จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    2 มี.ค. 58


บทที่ 2 (2)

 

                        “สวัสดีสาวน้อย”

 

                        “ค่ะ สวัสดี” ไม่ทราบจะมาไม้ไหนอีตามาเฟียเพลย์บอย มายืนยิ้มๆ อยู่ได้ ขอบอกเลยว่าถึงจะชอบคนรวย แต่ไอวราก็เลือก! และผู้ชายเจ้าชู้ไม่ใช่บุคคลที่เธอปรารถนา เขาคือคนจำพวกที่เธอไม่อยากเข้าใกล้

 

                        “ดูเหมือนเราจะเคยพบกันมาก่อน” นึกเอาไว้แล้วเชียวว่าต้องมามุกนี้ ถือว่าเป็นเจ้าของเรือสำราญ ถือว่าเป็นคนดัง ถึงได้แทะโลมผู้หญิงไปทั่ว ไอวราบิดปากนิดๆ แสดงออกว่าไม่ต้องการเป็นมิตรกับฝ่ายตรงข้าม

 

                        “คุณคงมุกนี้กับหญิงแปลกหน้าบ่อยนะคะ”

 

                        “ไม่ครับ ปกติผมแทบไม่ต้องรุกใคร และไม่ต้องห่วง คุณไม่ใช่สเป็คของผม”

 

                        อ๊าย!!! ผู้ชายบ้าปากเสีย นี่เหรอเพลย์บอยมาเฟียแห่งบริชเธน ไอวราเม้มปากออกอาการไม่พอใจเจ้าของเรือสำราญ ร่างสูงถือวิสาสะทรุดกายนั่งลง เขาจำเธอได้ แม้ในตอนนั้นจะเป็นกลางคืน แต่เขาก็จำวีรกรรมของเจ้าหล่อนได้แม่นยำ ดวงตาสีเทาหรี่ลงจ้องมองใบหน้าเจ้าหล่อนให้ชัดๆ

 

                        “คุณมองฉันยิ้มๆ ทำไม”

 

                        “ผมแค่แปลกใจ”

 

                        “แปลกใจอะไรไม่ทราบ”

 

                        “ช่างเถอะ ผมแค่อยากรู้ว่าคุณจำผมได้ไหม” เจ้าหล่อนจะขึ้นเรือมาได้ยังไงมันไม่ใช่กงการอะไรของเขา บางทีเจ้าหล่อนอาจเป็นคู่ควงของมหาเศรษฐีสักคนบนเรือ แต่... เจ้าหล่อนกำลังอ่อยเหยื่อแฟรงก์อยู่เมื่อกี้

 

                        “ฉันไม่รู้จักคุณเป็นการส่วนตัว แต่รู้จักคุณจากข่าวที่เคยเห็นผ่านตา” เน้นหนักตรงผ่านตา เดี๋ยวจะหาว่าเธอสนใจ

 

                        “ไม่เอาสิคนสวย สนใจผมพูดมาตรงๆ ก็ได้”

 

                        “มากไปแล้วนะคุณดัสติน”

 

                        “คุณนี่ปลาทองจริงๆ ผมจำคุณได้แม่นยำเลยคุณผู้หญิง เมื่อสัปดาห์ก่อนคุณทำให้ผมต้องรู้สึกติดลบกับสภาพของผู้หญิงขี้เมา” คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ไอวราต้องใช้สมองประมวลผล พลันนั้นดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้าง

 

                        “คุณ!

 

                        “จำได้แล้วใช่ไหม”
            “วันนั้นฉันแค่มีเรื่องเอ็กซิเดนซ์นิดหน่อย”

 

                        “คุณอาเจียนใส่เสื้อผ้าผมเต็มๆ ไร้ซึ่งคำขอโทษ มันเป็นการเสียมารยาทมาก คุณเป็นผู้หญิงที่เมามายได้เละเทะที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา” คนถูกต่อว่าตรงๆ หาปากตัวเองไม่เจอไปสิบวินาที สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หลายครั้ง

 

                        “ถ้างั้นฉันขอโทษ” พูดจบก็ลุกขึ้น แต่มือหนาคว้าข้อมือบางกระชากให้นั่งลง โดยไม่สนว่าเจ้าตัวจะเต็มใจหรือไม่

 

                        “ปล่อยฉันนะคะ ”

 

                        “เมื่อกี้ผมเห็นคุณทอดสะพานให้แฟรงก์ คุณแน่ใจแล้วหรือว่าจะอ๋อยเหยื่อหมอนั่น” คนตัวใหญ่เลิกคิ้ว

 

                        “มันเรื่องของฉัน ไม่ใช่เรื่องของคุณ”

 

                        กระแทกเสียงกลับด้วยความไม่พอใจ พยายามบิดข้อมือจากฝ่ามือคนตัวใหญ่ แต่ก็ไม่สำเร็จ อีกฝ่ายหรี่ตายิ้มมุมปาก ปรายตาไปยังร่างหนาที่เดินลับเข้าไปด้านใน ก่อนหันมามองสตรีตรงหน้าที่ช่างไม่ทันคนเอาเสียเลย

 

                        “ทำไมจะไม่ใช่ นี่มันเรือของผม และผมก็ไม่เข้าใจว่าคุณได้เทียบเชิญจากใคร”

 

                        “เอาเป็นว่าฉันไม่ใช่คนเถื่อนขึ้นเรือคุณก็แล้วกัน”

 

                        “หวังเป็นหนูตกถังข้าวสารสินะ จากรูปกาลมันก็น่าจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ดูเหมือนผู้ชายๆ รวยจะเป็นเป้าหมายของคุณ”

 

                        ไอวรายุบหนอพองหนออยู่ในอก เขาหาว่าเธออยากจับคนรวย ก็ได้ ยอมรับว่าจ้องจะจับคนรวย แต่ก็ต้องเป็นคนรวยที่โปรไฟล์ดีเลิศไม่มีจุดด่างพร้อยเหมือนคนตรงหน้า ที่คนอย่างไอวราไม่มีวันเฉียดเข้าใกล้ให้เสียสุขภาพจิต

 

                        “มันเป็นสิทธิ์ของฉัน ผู้หญิงที่คุณควงแต่ละคนก็ชอบเงินด้วยกันทั้งนั้น จะแปลกอะไรที่ฉันก็ชอบเงินเหมือนกัน” เชิดหน้ารับหน้าชื้นตาบาน ผู้ชายอย่างเขาขืนทำหงอด้วยจะยิ่งได้ใจ คงคิดสินะว่าความหล่อความรวยของเขาจะทำให้เธออยากไล่ตะครุบ

 

                        “ผมรวย ถ้าอยากได้เงิน คืนนี้มาหาผมสิ”

 

                        “มันจะมากไปแล้วนะ”

 

                        “ผมคิดว่าตัวเองเข้าใจถูก ถ้าคุณหิวเงิน ผมก็ยินดีจะป้อนให้ถึงปาก”

 

                        เผียะ!

 

                        ไอวราสุดจะทนกับคำพูดหยามเหยียดและพฤติกรรมกักขฬะของอีกฝ่าย แขนข้างที่ว่างเหวี่ยงสะบัดประทับฝ่ามือลงบนซีกหน้าของมาเฟียเพลย์บอยเต็มแรง การ์ดที่อยู่รอบๆ รีบกรูเข้ามา แต่ดัสตินยกมือห้าม ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองสาวเจ้าด้วยแววตาดุกร้าว

 

                        “คุณกล้าตบผม”
            “ฉันจะตบมากกว่านี้ถ้าคุณยังพูดจาหมาๆ แบบเมื่อกี้”

 

                        คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องสุภาพด้วย ไอวราจึงใช้คำพูดเผ็ดร้อนโต้ตอบในแบบที่ดัสตินเองก็ต้องอึ้ง ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างหล่อนจะกล้าท้าทายกันถึงเพียงนี้ พระเจ้า! ไม่เคยมีใครกล้าตบเข้าเลยตั้งแต่เกิดมาจนอายุสามสิบห้า

 

                        “ปากดีนักนะ คงเป็นละครที่คุณตั้งใจอ่อยเหยื่อผม เพื่อจะได้เรียกราคาที่สูงขึ้น”

 

                        “คนปากเสีย” มือบางเงื้อขึ้นเตรียมฟาดอีกครั้ง แต่คนตัวใหญ่รับไว้ทัน แออกกำลังดึงเพียงครั้งเดียวร่างแน่งน้อยก็ถลามาอยู่บนตัก ดัสตินกอดร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักแนบอก จึงได้รู้ว่าเจ้าหล่อนไม่ได้ผอมแห้งแรงน้อยบอบบางเหมือนที่เห็น

 

                        “จะทำอะไร ปล่อยฉัน”

 

                        “ลงโทษเธอไงล่ะ”
            “ไม่นะ ช่วยด้วย อื้อ ฮื้อ...”

 

                        ปากได้รูปกระแทกจูบลงมารวดเร็วบดขยี้กลีบปากอิ่มสีกุหลาบหนักหน่วงรุนแรง เจ้าหล่อนต่อต้านไม่ยอมเปิดปาก ชายหนุ่มก็ยิ่งรุกหนัก บีบปลายคางสาวเจ้าจนไอวราร้าวระบม สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ ลิ้นร้อนๆ ซอกซอนเข้าดื่มด่ำความหวานในโพรงปากสาวหวังกำราบให้อยู่หมัด

 

                        ใครจะคิดเล่าว่าปากเสียๆ ของเจ้าหล่อนจะหอมหวานตรึงใจมาเฟียเพลย์บอยได้ขนาดนี้ หึ ทำเป็นจูบไม่เป็น คงหวังให้เขาเคลิ้มติดใจ ผู้หญิงหน้าเงิน!

 

                        นึกได้ดังนั้นเพลย์บอยมาเฟียสุดห่ามก็ถอนจูบ ต่างคนต่างจ้องหน้ากัน ไอวรายกแขนเช็ดปากตัวเองอย่างรังเกียจ รีบกระโดดไปยืนห่างจากร่างหนาที่ลุกพรวดเผชิญหน้าเช่นกัน

 

                                    “ไม่ได้เรื่อง จูบไม่เป็นแบบนี้ คิดเหรอว่าจะตกเหยื่อสำเร็จ”

 

                                    “ปากไม่ดี ปากมอม ปาก...”

 

                                    “เรามันก็ปากสุนัขด้วยกันทั้งคู่ สมกันดีไหม แต่ขอโทษ คุณไม่ใช่สเป็คผม”

 

                                    “คุณมันก็ไม่ใช่สเป็คฉันเหมือนกัน ถึงจะหล่อ ถึงจะรวย แต่อันธพาลหลงตัวเอง แถมยังปากเสียแบบนี้ ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้ลอยชายไม่มีเมียสักที เพราะผู้ชายแบบคุณถ้ายังเปลี่ยนนิสัยไม่ได้ ก็คงต้องแห้งเหี่ยวเฉาตายคนเดียว ผู้หญิงรอบข้างที่เข้ามาก็หวังเงินทั้งนั้น ลองคิดสิว่าถ้าวันไหนคุณไม่มีเงิน คุณมันก็ไม่ต่างจากไอ้กุ้ยข้างถนนหรอก” ไอวราไม่อยากเชื่อว่าจะพ่นออกมาได้ไฟแล่บขนาดนี้ ใบหน้าสวยยิ้มมุมปากนิด เมื่อเห็นแววตากร้าวกระด้างของอีกฝ่าย

 

                                    “อึ้งใช่ไหม เพราะฉันพูดความจริงไง”

 

                                    “แล้วมาลองดูว่าคืนนี้คุณจะอ่อยเหยื่อแฟรงก์มันได้สำเร็จหรือเปล่า ถ้าคุณทำได้ผมให้หนึ่งแสนเหรียญ” คนพูดใจกว้างประดุจน้ำทะเล

 

                                    อา... ท้าทายใครไม่ท้าทาย เขากำลังล้อเล่นผิดคนเสียแล้ว สาวไทยใจแกร่งอย่างไอวราฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ ของแบบนี้ยอมกันได้ที่ไหน เธอก็หญิงมีดีคนหนึ่ง

 

                                    “คุณเตรียมเขียนเช็ครอไว้ได้เลย หนึ่งแสนเหรียญ ผู้ชายไม่มีวันเท่าทันมารยาหญิงหรอก และฉันเชื่อว่าคุณแฟรงก์ต้องยินดีรับไมตรีจิตจากฉัน” เอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ ก้าวเข้ามาใกล้ร่างสูง หลงลืมไปเสียสนิทว่าเพิ่งจะถูกอีกฝ่ายปล้นจูบไปเมื่อครู่

 

                                    “ถ้าหมอนั่นเปิดประตูรับคุณคืนนี้ ผมยอมเสียเงิน”

 

                                    “สบายมาก เตรียมแพ้ได้เลยคุณมาเฟีย” พูดจบก็สะบัดหน้าเชิดๆ หมุนตัวเดินห่างไปจากบริเวณนั้นท่ามกลางสายตาของการ์ดและแมตต์

 

                                    “คุณดัสตินจะเล่นเกมกับเธอจริงๆ หรือครับ”

 

                                    “ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าหล่อนจะทำได้ไหม แกก็รู้นี่แมตต์ว่าแฟรงก์มันเป็นยังไง” ดวงตาสีเทาหรี่ลง ถ้าเจ้าหล่อนแพ้ สาบานได้ว่านอกจากจะไม่เสียเงินแล้ว เขาจะต้องได้อย่างอื่นตอบแทนด้วย

 

                        “ผู้หญิงนั่นอวดดี ฉันจะสั่งสอนหล่อน”

 

                        “ผมให้คนตรวจสอบประวัติของเธออยู่ครับ”

 

                        “บางทีหล่อนอาจเป็นคู่ควงของใครสักคน ไม่อย่างนั้นคงไม่ขึ้นเรือมา แต่ก็ยังหวังรวยทางรัดเที่ยวอ่อยเหยื่อไปทั่ว แบบนี้ต้องดัดสันดานให้เข็ด” สาวเอเชียบนเรือของเขามีหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นคู่ควงของนักธุรกิจที่หิ้วมาด้วยลับหลังเมียหลวง

 

                        “เข้าไปพักผ่อนข้างในเถอะครับ เดี๋ยวงานช่วงเย็นคุณดัสตินต้องยุ่งอีก”

 

                        “ขอบใจ แกก็ดูแลตัวเองด้วยเหมือนกัน เราคงต้องเหนื่อยจนกว่าเรือจะเทียบท่า” แมตต์โค้งคำนับ เดินตามหลังผู้เป็นนายกลับเข้าด้านใน

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                        ตั้งแต่เรือสำราญสุดหรูแล่นออกจากท่าเรือ เป็นเวลากว่าห้าชั่วโมง ดัสตินเพิ่งมีเวลาพักผ่อน เพราะต้องออกไปต้อนรับแขกกิตติมศักดิ์รวมถึงคู่ค้าทางธุรกิจหลายร้อยชีวิต ซึ่งล้วนแล้วเป็นระดับวีไอพี

 

                        แมตต์มองผู้เป็นนายที่หลับตาพริ้มเอนศีรษะพิงกับพนักโซฟาตัวใหญ่ ชายหนุ่มหรี่แอคอนดิชั่นให้อยู่ในอุณหภูมิที่พอเหมาะ ไม่ให้ร้อนหรือหนาวจนเกินไป ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่เกิดขึ้นมาในวันนี้ ต้องยกผลประโยชน์ให้กับผู้เป็นนายซึ่งเป็นกุนซือใหญ่ลงมาดูแลด้วยตัวเอง หรือแม้รายละเอียดปลีกย่อยก็ไม่ปล่อยให้ผ่านเลย

 

                        “แกไปอาบน้ำเถอะแมตต์”

 

                        “คุณดัสตินยังไม่หลับหรือครับ”

 

                        “ราตรีนี้ยังอีกนาน ฉันแค่พักสายตา” ตอบทั้งที่ยังหลับตา แต่ประสาทหูนั้นรับรู้สัมผัสได้เป็นอย่างดี ว่าคนของตัวเองยังคงอยู่ในห้อง

 

                        “อย่าหักโหมมากนะครับ งานดูแลต้อนรับให้ผู้จัดการแต่ละฝ่ายรับผิดชอบบ้างก็ได้” ดัสตินเปิดเปลือกตาขึ้น

 

                        “ฉันยังหนุ่ม ไม่ต้องห่วงหรอกน่า”

 

                        “แต่เจ้านายก็ใช้ความหนุ่มพร่ำเพรื่อนะครับ” ไอ้หมอนี่ มันถอดแบบมารดาของเขามาทั้งหมด แม่สั่งอะไรมันก็ทำตาม

 

                        “พอได้แล้วแมตต์ ก่อนที่ฉันจะเอียนในความห่วงใยของแก”

 

                        “ถ้ามาดามเดินทางมาด้วยรับรองได้ว่าสาวๆ พวกนั้นคงไม่ได้เข้าใกล้แน่ๆ” แมตต์อมยิ้ม ก็มาดามใช้สายตาพิฆาตน่าสะพรึงยามจ้องมอง ท่านมักพูดเสมอว่าถ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่มีเงินทอง พวกหล่อนหรือจะยอมหอบหิ้วร่างกายอันไร้อาภรณ์ถวายถึงบนเตียง

 

                        “แม่อยากให้ฉันแต่งงาน แต่ฉันหวงความโสดนี่หว่า”

 

                        “เจ้านายก็เลือกสักคนสิครับ อันที่จริงมาดามมีสาวๆ ให้เจ้านายดูตัวเพียบ แต่เจ้านายก็ไม่ยอมท่าเดียว” ก็คนที่มารดาให้มาดูตัว ล้วนแล้วแต่เป็นผู้หญิงนอกสเป็คทั้งนั้น เขาชอบผู้หญิงเซ็กซี่! ไม่ใช่สาวเรียบร้อยโนเนะที่อยู่ในกรอบกฎระเบียบอันน่าเบื่อ

 

                        ตืด... ตืด...

 

                        ตืด... ตืด...

 

                        เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือที่ถูกตั้งค่าบุคคลพิเศษทำให้เจ้าตัวรู้ทันทีว่าผู้ใดโทรมาหา มือหนาเอื้อมคว้าแล้วกดรับ

 

                        “ไงพวก ฉันนึกว่านายจะหายเข้ากลีบเมฆไปเสียอีก”

 

                        “นายคิดว่านายสำคัญถึงขนาดฉันต้องให้ความสนใจเชียวเหรอ ดัสติน เทเลอร์ วอลตัน

 

                        น้ำเสียงราบเรียบแฝงกังวานไว้ตัวนิดๆ อย่างที่เจ้าตัวจงใจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดังมาตามสาย เสียงนั่นทำให้ดัสตินระลึกถึงใบหน้าขรึมเฉยแต่หล่อเหลาอย่างร้ายกาจของเพื่อนหนุ่มขึ้นมาได้ โดยที่ไม่ต้องเห็นหน้าด้วยซ้ำ

 

                        “งั้นธุระของเราคงหมดเท่านี้กระมังท่านประธานาธิบดี?

 

                        “เรื่องน้อยใจเป็นนิสัยที่สงวนไว้เฉพาะผู้หญิงนะดัสติน นายควรเลิกนิสัยแบบนี้เป็นการด่วน

 

                        ดัสตินนึกอยากตั๊นหน้าเพื่อนแรงๆ สักที เพอร์ซิอัล ฟีนิกซ์ เรเดียลเต้ คงคุ้นเคยกับการออกคำสั่งมากเกินไป แม้แต่กับเพื่อนมันก็ยังไม่ละเว้น

 

                        นายโทรมาด้วยธุระแค่นี้ อ๋อ!ไม่ใช่สิ ฉันรู้สึกว่านายโทรมาจงใจกวนประสาทฉันมากกว่า หรือว่าสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งคนสวยไม่ยอมให้นายเข้าห้องถึงได้หงุดหงิดจนต้องมาระบายอารมณ์ใส่ฉัน?

 

                        “อาร์ตี้ไม่ทำแบบนั้นกับฉันหรอก

 

                        น้ำเสียงของเพอร์ซิอัลนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อยเมื่อกล่าวพาดพิงถึงภรรยาคนสวย สตรีสาวที่เสียน้ำตาให้เขาจนนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าในที่สุดเธอก็ทำให้เขายอมรับความรักของเธอจนได้

 

                        “อย่าทำเสียงหื่นกามจนโรคจิตแบบนั้นน่าซีอัล ขนลุกวะ

 

                        “ดัสติน เทเลอร์ วอลตัน ถ้านายไม่ใช่เพื่อนฉัน นายคงโดนสั่งตัดลิ้นไม่ให้พูดจาก่อกวนฉันอยู่แบบนี้หรอก ฉันโทรมาเพื่อแสดงความยินดีกับนาย

 

                        ดัสตินหยักยิ้มตรงมุมปาก การมีเพื่อนเป็นประธานาธิบดีของประเทศบริชเธนไม่ใช่เรื่องง่าย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาต้องถูกเก็บเป็นความลับ เมื่อสมาชิกในกลุ่มล้วนเป็นนักธุรกิจที่อาจโดนคำครหาว่าใช้อิทธิพลของท่านประธานาธิบดีในการดำเนินกิจการ

 

                        “ขอบใจ ฉันคงรู้สึกดีกว่านี้ถ้านายมาเป็นแขกคนพิเศษในทริปเรือสำราญของฉัน กับนายฉันยังพอเข้าใจ แต่มาร์เธียสมันเล่นหายหัว เอาเรื่องงานมาอ้าง มันจะทำงานจนช็อกตายอยู่กับเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานหรือยังไง?เพลย์บอยมาเฟียอดที่จะบ่นถึงเพื่อนหนุ่มอีกคนไม่ได้ พวกเขามันก็ดันเป็นคนเพื่อนน้อยด้วยสิ มีกันอยู่สามคน ถึงไม่เคยขาดแคลนสาวสวยมาคลอเคลียเป็นเพื่อนคลายเหงา บางอารมณ์มาเฟียจอมโวยอย่างเขาก็อยากนั่งดวลเหล้ากับเพื่อนเป็นการผ่อนคลายอารมณ์เหมือนกันนี่หว่า

 

                        “นายก็รู้ว่าหมอนั่นจริงจังกับชีวิต” คาดเดาว่าป่านนี้เจ้าพ่อพลังงานอย่าง มาร์เธียส ทูริพาโน่ คงกำลังจามติดๆ กัน เมื่อตกอยู่ในหัวข้อสนทนาของสองเพื่อนรัก

 

                                    “อืม... ฉันเข้าใจ หรือหมอนั่นกำลังมีความรัก” พูดจบก็หัวเราะร่วน ผู้ชายที่ชอบทำตัวยุ่งๆ มักมีปัญหาเรื่องหัวใจเข้ามาแทรก อาการของเพื่อนก็ดูจะบ่งบอกว่าเป็นเช่นนั้น  และมาร์เธียสก็รอดพ้นจากหัวข้อสนทนาเมื่อดัสตินได้ยินเสียงแว่วๆ เตือนเพอร์ซิอัลถึงเรื่องเวลา ซึ่งเสียงที่ว่าก็คงเป็นเสียงบอดี้การ์ดคู่แฝดคนสนิทของเพอร์ซิอัล

 

                                    โอเค...ฉันมีประชุมคณะรัฐมนตรีต่อฉันโทรมาเพื่อบอกนายว่าฉันมีของขวัญแสดงความยินดีขอให้มีความสุขกับของขวัญจากฉัน ความสุขที่ว่าไม่ต้องเดาให้เสียเวลาเพลย์บอยมาเฟียก็รู้ดีว่ามันเกี่ยวกับสิ่งใด

 

                                    “ให้ตาย นายทำให้ฉันตื่นเต้นเหมือนหนุ่มน้อยเลยวะซีอัล” ต้นสายหัวเราะอกกระเพื่อม

 

                                    “นายมันเพลย์บอย ก็ต้องเหมาะกับสาวสวยอยู่แล้วจริงไหม” เพลย์บอยมาเฟียยิ้มกว้าง เพอร์ซิอัลรู้ใจเขาจริงๆ         “ขอบใจ”

 

                                    “อ้อว่าแต่ราบรื่นดีใช่ไหม”

 

                                    “ไม่มีปัญหา ส่วนหนึ่งต้องขอบคุณคณะรัฐบาลด้วยที่ส่งตัวแทนมา ฉันแทบไม่ต้องประชาสัมพันธ์นักข่าวก็ลงข่าวกันครึกโครม” นี่แหละข้อดีของการรู้จักคนดังทั่วถึงทุกวงการ

 

                                    นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดี เท่านี้นะดัสติน

 

                                    เพอร์ซิอัลตัดสายไป ดัสตินยิ้มกับตัวเอง ขยับปมเน็คไทน์ให้คลายตัว ก่อนคว้าเสื้อคลุมเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำสุดเอ็กครูซีฟ เพราะในห้องเป็นตัวกระจกที่สั่งทำพิเศษ พอเปิดม่านจึงสามารถมองเห็นวิวทิศทัศน์ด้านนอกได้อย่างสบายตา

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #513 ktykris (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 20:05
    ตะรอดไหม
    #513
    0
  2. #446 Wan Warangkana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 20:42
    ทำไมรู้สึกเหมือนอยู่ในเรือไททานิค
    #446
    0
  3. #251 jeabkiss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 14:12
    ไอวี่จะถูกทำโทษอีกหรือเปล่าน๊า
    #251
    0
  4. #19 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 08:29

    คำผิดค่ะพี่สาว

    อ๋อยเหยื่อ – อ่อยเหยื่อ

    หน้าชื้นตาบาน – หน้าชื่นตาบาน

    กุ้ยข้างถนนกุ๊ยข้างถนน

    #19
    0
  5. #18 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 08:28
    โดนจูบไปซะแล้ว
    #18
    0
  6. #17 paiky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 14:16
    ตายๆๆๆ หนูไอวี่ โดนพ่อดัสติน สั่งสอนไปซะแล้ว หวานไปเลยซิท่า
    #17
    0