[FIC]Curse คำสาปรักร้ายฉบับนายพ่อมด[YunJae,YooSu,MinRic]

ตอนที่ 6 : ผมพาแฟนมาหาหมอ?!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ส.ค. 55

ผมพาแฟนมาหาหมอ?!

 

ดวงตาสองคู่กระพริบถี่ๆเพราะแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นต้อนรับเช้าวันใหม่ที่แสนจะสดใส แต่ทั้งคู่ก็ต้องชะงักเมื่อพบกับภาพที่ไม่ควรเห็นเลยแม้แต่นิด

 

เมื่อภาพที่ยุนโฮเห็นคือร่างบางที่นอนอยู่ใต้ร่างของตน

 

และที่มากไปกว่านั้นคือปากของตนกำลังประกบอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มนั่นอีกด้วย!

 

ส่วนภาพที่ร่างบางเห็นก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก

 

นั่นคือร่างสูงที่นอนทับอยู่บนตัว พร้อมกับมือหนาที่จับอยู่ที่แก้มของเขา

 

และที่มากไปกว่านั้น....

 

คือตนกำลังโดนขโมยจูบ!

 

มือเรียวถูกผู้เป็นเจ้าของกำแน่น ก่อนมันจะถูกใช้....

 

ชกหน้าหล่อๆนั่นแบบไม่ยั้ง!

 

อ๊ากก ก ก !!! แจจุง โอ๊ย !!!! เจ็บ อ๊ากกกกกก!!!!” เป็นอีกครั้งที่ร่างสูงต้องวิ่งร่าไปทั่วห้องเหตุผลน่ะเหรอ?

 

ก็เพราะเขาต้องหลบทั้งมือทั้งทีนของคนสวยไง!

 

          .

 

 

          .

 

 

          .

 

        สองชั่วโมงผ่านไป

 

            คุณ ชองยุนโฮค่ะร่างบางพยุง หรืออาจจะเรียกว่า กระชากร่างสูงที่อ่วมจากฝีมือของตน ไปตามเสียงของพยาบาลสาว

 

            ไปโดนอะไรมาคะเนี่ย? แจจุงหันไปมองร่างสูงที่เอาแต่นั่งเงียบเพราะเลือดกบปากจึงเป็นฝ่ายตอบแทน

 

            พอดีหมอนี่มันเซ่อไปหน่อยน่ะครับ เลยเป็นแบบนี้!”ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของร่างบางเป็นสิ่งยืนยันได้อย่างดีว่าที่ร่างสูงต้องเป็นแบบนี้เพราะฝีมือใคร และนั่นทำให้พยาบาลสาวไม่คิดจะถามต่อเลยแม้แต่นิด ทำได้เพียงมองหน้าของยุนโฮพร้อมกับจดรายละเอียดเพื่อเตรียมยื่นให้คุณหมอเป็นผู้สานต่อจะดีกว่า

 

              เดี๋ยวเชิญที่ห้องตรวจที่สี่นะคะ

 

                 .

 

 

          .

 

 

          .

 

       หลังจากการตรวจที่เป็นไปอย่างยากลำบากเพราะคนป่วยเอาแต่สงสัยนู่นนี่นั่น แต่สุดท้ายก็ประสบผลสำเร็จเพราะร่างบาง

 

            ซึ่งผลการตรวจก็คือ...ร่างสูงเจ็บหนักจนต้องนอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล!

 

       อย่าดิ้น อย่าขยับถ้าไม่จำเป็น แล้วก็อย่าพูดอะไรทั้งนั้นฉันรำคาญ!” ร่างสูงนิ่งเงียบทันที สาเหตุหนึ่งก็คงเป็นเพราะปากที่ทั้งบวมทั้งแดงทั้งช้ำจากมือเรียวๆที่หนักกว่าที่คิดไว้หลายเท่า แต่สาเหตุหลักน่ะเหรอ?

 

       ก็ใบหน้าหวานๆกับดวงตากลมๆที่มองมาทางเขานั้นกำลังจะฆ่าเขาอยู่แล้ว

 

            เกิดพูดมากมีหวังได้ตายก่อนพอดี!

 

       อยู่ที่นี่แหละ แล้วก็อย่าก่อเรื่อง ฉันจะออกไปหาของกิน จำเอาไว้นะยุนโฮ อย่า ก่อ เรื่อง!”

 

             ปัง!

 

        เสียงประตูห้องพักถูกปิดลงอย่างแรง พร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคนป่วยที่น่วมไปทั่วทั้งตัว

 

            โหดร้ายเสียจริง ยุนโฮพึมพำเบาๆ ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง

 

            อาหารเที่ยงค่ะคุณยุนโฮ แล้วอย่าลืมทานยาหลังอาหารด้วยนะคะ เดี๋ยวน้ำเกลือขวดนี้หมด คุณก็จะกลับบ้านได้แล้วค่ะยุนโฮถอนหายใจอีกครั้งอย่างโล่งอก ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับมองที่แขนขวาของตนที่เดี้ยงจนไม่สามารถจะทำอะไรได้แล้ว

 

            ทางเดียวที่เขาจะได้กิน ก็คงหนีไม่พ้น รอให้คนสวยจอมโหดกลับมาป้อน!

 

          .

 

 

          .

 

 

          .

 

       ทำไมนายเมาเครื่องบินหนักแบบนี้เนี่ย? ชางมินบ่นอุบอิบ เมื่อยูฮวาน หนุ่มน้อยที่ตนพ่วงกลับเกาหลีมาด้วย เมาเครื่องบินอย่างเอาเป็นเอาตายจนตนต้องลำบากพามาหาหมอ

 

            ไม่อยากพามาก็ไม่ต้อง ผมไปเองได้ ร่างเล็กเหวี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนของร่างสูง แต่ยังไม่ทันไร ก็ทำท่าจะเซล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น จนทำให้ร่างสูงต้องดึงอีกฝ่ายมาพยุงอีกครั้ง

 

            ทำไม่ได้ก็อย่าอวดดีนักสิยูฮวาน ไป เดินดีๆ ชางมินพยุงยูฮวานเดินไปช้าๆ โดยไม่ได้สนใจมองทางเท่าไหร่นัก จึงทำให้ชนกับใครบางคนที่กำลังเดินบ่นอุบอิบออกมาโดยที่ไม่ได้สนใจมองทางเท่าไหร่เช่นกัน

 

            ขอท.... ทั้งสองที่กำลังจะเอ่ยขอโทษกันและกันต้องนิ่งอึ้งไปทั้งคู่

 

            ทำไมน่ะเหรอ?

 

            ก็เพราะคนที่เดินมาชนกับชางมิน ก็คือ คิม แจจุง!

 

       พี่ชางมิน ดวงตากลมมองไปที่มือของร่างสูงที่ยังคงโอบร่างเล็กของเด็กหนุ่มแปลกหน้าอยู่ พร้อมกับหัวใจที่เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

 

            แจจุง มือหนาปล่อยออกจากยูฮวานอย่างลืมตัว ซึ่งผลก็คือ ร่างเล็กแทบจะลงไปกองอยู่ที่พื้น ซึ่งนั่นทำให้ร่างสูงต้องรีบไปพยุงยูฮวานอีกครั้ง

 

ต่อหน้า...แจจุง!

 

       นายมาหาหมอ เป็นอะไรเหรอ?”

 

            อ๋อ ผมพาแฟนมาหาหมอน่ะครับ พอดีเค้าป่วย พี่ล่ะ?แม้ไม่รู้ว่าจะทำไปเพราะอะไร เพราะจากภาพที่เห็นก็เป็นสิ่งยืนยันกับร่างบางได้มากพอแล้วว่าชางมินกับเด็กหนุ่มน่ารักที่ตนไม่รู้จักนั่น เป็นอะไรกัน แต่เขาก็อยากจะประชดร่างสูงคนนี้

 

            ก็แค่อยากประชด แม้รู้ว่าตอนนี้เขาอาจจะไม่มีค่าพอให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกอะไรแล้วก็ตาม.. .

 

            เหมือนกันครับ พี่ก็พาแฟนมาหาหมอเหมือนกัน ยูฮวาน นี่แจจุงนะ เพื่อนเก่าพี่น่ะ ยูฮวานมองหน้าทั้งสองอย่างเข้าใจสถานการณ์ ก่อนจะรีบทำงานของตนทันที

 

            นั่นก็คือทำยังไงก็ได้ให้คนอื่นเชื่อว่า...เขาเป็นแฟนของผู้จ้าง

 

       สวัสดีครับพี่แจจุง ผมปาร์ค ยูฮวาน เป็นแฟนพี่ชางมินนะครับ ไม่พูดเปล่า แต่ยูฮวานยังซบลงที่อกกว้างของชางมินอีกด้วย เหตุผลหนึ่งเพราะทำงาน แต่อีกเหตุผลนั่นก็คือ เพราะเขาเวียนหัวจนแทบทนไม่ไหวแล้ว!

 

       อ๋อครับ งั้นผมขอตัวนะครับ พี่ขอตัวนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะยูฮวาน แค่นี้ก็ทำให้ร่างบางเจ็บจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว คงไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะยังยืนดูภาพของชายที่ตนเองรัก ยืนกอดกับคนอื่นหรอกนะ!

 

       จะพาผมไปหาหมอได้หรือยังครับ? ผมเวียนหัว!” หลังจากที่ร่างบางเดินลับไปแล้ว ยูฮวานก็แว้ดใส่ชางมินที่เอาแต่มองตามไปทันที

 

            จะซึ้ง จะมอง จะนิ่ง จะอึ้ง จะอะไรก็แล้วแต่...เก็บไว้ค่อยทำหลังจากที่พาเขาไปหาหมอได้มั้ย!

 

       รู้แล้วน่า

 

            .

 

 

       .

 

 

         

       แก๊ก!

 

      เสียงประตูห้องพักถูกปิดลงอย่างเบามือ แต่นั่นทำให้คนป่วยที่นอนรอร่างบางอยู่ในห้องต้องสงสัยมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ทำไมคนที่บอกว่าจะออกไปหาของกินถึงได้กลับมาเร็วนักและยังไม่มีอะไรติดมือกลับมาด้วยเลยแม้แต่นิด แล้วที่สำคัญ ทำไมดวงตากลมโตนั่น ถึงได้ดูเศร้านักล่ะ

 

       ยุนโฮเลือกที่จะเก็บคำถามต่างๆไว้ในใจ ดีกว่าเสี่ยงพูดออกไปแล้วตนจะซวย!

 

       ไม่กินข้าวเหรอ? ร่างสูงมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย เพราะน้ำเสียงที่เคยตวาดใส่เขาเป็นประจำนั่น กำลังอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด

 

            ข้า เอ่อ แจจุงมองไปที่แขนของร่างสูงก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

 

            งั้นเดี๋ยวฉันป้อนให้ดวงตาคมมองไปที่ร่างบางด้วยความสงสัยที่มีมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว แต่ก็ไม่คิดจะพูดอะไรเลยแม้แต่นิด

 

       และอีกอย่างที่เขาสงสัย นั่นคือความรู้สึกของเขาเสียมากกว่า

 

            ทั้งๆที่เขาควรจะดีใจที่ร่างบางเป็นแบบนี้ แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกแปลกๆ เหมือนกับ...เป็นห่วง งั้นเหรอ!?

 

         

       .

 

       .        

 

 

       .

 

       วันนี้ข้าอยากไปเที่ยวน้ำตก เสียงใสเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้พบกับร่างสูง

 

            แต่ข้อเท้าของท่านหญิงหายดีแล้วหรือขอรับ?

 

            หายแล้วสิ เราเป็นแม่มดนะท่านยูชอน มันก็ต้องหายอยู่แล้วสิหญิงสาวยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างน่ารัก ก่อนจะพูดต่อ

 

            แล้วท่านจะพาเราไปเที่ยวที่น้ำตกได้หรือไม่?

 

            ได้สิขอรับ เป็นอีกครั้งที่องค์หญิงจุนซูเผยรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า รอยยิ้มที่จนกระทั่งถึงวันนี้ก็ยังคงสะกดสายตาคมของแม่ทัพรูปงามได้ไม่เปลี่ยนแปลง

 

            ใช้เวลาในการเดินทางเพียงไม่นาน เพราะม้าที่ถือว่าดีเป็นอันดับต้นๆของแคว้นแอริณบวกกับความสามารถในการบังคับม้าของยูชอน ที่ทำให้การเดินทางครั้งนี้รวดเร็วและราบรื่น

 

            ว้าว อากาศดีจัง น้ำใสด้วย เมื่อลงจากรถม้าหญิงสาวก็รีบวิ่งลงไปที่น้ำตกเหมือนเด็กๆ นั่นทำให้ยูชอนแอบขำเบาๆกับพฤติกรรมน่ารักๆนั่น

 

            ท่านหญิงชอบหรือไม่ขอรับ? หญิงสาวพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะฟังยูชอนพูดต่อ

 

            แหล่งน้ำตกที่นี่ คือต้นน้ำที่ชาวบ้านนำไปใช้ในการทำมาหากินกันน่ะขอรับ เป็นต้นน้ำที่เรียกว่าสำคัญที่สุดในแคว้นแอริณเลยก็ว่าได้

 

        ว้าว เอเธนนี่น่าอยู่จังเลยนะ เราชักอยากอยู่ตลอดไปแล้วสิ หญิงสาวมองไปรอบๆโดยไม่หันมามองใบหน้าคมขององครักษ์ส่วนตัวเลยแม้แต่นิด ใบหน้าคมที่กำลังยกยิ้มบางๆให้ความรู้สึกที่น่าสมเพชของตนเอง ที่กำลังก่อตัวขึ้นทีละนิดๆ และเขาก็ไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาที่จะไม่รู้

 

            ว่าความรู้สึกนั้นมันเรียกว่าความรัก!

 

            ท่านหญิงก็กำลังจะได้มาอยู่ที่นี่ถาวรแล้วนี่ขอรับ ในฐานะของราชินีแห่งเอเธน น้ำเสียงที่เอ่ยออกไป ไม่ได้แสดงถึงความประชดประชันเลยแม้แต่นิด จะมีก็แต่น้ำเสียงที่แสดงถึงความสมเพชกับตนเองเพียงเท่านั้น

 

            อื้ม นั่นสินะ ด้านหญิงสาวก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก เพราะรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก็เป็นรอยยิ้มที่แสดงชัดถึงความสมเพชตนเอง

 

            ใครๆก็คิดว่าเกิดมาเป็นเจ้าหญิงแล้วจะสบาย ทำอะไรก็ได้ แต่ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นเลยแม้แต่นิด

 

            เมื่อเธอต้องเกิดมาเพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น!

 

        ท่านอยากให้เราแต่งงานกับองค์ชายยุนโฮหรือไม่?” ริมฝีปากหยักยกยิ้มให้หญิงสาว ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

 

            องค์รัชทายาท คือชายที่เหมาะสมกับท่านหญิงที่สุดแล้วขอรับ

 

            เจ็บ..แปลกๆ

 

            นั่นคือสิ่งที่ร่างบางกำลังรู้สึกอยู่ในตอนนี้ ซึ่งหญิงสาวเองก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่นักว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกับร่างสูงได้เพียงไม่นาน

 

            เราอยากเล่นน้ำ เพราะไม่อยากให้ทุกอย่างดูแย่ลงไปกว่านี้ หญิงสาวจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุย

 

            แต่ท่านหญิงมิได้เตรียมชุดมาเปลี่ยนนี่ขอรับ หญิงสาวนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับหน้าร้อนผ่าว

 

            งั้นก็เปลื้องผ้าเล่น ชุดนี้จักได้ไม่เปียก

 

        ...เอ่อ...แต่..ท่านหญิง หญิงสาวหัวเราะเบาๆกับใบหน้าคมที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อ ก่อนจะขยับไปใกล้ๆพร้อมกับแกล้งดึงเชือกที่เสื้อของตนออก

 

            ท่านเป็นอะไรไปหรือท่านยูชอน เหตุใดหน้าจึงแดงเช่นนี้เร็วเท่าความคิดมือหนาเอื้อมไปจับมือเล็กที่กำลังจะเปลื้องผ้าต่อหน้าเขาไว้ ทำให้ใบหน้าน่ารักของหญิงสาวขึ้นสีจัด ไม่ได้ต่างจากตนเองเท่าไหร่นัก

 

            ข..ข้าไม่ได้จะเปลื้องจริงๆเสียหน่อย หญิงสาวมองใบหน้าคมอย่างเขินอาย พร้อมกับก้มลงมองพื้นเมื่อสายตาคมนั่นจ้องมาที่ใบหน้าของเธอ อย่างไม่คิดจะหันหนีเลยแม้แต่นิด

 

            อย่าไปเล่นแบบนี้ที่ไหนอีกนะขอรับ เสียงทุ้มที่เอ่ยอยู่ใกล้ๆใบหูนั่นทำให้แก้มนวลต้องขึ้นสีจัดอีกเป็นเท่าตัว ก่อนจะเลื่อนมือหนีการกอบกุมของร่างสูง พร้อมกับเดินหนีดังเช่นทุกครั้ง

 

            เราจักเปลื้องผ้าแล้วลงเล่นน้ำทางด้านนู้น ท่านห้ามย่างกรายเข้ามาเด็ดขาด เพราะเราลงอาคมไว้แล้ว เดี๋ยวจักหาว่าเราไม่เตือน หญิงสาวตะโกนออกมาจากอาณาเขตที่ตนลงอาคมไว้แล้วเรียบร้อย ก่อนจะเปลื้องผ้าและลงเล่นน้ำอย่างสบายใจ เพราะอาคมที่ลงไว้นั้น ทำให้สิ่งมีชีวิตทุกอย่างไม่สามารถย่างกรายเข้าไปได้ โดยที่เธอคงจะลืมนึกถึงบางอย่างไปเสียสนิท

 

             ว่าในอาณาเขตที่เธอกั้นไว้นั้น อาจจะมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่ามีอยู่ก็เป็นได้!

 

        ยูชอนอมยิ้มบางๆกับท่านหญิงน่ารักๆที่ชอบทำตัวเหมือนเด็กๆ ก่อนจะนั่งหลับตาพิงต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ข้างๆ

 

            งดงามเหลือเกิน สมแล้วที่ท่านหญิงคือว่าที่องค์ราชินีแห่งเอเธน เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ พร้อมกับความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่ค่อยอยากให้มันเกิดขึ้นเท่าไหร่นัก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็คงห้ามไม่ได้

 

            กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!”

 

            ท่านหญิง!” ยูชอนรีบลุกขึ้นวิ่งไปตามเสียงร้องที่ได้ยิน แต่ก็ต้องชะงักเพราะเขตอาคมที่หญิงสาวเป็นผู้สร้าง!

 

        ยูชอนยืนตั้งสติอยู่ที่หน้าเขตอาคม เพื่อเตรียมตัวร่ายมนต์พังทลายเขตอาคมนั้น แต่....

 

        งูสามหัว ท่านยูชอน ช่วยเราด้วย!!!!” เสียงร้องของหญิงสาว ทำให้ร่างสูงตัดสินใจที่จะผ่าเขตอาคมเข้าไป เพราะการพังทลายเขตเวทมนต์นั่นอาจช้าเกินกว่าที่จะช่วยหญิงสาวได้ แม้ร่างกายของเขาจะเจ็บจนแทบแตกเป็นเสี่ยงก็ตาม!

 

        ร่างสูงวิ่งฝ่าเขตอาคมเข้าไป โดยไม่ส่งเสียงร้องเลยแม้แต่นิด แม้เขตอาคมของจุนซู กำลังกลายมาเป็นกระจกที่กรีดลงที่ร่างของเขาทุกย่างก้าวก็ตาม!

 

        ท...ท่านหญิงยูชอนชะนิ่งอึ้งเล็กน้อยเมื่อได้เห็นรูปร่างเปล่าเปลือยของหญิงสาว แต่คงไม่มีเวลามายืนนิ่งอึ้งมากเท่าไหร่นัก เมื่อเจ้างูพิษสามหัวนั่น กำลังเลื้อยเข้าใกล้หญิงสาวจนเกือบประชิดตัวแล้ว!

 

        ฟึ่บ!

 

        ดาบแกร่งของร่างสูงถูกเรียกขึ้นมาใช้เพื่อฟันเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นจนแตกกระจาย ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นส่วนเล็กๆ เพราะทุกอย่างได้ระเหยกลายเป็นธาตุอากาศจนหมด!

 

        ท...ท่านยูชอนจุนซูรีบวิ่งขึ้นมาจากน้ำ พร้อมกับพยุงร่างสูงที่กำลังจะล้มลงเพราะเริ่มทนพิษบาดแผลของตัวเองไม่ไหว โดยที่ยังไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว ก่อนจะร่ายมนต์คลายเขตอาคมของตน

 

            ท่านยูชอน อดทนหน่อยนะ อย่าเพิ่งเป็นอะไร ข้าจักรีบพาท่านกลับเมืองเดี๋ยวนี้หญิงสาวร่ายเวทมนต์เบาๆ ก่อนที่ควันสีขาวจะพุ่งออกจากร่างพร้อมกับร่างของคนทั้งสองที่หายวับไปทันที

 

                .

 

 

          .

 

 

          .

 

         น้ำเกลือหมดขวดแล้ว คุณยุนโฮกลับบ้านได้แล้วนะคะ แจจุงยกยิ้มบางๆให้กับนางพยาบาลสาว ก่อนจะหันหน้ามาหาร่างสูงที่มองมาที่ตนด้วยสายตาแปลกๆ

 

            นายมองฉันแบบนี้มาทั้งวันแล้วนะยุนโฮ มีอะไร?”

 

            เจ้า...เป็นอะไรหรือไม่?” ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มบางๆให้ร่างสูงที่เอ่ยถามอย่างหวาดๆ ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

 

            ไม่เป็นหรอก แต่ถ้านายมัวโอ้เอ้ ไม่ยอมไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้านซักที ฉันก็จะเป็น ร่างสูงรีบลุกแล้ววิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีที่ร่างบางพูดจบ นั่นทำให้ผู้พูดต้องหัวเราะเบาๆกับพฤติกรรมประสาทๆ

 

             ประสาท..แต่กลับทำให้เขาหัวเราะได้ในเวลาแบบนี้

 

        ใช้เวลาไม่นานยุนโฮก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จทั้งคู่จึงเดินออกมาจากโรงพยาบาล และนั่นทำให้ร่างสูงยิ่งห่วงร่างบางเข้าไปใหญ่ เมื่ออีกฝ่ายเดินเหม่อลอยจนเกือบจะโดนรถชนมาหลายครั้งแล้ว!

 

        เจ้า..ไหวหรือไม่?” เป็นอีกครั้งที่ร่างบางไม่พูดอะไรแม้แต่นิด ได้เพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น แต่นั่นไม่ทำให้ร่างสูงมั่นใจเลยแม้แต่นิด เพราะ.. .

 

        ปี๊น!!!!!

 

       ร่างบางที่บอกว่าตนเองไหวกลับจะเดินข้ามถนนทั้งๆที่บนถนนยังมีรถวิ่งอยู่เต็มไปหมด ดีนะ...ที่ร่างสูงดึงอีกฝ่ายไว้ทัน

 

            หรืออาจจะไม่ดีเพราะตอนนี้ร่างบางกำลังอยู่ในอ้อมกอดของเขา!

 

        แต่

 

        นิ่ง....

 

            เหตุการณ์ทุกอย่างยังคงสงบเงียบ แตกต่างจากที่ยุนโฮคิดไว้โดยสิ้นเชิง

 

            ฮึก... ร่างสูงก้มลงมองร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดทันทีที่ได้ยินเสียงที่เขาไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้ยิน

 

            เสียงสะอื้น!

 

        ร่างสูงเองก็ไม่รู้จะทำอะไร จึงได้แต่ลูบกลุ่มผมนุ่มๆนั่นพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับแน่นขึ้นเท่านั้น

 

            ฮึก...ยุนโฮ เขาทิ้งฉัน มือเรียวยกขึ้นกอดร่างสูงแน่น โดยลืมไปเสียสนิท ว่าคนที่ตนกอดอยู่ คือตัวป่วนที่โดนเขากระทืบทุกๆชั่วโมง!

 

       ยุนโฮยังคงทำได้เพียงแค่เงียบ และลูบกลุ่มผมนุ่มๆนั่นเท่านั้น

 

            ก็แน่ล่ะ ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยยืนกอดใครแน่นๆกลางถนนแบบนี้

 

            และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ยุนโฮสงสัยว่า

 

            การกอดใครสักคน..มันทำให้หัวใจเต้นแรงขนาดนี้เชียวหรือ?!

 

 

          .        

 

 

          .

 

 

          .

           

            TBC

 

 

 

Talk: ถ้าเราเป็นยูชอน เราคงตายเพราะเห็นจุนซูแก้ผ้ามากกว่าแผลนะ 5555 เป็นยังไงบ้างหนอ? หลังจากตอนที่แล้วที่มีคนแค้นเราเยอะพอสมควร 555 อย่าเกลียดเราเลยได้โปรด~ [ร้องเพลง]

อย่าลืมทิ้งเม้นไว้ซักนิดน้า~ เราจะได้มีกำลังใจ และขอบคุณทุกคอมเม้นมากนะคะ มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ทำให้เราอยากแต่งต่อ วันนี้ไปแล้ว วว ว ~ ขอให้มีความสุขกับฟิคเรื่องนี้นะคะ ^[++++++++++]^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

77 ความคิดเห็น

  1. #71 ~ + @ * Prince_CM_SARANG * @ + ~ (@mumaybubie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 03:49
    แหม่ตาหมีผวานึกว่าเป็นคิมแจเข้ามา555555
    กอดเข้าไป ตาหมีชองยุน กอดเข้าไป ให้คิมแจเลิกสนใจพ่อฮาร์ดคอนั่นซะ -..-
    ปาร์คแกคงได้ตาบอดไปสามชาตแน่5555555555555
    #71
    0
  2. #59 Mushrooms (@aomzoul) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2555 / 18:10
    เศร้าอ่ะ T____T
    อีปาร์คคงไม่เป็นไรหรอก จุนลงทุนแก้ผ้าแก้ผ้าไปหาแล้ว  5555

    สนุกมากเลย มาอัพต่อไวๆ นะ ^0^
    #59
    0
  3. #58 jojo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2555 / 19:42
    น่าสงสารทุกคู่เลย ทำไมเศร้าอย่างนี้เปลี่ยนอารมณ์ตามไม่ทันเลย
    #58
    0
  4. #53 annjae (@annjae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2555 / 21:51
    โอ๋ๆๆ Don't Cry นะน้องแจ ((จะใช้ภาษาอังกฤษทำเพื่อ?))
    ต่างคนต่างประชด ช่างไม่รู้ซะเล้ยยยยย !!!
    ว่าเจอคนที่ใช่ของตัวเองแล้วทั้งคู่ 555
    #53
    0