จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 29 : บทที่ 15 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    28 มี.ค. 58


ครบจำนวนบทที่สามารถอัพให้อ่านเป็นตัวอย่างได้แล้วนะคะ นิยายชุดมาเฟียมหาเศรษฐีวางจำหน่ายเดือนเมษายน 2558 ค่ะ น่าจะช่วงหลังสงกรานต์ค่ะ ยังไงจะมาแจ้งความคืบหน้าให้ทราบที่หน้านิยายนะคะ แล้วพบกันเร็วๆ นี้ค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 15 (2)

 

                                    “หลักฐานอะไรคะ”

 

                                    คนฟังถึงกับถอนหายใจ

 

                                    “ปลาทองอย่างคุณมันมีอะไรดีนะไอวี่” คนถูกเรียกปลาทองเม้มปากทำหน้าไม่พอใจ รีบคว้าประเป๋าถือเมื่อถูกคนตัวใหญ่กึ่งลากกึ่งจูงออกจากห้องทำงานโดยไม่สนใจสายตาของเหล่าบอร์ดี้การ์ดและพนักงานที่ยังพอมีหลงเหลืออยู่ในออฟฟิศ

 

                                    “นี่คุณ ปล่อยได้แล้ว อายคนอื่น”

 

                                    “อาย! ทำไมต้องอาย มากับผมคุณไม่ต้องอายใคร”

 

                                    “แต่หน้าฉันไม่หนาเหมือนคุณ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

 

                        ไอวราย้ำประโยคท้ายเสียงหนักแน่นให้พอได้ยินกันเพียงสองคน ทว่า... คำพูดนั้นมันกลับยั่วยุให้มาเฟียเพลย์บอยยิ่งของขึ้น จากที่จับจูงธรรมดา วงแขนหนาก็คว้าหมับเอวขอดดึงเข้าหาลำตัว ชิดเสียยิ่งกว่าชิด

 

                                    “คุณดัสติน ที่พูดคุณไม่ได้ฟังหรือไงคะ” เอ็ดเบาๆ

 

                                    “ฉันไม่ไปกับคุณนะคะ” คนตัวใหญ่ไม่ตอบ ไอวราหงุดหงิดหัวใจ เขาทำหูทวนลมไม่ฟังเสียงของเธอ เมื่อครู่นี้พนักงานคงจะพากันเอาไปพูดจนสนุกปาก คนพวกนั้นคงคิดว่าเธอคือของเล่นชิ้นใหม่ของมหาเศรษฐี

 

                                    “ผมจะพาคุณไปหาความจริง”

 

                                    “ความจริงอะไร”

 

                                    “ถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”
            “แต่ฉันอยากกลับห้อง” ไอวราหน้างอหงิก พลันนั้นเสียงท้องเจ้ากรรมก็ร้องท้วงอีกรอบ ดัสตินเลิกคิ้วยิ้มๆ พยักหน้าเป็นอันรู้กันกับคนขับรถ

 

                                    “ควรแวะทานอาหารสักนิด ก่อนคุณจะทานอะไรไม่ลงนะคนสวย” ไอวราไม่โต้แย้งสักคำ ก็เสียงท้องร้องประจานตัวเองเสียขนาดนี้ จะบอกว่าไม่หิวก็กระไรอยู่ เพราะกองทัพต้องเดินด้วยท้อง!  

 

                                    รถยนต์คันหรูกันกระสุนแล่นออกจากหน้าตึกบริษัทมาประมายี่สิบนาที ก็ถึงภัตตาคารอาหารอิตาลี ตกแต่งสวยงามสไตล์โรมัน จัดแสงสีเข้ากับบรรยากาศ ด้านหน้ามีธารน้ำตกรูปแผ่นที่อิตาลีเพิ่มความโดดเด่น

 

                                    พนักงานต้อนรับรีบโค้งคำนับเมื่อเห็นบุคคลสำคัญ ดัสตินไม่ใช่นักการเมือง แต่เขาก็มีอิทธิพลมากพอให้ผู้พบเห็นต้องเกรงขาม ไอวราถูกพาไปยังห้องอาหารที่มีความเป็นส่วนตัว ภายในตกแต่งภาพวาดในยุครุ่งเรืองของประเทศอิตาลี

 

                                    “อาหารร้านนี้อร่อย เชฟเป็นคนท้องถิ่นอิตาลี ไม่ใช่เชฟชื่อดัง แต่ฝีมือการปรุงอาหารได้รสชาตที่เป็นเอกลักษณ์” ดัสตินเอ่ยขึ้นหลังต่างคนต่างเงียบมานาน

 

                                    “คุณคงพาคู่ควงมาทานที่นี่บ่อย”

 

                                    “หึงหรือ?”

 

                                    “ใครหึงกัน เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ปั้นหน้าจริงจัง แต่จี๊ดในใจแปลกๆ

 

                                    “ที่ย้ำบ่อยๆ บอกตัวเอง หรือว่าบอกผม”

 

                                    ผู้ชายคนนี้ทำให้สาวมั่นแบบไอวราต้องจนมุมอีกจนได้ เธอนึกคำพูดใดไม่ออกยามสบกับดวงตาสีเทาที่ดุกร้าวคาดคั้นอยู่ในที เขาทำให้ความมั่นใจที่มีของเธอหายไปเกือบครึ่ง

 

                                    “อย่าหลงตัวเองไปหน่อย ใครกันที่เป็นฝ่ายตามตอแยฉัน ไม่ใช่คุณหรอกหรือคะคุณมาเฟีย”

 

                                    “ผมไม่เคยแพ้”

 

                                    “ฉันก็ไม่เคยแพ้เหมือนกัน” บอกพลางยกมือกอดอกยักคิ้วส่งให้นิดๆ บอกให้รู้ว่าอย่างไรเสียเธอก็จะไม่ยอมทำตามข้อเสนอของเขา

 

                                    “คุณรับปากผมแล้วไอวี่ ว่าถ้าผมมีหลักฐาน คุณต้องเป็นผู้หญิงของผม”

 

                                    “บอกแล้วไงว่าจะไม่มีวันนั้น”

 

                                    “ดูคุณจะมั่นอกมั่นใจเหลือเกินนะคนสวยว่าไอ้หน้าอ่อนแฟรงก์เป็นคนดี”

 

                                    “แน่นอน สัปดาห์หน้าเขาจะพาฉันไปพบครอบครัว” ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความสุขใจ

 

                                    “คืนนี้คุณอาจเปลี่ยนใจ”

 

                                    “ทานอาหารดีกว่า ฉันเบื่อคุยกับคนบ้าอำนาจแบบคุณแล้ว”

 

                        พอพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ ไอวราจึงเลิกให้ความสนใจคนตรงหน้า ไม่ใช่เพราะไม่อยากคุยหรอกนะ แต่การมองเขามันทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวจนต้องปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้ให้ลึกสุดใจก่อนเขาจะล่วงรู้

 

                                    ทั้งคู่ใช้เวลาในการรับประทานอาหารมื้อค่ำไม่นาน ก็เดินทางออกจากภัตตาคารชื่อดัง งานนี้มีปาปารัสซี่มือดีแอบเห็นจึงจัดการแชะภาพสาวสวยปริศนาที่ออกดินเนอร์กับมหาเศรษฐีมาเฟียเอาไว้

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                                    ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ หันมามองคนด้านข้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อรถยนต์มาหยุดนิ่งบริเวณลานจอดรถของสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง มันจะไม่ทำให้ไอวราข้องใจเลยถ้าที่นี้ไม่ใช่บาร์เก!

 

                                    “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ”

 

                                    “อย่าเพิ่งถามอะไร ตามผมมา”

 

                                    “ที่นี่เป็นสถานที่จำเพาะนะคะ” บาร์เกมีมาตรฐานเหมือนกันนั่นก็คือไม่ยินดีต้อนรับสตรี ถ้าเพียงย่างกรายเข้าไปไอวราคงกลายเป็นเป้าให้ใครๆ ต้องหันมอง

 

                                    “มาเถอะน่า”

 

                                    “ฉันไม่เข้าไปหรอก หากคุณมีรสนิยมอย่างว่าก็เข้าไปคนเดียว อย่าลากฉันไปยุ่งเกี่ยวด้วย” ไอวราบอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ขืนตัวเมื่อคนตัวใหญ่ออกแรงดึงข้อมือให้เดินตาม

 

                                    “ขอโทษนะคุณผู้หญิง ผมชายแท้ทั้งแท่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ยังไงผมก็ขอยืนยันว่ายังชอบเล่นกีฬาบนเตียงกับสาวๆ” หญิงสาวส่งค้อนให้คนตัวใหญ่ เขาชอบพูดจาห่ามๆ ขวานผ่าซากกับเธอตลอด

 

                                    “ฉันรู้แล้ว” ตอบเสียงสะบัด

 

                                    “ตามมาเถอะ คุณมากับใคร แค่เข้าไปในบาร์เกไม่ใช่ปัญหา”

 

                                    ไอวราจำต้องตามอย่างไม่มีทางเลี่ยง แมตต์เข้าไปพูดคุยกับพนักงานด้านหน้าชั่วครู่จึงเดินกลับมา

 

                                    “เชิญคุณดัสตินครับ”

 

                                    “ขอบใจ พวกแกรออยู่ด้านนอกก็พอ ฉันไปไม่นาน อ้อ บอกให้คนนำรถของฉันมาด้วย”

 

                                    “ครับ” แมตต์รับคำเบาๆ หันมาสั่งการ์ดให้กระจายกำลังอยู่ละแวกใกล้ๆ ดึงมือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อต่อสายหาคนขับรถที่อยู่บ้านพักผู้เป็นนายเพื่อให้นำรถยนต์คันโปรดของผู้เป็นนายมาส่งที่นี่

 

                                    สองหนุ่มสาวเดินตามพนักงานเข้าไปทางด้านหลังของบาร์ ซึ่งค่อนข้างมืดสลัวไม่ค่อยมีผู้คน ในมุมอับๆ ดัสตินดันร่างบางให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวกลมข้างๆ ตนเอง

 

                                    “คุณชอบเที่ยวที่แบบนี้หรือคะ ไม่ยักรู้ว่า...”

 

                                    “เลิกคิดเอง เออเอง ตัดสินใจเองสะทีนะปลาทอง ผมเป็นนักธุรกิจ ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองได้รับผลประโยชน์สูงสุด” ไอวราเมินหน้าไปทางอื่น เกลียดสายตาคมวาวสีเทาของเขาเหลือเกิน เขาจงใจสื่อให้รู้ว่าการที่เขาพาเธอมาที่นี่ไม่ได้เป็นการลงทุนฟรี

 

                                    “ดื่มอะไรสักหน่อยไหม”

 

                                    “คิดจะมอมเหล้าฉันเหรอคะ”

 

                                    “แบบคุณผมไม่จำเป็นต้องใช้เหล้าหรอกคนสวย แค่ปากผมก็เอาคุณอยู่แล้ว” ดวงตาสีเทาทอประกายบอกความปรารถนาเด่นชัด

 

                                     บ้าจริงเชียว  เรามาทำบ้าอะไรที่นี่กับบุคคลอันตรายอย่างเขากันละเนี่ย

 

                                    “ฉันมีเวลาไม่มากนะคะ”

 

                                    “พรุ่งนี้วันหยุดไม่ใช่หรือ”

 

                                    “ฉันอยากพักผ่อน” เกลียดนักคนรู้ทัน เขาเท่าทันไปเสียทุกเรื่อง ไม่ว่าตนจะเอ่ยอ้างสิ่งใดเขาจะต้องมีคำพูดมาโต้แย้งตลอด

 

                                    เสียงเพลงอึกทึกครึกโครม เหล่าหนุ่มสวยและหนุ่มหล่อต่างพากันวาดลวดลาย โยกเต้นกันอย่างเมามัน บ้างก็กอดจูบลูบคลำจนไอวราต้องเบือนหน้าหนี รู้สึกแก้มร้อนผ่าวไปหมด ดัสตินขยับเข้ามาใกล้ดันใบหน้าเนียนให้สบตา

 

                                    “อย่าเพิ่งหนีสิ”

 

                                    “คุณจะ...”

 

                                    “ชู้ว... เห็นผู้ชายคนนั้นไหม” ชายหนุ่มกระซิบกระซาบข้างใบหูเล็ก ใบหน้าหล่อเหลาแบบดิบเถื่อนพยักเพยิดไปด้านหน้า มีชายหนุ่มหนึ่งคนที่ไอวราจำได้แม่นยำกำลังนั่งดื่มตามลำพัง

 

                                    “คุณฟาเบียน เขาเป็นญาติคุณนี่คะ”

 

                                    “ใช่ นั่นคือฟาเบียน”

 

                                    “คุณพาฉันเข้ามาดูคุณฟาเบียนแค่นี้เนี่ยนะ”

 

                                    “สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร ติดตามตอนต่อไป” ลางสังหรณ์แปลกๆ เข้ามาเกาะกินหัวใจไอวราจนต้องยกมือสองข้างกอดอก ไม่ได้หนาวแอร์แต่มันรู้สึกหนาวใจ เธอกำลังหวาดหวั่นอะไรบางอย่างที่อาจจะ...

 

                                    พลันนั้นดวงตาของไอวราก็เหลือบเห็นร่างสูงคุ้นตาเดินตรงไปยังโต๊ะที่มีฟาเบียนนั่งอยู่ เขาคนนั้นคือแฟรงก์ ชายหนุ่มที่เธอตั้งมั่นหวังให้เขาคือพ่อของลูกๆ ในอนาคต ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างคาดไม่ถึง อยากให้ทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน เป็นเพียงเรื่องโกหกที่คนข้างกายจัดฉากขึ้นมา

 

                        แต่...พอสมองลองนึกย้อนหวนกลับไปตั้งแต่รู้จักแฟรงก์ครั้งแรก ทุกครั้งที่เธออยู่กับเขา จะมีฟาเบียนคอยวนเวียนอยู่ใกล้ตัว สายตาของฟาเบียนมองมายังเธอหลายครั้งคล้ายหึงหวง ไอวราเพิ่งเข้าใจแจ่มแจ้งวันนี้เอง

 

                                    ไม่รู้ว่าฟาเบียนกับแฟรงก์พูดคุยอะไรกัน แต่แฟรงก์ยื้อยุดฉุดกระชากแขนของฟาเบียนไม่ให้อีกฝ่ายดื่มต่อ ก่อนทั้งคู่จะพากันเดินออกจากผับ ไม่รู้ผีห่าตนใดเข้าสิงไอวรา ร่างบางลุกจากเก้าอี้เดินตามสองร่างไป ดัสตินลุกตามโดยไม่ลืมจะวางธนบัตรไว้บนโต๊ะ

 

                                    “ทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง คุณทำได้ยังไง” เมื่อสองร่างมาหยุดยังบริเวณลานจอดรถที่ร้างไร้ผู้คน เสียงของฟาเบียนก็แผดดังลั่น สีหน้าเจ็บปวดผสมความเมาทำให้เจ้าตัวเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้

 

                                    “ขอโทษจริงๆ ฟาเบียน มันเป็นความต้องการของครอบครัวผม”

 

                                    “หึ ต้องการงั้นเหรอ คุณก็รู้นะแฟรงก์ว่าตัวคุณไม่มีทางอยู่กับผู้หญิงคนนั้นอย่างมีความสุข คุณไม่ได้เกิดมาเพื่อสตรี แต่เกิดมาเพื่อผม ความรักของเรามันผิดมากหรือ” แฟรงก์มีสีหน้าเจ็บปวดไม่ต่างกัน แต่เขาจะทำอย่างไรในเมื่อความถูกใจกับความถูกต้องมันสวนทาง

 

                                    “ฟาเบียนคุณต้องฟังผม และมีสติ เรายังคบกันได้เหมือนเดิม ผมไม่คิดทอดทิ้งคุณ”

 

                                    “แต่คุณจะให้นังนั่นเป็นเมียออกนอกหน้า ให้มันผลิตทายาท คิดดูนะ ถึงตอนนั้นถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ความจริง เขาจะรับในสิ่งที่คุณเป็นได้หรือ ไหนลูกของคุณที่จะเกิดมาในอนาคตอีก” แฟรงก์หลับตาลงก่อนเปิดขึ้นใหม่

 

                                    “ผมจะจัดการเอง เวลาคงทำให้พวกเขาเข้าใจ แต่ตอนนี้คุณช่วยอยู่เงียบๆ และขอให้เราหยุดติดต่อกันสักพัก ผมไม่อยากให้ครอบครัวไม่สบายใจ” ตำแหน่งทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลแมคเคย์ทำให้แฟรงก์ต้องยอมทำตามประสงค์ของบิดามารดา แม้จะขัดใจตัวเองก็ตามที

 

                                    “แล้วความรู้สึกของผมล่ะ พวกเขาจะต้องกันผมออกจากชีวิตคุณ ถ้าต้องการมีทายาท คุณไปจ้างผู้หญิงที่ไหนมาอุ้มท้องก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องแต่งงาน”

 

                                    “มันไม่ง่ายอย่างนั้น”

 

                        ภาพลักษณ์คือสิ่งสำคัญ บิดามารดาต้องการให้เขามีครอบครัวที่อบอุ่นปราศจากข้อครหาทุกเรื่อง ตอนนี้พวกท่านก็เร่งให้เขาพาไอวราไปพบพูดคุยเรื่องแต่งงาน เพื่อจะได้กลบเกลื่อนเรื่องที่ตนเป็นเกย์ซึ่งนับวันจะเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ

 

                                    “มันยุคไหนแล้ว พวกเขาต้องยอมรับความจริง”

 

                                    “คุณก็รู้ว่าครอบครัวผมรับไม่ได้”

 

                                    “ความจริงคือความจริง คุณหลอกนังผู้หญิงเอเชียคนนั้นได้อีกไม่นานหรอกแฟรงก์” ฟาเบียนบอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด

 

                                    “ผมยังเหมือนเดิม”

 

                                    “จะเหมือนเดิมได้ยังไง ในเมื่อนังผู้หญิงนั่นกำลังจะได้เป็นเมียคุณ”

 

                                    “ผมรักคุณนะฟาเบียน” ฟาเบียนที่เริ่มจะมีน้ำหูน้ำตาโถมกายกอดแฟรงก์แน่น

 

                       

 

                                    บอกตามตรงว่าตอนนี้ไอวรารู้สึกช็อกเป็นหนที่สอง หลังจากต้องเสียใจจากแฟนเก่าที่คบกันมาสามปี ภาพของแฟรงก์กับฟาเบียนที่มีปากเสียงกันทำให้หญิงสาวชาวาบไปทั้งตัว ภาพทั้งคู่โอบกอดกันคงไม่ต้องมีคำบรรยายอะไรเพิ่ม ทุกอย่างมันฟ้องอยู่ในตัวหมดแล้ว

 

                                    “คุณกำลังจะเป็นมือที่สามทำให้คนรักต้องเลิกกัน”

 

                                    เสียงห้าวทุ้มดังก้องกังวานข้างๆ ใบหู พร้อมๆ กับมือหนาสองข้างที่จับไหล่เนียนไว้มัน ไอวรายกมือขึ้นป้องปากไม่ให้หลุดคำพูดใดๆ ออกมา ร่างบางหันหลังให้ภาพบาดตาในที่สุด

 

                                    “นี่สินะ หลักฐานที่คุณพยายามจะใช้มันบังคับให้ฉันเป็นนางบำเรอ”

 

                                    “ก็แค่ความจริง”

 

                                    ไอวราเม้มปาก เจ็บร้าวในหัวอก เธอพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายอีกแล้ว เสียใจมันคงไม่เท่าเจ็บใจ หวนนึกถึงคำตักเตือนของชาช่ายิ่งรู้สึกอับอายในความอยากได้อยากใคร่อยากมี สุดท้ายเธอก็คว้าได้เพียงความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

 

                                    “คุณแพ้แล้ว”

 

                                    “ไม่ต้องมาย้ำ” ตอบเสียงห้วน ก้าวฉับๆ เดินเลี่ยงออกจากบริเวณนั้น ไม่อยากอยู่ต่อแม้วินาทีเดียว

 

                                    “ทางนี้ รถจอดอยู่นั่น”

 

                                    เพลย์บอยมาเฟียต้องดึงแขนเรียวให้เดินไปด้วยกัน เข้าใจดีว่าหญิงสาวรู้สึกเช่นไร ทำไงได้เขาก็ไม่อยากใช้วิธีนี้ถ้าเจ้าหล่อนยอมโอนอ่อนผ่อนตามดีๆ มนุษย์ทุกคนมีความเห็นแก่ตัวด้วยกันทั้งนั้น

 

                                    ไอวราไม่รู้ว่าตัวเองมานั่งอยู่ในแอสตันมาร์ตินคันหรูนี้ตั้งแต่เมื่อไร ต่อเมื่อคนตัวใหญ่ขับรถแล่นออกนอกเส้นทาง ไม่ใช่ทางกลับคอนโดของตนไอวราจึงได้สติ

 

                                    “คุณจะพาฉันไปไหน”
           
                                   “ถึงเวลาที่คุณต้องทำตามสัญญาแล้วไอวี่”

 

                                    ไอวราเม้มปากแน่น เจ็บใจตัวเองเป็นที่สุด คำพูดของเธอเยาะเย้ยด้วยความมั่นอกมั่นใจในตอนนั้น มันยิ่งตอกย้ำความอับอายและความไม่รอบคอบของตัวเอง จนต้องมาพบจุดจบแห่งความพ่ายแพ้ มือหนาเอื้อมมาจับมือบางแล้วบีบเบาๆ

 

                                    “เป็นผู้หญิงของผมมันไม่มีอะไรเลวร้ายเลย”

 

                                    “แต่ฉันไม่อยากเป็น”

 

                                    “ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุด” มือหนากุมมือบางไปตลอดทาง แน่นอนว่าตอนนี้มือของไอวราชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ           

 

                                    สุดท้ายเธอก็หนีเขาไม่พ้น บางทีนี่อาจเป็นบทลงโทษจากพระเจ้า ที่ต้องการสั่งสอนให้เธอรู้จักหลาบจำ ว่าความโลภความอยากสบาย ความอยากมีคนรักแบบไร้สติ จะนำมาซึ่งสิ่งที่ตรงกันข้าม

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                       เตรียมพบกับรูปเล่มของเฮียดัสตินได้ในเร็วๆ นี้นะคะ มีความคืบหน้าอะไรผู้แต่งจะมาแจ้งทางเฟสบุ๊คและหน้านิยายจ้า  ส่วนนิยายเรื่องใหม่  ท้ารักกับดักร้อน  เป็นนิยายแนวถนัดอยู่แล้ว ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้กันดว้ยนะคะ พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักหมดใจ และขอบคุณมากที่เป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ 

คลิกลิ้งค์ด้านล่าง ไปหน้านิยาย ท้ารักกับดักร้อน  ได้เลยนะคะ ฝากแอดแฟนคลับและติดตามด้วยนะคะ ขอบพระคุณล่วงหน้านะคะ 

http://writer.dek-d.com/morisalee/writer/view.php?id=1327342

 

                        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #378 แพรรรร (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 10:07
    สู้ซนะคะ อิอิ
    #378
    0
  2. #377 EleJEEN (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 23:25
    ว๊ากก รู้แล่วๆ อยากอ่านตอนต่อไปเบยยย
    #377
    0
  3. #376 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 23:04
    หึหึหึหึ ไอวี่รู้ความจริงเเล้ว
    เเต่ไม่รอดมือ ดัสติน อิอิอิ
    #376
    0
  4. #375 smblue (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 22:14
    ยังไงปลาทองก็มีชีวิตจิตใจนะ ปล่อยให้ได้ใจไปก่อน ค่อยเอาคืนตอนหลังก็ยังไม่สายนะไอวี่ ^^
    #375
    0
  5. #374 Mon amour / มง นามูร์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 22:04
    เกย์ เอ เอ เอ เอ มาเป็นเอคโค่เลย 55
    #374
    0
  6. #373 Chon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 20:49
    สงสารยัยปลาทอง ต้องขอบคุณเฮียดัสนะ

    ปล.รอเล่มอย่างใจจดจ่อนะคะ ^^
    #373
    0
  7. #371 jeabkiss (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 20:07
    ขอบคุณสำหรับนิยายนะคะ
    #371
    0
  8. #370 ^ จู ^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 16:17
    น่าสงสารหนูไอจังเลย
    #370
    0
  9. #369 fsn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 15:13
    แหม๋ จะพาไปปลอบใจ (ของใครหนอ) ตามวิธีที่ถนัดละซิคะ
    #369
    0
  10. #368 คุณหนูป๊อป (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 12:35
    ไอวี่บอกว่าชั้ลไม่ได้เสียใจแต่เจ็บจี๊ดในใจ เจอแบบนี้โมโหนะเออ
    #368
    0
  11. #367 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 12:29

    คำผิดค่ะพี่สาว

    บอร์ดี้การ์ด – บอดี้การ์ด

    ประมา – ประมาณ

    รสชาต – รสชาติ

    สะที – ซะที

    #367
    0
  12. #366 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 12:27
    สงสารไอวี่จัง ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยจนได้สินะ
    #366
    0
  13. #365 BellShowVee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 11:57
    อัพต่ออีกสักตอนนะค้าาา
    #365
    0
  14. #364 cattycall (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 11:52
    #364
    0
  15. #363 POLLY (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 11:46


    โลกหนอโลก
    #363
    0
  16. #362 ดอกไม้ยามเหงา- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 11:43
    ไม่มีแถมบ้างหรอพี่จิ๊บบบ หนูอยากอ่าน มันค้างมาก แล้วกว่าจะวางแผงมันนานมากๆเลยอ้ะะ เสียใจที่สุดเลย TTตื่นเต้นมากเลยเนี่ยยย
    อยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไง??......โปรยสักนิดก็ได้พี่จิ๊บบ ขอร้องน้ะค้ะ.....พลีส~~~~~♥♥♥♥♥♥♥ รักจุ้บๆๆๆ 
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีดีแบบนี้นะค้ะพี่จิ๊บ


    #362
    0
  17. #361 nut (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 11:15
    ไม่มีโปรโมชั่นรับซัมเมอร์ แถมฟรี 1 ตอนหรอจ๊ะไรเตอร์ เพราะกว่าจะสงกรานต์หนังสือออก คนอ่านบ้าแน่
    #361
    0
  18. #360 Nu YaYee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 10:50
    อัพอีกไวๆๆนะค่ะใจร้ายอ่ะค้าง
    #360
    0
  19. #359 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 10:38
    ตาดัส...รู้มั้ย..ว่าไอวี่รู้สึกยังงัย
    #359
    0
  20. #358 Miki (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 10:03
    เอาอีกอะ
    #358
    0