จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 17 : บทที่ 9 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    16 มี.ค. 58


บทที่ 9 (2)

 

                        “โซย่า”

 

                        มาร์ตินยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครมาหายามวิกาล สมกับที่เขาก็กำลังคิดถึงเจ้าหล่อน ในใจยังนึกว่านางแบบสาวอาจกำลังไปปรนิบัติพัดวีเจ้าของเรือ สิ่งที่คิดไว้กลับผิดคาด

 

                        “หลับหรือยังคะ”
            “ถ้าหลับผมจะมาเปิดประตูให้คุณทำไม”

 

                        เจ้าของห้องเลี่ยงหลบให้ร่างระหงเดินเข้าด้านใน พอปิดประตูเรียบร้อยก็เดินเข้ามาสวมกอดนางแบบสาว ประทับปากและจมูกบนซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดัง โซย่าทำเป็นบิดกายหนีแสร้งอิดออดพอให้เป็นจริตของสตรี

 

                        “อย่าเพิ่งสิคะ”


                                    “ผมหิวคุณจะตายอยู่แล้ว” บอกเสียงพร่า รสสวาทของเจ้าหล่อนตราตรึงในหัวใจ แต่อีกไม่นานนี้หรอก เขาจะต้องร่ำรวยทัดเทียมกับไอ้เจ้าของเรือให้จงได้

 

                        “ไม่ต้องมาปากหวานหรอก”

 

                        “ผมเปล่า คุณก็รู้ว่าคุณทำอะไรไว้กับผู้ชายอย่างผมบ้าง” พูดชิดต้นคอขาวเนียน ขบกัดเบาๆ สร้างความซ่านเสียวให้ผู้มาเยือน โซย่ายิ้มหยาดเยิ้ม ถึงดัสตินจะไม่ต้องการเธอ อย่างน้อยก็มีคนอื่นต้องการและเห็นคุณค่า

 

                        “คุณพูดจริงหรือคะ”

 

                        “ผมต้องการและรักคุณเหมือนเดิม ไม่ต้องกลัวนะ สาบานได้ว่าอีกไม่นานนี้ผมจะรวยกว่านี้ จะบันดาลทุกสิ่งให้คุณได้โดยไม่ต้องอายใคร”

 

                        โซย่าหมุนกายหันมาเผชิญหน้า แขนเรียวสองข้างยกสอดรอบคอมาร์ติน เลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ ประกบปากดูดดื่ม ด้วยแรงปรารถนาที่คั่งค้างมาจากดัสติน เจ้าหล่อนจึงยอมให้ชายหนุ่มปลดอาภรณ์ออกจากร่างอย่างง่ายดายไม่เล่นตัว

 

                        ดัสตินเป็นคนมีชื่อเสียงคนหนึ่ง เขาร่ำรวยจากการเปิดธุรกิจนำเข้าและส่งออกสินค้าหลายอย่าง โซย่าเพียงต้องการอาศัยชื่อเสียงของดัสตินกอบโกยเงินเข้ากระเป๋า และอัพราคาค่าตัวในการเดินแบบแต่ละงาน

 

                        “ขอเวลาฉันสักพักนะคะ”

 

                        “คุณชอบผมใช่ไหม”

 

                        “คุณเป็นคนที่เข้าใจฉันที่สุดนะคะ” ไม่เพียงพูด แต่ยังใช้อกภูเขาถูไถกับแผงอกที่อุดมไปด้วยไรขนเป็นการยั่วเย้า มาร์ตินยิ้มด้วยความพอใจ รีบสะบัดเสื้อคลุมของตัวเองออกจากกายไปกองคู่กับเสื้อคลุมของสาวเจ้า

 

                        “ผมอยากรักคุณ”
“ก็รักสิคะ จะรออะไร”

 

                        “โซย่า คุณช่างเซ็กซี่เหลือเกิน”

 

                        สองร่างโผเข้าหากันประกบปากดูดดื่มโดยมีใครเอ่ยอะไรอีก กอดจูบพากันเดินถอยหลังไปยังเตียงกว้างขนาดคิงไซค์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                        “แมตต์มาพบฉันที่ห้องที”

 

                        พอนางแบบสาวคู่ขาออกจากห้องพักไปแล้ว มาเฟียเพลย์บอยจึงต่อสายหามือขวาคนสนิท แมตต์ค่อนข้างแปลกใจ เมื่อถูกเจ้านายโทรตามในตอนดึก โชคดีที่เขายังไม่หลับ

 

                        “ครับคุณดัสติน”

 

                        ไม่ถึงสิบนาทีแมตต์ก็มาถึงไวดังใจนึก ชายหนุ่มเคาะประตูเป็นเชิงขออนุญาต แล้วจึงผลักเข้าด้านใน

 

                        “คุณดัสตินมีเรื่องให้ผมรับใช้หรือครับ”

 

                        “มาดื่มเป็นเพื่อนกันหน่อย”

 

                        “ตอนนี้หรือครับ”

 

                        “ฉันขี้เกียจลงไปผับด้านล่าง เล้าจ์ก็คงคนเยอะเหมือนกัน ดื่มในห้องไม่พุกพล่านดี ดื่มสิ เลือกได้ตามใจชอบ” บอกพลางชี้มือไปยังเคาน์เตอร์บาร์ด้านหลังที่อุดมไปด้วยเครื่องดื่มหลากหลาย ล้วนแล้วแต่เป็นยี่ห้อดังที่เจ้านายโปรดปราน

 

                        “ปกติคุณดัสตินไม่ค่อยดื่มนะครับ”
            “คงเพราะวันนี้ไม่ปกติ” ตอบยิ้มๆ

 

                        อันที่จริงอยากจะเดินไปเคาะห้องยัยแม่มดนั่นด้วยซ้ำ แต่... เพราะอยากให้เจ้าหล่อนได้มีเวลาคิดไตร่ตรอง ปล่อยให้เจ้าหล่อนตายใจ แล้วค่อยรวบรัดมัดมือชกทีหลัง

 

                        “การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นดี และดีกว่าที่ฉันคิดไว้มาก”

 

                        “คงเพราะคุณดัสตินวางแผนการไว้ดีครับ จึงไม่มีข้อติดขัดอะไรให้ทริปนี้เป็นข้อครหา ระบบรักษาความปลอดภัยของเราก็ดีเยี่ยม”

 

                        แมตต์กล่าวชื่นชมผู้เป็นนาย ซึ่งไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด เจ้านายของเขาดูเป็นเพลย์บอย ภาพลักษณ์อาจโลดโผนไปบ้าง แต่ถ้าเป็นเรื่องงานเจ้าตัวจริงจังทุ่มเทสุดตัว ลงมาดูด้วยตัวเองแม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้เป็นแค่เจ้านายที่คอยเอาแต่ชี้นิ้วสั่ง

 

                        “ไม่ใช่แค่ฉัน แต่เป็นพวกเราทุกคน เพราะทุกคนตั้งใจทำงานในหน้าที่ของตัวเอง ผลจึงออกมาดี นายมีส่วนมากนะแมตต์ นายประสานงานทุกอย่าง ถ้าไม่มีนายฉันก็แย่เหมือนกัน”

 

                        แมตต์โค้งศีรษะน้อมรับ เขาทำงานมากับเจ้ามานานจนรู้ใจ เพียงมองตาก็ทะลุถึงความคิด เช่นเดียวกันว่าเจ้านายก็มองเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

 

                        “มิตรแท้ที่รู้ใจเพียงหนึ่งเดียว ย่อมดีกว่ามีมิตรมากมายที่ไร้คุณภาพ นอกจากไอ้เพื่อนรักประธานาธิบดี และไอ้เพื่อนนักธุรกิจเจ้าของพลังงาน ก็มีแกนี่แหละแมตต์ ที่ฉันไว้ใจที่สุด”

 

                        “คุณดัสตินดีกับผม และครอบครัวของผมมาก”

 

                        “นายเต็มที่กับงาน ผลตอบแทนก็ยิ่งเยอะตาม ชนแก้วกันหน่อย”

 

                        สองหนุ่มชนแก้วทรงสูงหนึ่งครั้ง ก่อนจะกระดกน้ำสีอำพันลงสู่ลำคอ พอหมดแล้วดัสตินก็จัดการรินใส่แก้วของตัวเองใหม่ เช่นเดียวกับแมตต์ที่โค้งคำนับหลายครั้งจนผู้เป็นนายต้องส่ายหัว

 

                        “ไม่ต้องพิธีหรอกแมตต์ ทำตัวตามสบายมีกันแค่สองคน ฉันเป็นคนง่ายๆ แกก็รู้”

 

                        วงสังคมโก้หรู ทำให้ดัสตินคบแต่ผู้คนที่มีระดับ บางครั้งจำเป็นต้องสวมหน้ากากเข้าหากันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ หากในวันสบายๆ ที่ได้นัดเจอเพื่อนสนิทเดือนละครั้งจะทำให้เขาเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด เช่นเดียวกับตอนที่อยู่กับแมตต์มือขวาคนสนิท จนหลายครั้งมารดาของเขายังล้อเลียนบ่อยๆ ว่าถ้าแมตต์เป็นผู้หญิงคงจับเขาแต่งงานกับมันให้รู้แล้วรู้รอดไป

 

                        “มองหน้าฉันยิ้มๆ แกมีอะไรข้องใจหรือแมตต์”

 

                        “โธ่คุณดัสตินครับ ผมหรือจะกล้าข้องใจ” ถึงพูดแบบนั้นแต่ดวงตาของแมตต์กลับฉายแววรู้เท่าทันผู้เป็นนาย ดูเหมือนเจ้านายมีบางอย่างซ่อนเร้น แน่นอน เขาเป็นมือขวามีหรือจะไม่ทราบความเคลื่อนไหว

 

                        “แววตาแกมันบอก”

 

                        “ผมว่าคุณดัสตินน่าจะทราบคำตอบนะครับ”

 

                        “วะไอ้นี่ มาเล่นลิ้น” ต่อว่าไม่จริงจังนักพร้อมกระดกแก้ววิสกี้เข้าปาก แล้วจัดการรินน้ำสีอำพันใส่ลงในแก้วใหม่

 

                        “พูดแค่พูดตามจริงครับ”
            “แกจะว่าฉันไม่มีน้ำยาหรือไง”

 

                        “เปล่าครับ เพียงแต่ผมนับถือความใจเด็ดของผู้หญิงคนนั้น”

 

                        “ก็เท่ากับหมายความว่าฉันไร้ความสามารถ”

 

                        “เจ้านายของผมเป็นคนเก่ง เป็นที่ต้องการของหญิงสาวมากมาย แต่... อย่าลืมนะครับว่าจิตใจของผู้หญิงยากแท้หยั่งถึง ผู้หญิงเอเชียคนนั้นเธอไม่ใช่คนดัง เธอจึงไม่สนใจว่าเจ้านายของผมจะรวยร้นฟ้าแค่ไหน เพราะมันไม่มีผลต่อชื่อเสียงของเธอครับ” ความจริงข้อนี้เขาก็คิดอยู่ แต่... เขาไม่เข้าใจว่าในเมื่อเจ้าหล่อนตกเป็นของเขาแล้ว ทำไมจึงไม่ตักตวงทั้งที่เขาก็เต็มใจอยากมอบให้ ไม่ว่าจะเงินทอง บ้าน รถ

 

                        “เงินมันซื้อได้ทุกอย่าง เจ้าหล่อนแค่ต้องการเล่นตัว”

 

                        “สาวเอเชียใจแข็งนะครับ”

 

                        “ก็ให้มันรู้ไป” คนที่ใช้เงินซื้อความสุขจนชินทำน้ำเสียงขึ้นจมูก

 

                        “เจ้านายลองเปิดใจสิครับ ผู้หญิงไม่ได้เหมือนกันหมด”

 

                        “แต่หล่อนบอกฉันเองว่าอยากเป็นหนูตกถังข้าวสาร หล่อนตามจีบไอ้แฟรงก์ขนาดนั้น นี่ถ้ารู้ความจริงบางอย่างคงแทบช็อก” พูดมาถึงตรงนี้ก็ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความพึงพอใจ ความอยากได้ อยากใคร่ อยากมี และอยากเอาชนะทำให้เจ้าหล่อนหูหนวกตาบอดไม่ได้ศึกษาความจริงของบุคคลอย่างท่องแท้

 

                        “แล้วคุณดัสตินจะปล่อยเธอไปไหมครับ”

 

                        “ไม่มีทาง!

 

                        คำตอบหนักแน่นสร้างความประหลาดใจให้แมตต์ไม่น้อย

 

                        “พรุ่งนี้จบทริปแล้วนะครับ”

 

                        “ปล่อยให้เหยื่อตายใจไปก่อน” คือคำตอบสุดท้ายที่มาเฟียเพลย์บอยเอ่ยถึงสาวน้อยชาวไทย แมตต์ไม่ซักถามต่อ เขามีหน้าที่ทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                        เมื่อเรือลำใหญ่เทียบท่าชายฝั่ง ไอวราก็รู้สึกใจหายเมื่อทริปนี้เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด ทั้งที่ควรดีใจ แต่ทำไมหนอหัวใจของเธอมันโหวงเหวงพิกล

 

                                    “ไปเถอะครับ อีกชั่วโมงรถบัสจะพาเราไปสนามบินแล้ว”

 

                                    “เราจะได้เจอกันใช่ไหมคะ” หันมาถามแฟรงก์ ชายหนุ่มยิ้มกว้าง

 

                                    “แน่นอนครับ”

 

                                    หัวใจของเธอไม่ได้โหวงเหวงเพราะแฟรงก์ แต่มันสั่นไหวนึกถึงใครอีกคนที่กำลังยืนแจกของที่ระลึกสำหรับทริปพิเศษนี้ ไม่น่าเชื่อ ว่าระดับซีอีโอผู้กุมบังเหียนของวอลตันกรุ๊ปอย่างเขาจะมายืนแจกของด้วยตัวเอง ทั้งที่สามารถใช้ผู้จัดการหรือลูกน้องคนอื่นก็ได้

 

                                    พอเดินใกล้เข้าไป รัศมีความโดดเด่นของดัสตินก็เปล่งแสงออกมา แม้รอบข้างจะมีลูกน้องคนสนิท การ์ดสวมสูทแวดล้อมระวังความปลอดภัย หากท่าทางน่าเกรงขามกับใบหน้าแย้มยิ้มนั้นก็ยังเปล่งประกายเหนือใคร บอกให้รู้ว่าเขาคือบุคคลสำคัญผู้มีอิทธิพลแห่งทศวรรต

 

                                    “ของคุณนะแฟรงก์”

 

                                    “ขอบคุณครับ”

 

                                    “หวังว่าครั้งหน้าคุณจะร่วมเดินทางกับเราอีก” สองหนุ่มจับมือกัน ก่อนมือหนาจะคว้ากล่องที่พนักงานสาวสวยส่งให้มายื่นให้กับดัสติน

 

                                    “ไอวี่ เราคงได้พบกันอีก” ทำเป็นตีหน้าตาย

 

                                    “จะไม่มีครั้งต่อไป” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน

 

                                    “อย่ามั่นใจนัก” มาเฟียหนุ่มตอบเบาๆ เช่นกัน การหยุดนิ่งทักทายของสองหนุ่มสาวเรียกให้สายตาหลายคู่ต้องจ้องมอง เพราะนานผิดปกติ

 

                                    “ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ”

 

                        ชายหนุ่มมอบห่อของขวัญซึ่งอยู่ในแพกเก็จหรูให้กับสุภาพสตรีตรงหน้า ไอวราจำต้องรับมาแล้วเดินไปสมทบกับแฟรงก์ที่ยืนรออยู่โดยไม่เหลียวหลังกลับมา

 

                                    ปากของผู้เป็นนายทักทายลูกทัวร์คนต่อไป แต่แมตต์ยังแอบเห็นดวงตาสีเทาจับจ้องหันมองไปทางสาวที่เพิ่งเดินห่างออกไปเป็นระยะ จะไม่ให้เขากับพวกบอดี้การ์ดแปลกใจได้ไง

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #266 jeabkiss (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 17:40
    จะไม่จบแค่ตอนนี้แน่ไอวี่
    #266
    0
  2. #184 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 10:59
    เเหม ดัสติน ตามไป สิ 5555
    #184
    0
  3. #179 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 08:32

    คำผิดค่ะพี่สาว

    พุกพล่าน – พลุกพล่าน

    พูดแค่ – ผมแค่

    ร้นฟ้า – ล้นฟ้า

    #179
    0
  4. #178 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 08:32
    เฮียมีแผนอะไรนะ
    #178
    0
  5. #175 นันทวัน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 22:53
    มีไรอยู่ในนั้นอยากจิรู้จัง
    #175
    0
  6. #174 fsn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 21:09
    ต่อไป ก็ลุ้นรัก ภาคพื้นดินแล้วซิคะ
    #174
    0
  7. #173 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 20:15
    มีอะรัยในห่อของขวัญป่ะ..อิอิ
    #173
    0
  8. #172 visa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 19:37
    เฮียดัสมีแผนอะไรอีกเนี่ยรอลุ้นต่อไป มาอัพเร็วๆนะคะรออยู่
    #172
    0
  9. #171 Autchittha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 12:10
    อยากอ่านต่อจัง
    #171
    0
  10. #169 Noo Noo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 09:19
    อยากอ่านเป็นเล่มเร็วๆจัง ค้างๆ ลุ้นๆ
    #169
    0
  11. #168 Wonnakanok Noikasun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 09:17
    ฉุดเลยเฮีย
    #168
    0
  12. #167 ponpim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 09:06
    รอๆๆๆๆ ค้างๆๆๆๆ อยากอ่านเป็นเล่ม

    set นี้ สนุกทั้ง 3 เรื่องเลย
    #167
    0
  13. #166 paiky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 09:00
    เฮียดีสมอบอะไรให้หนูไอวี่...
    #166
    0