สัมผัสรักมาเฟีย

ตอนที่ 4 : ปฐมบท - 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 371 ครั้ง
    3 ต.ค. 61




ปฐมบท – 3


 

        “เป็นอะไร แค่นี้ไม่เข้าใจ ซื่อบื้อจริง”


        เอาที่ฆาตรกรสบายใจเลยค่ะ ตั้งแต่เจอหน้ากัน เขาคุกคามต่อว่าและเรียกเธอเสียหมดอารมณ์ ยายหน้าจืด ยายเปี๊ยก และล่าสุดยายซื่อบื้อ ช่างเป็นคำเรียกแสนไพเราะเหลือเกิน ปลาบปลื้มมากเลยค่ะน้ำตาแทบไหลแน่ะ จอมขวัญประชดตัวเองในใจ พลางถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ


        “แลกกับการที่คุณไม่ฆ่าฉันใช่ไหม”


        “ฉลาดขึ้นแล้วสินะยายเปี๊ยก จากนี้ไปถ้าฉันโทรหาก็รับ ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็ตาม เธอต้องรับสายฉัน ไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น”


        น้ำเสียงเย็นยะเยือกอีกแล้ว จอมขวัญไม่เข้าใจจริงๆ มองไม่ออกว่าเขาทำแบบนี้ทำไม ผู้ชายคนนี้ดูแบดบอย ดูมาเฟีย แล้วก็ดูโรคจิต รวมไว้ในคนเดียวกัน คนแบบนี้น่ากลัวและควรอยู่ให้ห่างไกล


        “คุณต้องการอะไร แบบนี้ฉันอึดอัด”


        “ถึงเวลาแล้วจะบอก อย่าคิดหนี เพราะฉันจะให้คนของฉันจับตาเธอไว้ ถ้าเธอหนีเมื่อไร...”


        ละไว้ในฐานที่เข้าใจ แต่ใช้มือปาดคอในลักษณะเชือดคอ โดยไม่มีคำพูดใดเล็ดรอดออกมา แต่เพียงแค่นี้คนถูกขู่ก็กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ อีกฝ่ายคว้ามือถือของเธอ หน้าจอของเธอล็อก แต่อีกฝ่ายทำอะไรสักอย่างเขาก็ปลดล็อกได้แล้วโทรเข้าเครื่องของเขา


        “เบอร์ของฉันคือกดศูนย์ก็โทรออกได้เลย จำไว้ ว่ายุ่งแค่ไหนก็ต้องรับ”


        จอมขวัญยังนั่งงงอยู่บนเตียง ในขณะที่ผู้ชายร้ายกาจออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งไว้แต่กรุ่นกลิ่นไอความน่ากลัว เธอมาทำงานที่นี่ได้ไม่นานไม่รู้จักใครมากมายหรอก ลำพังทำงานก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ความจริงจบปริญญาตรีจอมขวัญก็ยังไม่ได้ทำอะไรตรงสายงานเลย เงินเดือนที่ทำงานในเมืองไทยสองหมื่นกว่าๆ มันเยอะก็จริง แต่เธออยากได้เงินเยอะๆ กว่านี้ เพื่อไปไถ่ถอนบ้านที่จำนองไว้ เฮ้อ แต่ก็มาซวยแบบนี้จะขยับเขยื้อนตัวไปไหนก็ไม่ได้


        “ซวยๆ มหาซวยเลยยายจอมขวัญ”


        แล้วก็ทึ้งผมตัวเองอย่างหัวเสีย ทิ้งกายลงบนเตียง ในหัวมีแต่คำข่มขู่ของมาเฟียเถื่อน ว่าแต่หมอนั่นไม่เกรงกลัวกฎหมายเลย หรือว่าเขาจะเป็นผู้มีอิทธิพล


 

        ร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากเฟอรารี่สีแดงเพลิงตกแต่งลวดลายอย่างเป็นเอกลักษณ์  แม่บ้านในชุดเมดกว่ายี่สิบชีวิตยืนตรงสองแถว พร้อมพ่อบ้านใหญ่ในชุดทักซิโด้ ธีโอถอดแว่นกันแดดเหน็บบนกระเป๋า เขาอยู่ในชุดสูทลำลองสบายๆ แบบแบดบอย อะไรที่เป็นพิธีการเขาไม่ชอบ ยกเว้นเวลาติดต่อธุรกิจ


        “สบายดีนะพ่อบ้านลี”


        หยุดทักทายผู้สูงวัยที่เขาเห็นมาตั้งแต่จำความได้ ตั้งแต่หัวสีดำจนตอนนี้ขาวโพลน พ่อบ้านลีเป็นลูกครึ่งฮ่องกงจึงมีความเป็นเอเชียมากกว่าทุกคนที่นี่ ส่วนเขาแม้มารดาเป็นคนไทย แต่ได้เชื้อของบิดาเยอะจนแทบไม่เหมือนลูกครึ่ง หากไม่มีใครถามก็คงไม่รู้ คฤหาสน์หลังนี้เขาไม่ค่อยได้มาบ่อย เพราะมันอยู่นอกเมือง เขาจึงอาศัยอยู่เพนเฮาส์สุดหรู ซึ่งอยู่ในตึกที่เขาเป็นเจ้าของ


        “สบายดีครับ คุณธีโอละครับ”


        “เรื่อยๆ แล้วนั่น...”


        ดวงตาคู่คมหันไปมองรถสปอร์ตปอเช่สีขาวที่จอดนิ่งอยู่ใกล้ๆ กับลานนำพุ


        “เอ่อ รถของ...”


        “อีกแล้วสินะ น่าเบื่อที่สุด พ่อกำลังทำให้ฉันรู้สึกไม่อยากกลับมาบ้าน”


        ธีโอไม่ใช่คนเรื่องมาก แต่เขาจะไม่หงุดหงิดเลยหากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อจะไม่ถามไถ่ในเรื่องที่ไม่เคยมีอยู่ในหัว แน่ล่ะ ธีโอมีคู่หมั้นแล้ว คู่หมั้นที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้ โดยที่เขาไม่เคยเห็นด้วย


        “ครับ ตอนนี้ห้องรับประทานอาหารคงกำลังตั้งโต๊ะ”


        “โอเค ฉันเองก็มีเรื่องจะพูดกับพ่อและมาดามเหมือนกัน”


        น้ำเสียงเย็นยะเยือกทำเอาพ่อบ้านลีต้องยกมือมาลูบอก ก็อย่างที่รู้ ว่าไม่มีใครบังคับคุณธีโอได้ จะมีก็แต่มารดาผู้ล่วงลับคนเดียว ส่วนคุณท่านบ้างานมาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่ได้มีความสนิทสนมกับบุตรชายมากนัก ออกจะไม่ลงรอยกันด้วยซ้ำ แต่คุณท่านก็ไม่เคยบังคับอะไร


        “คุณธีโอหมายถึง”


        “เรื่องหมั้น ไม่สิ เรื่องแต่งงานต่างหาก เอ... แต่หมั้นก็ดีเหมือนกัน”


        เขาบิดยิ้มร้ายๆ ยิ้มที่พ่อบ้านลีและทุกคนเห็นแล้วบอกเลย น่ากลัว!


 

        “มาแล้วรึเจ้าลูกชาย”


        ประมุขของบ้านเอ่ยทักทาย พับหนังสือพิมพ์ในมือวางลงบนโต๊ะกระจก สาวใช้รีบเดินมาเสิร์ฟน้ำทันทีอย่างรู้งาน ชายหนุ่มลดกายนั่งลงพลางยกขวาไขว้กัน ส่งยิ้มให้บิดาที่มองลอดแว่นสายตาแล้วส่ายหน้า ท่านคงรู้ข่าวอะไรดีๆ ไอ้เรื่องที่เขาไปก่อไว้ในซานฟรานซิสโกสินะ ถึงจะวางมือแล้วแต่ท่านก็ยังมีพรรคพวกมากมายให้ความเคารพและติดต่อกันอยู่


        “เรื่องงานไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”


        “ครับ ใครจะกล้ามายุ่ง มันรู้ว่าผมไม่ใช่คนใจดีมีเมตตา”


        เอริก คอร์โนแกน พยักหน้าเข้าใจ ในอดีตเขาว่าตัวเองโหดแล้วแต่พอมาถึงบุตรชาย เลือดเย็นกว่าเขาหลายเท่า นิสัยใจร้อนยังคงไม่หายเหมือนปู่ของมันไม่มีผิด แต่ก็ดีหน่อยที่มันรู้ตัวว่าควรจัดการอะไรยังไง


        “อะไรปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยไป ไอ้พวกกระจอกจะไปสนใจทำไม”


        “ผมไม่ชอบวิธีที่มันทำ การเอาชื่อเสียงของผมไปทำให้เสื่อมเสีย ยิ่งต้องกำจัด ไอ้พวกนี้ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา แค่สองศพ พ่อจะสนใจทำไม พวกปลายแถว”


        น้ำเสียงเย็นๆ เอ่ยตอบบิดาไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใด มันคงเป็นความผิดของเขาเอง ที่ปลูกฝังจนลูกชายแข็งกระด้าง


        “ให้ลูกน้องจัดการก็ได้ คนของแกมีฝีมือทั้งนั้น”


        “มันเบื่อๆ ผมไปพักผ่อน เจอพอดีเลยจัดให้หายเซ็ง พ่ออย่าคิดมาก”


        ธีโอหัวเราะ พลางยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม เขากวาดตาไปรอบๆ อย่างสำรวจ


        “มองหาคู่หมั้นแกหรือ”


        “อย่ายัดเยียดในสิ่งที่ผมไม่เคยร้องขอ ผมไม่ได้ชอบชากีล่า”


        พวกผู้ใหญ่ให้ข่าวว่าเขากับหล่อนเป็นคู่หมั้นกันมาได้สามปี เป็นสามปีที่ธีโอไม่เคยปฏิเสธ เขามองว่ามันไร้สาระ แต่ชากีล่าก็หนักข้อขึ้นทุกวัน ธีโอไม่ใช่เพลย์บอย เขาไม่เคยมักมากเรื่องเซ็ก ถ้าต้องการก็แค่เรียกใครมาจัดการแล้วแยกไป แต่ดูเหมือนชากีล่าจะตามไปราวีผู้หญิงนางแบบพวกนั้น เขารับรู้มาตลอด และวันนี้คงถึงเวลาที่ต้องจัดการอะไรให้มันเด็ดขาด ก่อนที่หล่อนจะเหิมเกริมหนักลำพองในสิ่งที่หล่อนไม่ควรได้สิทธิ์


        “แต่แกกับเขาเป็นคู่หมั้น”


        “ผมไม่เคยหมั้น พ่อกับมาดามมายุ่งและจัดการ ซึ่งผมไม่ชอบ”


        “มันจะอะไรนักหนา พ่อไม่เห็นว่าชากีล่าเสียหายตรงไหน สวยเก่ง ฐานะทางสังคมไม่น้อยไปกว่าแก ผู้หญิงคนนี้เหมาะสมแล้ว”


        “ผมไม่ได้รัก!


        ธีโอตอบทันทีสีหน้าเหนื่อยหนายอย่างรำคาญ ในหัวของเขาตอนนี้คิดอะไรดีๆ ออกแล้ว งานนี้มันมีตัวช่วย และใครคนนั้นต้องเป็นเธอ! ยายเปี๊ยกซื่อบื้อ เพียงแต่นึกถึงใบหน้าขลาดกลัวแต่ก็ยังกล้าเถียงของหล่อน มาเฟียอย่างเขาก็อดยิ้มไม่ได้ เขาให้คนตามดูมาตลอดสัปดาห์ หล่อนยังทำงานอยู่ที่นั่น เขาส่งคนสืบประวัติถึงเมืองไทย ความจริงธีโอไม่สนใจหล่อนเป็นใครมาจากไหน เพราะอะไรที่เขาพอใจ เขาก็สนแค่คนคนนั้น


        “ชากีล่าจะเสียใจ แกไม่ควรทำให้อะไรมันยุ่งยาก”


        “ผมไม่ใช่เด็ก ผมอายุสามสิบสองแล้วครับ เริ่มเรียนรู้งานมาตั้งแต่อายุสิบสอง เรื่องคู่ครองผมไม่ให้ใครมาจูงจมูกจับคลุมถุงชนแน่ๆ โดยเฉพาะมาดาม พ่อควรเตือนคนของพ่อว่าอย่ามาวุ่นวายยัดเยียดอะไรให้ผม”


        ดวงตาคู่คมสีน้ำเงินบอกถึงความไม่พอใจ ใครที่เขาสื่อก็คือเมียใหม่ของพ่อ ผู้หญิงที่พยายามเข้ามาเจ้ากี้เจ้าการเรื่องส่วนตัวของเขา โดยการนำหลานตัวเองเข้ามาเพื่อต้องการให้ผูกสัมพันธ์เกี่ยวดอง


 

…………………………….

 

มีคู่หมั้นแล้ว แต่พี่มาเฟียของเราไม่ได้อยากหมั้น เรื่องของผู้ใหญ่อย่าคิดจะผูกมัดพี่ได้ ฝากติดตามร่วมลุ้นไปกับธีโอและจอมขวัญด้วยนะคะ รูปเล่มมาในงานหนังสือเดือนตุลาคมจ้า

 

ขอบคุณจากใจ

กานต์มณี ช่อศิญา



วิกฤตรัก CEO
กานต์มณี
www.mebmarket.com
          CEO หนุ่มสุดฮ็อตปรอทแตกอย่าง ปกรณ์  อิทธิพลวณิช  ชอยส์  ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไว้ภายใต้ความนิ่งและมาดสุขุมของผู้บริหารระดับสูง เก็บงำความเจ้าชู้ของตัวเองไว้ไม่ปล่อยออกมาแผลงฤทธิ์กับผู้ช่วยเลขาฯ สาวคนใหม่ สมันน้อยอย่าง ระสา  จึงดูตื่นกลัวไม่น้อยยามได้เห็นพายุหึงหวงเมื่อรู้ว่าหล่อนไปโปรยเสน่ห์ใส่หนุ่มอื่น          ชายหนุ่มลืมจนหมดสิ้นแล้วว่าเคยปรามาสหล่อนไว้เยอะ ใช่! หล่อนหน้าจืดสนิท เฉิ่ม และก็เชย แต่นาทีนี้เขาไม่สนกับภาพลวงตาที่หล่อนสร้างขึ้นมา ตั้งหน้าตั้งตาทำตัวเป็นก้างชิ้นโต ขัดขวางหล่อนทุกทาง ก่อนจะพลิกเกมให้ตัวเองเป็นฝ่ายกำชัยชนะ!          “อยากมีแฟนใช่ไหม”          “สาบอกไปแล้วว่าเปล่า”          “งั้นมาเป็นแฟนฉัน”           เขาพูดหน้าตาย และอยากหลุดขำเมื่อเห็นใบหน้าเนียนตื่นตะลึงปากอ้าหวอ มันแปลกตรงไหน ยายซื่อบื้อเอ๊ย แต่ให้ตายเถอะ วันนี้พอไม่สวมแว่นความสวยความน่ารักที่เขาเคยเห็นเพียงคนเดียวมันก็ปรากฏให้ผู้ชายในคลับเห็น เขาเกลียดสายตาพวกนั้น           “คุณกรณ์เมาใช่ไหม หรือว่ามึน จนเผลอพูดออกมา”          “เหล้าแค่นั้นมันทำอะไรฉันไม่ได้หรอกหนูน้อยระสา เลิกกับไอ้เขต ให้มันเป็นแฟนได้แค่วันเดียว ที่เหลือฉันจะรับช่วงต่อเป็นแฟนให้เอง”           ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่มันคือประโยคคำสั่ง ดวงตาสีน้ำตาลคู่คมแน่วแน่ขนาดนั้น     ระสากลืนน้ำลายลงคอกับสถานะที่เขาบอก แฟนเหรอ เป็นแฟนบอส           “สาไม่ตลกนะคะ อย่ามาล้อเล่นกับสา”          “ยายหน้าจืด น้ำเสียงฉันล้อเล่นเหรอ”          “ไว้พะ...พรุ่งนี้ตื่นมาแล้วคุณกรณ์ไม่เมา เราค่อยคุยกันใหม่นะคะ”          “อย่าให้ต้องโมโห ระสา”          “แล้วบรรดาคู่ควงของคุณกรณ์ล่ะคะ”          “หึง?” เลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ทำไมนะเธอจึงรู้สึกว่าเหมือนบอสกำลังพอใจกระนั้นแหละ หึ ทำไมต้องหึง ระสาบอกตัวเองว่าไม่ได้รู้สึกแบบนั้นสักนิด แค่อิจฉาเฉยๆ หรอก          “ตอบสิ”          “ไม่อยากตอบค่ะ”


อเวจีสีน้ำผึ้ง
ช่อศิญา/ กิ่งจัณท์ (กานต์มณี)
www.mebmarket.com
เมื่อเจ้าของไร่เขตตะวันอย่าง เรวิน จำต้องจับตัว ลิลลี่ ไปกักตัวตามคำสั่งของพี่ชาย ด้วยเหตุผลบางอย่างทางธุรกิจ เพียงก้าวแรกที่หญิงสาวเหยียบย่างบนไร่ ความสงบเงียบก็อันตรธานหายไปในบัดดล หนึ่งชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าโหดและเลือดร้อน  ต้องมาปะทะคารมกับ หนึ่งหญิงสาวนักเรียนนอกฝีปากกล้าบ้าดีเดือด จึงก่อกำเนิดมวยคู่เอกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ทว่า... ในความเอาแต่ใจของทั้งคู่ที่ต่างไม่ยอมลงให้แก่กัน กลับก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นภายในใจ...เรวิน จะทำอย่างไร เมื่อรักครั้งใหม่เข้าจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ยิ่งหนียิ่งผลักไส กลับกลายเป็นดึงรั้งเข้าหาตัวลิลลี่ จะเอาตัวรอดแบบไหน เมื่อโชคชะตาเล่นตลกให้ไร่นรกกลายเป็นแหล่งบ่มเพาะเมล็ดพันแห่งความรัก เมื่อกามเทพจงใจแผลงศรลงกลางไร่ สู่หัวใจของสองหนุ่มสาวจนไม่อาจปฏิเสธได้.................++เพิ่มตอนพิเศษ 2 ตอน ร้อนแรงจิกหมอนเฉพาะใน E-book เท่านั้น





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 371 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

896 ความคิดเห็น

  1. #622 >.< (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 19:08

    เล็ดรอด --- > เล็ดลอด

    #622
    0
  2. #375 natty2338 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 23:06
    ขอเราไปเป็นมาดามได้ไหม แฮ่ะะะ
    #375
    0
  3. #51 wilair72 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 04:36
    บอกแล้วว่าเจ้าเล่ห์เอาตัวช่วยมาเป็นแฟนแน่ๆ
    #51
    0
  4. #47 aemly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 17:44

    จัดการไปคัพี่

    #47
    0
  5. #40 kusiniii908 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 08:37

    พี่มีคู่หมั้นสียแล้วเหรอ

    #40
    0
  6. #33 Pin2523 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 14:51

    มาค่ะ????

    #33
    0
  7. #32 dokao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 11:32
    รอๆๆๆๆๆ จัดการเลย555
    #32
    0
  8. #30 นู๋_นุ่มนิ่ม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 09:38

    เผด็จการอ่ะ....แต่ช๊อบบบชอบค่ะเฮีย

    #30
    0
  9. #29 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 09:33

    อย่าให้พี่ต้องแสดงความเถื่อนใส่

    #29
    0