เสพติดรักมาเฟีย

ตอนที่ 14 : บทที่ 1 - 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,881
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    11 มี.ค. 62




บทที่ 1 – 6


 

        ออกจากโรงพยาบาลมาได้สองวันแล้ว ชีวิตไม่มีอะไรมาก นั่งๆ นอนๆ วันนี้การ์ดของเจ้านายคนใหม่ก็พาเธอไปพบแพทย์ตามนัด อีกไม่กี่วันจะเดินทางไปอยู่อเมริกา ไม่รู้อะไรดนใจให้เธอเลือกไว้ใจเขา ยอมให้เขาเป็นเจ้านาย หรือเพราะเงินสองแสนกันหว่า...


        นึกมาถึงตรงนี้แล้วอดขำไม่ได้จริงๆ  ยอมรับว่าเห็นแก่เงิน และอะไรรู้ไหม เจ้านายรูปหล่อจอมมาเฟียอย่างเขากล้าที่จะจ่ายเงินให้ก่อนสองเดือนแรก เขาโอนให้เธอแล้วเรียบร้อยหลังลงทุนเปิดบัญชีให้ มันเป็นอะไรที่ชวนงุนงงที่สุด ทั้งที่เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาความจำเสื่อม แต่ช่างเหอะ แล้วแต่เขาเลย ใจป๋ามาก็ไม่อยากขัดศรัทธา


        “คุณคะ ต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ”


        “ไม่จ้ะ ฉันยังไม่หิว”


        แม่บ้านที่เจ้านายจ้างมาวนไปเวียนมาคอยถามไถ่ตลอด เอาจริงๆ คือไม่ชิน สมองก็ไม่คุ้นเคยเวลามีใครมานอบน้อมใส่แบบนี้ ทำไมจึงรู้สึกเศร้าในหัวใจ และมีความสุขเมื่อได้อยู่ใกล้เจ้านายมาเฟีย เข็มจิราค่อนข้างงุนงงกับอาการของตัวเอง


        “มิสเตอร์คิมให้ฉันคอยดูแลคุณค่ะ”


        “แต่ฉันไม่เป็นไร แค่เบื่อๆ”


        ใช่ อาการเบื่อๆ เพราะอยู่เฉยๆ นั่งๆ นอนๆ ดูทีวีเปิดเพลงฟังในห้องพักสุดหรูหรานี้ หากเอาเข้าจริงคือมันเบื่อมากๆ เลย หรือตอนความจำยังไม่เสื่อมเธอจะทำงานหนัก เพราะมือของเธอไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนมือสาวๆ คนอื่น หากกลับเมืองไทยมันก็คงไม่ได้ เพราะรับค่าจ้างงวดแรกจากเจ้านายมาแล้ว


        “ว่าแต่ รู้ไหมว่าคุณรามอสจะกลับเมื่อไร”


        “คุณคิมไม่ได้แจ้งไว้ค่ะ”


        “เหรอ”


        “แต่มื้อค่ำคุณรับประทานก่อนได้เลยนะคะ คุณไมค์โทรมาบอกค่ะ”


        แสดงว่าเจ้านายมาเฟียคงสั่งลูกน้อยไว้อีกละสิ เหอะ สงสัยจะได้นั่งเหงากินข้าวเย็นคนเดียวเหมือนเมื่อวาน เราคงต้องทำตัวให้ชิน และรีบแข็งแรงไวๆ จะได้ไม่เป็นภาระคนอื่นทำงานหาเงิน จำได้หรือไม่ช่างมันไปก่อนละตอนนี้ ปากท้องสำคัญกว่า


        “ออ งั้นไปตั้งโต๊ะเลย สั่งอาหารญี่ปุ่นมาให้หน่อยนะ”


        “จัดการให้ค่ะ”


        คนตัวเล็กเป่าปากฟู่แอบงีบ แขนข้างหนึ่งยังใช้การไม่ได้มันก็เลยขัดใจไปเสียหมด ไม่อย่างนั้นเธอเข้าครัวเองแล้วละ ห้องพักนี้เป็นห้องสูท มีห้องครัวไว้สำหรับทำอาหาร ว่าแล้วก็นึกถึงอาหารไทยมีความอยากกินระดับสิบ แต่คงต้องรอให้แขนถอดเฝือกออกก่อน


 

        อาหารขึ้นโต๊ะพร้อมแล้ว แต่มันมากเกินจำเป็น แล้วพอแม่บ้านออกไปสาวเจ้าก็ถึงบางอ้อ เมื่อเจ้านายมาเฟียรูปหล่อเดินเข้ามาแล้วปิดลง มีความเป็นส่วนตัว เธอจึงไม่กล้านั่งเก้าอี้ ยังไงซะเขาก็เป็นเจ้านายไหม จะตีตนเสมอเทียบเท่ามันไม่เหมาะสม กากับหงส์ไม่ควรเทียบเคียง


        “ยืนทำไม นั่งลงสิมึน”


        “ก็...”


        “ฉันหิว หิวจนตาลาย ดีที่แม่บ้านบอกว่าเธอให้โทรสั่งอาหาร ฉันเลยบอกให้สั่งมาเยอะๆ ทั้งของหวานก็ด้วย”


        เขาเอ่ยยิ้มๆ เมื่อคนตัวเล็กเอาแต่นั่งงงกะพริบตาปริบๆ เห็นแบบนี้แล้วใจไม่ดี อยากจับกดเสียให้รู้แล้วรู้รอด ปกติไม่ใช่พ่อพระหากคนนี้ไม่รู้ทำไมจึงอยากถนอม


        “วันนี้เลิกเร็วเหรอคะ”


        “อืม เหนื่อยมาก ว่าแต่เป็นไงบ้างไปหาหมอ เจ็บปวดตรงไหนไหม”


        “ไม่ค่ะ อาการดีขึ้น ตอนแรกมีเจ็บๆ แถวไหล่แล้วก็สะโพกตอนนี้เบาแล้วค่ะ”


        คำตอบของเธอทำเอารามอสต้องนิ่วหน้า เขาทำให้เธอต้องเจ็บตัว หากวันไหนความจำเธอฟื้นคืนกลับมา เธอจะเกลียดเขาหรือเปล่านะยายคนหน้ามึน ดูสิทำคิ้วผูกโบว์โชว์เขาอีกแล้ว


        “ไปอเมริกาคงต้องพาเธอไปเช็คอีกครั้ง”เป็นห่วง คำนี้ผุดขึ้นมาในใจ กลัวเธอจะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างอื่น แม้ตรวจเช็คจากโรงพยาบาลมาดีแล้วก็ตาม แต่ตรวจซ้ำเพื่อความสบายใจของเขา กลัวจะช้ำในไม่ใช่อะไร


        “ไม่ต้องค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจเจ้านายจะแย่แล้ว”


        “หืม? เจ้านาย?”


        “ค่ะ ทำไมเหรอคะ ฉันอยากเรียกคุณว่าเจ้านาย”


        ไม่รู้สิ ส่วนใหญ่เรียกมิสเตอร์คิม คุณคิม คุณรามอส อันนี้มีแค่การ์ดกับไมค์ที่เรียก เพราะถ้าไม่สนิทส่วนใหญ่ก็เรียกเป็นทางการ แต่คำว่าเจ้านายมันก็ไม่เลวเหมือนกัน


        “ได้สิ ให้อภิสิทธิ์เรียกคนเดียว เหมือนที่ฉันเรียกเธอว่าน้องมึน”


        “ไม่ต้องยิ้มเลยนะคะ”


        ชอบจังเวลาน้องมึนทำหน้าย่นยู่มู่ทู่กระเง้ากระงอด แปลกไหม ถ้าหญิงอื่นทำเชื่อเถอะว่าไม่น่ารักน่าฟัดจับกดเท่าน้องมึนหรอก เฮ้อ นี่เขาต้องอดทนต่อไปใช่ไหม ต่อให้เอาตัวมาอยู่ด้วยแต่จะให้เขาบุ่มบ่ามรังแกคนเข้าเฝือกรังแกคนความจำเสื่อมมันก็ใช่ที่ เขาอยากให้เธอค่อยๆ รื้อฟื้นความจำโดยไม่ต้องกดดันตัวเอง


        “ขำเธอไง”


        “ไม่ต้องหัวเราะกันเลย กินได้แล้วค่ะ”


        “ดุจริง เหมือนเมียขึ้นทุกวัน”


        ประโยคท้ายเขาก็คิดแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ คิดว่าเธอคือเมีย ตอนนี้เป็นเมียในมโนไปก่อน เดี๋ยวค่อยๆ ขยับฐานะเข้าไปทีละนิดจนกว่าจะเป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย


        “กินเยอะๆ”


        “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันกินเองได้”


        รู้สึกเกรงใจ ก็เขาน่ะสิทำตัวเกินหน้าเกินตาความเป็นเจ้านาย แถมเมื่อกี้ยังพูดจาแปลกๆ จนเธอต้องแสร้งทำหูทวนลม หากเข็มจิราไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสิ่งที่เขาแสดงออกมันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายความตรึงเครียดก่อนหน้าได้เยอะทีเดียว


        ร้อยทั้งร้อยผู้หญิงชอบการเอาใจ และตอนนี้เขากำลังทำอยู่ หญิงอื่นไม่มีโมเม้นนี้ เขาไม่เคยแสดงความอ่อนโยน มันถูกปิดบังด้วยเกราะแห่งมาเฟีย ทว่ายายเด็กหน้ามึนทำให้เขายิ้มออก ไม่ใช่การเห่อ เพราะเธอไม่ใช่ของใหม่ เรายังไม่ได้มีอะไรกัน แต่คนตรงหน้าสร้างอำนาจบางอย่างให้รบกวนจิตใจของเขาจนรู้สึกเสพติดการมีเธออยู่ใกล้ๆ ยายแมวหน้ามึนจะรู้ไหมว่ามีอิทธิพลต่อมาเฟียร้ายกาจอย่างเขามากแค่ไหน


        “แขนเธอไม่ถนัด”


        “ค่อยๆ กินได้ค่ะ”


        ตอบไปไม่อยากให้เขาเอาใจมากเพราะอะไรที่มากไป มันจะพัฒนาเป็นความเคยชินส่งผลให้กลายเป็นความเคยตัว


        “อย่าขัดใจเจ้านาย”


        นั่นไม่ใช่คำสั่งแต่เป็นประกาศิต คนความจำเสื่อมต้องเชื่อฟัง สุดท้ายจำต้องอ้าปากเมื่อเขาคีบข้าวปั้นมาจ่อใกล้ คำแล้วค่ำเล่าจนเขาแทบไม่ได้ป้อนตัวเอง คนกินก็กินเข้าไปสิ กินจนจุกจนต้องยกน้ำซุปมิโซะขึ้นดับความจก แต่ก็ยกลำบากสักหน่อย


        “ค่อยๆ ดื่ม”


        คนตัวใหญ่มองอย่างเป็นห่วง สุดท้ายขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ช่วยประครอถ้วยซุป จนเธอละปากเขาก็จับไปวางด้านข้างให้เรียบร้อย


        “แล้วคุณรามอส อะเอ่อ เจ้านายไม่กินล่ะคะ”


        “อยากป้อนผู้ช่วยคนใหม่ก่อน อยากให้หายไวๆ เห็นเธอเจ็บตัวแบบนี้ฉันก็รู้สึกไม่ดี”


        รอยแผลขมับเธอตอนนี้จางลงแล้ว เขาจะให้เธอไปพบแพทย์ที่ดีที่สุดไม่อยากให้มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าสวย


        “เจ็บหัวบ้างไหม”


        “ไม่ค่ะ แต่มีปวดบ้างเล็กน้อย อยากจำได้ไวๆ ไม่อยากเป็นภาระให้เจ้านายนานๆ”


        “เป็นตลอดชีวิตฉันก็เลี้ยงไหว”


        ความจริงคือคิดไปไกลกว่านั้นแต่ไม่ได้พูดออกมา มือหนายกผ้าเช็ดปากให้คนตัวเล็ก เมื่อซอสเปื้อนบริเวณมุมปากเล็กน้อยๆ


        “ฉันจะพยายามทำงานให้คุ้มค่าที่สุดนะคะ”


        ตอบเสียงเบา ไม่รู้สิ แววตาอาทรห่วงใยคู่นี้ทำเอาใจสั่น และสั่นอยู่บ่อยๆ เมื่อเขาเข้าใกล้ การตั้งใจทำงานคงเป็นสิ่งเดียวที่พอจะตอบแทนความช่วยเหลือของเขาได้

 

.............................................

 

ใช่ค่ะ ต้องมาทำงานเป็นผู้ช่วยให้เจ้านายนะคะน้องมึน ฝากติดตามเอ็นดูทั้งคู่ด้วยจ้า  ค่าตัว 305บาท

 

 

ขอบคุณจากใจ

กานต์มณี ช่อศิญา ไข่มุกสีดำ

 

สิทธิ์หัวใจจอมวายร้าย  (ซีรีส์ชุด จอมวายร้าย ลำดับที่ 3)
กานต์มณี
www.mebmarket.com
          หลังพาตัวเองไปอยู่ฮ่องกงหลายปี เรอัล  ธาดาดำรง  แมคไคล์  ก็บินกลับมาเมืองไทยอย่างถาวรเพราะมีเป้าหมายใหญ่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ชื่อ พัดชา          คิดจะเป็นเสือต้องออกล่า ไม่ใช่รอเวลาให้เหยื่อมาอ่อย เรอัลไม่มัวอ้อยอิ่งอืดอาด ปล่อยให้พัดชามีโอกาสได้ชายตามองชายอื่น เพราะเธอคือสิทธิ์ของเขาตั้งแต่เข้ามาอยู่ร่วมชายคา          “ฉันไม่เคยเห็นหนูผิงเป็นของเล่นเลยนะเด็กน้อย”          “ตะ...แต่เมื่อกี้นี้คุณเรอัล”          “มันคือการแสดงความรู้สึก ความรู้สึกที่ฉันเก็บกักอยู่ในนี้ไง เข้าใจไหม” ดวงตากลมโตชุ่มน้ำกะพริบปริบๆ เอียงใบหน้าน่ารักมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ นี่เขาจะบอกว่าชอบเรากระนั้น          “แก้มหอมมาก”          “คุณเรอัลชอบเอาเปรียบ”          “งั้นหอมแก้มฉันคืน เราจะได้เสมอภาคกัน” ไม่พูดเปล่ายังเอียงแก้มให้อีกด้วย พัดชาหน้าแดงกว่าเดิม *********************ซีรีส์ชุด จอมวายร้าย ผลงานของ กานต์มณี มีทั้งหมด 3 เล่ม คือ1. บำบัดหัวใจจอมวายร้าย2. กลเกมรักจอมวายร้าย3. สิทธิ์หัวใจจอมวายร้าย

สัมผัสรักมาเฟีย (ซีรีส์ชุด ที่รักของมาเฟีย ลำดับที่ 1)
กานต์มณี
www.mebmarket.com
            ถ้าไม่ใช่เพราะความสอดรู้สอดเห็นของตัวเอง จอมขวัญ  คงไม่ต้องมาเจอเหตุการณ์น่าระทึก บังเอิญไปเห็นการไล่ล่าตามฆ่ากันบนท้องถนนของกลุ่มมาเฟียหัวร้อน            ซึ่งมันก็นำความเดือดร้อนมาให้เธออย่างไม่คาดคิด!            มาเฟียคนดังแห่งชิคาโก ธีโอ  คอร์โนแกน  คิดจะปล่อยเธอซะที่ไหน บุกเข้ามารวบตัวยังไม่พอ ข่มขู่ กักขังหน่วงเหนี่ยว ทำให้เธอตกเป็นเบี้ยล่างอย่างไม่มีทางเลือก ขัดขืนก็ไม่ได้ ไม่ยอมก็ต้องยอม เอาไว้มีโอกาสเหมาะๆ เถอะ เธอจะเอาคืนให้สาแก่ใจ!            “สู่รู้ไม่เข้าเรื่อง เธออยากตายใช่ไหม เมื่อกี้เห็นอะไรบ้าง”            “ไม่เลย ไม่เห็น ไม่รู้ ไม่ชี้ ไม่ได้ยินอะไรแม้แต่นิดเดียว”              “โกหก! เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นหรือไงยายหน้าจืด!”             “ฉะ ฉัน...เห็นค่ะ เห็นตอนต่อย ตอนฟาดด้วยท่อนเหล็ก ตอนยิง อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันเพิ่งอายุยี่สิบสาม ยังต้องส่งเงินให้ทางบ้าน” เธอยกมือขึ้นไหว้             “พอแล้ว ไม่ต้องไหว้ ฉันไม่ใช่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ถ้าฉันจะฆ่า คงยิงตั้งแต่เห็นเธอครั้งแรกแล้วละ ฉันแค่จะมาเจรจาว่า จากนี้ไปเธอเป็นคนของฉัน”             “ฮะ! คนของคุณ หมายความว่าไง” ใบหน้าเนียนตกอยู่ในอาการที่เรียกได้ว่ามึนงงสุดๆ ความกลัวในตอนแรกหายไป มองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ พอมองนานเข้าเส้นริ้วแดงก็ปรากฏ              คือแบบ...อีกฝ่ายหล่อไง หล่อแบบวัวตายความล้มน่ะ หล่อดิบๆ เถื่อนๆ จอมขวัญเป็นผู้หญิงนะเออ อยู่กับบุรุษตามลำพังมันก็อดเขินไม่ได้              “ถึงเวลาแล้วจะบอก อย่าคิดหนี เพราะฉันจะให้คนของฉันจับตาดูเธอไว้ ถ้าเธอหนีเมื่อไร...” ละไว้ในฐานที่เข้าใจ แต่ใช้มือปาดคอในลักษณะเชือดคอ โดยไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา              “ซวยๆ มหาซวยเลยยายจอมขวัญ”***********************ซีรีส์ชุด ที่รักของมาเฟีย  ผลงานของ กานต์มณี,สุนิตย์   มีทั้งหมด 2 เล่ม คือ1. สัมผัสรักมาเฟีย  โดย  กานต์มณี2. จำนนรักมาเฟีย  โดย  สุนิตย์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

413 ความคิดเห็น

  1. #138 Jvar J. (@jvar) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 09:12
    อากกินน้องมึนแล้วสินะพี่
    #138
    0
  2. #135 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 00:29
    แหม เจ้านายเอาใจน้องมึนสุดๆเลยนะ
    #135
    0
  3. #134 punggo (@punggo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 23:26
    หวานมากคะเฮียยยย
    #134
    0
  4. #133 kusiniii908 (@kusiniii908) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:31

    ดูแลน้องมึนดีจัง

    #133
    0
  5. #132 kiekee54 (@kiekee54) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:22
    พี่เอาอกเอาใจเก่งไปอีก
    #132
    0
  6. #131 นู๋_นุ่มนิ่ม (@daroonee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:14

    พี่มีความเปย์ พี่มีความเอาอกเอาใจ วุ้ยยยอยากเป็นอินุ้งมึน

    #131
    0
  7. #130 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:59

    โอ้ย..เอาอกเอาใจ

    #130
    0
  8. #129 aemly (@aemly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:57

    ใใส่ใจสุดๆๆ

    #129
    0
  9. #127 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:32
    น่ารักเกินปัยแล้วววว
    #127
    0