จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 5 : บทที่ 3 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    4 มี.ค. 58


บทที่ 3 (2)

 

                                    “มายืนอะไรตรงนี้”

 

                                    “นี่คุณตามฉันมาเหรอ” ไอวรานิ่วหน้า เมื่อเห็นอีตาเพลย์บอยมาเฟียยิ้มกวนๆ ส่งให้ เขาอยู่ในลุคเสื้อเชิ้ตสีฟ้าลายดอกไม้บริเวณชายเสื้อ สวมกางเกงสั้นสีขาวเหนือเข่าดูเพลย์บอยเนียบๆ

 

                                    “ผมแค่เดินตรวจตราและทักทายแขก”

 

                                    “ค่ะ เชิญตามสบาย” พูดจบก็หันหลังให้ ความสวยงามของท้องฟ้ายามนี้ดูจะมืดมนเมื่อรังสีอำมหิตแผ่ซ่านอยู่ด้านหลัง เพราะเงาที่ทาบทับบดบังให้รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามยังไม่ไปไหน

 

                                    “เหงาหรือ ถึงมายืนคนเดียว ถ้าเหงาผมช่วยคลายเหงาได้ ฟรี! ไม่คิดค่าบริการด้วย” พูดจบก็สาวเท้ามายืนจับราวระเบียงเอียงหน้ามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้อารมณ์เริ่มเดือดปุดๆ

 

                                    “เชิญไปหื่นไกลๆ ฉันไม่ใช่บรรดาคู่ควงใจง่ายของคุณ”

 

                                    “ไม่เอาสิครับ มาคนเดียว เที่ยวคนเดียว บนเรือลำใหญ่ มันเปล่าเปลี่ยวนะ”

 

                                    “ฉันไม่เหงา เพราะมีคุณแฟรงก์อยู่แล้ว คุณคงแทบไม่เชื่อว่าเขาคุยอะไรกับฉันบ้าง เขาทั้งเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งใจดี และที่สำคัญ สายตาของเขาก็มองแต่ฉัน”

 

                        คนฟังยิ้มมุมปาก ช่างอ่อนต่อโลกและไม่ทันคนเหลือเกินอีหนู ไม่รู้หรือไงว่าภาพลักษณ์มันสร้างกันได้ ฉากหน้ากับฉากหลังบางทีมันก็ต่างกันสิ้นเชิง

 

                                    “แน่ใจ?”

 

                                    “อย่ามาใช้น้ำเสียงดูถูกนะ อย่างน้อยเขาก็ดีกว่าคุณก็แล้วกันคุณมาเฟียใหญ่ หลีกค่ะ ฉันจะกลับเข้างาน คุณแฟรงก์รออยู่” แอบอ้างชื่อบุคคลที่สามเสียเลย ก็เขารออยู่จริงๆ นี่นา

 

                                    “สิ่งที่เห็นอาจไม่เป็นอย่างที่คิดก็ได้นะคนสวย”

 

                                    “ฉันมั่นใจสายตาตัวเอง ฉันไม่เคยมองอะไรพลาด” แม้จะมองแฟนเก่าพลาดมาถึงสามปีก็เถอะ ใบหน้าเนียนเชิดเริ่ดขึ้นเล็กน้อย ดัสตินมองส่ายหน้าด้วยความอนาถใจ

 

                                    “ผู้หญิงเอเชียคิดน้อยแบบคุณทุกคนหรือเปล่า”

 

                                    “คุณดัสติน”
            “ไม่ต้องเสียงดังก็ได้ เราอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง”

 

                        มาเฟียเพลย์บอยอย่างเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องใช้สายตาสอดส่องมองหาเจ้าหล่อน และตามมาต่อล้อต่อเถียงตีฝีปากด้วย แทนที่จะอยู่ในวงแขนเหล่านางแบบที่เขาใช้เม็ดเงินหิ้วพวกหล่อนขึ้นมาเพื่อหาให้ความสุขตัวเอง

 

                                    “อย่ามากวนประสาทฉันนะคะ”
            “ผมเปล่า” แต่ก้าวเท้าเข้ามาหาร่างบางเรื่อยๆไอวราหันซ้ายแลขวา หวั่นเกรงว่าจะโดนปล้นจูบอีกครั้ง เพราะที่เขากระทำกับตนเมื่อตอนบ่ายมันยังฝั่งอยู่ในมโนสำนึก

 

                                    “ถอยไปสิ”

 

                                    “ทำไมต้องถอย นี่มันเรือผม”

 

                                    “แต่ฉันคือลูกค้า” มาเฟียเพลย์บอยยิ้มยียวน สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง หล่อนทำเหมือนเก่ง หล่อนพยายามอวดดี ทั้งที่หวาดกลัวในตัวเขา อุตส่าห์หวังดีตั้งใจจะเข้ามาเตือนแท้ๆ

 

                                    “ฉันพูดเนี่ยคุณไม่ได้ยินหรือไงคะ ฉันจะกลับเข้าข้างใน”

 

                                    “จะไปอ๋อยแฟรงก์หรือไง”

 

                                    “นั่นมันเรื่องของฉัน คุณไม่เกี่ยว”

 

                                    “เพื่อเงินคุณต้องพยายามขนาดนี้เลยหรือ ให้ตายสิคู่ขาปล่อยคุณมาได้ยังไง” คู่ขา! เขาหมายถึงใคร

 

                                    “อะไรของคุณ ฉันไม่เข้าใจ”

 

                                    “ผู้หญิงโนเนมจะขึ้นมาบนเรือเที่ยวพิเศษได้ ก็มีแต่บรรดาอีหนูของลูกค้าผมเท่านั้น คุณคงเป็นหนึ่งในนั้น ผมเข้าใจถูกไหมครับ” ไอวราเลือดขึ้นหน้าเลยทีนี้ กำมือแนบลำตัวเดือดดาลใบหน้าแดงก่ำ

 

                                    “มันจะดูถูกกันมากไปแล้วนะ”

 

                                    “ผมแค่พูดไปตามเนื้อผ้า”

 

                                    “ความคิดต่ำ อย่าคิดว่ารวยแล้วจะมาดูถูกใครก็ได้ ถึงฉันจะชอบคนรวย ก็ไม่ได้แปลว่าฉันต้องเอาตัวเข้าแลก วันนี้ฉันจะทำให้คุณเห็นว่า โนเนมอย่างฉันก็มีแฟนหล่อ รวย และดี ได้ด้วยความสามารถ ไม่ใช่เพราะเอาตัวไปถวายเหมือนแม่คู่ควงใจง่ายของคุณที่มั่วไม่เลือก ระวังเถอะ สักวันจะติดเอดส์ตาย” พูดจบก็เดินกระแทกเท้ากระทบไหล่หนาจากไป

 

                                    “เดี๋ยว!

 

                                    “ปล่อยฉัน” ตวาดเสียงสะบัด เมื่อถูกอีกฝ่ายรั้งแขนเอาไว้

 

                                    “ภาพลักษณ์ดี ก็ไม่ได้หมายความว่าจะดีเสมอไหม ภาพลักษณ์เลวร้าย ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องชั่วเสมอไปเหมือนกัน” นี่คือการเตือนอย่างคนหวังดี แต่ประสงค์ร้าย!

 

                                    “ขอบใจ แต่เก็บไว้เตือนตัวเองเถอะ ฉันเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น มากกว่าจะหลงใหลเพลย์บอยไร้คุณภาพแบบคุณ มองมุมไหนก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันต้องการ”

 

                        หญิงสาวแกะมือของชายหนุ่มออก เดินจากไปด้วยความมาดมั่น สวนทางกับนางแบบสาวที่เดินเข้ามาพอดี ซึ่งมองไอวราด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่อพบว่าด้านหลังของเจ้าหล่อนคือบุคคลที่ตนกำลังตามหาตัว

 

                                    “ตามหาเสียทั่ว มาอยู่ตรงนี่เอง”

 

                                    ไอวราบิดปากนิดๆ ทันได้ยินคำทักทายของนางแบบสาว ตามหาตรงไหนกันยะยัยจอมโกหก เมื่อกี้ยังเห็นเจ้าหล่อนกอดจูบลูบคลำขย้ำขยี้กับผู้ชายอีกคนอยู่เลย คนเรานี่เปลี่ยนสีได้ไวยิ่งกว่าจิ้งจก คงมั่นใจมากสินะ ว่าฉากเลิฟซีนในมุมมืดเมื่อกี้ไม่มีใครเห็น

 

                                    “ผู้หญิงคนนั้นใครคะ”
            “ผมก็ไม่รู้จักเหมือนกัน”

 

                                    ดัสตินไม่ได้โกหก เพราะจนป่านนี้เขาก็ยังไม่รู้จักชื่อเจ้าหล่อน แล้วก็ไม่มีเหตุผลใดเลยที่เพลย์บอยอย่างเขาจะต้องไปอยากรู้จักกับผู้หญิงของคนอื่นซึ่งไม่ใช่สเป็คของตัวเอง ทว่า... อีกใจก็นึกโมโหผู้ชายที่ได้ครอบครองหล่อน ทำไมนะ ทำไมสมองและความคิดของเขาจึงขัดแย้งกันแปลกๆ

 

                                    “ก็ว่าอยู่ เจ้าหล่อนดูโนเนม ไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด” โซย่าบิดปากเหยียดๆ สาวเอเชียมองมุมไหนก็ไม่เร้าใจสู้สาวยุโรปทรงโตแบบตน

 

                                    “ทำไมคุณไม่อยู่ในงานล่ะค่ะ”

 

                                    “ผมเป็นเจ้าของเรือ ก็ต้องเดินตรวจตรากันบ้าง”

 

                                    “แล้วคุณออกมาอยู่ตรงนี้นานหรือยังคะ” คนมีชนักติดหลังรีบถาม เพราะเมื่อครู่เธอก็อยู่ไม่ห่างจากบริเวณนี้เท่าใดนัก เขาอาจจะเห็น...

 

                                    “เพิ่งมาน่ะ ก็มาเจอผู้หญิงคนนั้น พอผมมาเธอก็ไป” ตอบน้ำเสียงไม่ใส่ใจ

 

                                    “แล้วไปค่ะ ฉันนึกว่าคุณจะสนใจเจ้าหล่อน”

 

                                    มาเฟียหนุ่มไหวไหล่ไม่ออกความเห็น วาดวงแขนโอบกอดนางแบบสาวเดินกลับเข้างาน เพราะจากนี้จะเป็นนาทีทองของผู้โชคดี ซึ่งมีการจับแจกแพกเก็จห้องพักโรงแรมในเครือวอลตันอีกยี่สิบรางวัล และแพกเก็จท่องล่องเรือสำราญในเครืออีกห้าสิบรางวัล เป็นการคืนกำไรให้กับแขกกิตติมาศักดิ์ผู้โชคดีในค่ำคืนนี้

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                                    “หายไปนานเลยนะครับ”

 

                                    “ไปเดินเล่นทางโน้นมาน่ะค่ะ”

 

                                    “นึกว่าคุณไอวี่จะทิ้งผมไว้คนเดียวเสียแล้ว” ต๊าย ตาย นี่เราสำคัญต่อเขาขนาดนี้เลยหรือนี่ โอ... ไอวี่ หล่อนกำลังจะได้รับการรักษาแผลใจแล้วนะ

 

                                    “ถ้าทิ้งจะกลับมานั่งเก้าอี้ตัวเดิมหรือค่ะ ฉันยังแอบหวั่นใจว่าจะถูกใครตัดหน้าไปหรือเปล่า” งานนี้ขอบอกว่าขอเดินหน้าเต็มกำลัง ยังไงซะจะขอมีแฟนใหม่ให้จงได้

 

                                    “เอ๊ะ บนเวทีเขามีกิจกรรมอะไรกันเหรอคะ”

 

                                    “มีการแจกรางวัลครับ”

 

                                    “รางวัลอะไรทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย แบบนี้จะพลาดได้ของไหมคะเนี่ย” สาวสวยผู้ชอบของฟรียกมือกุมไว้หว่างอก

 

                                    “มีหลายรางวัลครับ คุณดัสตินชอบคืนกำไรให้ลูกค้าเสมอ” เฮ้อ ทำไมใครๆ พากันชื่มชมหมอนั่นกันน่ะ หรือเธอคือตัวประหลาดคนเดียวที่เกลียดขี้หน้าเขา

 

                                    “ดูเขาจะใจดีจังเลยนะคะ”
            “เขาเป็นคนค่อนข้างเฟลลี่ครับ ใจถึง และกล้าตัดสินใจ ทุกโปรเจคที่เขาผุดขึ้นมา ไม่มีคำว่าไม่สำเร็จ” พวกมาเฟีย แค่มีเงินก็ชี้นิ้วสั่งการได้แล้ว

 

                                    ไม่นานก็มีการจับฉลากในกล่องกระจกใส่ขนาดใหญ๋ ซึ่งมีหมายเลขกำกับไว้ตรงกับหมายเลขบนพวงมาลัยในคอของลูกเรือ หากตรกับคนไหน ผู้นั้นจะได้รับรางวัล

 

                                    “แจกกันจนรางวัลสุดท้ายแล้วนะคะ สงสัยฉันคงไม่มีโชค”

 

                        ไอวราบอกอย่างห่อเหี่ยว ก็เธออยากได้ของฟรีนี่นา อย่างน้อยโรงแรมในเครือวอลตันกรุ๊ปก็มีแต่โรงแรมหรู ได้ไปนอนตีพุงเล่นสักคืนสองคืนก็เป็นพระคุณแล้ว

 

                                    “คราวนี้มาถึงรางวัลสุดท้ายสุดเอ็คครูซีฟของเราแล้วนะครับ” เสียงของพิธีกรหนุ่มดังขึ้น เรียกความสนใจจากทุคนได้เป็นอย่างมาก

 

                                    “ใช่แล้วค่ะ รางวัลสุดพิเศษของเราในค่ำคืนนี้เป็นรางวัลสำหรับคุณสุภาพสตรีทุกท่าน”

 

                                    “นั่นก็คือการได้รับประทานดินเนอร์หรูกับคุณดัสติน เทเลอร์ วอลตัน เจ้าของเรือสำราญ ควีน ออฟ เดอะ ซี นั่นเองครับ” จบคำพูดพิธีกรหูของไอวราก็อื้ออึงไปด้วยเสียงกรี๊ดร้องของสตรีทั้งหลาย ที่ช่างไม่เก็บอาการสำรวมกันบ้างเลย คงอยากไปทานข้าวกับมาเฟียปากเสียคนนั้นมากสินะ รางวัลนี้ถ้าไอวราไม่ได้ก็ไม่เสียใจเลย

 

                                    “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ”

 

                                    “ฉันนึกว่ารางวัลจะน่าสนใจกว่านี้สิค่ะ”
            “การเข้าถึงตัวของคุณดัสตินยากมากนะครับ ต้องมีหมายกำหนดการ ไม่อย่างนั้นไม่ได้พบ การล่องเรือสำราญครั้งนี้ถือเป็นโอกาสพิเศษมาก”

 

                                    “เข้าถึงยากแบบนี้ ไม่ยุ่งเกี่ยวจะดีกว่าค่ะ”

 

                                    “คุณไอวี่ไม่อยากได้รับโอกาสพิเศษนี้หรือครับ รอบกายเราสาวๆ ตื่นเต้นมากๆ” จริงอย่างเขาพูด คงมีแต่ไอวรากระมังที่ไม่กระตือรือร้น นอกจากมองด้วยความหมั่นไส้ เมื่อมาเฟียปากเสียโบกไม้โบกมือแจกรอยยิ้มให้บรรดาสาวๆ

 

                                    “งานจะจัดไปถึงประมาสามทุ่ม เดี๋ยวเราไปต่อกันในเลาจ์ข้างล่างนะครับ”

 

                                    “ดีเหมือนกันค่ะ อยากหาอะไรดื่มพอดี”

 

                                    “คุณไอวี่คอแข็งไหมครับ”

 

                                    “ไม่เลยค่ะ พอดื่มได้ เมื่อตอนบ่ายฉันเดินดูรอบๆ เห็นมีหลายที่อยากเข้าไปใช้บริการ”

 

                                    “ผมเป็นเจ้ามือเอง”

 

                                    ฉันจะได้ทานฟรีอีกแล้ว ใบหน้าเนียนยิ้มกว้างปลาบปลื้ม เรื่องของกินเนี่ยสาวเจ้าปฏิเสธไม่เป็น

 

                                    “เอาละครับ ตอนนี้เราได้หมายเลขผู้โชคดีแล้วครับ สาวๆ อย่ากะพริบตา จับจ้องหมายเลขบนพวงมาลัยให้ดีนะครับ เลขที่ออกคือ.... ลำดับที่ 199 ครับ”

 

                                    สิ้นเสียงประกาศของพิธีกร สาวๆ ก็พากันส่งเสียงเฮโลกรี๊ดกร๊าดจนหูไอวราแทบแตก ทุกคนต่างร้องด้วยความเสียดายเมื่อหมายเลขผู้โชคดีนั้นไม่ใช่ตนเอง ส่วนไอวราไม่คิดจะดูให้เสียเวลา

 

                                    “ขอเชิญผู้โชคดีแสดงตัวด้วยครับ” เสียงพิธีกรกล่าว

 

                                    “สงสัยรางวัลนี้ไม่มีคนอยากได้นะคะ” ไอวราหัวเราะคิก คนได้คงไม่อยากกินข้าวกับอีตามาเฟีย ถึงเงียบกริบไม่แสดงตัว

 

                                    “น่าแปลกนะครับ”

 

                                    “ไม่แปลกหรอกค่ะ ผู้หญิงบางคนอาจไม่ชอบเขาก็ได้”

 

                                    “คุณไอวี่ลองดูเบอร์ที่พวงมาลัยสิครับ” สาวเจ้าจึงก้มมองนัมเบอร์เล็กๆ ที่ติดอยู่กับเส้นด้าย สาวเจ้าเบิกตากว้าง เงยหน้ามองแฟรงก์ด้วยอาการที่เรียกได้ว่า คาดไม่ถึง!

 

                                    “มีอะไรหรือครับ” ถามด้วยความแปลกใจ

 

                                    “คือ... คือว่า...”

 

                                    “ขอโทษนะครับ” ชายหนุ่มถือวิสาสะโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วมองดูนัมเบอร์บนพวงมาลัยคล้องคอหญิงสาว

 

                                    “ผู้โชคดีอยู่ทางนี้ครับ” ร่างสูงลุกขึ้นโบกไม้โบกมือให้บริเวณหน้าเวทีและทีมสตาฟ

 

                                    “คุณแฟรงก์!

 

                                    ไม่ทันแล้ว ถึงจะห้ามตอนนี้มันก็ช้าไป เมื่อสปอร์ตไลท์ดวงโตสาดส่องมาทางไอวรา สาวเจ้าต้องยกมือป้องเพื่อไม่ให้ไฟเข้าตา ใบหน้าเนียนประดักประเดิด บอกตามตรงว่าเธอไม่ได้ดีใจเลยสักนิด ให้ดินเนอร์กับคนปากเสียอย่างเขาสู้ไปกินกับน้องหมาน้องแมวดีกว่า กรรมลิขิตชัดๆ

 

                                    “คุณไอวี่ไม่ดีใจหรือครับ”

 

                                    “ไม่เลยค่ะ”
            “คุณดัสตินเขาเป็นสุภาพบุรุษ ถึงภาพลักษณ์จะเพลย์บอย แต่เขาให้เกียรติผู้หญิง การทานอาหารกับเจ้าของเรือสักมื้อ ถือเป็นเกียรติอย่างมากนะครับ”

 

                                    เกียรติแบบนี้ไอวราไม่อยากได้ ใบหน้าเนียนฝืนคลี่ยิ้มแห้งๆ ให้กับผู้คนที่เริ่มหันมามองผู้โชคดีเป็นตาเดียวกันด้วยความอิจฉา โดยเฉพาะบรรดานางแบบคู่ควงของดัสติน

 

                                    มาเฟียหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ในกลุ่มสาวๆ ลุกขึ้นยืน ยิ้มกว้างให้กับสตรีผู้โชคดี สาวเท้าเข้ามาหาท่ามกลางสายตาของแขกทุกท่านที่ต่างอมยิ้มปลื้มเปรมไปกับผู้โชคดีหนึ่งเดียวที่จะได้ดินเนอร์หรูกับเจ้าของเรือาในค่ำคืนนี้ แต่ก็มีสตรีเกือบร้อยที่บ่นกระปอดประแปดด้วยความเสียดาย

 

                                    “สวัสดีครับสาวน้อย ผมดัสตินครับ”

 

                                    หน่อยแน่ะ ตาบ้า มีหน้ามายิ้มกว้างทำตัวเป็นมิตร ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขากับเธอเรียกได้ว่าเป็นไม้เบื่อไม้เมากันขนาดไหน ช่างตีหน้าตายได้อย่างมืออาชีพจริงๆ

 

                                    “สวัสดีค่ะ ฉันไอวราค่ะ”

 

                                    จำต้องยื่นมือไปทักทายกับอีกฝ่ายตามมารยาท ฉับพลันนั้นมาเฟียหนุ่มก็ยกมือบางขึ้นแตะริมฝีปาก พร้อมส่งปลายลิ้นร้อนๆ เลียไล้หลังมือของไอวรา สาวเจ้าตัวชาวาบรีบดึงมือกลับ ท่ามกลางเสียงเป่าปากและเฮโลของหนุ่มๆ ที่นึกอิจฉาเพลย์บอยมาเฟียที่ได้ดินเนอร์กับสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม

 

                                    “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

 

                        บอกพลางขยิบตาให้อีกด้วย ไอวรารำพึงรำพันในอก งานนี้อยากปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้ คนเป็นร้อยยืนมองอยู่แบบนี้ แถมคุณแฟรงก์ก็ยังไม่คัดค้าน ขืนเล่นตัวอิดออดจะได้ตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน

 

                                    “เช่นกันค่ะ”

 

                                    “ถ้างั้นเชิญครับ” ไอวราหน้าเหวอ หันมองมาทางแฟรงก์เหมือนจะขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่ม

 

                                    “คือ...”

 

                                    “อ้าวแฟรงก์ นายมาอยู่ตรงนี้ด้วยหรือ” แสร้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่ก็เห็นอยู่เต็มตา

 

                                    “ครับ ผมกับคุณไอวี่เป็นเพื่อนกัน” เอ่ยอย่างให้เกียรติ ไอวรายิ้มกว้างในความเป็นสุภาพบุรุษของชายหนุ่ม

 

                                    “ถ้างั้นผมคงต้องขอยืมตัวเพื่อนของคุณไปดินเนอร์มื้อพิเศษก่อน”

 

                                    “ได้ครับ คุณไอวี่คงรู้สึกเป็นเกียรติเช่นกัน” เกียรติที่ไม่อยากได้รับนะสิ

 

                                    “แล้วพบกันที่เลาน์นะคะคุณแฟรงก์”

 

                                    “ครับ ผมจะรอ”

 

                        ไอวราไม่อยากตามอีตามาเฟียไปเลยจริงๆ แต่อีกฝ่ายก็ถือวิสาสะจับแขนเรียวไปคล้องกับแขนตัวเอง คนตัวเล็กจำต้องปล่อยเลยตามเลยตาม

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                       

 

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #528 150221 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 20:58
    โชคดีหรือโชคร้ายเนี่ย
    #528
    0
  2. #516 ktykris (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 21:13
    น้อววเจ๊ไม่ดีใจเลยหรอเป้นคนอื่นเป้นลมตายแล้วมั้ง
    #516
    0
  3. #413 Kenny (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 20:26
    Writer คะ ขออนุญาตออกความเห็นหน่อยนะคะ

    " หมายกำหนดการ " จะใช้กับพระราชวงศ์ เชื้อพระวงศ์เท่านั้นนะคะ

    ส่วนบุคคลที่มีตำแหน่งหน้าที่หรือ บุคคลทั่วไป

    จะใช้เพียง " กำหนดการ " หรือ " นัดหมายล่วงหน้า "



    และคำว่า " Friedly-เฟรนด์ลี่ " ไม่ใช่ เฟลลี่ นะคะ



    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ นะคะ
    #413
    1
  4. #253 jeabkiss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 14:33
    ตายแล้ว งานจะเข้าไอวี่หรือเปล่าหนอ
    #253
    0
  5. #216 น้ำค้าง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 18:04
    ขอแก้คำว่า "หมายกำหนดการ" นะคะ เพราะคำนี้อาจารย์เคยบอกว่าใช้ได้เฉพาะกับเชื้อพระวงศ์ เราคนธรรมดา ใช้แค่ว่า "กำหนดการ" เฉยๆค่ะ เนื้อเรื่องน่ารักมาก มันส์ดี นางเอกไม่ยอมคน เป็นคนสู้ชีวิต
    #216
    0
  6. #130 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 12:54

    คำผิดค่ะพี่สาว

    เนียบๆเนี้ยบๆ

    ฝั่งอยู่ – ฝังอยู่

    อ๋อย อ่อย

    เฟลลี่ – เฟรนลี่

    กระจกใส่ขนาดใหญ๋ – กระจกใสขนาดใหญ่

    ตรกับ – ตรงกับ

    ทุคน – ทุกคน

    เรือาเรือ

    #130
    0
  7. #129 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 12:53
    จะไปดินเนอร์หรือไม่ทะเลากันนะ
    #129
    0
  8. #100 หมูอวกาศ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 15:36
    ไรเตอร์คะ

    อย่าลืมเช็คดู

    การใช้คำว่า กำหนดการ หรือ หมายกำหนดการ นะคะ..
    #100
    0
  9. #31 fsn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 16:18
    ดวงสมพงศ์ นะคะ หุๆ
    #31
    0
  10. #27 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 12:21
    ลับลมคมใน..นะแฟรงค์
    #27
    0
  11. #26 Wonnakanok Noikasun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 11:09
    ร้ายนักนะดัสติน
    #26
    0
  12. #25 Fern^^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 10:38
    สู้ๆๆน้าาา เป้นกไลังใจให้ไอวี่อยู่😋😋
    #25
    0
  13. #24 paiky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 09:35
    555++ มันเป็นแผนการณ์อีกหรือเปล่าเนี่ย พ่อดัสติน
    #24
    0