่น้อย

 

และนั่นทำให้ร่างสูงที่กำลังนั่งหลับอยู่บนชักโครกในสภาพร่างกายที่เปล่าเปลือยต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา พร้อมกับนิ่งอึ้งอยู่แบบนั้น เมื่อภาพที่เห็นคือ

 

ใบหน้าหวานๆของผู้ที่เข้ามาใหม่กำลังจุมปุ้กอยู่กับ

 

หนอนน้อย ?

 

ไม่สิ...งูเหลือมขนาดยักษ์ของเขายังไงล่ะ!!!!

 

เฮ้ยยยยยยยย!!!!”

 

นั่นคือคำเดียวที่ทั้งสองเอ่ยออกมาพร้อมกันโดยไม่ต้องคิดเลยแม้แต่นิด!!!

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

TBC

 

Talk: ขอโทษที่มาช้านะคะ พอดีเราป่วยอ่า มีใครรอเรามั้ยนา~ 555 ตอนนี้ตอนจบเรทนิดหน่อย เพราะไรท์หื่นเอง 555 ยังไงก็ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นน้า~ แล้วเจอกันตอนหน้า บ๊ายบายค่า~

 

 

77 ความคิดเห็น

  1. #77 d2bsk (@d2bsk12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 21:14
    ฮะฮ่า ชอบอ่า ปีศาจเงางั้นรึ??
    เมืองพ่อมดไม่มีกระจกหรือกระไร
    น่ารักอะไรเตอร์
    ยังไม่ได้อ่านตั้งแต่เริ่มเลย
    สนุกซะแล้ว ^^
    #77
    0
  2. #66 โซร่าเซล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 22:58
    เหยดละ 5555555
    #66
    0
  3. #65 Mushrooms (@aomzoul) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 21:41
    ยูซูหวานมาก อ๊ายยยยย ><
    ในที่สุดยุนแกก็.... 5555555
    ใกล้จะถึง NC แล้วสินะ 5555
    #65
    0
  4. #64 jojo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2555 / 19:41
    5555 ฮาได้อีมัยไรเตอร์

    ยุนโฮอะไรจะหลุดขาดนั้น

    สวยโหด
    #64
    0