จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 16 : บทที่ 9 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,763
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    15 มี.ค. 58


บทที่ 9 (1)

 

                                    ไอวราขอตัวจากแฟรงก์มาเข้าห้องน้ำ ระหว่างกำลังเดินกลับสาวเจ้าก็ต้องฉุนกึก เมื่อร่างสูงใหญ่คุ้นตามายืนดักหน้าเอาไว้ ก่อนจะถือวิสาสะดึงข้อมือของเธอเลี่ยงไปด้านหลังซึ่งแทบไร้ผู้คน

 

                                    “พาฉันมาตรงนี้ทำไม”

 

                                    “รู้สึกจะไปไหนมาไหนกับแฟรงก์บ่อยนะ”

 

                                    “เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะคุณมาเฟีย ฉันมีอิสระจะไปไหนมาไหน โดยไม่ต้องขออนุญาตคุณ หรือใครก็ตาม เพราะฉันบรรลุนิติภาวะแล้ว” ลอยหน้าลอยตาตอบ เขาจะได้รู้เสียบ้างว่ายามที่ตัวเองดูไร้ค่ามันเป็นอย่างไร

 

                                    “คุณเป็นของผม”

 

                                    “ให้ตายเถอะคุณมาเฟีย เมื่อไรคุณจะพูดจารู้เรื่องสักที อย่ามาวางอำนาจบาตรใหญ่ ขอให้เราต่างคนต่างอยู่ เพราะฉันก็ต้องเดินไปตามทางของฉันเหมือนกัน” การมีเขาคอยฉุดรั้งแสดงความเป็นเจ้าของ มันจะทำให้เส้นทางระหว่างเธอกับแฟรงก์อาจมีปัญหาภายภาคหน้า

 

                        “ผู้หญิงเกินครึ่งประเทศต้องการผม ไม่มีอะไรที่คนอย่างดัสตินบันดาลให้ไม่ได้ ยกเว้นดาวกับเดือน คุณเองก็ชอบคนรวย ซึ่งผมก็รวยพอที่จะเลี้ยงคุณให้สุขสบายได้ทั้งชีวิต” ไอวรายิ้มเยาะหยัน เลี้ยงดูอย่างนั้นเหรอ

 

                                    “ฉันเลี้ยงตัวเองได้ค่ะ ไม่ต้องให้ผู้ชายหน้าไหนมาเลี้ยง ส่วนความรวย บอกเลยว่าฉันชอบ และฉันก็อยากเป็นหนูตกถังข้าวสาร แต่หนูอย่างฉันก็เลือกถังข้าวค่ะ”

 

                                    พูดจบก็ปลดมือหนาบนต้นแขนออก แต่ดัสตินกลับจับไว้มั่น ดวงตาสีเทาแข็งกระด้างดุดัน และน่าสะพรึงกลัวที่สุดตั้งแต่ได้ใกล้ชิดกับเขา หัวใจไอวราเต้นรัวหวาดกลัวคนอันตรายอย่างเขาจะทำอะไรประเจิดประเจ้อให้ไดอาย

 

                                    “อย่าคิดจะทำอะไรฉันนะ”
            “แล้วคุณว่าผมอยากทำอะไรล่ะไอวี่”

 

                                    “คุณแฟรงก์รอฉันอยู่ ปล่อยได้แล้วค่ะ”

 

                                    “ทำไมถึงชอบไล่ผัวนัก” ตาบ้า เขาไม่ใช่ผัวของเธอสักหน่อย ไอวราร้องค้านในใจ เมินหน้าไปทางอื่นรู้สึกแสลงหูกับคำนี้

 

                                    “คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่”

 

                                    “ผมมีเวลาให้คุณไม่มากหรอกนะเบบี๋ เพราะฉะนั้นถ้าคุณอยากได้ค่าตอบแทนเป็นอะไรก็เรียกร้องมา ในช่วงเวลาที่ผมยังคลั่งไคล้คุณอยู่” บอกเสียงต่ำ เผลอออกแรงบีบแขนเรียวของไอวราจนเจ็บ สาวเจ้านิ่วหน้าพยายามสะบัดตัวจากการเกาะกุม

 

                                    “จะต้องบอกพี่ร้อยครั้ง ฉันขอยืนยันคำเดิม ฉันกับคุณแฟรงก์ เราสองคนกำลังไปด้วยดี อย่ามาแทรกกลางได้ไหม”

 

                         ขืนเขาเข้ามาใกล้บ่อยๆ ปราการที่สร้างไว้อาจพังทลายลงสักวัน ถึงตอนนั้นเธออาจไม่เหลือใครเลย เพราะเพลย์บอยอย่างเขาอย่างไรเสียก็ไม่มีวันหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว

 

                        “ผมอยากทำบาป”

 

                        “คุณนี่มัน...”

 

                        “ดัสติน มาทำอะไรตรงนี้คะที่รัก”

 

                        เสียงแหลมเล็กดังมาก่อนเจ้าตัวจะมาถึง โซย่ามองคนของตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ ลดดวงตามองมือหนาที่จับแขนสาวเอเชียร่างเล็ก จำได้ว่าเจ้าหล่อนคือคนที่ได้เดทพิเศษจากมาเฟียหนุ่ม

 

                        “ว่าไงคะ คุณมาทำอะไรตรงนี้” น้ำเสียงคาดคั้น ดัสตินหันมองโซย่าด้วยสายตาตำหนิ เจ้าหล่อนไม่มีสิทธิ์คาดคั้นอะไรจากเขา

 

                        “แล้วคุณมาทำอะไรตรงนี้”

 

                        “ก็คุณทิ้งฉันนั่งอยู่คนเดียว ฉันถามแมตต์ หมอนั่นก็ไม่รู้ว่าคุณไปไหน ฉันเลยออกตามหาแล้วก็พบว่าคุณมาอยู่ตรงนี้กับผู้หญิงโนเนม” ผู้หญิงโนเนมบิดปากทำหน้าเมื่อย เบื่อจริงเชียวไอ้พวกคนดังทั้งหลาย ชอบแบ่งชนชั้นวันนะทั้งที่ก็ไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหน

 

                        “อาหารที่สั่งมาจะเย็นหมดนะคะ อย่าลืมว่าคุณมีนัดพูดคุยกับคณะรัฐมนตรีตอนหนึ่งทุ่มด้วย” โซย่ายิ้มบาง เหมือนจะเย้ยไอวราว่าเธอรู้กำหนดการของชายหนุ่มทุกอย่าง

 

                        “ผมรู้แล้ว”

 

                        “งั้นก็ไปด้วยกันสิคะ”

 

                        “ไอวี่ แล้วพบกัน” เสียงหนักแน่น ดวงตาจริงจัง ก่อนเขาจะหมุนตัวเดินจากไป โซย่าควงแขนรวดเร็ว หันมามองไอวราสายตาไม่เป็นมิตร

 

                        “เชอะ หมาหวงก้าง”

 

                        เอิ่ม สงสัยเราจะสวยจนเขาต้องมาแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ แม้จะไม่ชอบใจนักกับการคุกคาม ทว่ากลับทำให้ไอวรายิ้มได้ อย่างน้อยเธอก็มีอิทธิพลต่อเสือตัวใหญ่เช่นเขา

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                        โซย่าหันมองสาวเอเชียกระทั่งแยกจากกัน พลางเหลือบมองคนข้างกายที่ไม่แสดงอาการใดๆ แต่ท่าทีสนิทสนมเกินจำเป็นเมื่อครู่มันก็ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ เธอไม่ได้รักดัสติน แต่ก็ไม่อยากให้ใครมาซิวตำแหน่งคู่ควงของเขา ซึ่งจะทำให้ความสำคัญของตนลดลง

 

                        “ทำไมคุณถึงไปอยู่กับยัยเอเชียนั่นล่ะค่ะ”

 

                        “ผมมีสิทธิ์เดินไปส่วนไหนของเรือตัวโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร” เสียงห้าวทุ้มบอกให้รู้ว่า เขาไม่จำเป็นต้องรายงานคนข้างกาย ซึ่งเป็นเพียงคู่ขา ไม่ได้มีสัมพันธ์ทางใจหรือมีความเป็นเจ้าของ

 

                        “ฉันก็แค่อยากรู้”

 

                        “บางอย่างคุณก็ไม่จำเป็นต้องรู้นะโซย่า”

 

                        บ้าจริง มันเกิดอะไรขึ้นกับมาเฟียเพลย์บอยกันเล่า ดูเหมือนจิตใจเขาจะไม่ปกติ เขาไม่เคยใช้คำพูดเย็นชาแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง หรือว่า... เป็นเพราะนังนั่น

 

                        “พูดแบบนี้ฉันเสียใจนะคะ ฉันก็แค่ห่วงคุณ”

 

                        ดัสตินถอนหายใจ ยกแขนโอบกอดบ่าเนียนของโซย่า แต่น่าแปลกเหลือเกิน ทำไมเขาไม่รู้สึกอยากหอมแก้มหรือนัวเนียผู้หญิงในอ้อมแขน สมองกลับนึกถึงใบหน้าดื้อรั้นของหญิงสาวที่เพิ่งจะเดินจากมา

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                        “ถ้าหายไปนานกว่านี้ ผมคงไปตามคุณแน่ๆ”

 

                        “ฉันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

 

                        ไอวรากล่าวยิ้มๆ ดวงตาของแฟรงก์หวานเชื่อมขนาดนี้ เชื่อเถอะว่าสาวๆ ที่ไหนก็สามารถตกหลุมรักเขาได้ไม่ยาก ช่างเป็นโชคดีของเธอที่ได้พบคนดีแบบเขา

 

                        “หลายวันที่เราได้แลกเปลี่ยนความคิดกัน ทำให้ผมทึ่งในความสามารถของคุณ การจับคู่ให้คนสามารถรักกันได้ ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้นะครับ” คนถูกชมยิ้มกว้าง

 

                        “ชมกันตรงๆ แบบนี้ฉันเขินนะคะ”

 

                        “น่ารักดีครับ” อุตะ! ผู้ชายอะไรปากหวาน ไม่เหมือนอันธพาลมาเฟียนั่นหรอก เอะอะก็บังคับข่มคู่ให้ไปเป็นนางบำเรอ ผู้หญิงดีๆ มีมันสมองที่ไหนจะลดค่าตัวเอง ถ้าให้เลือกยังไงเธอก็ขอเลือกคุณแฟรงก์ดีกว่า

 

                        “งานของฉันเป็นงานบริการ สร้างความพอใจให้ทั้งคุณสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี เราจำเป็นต้องใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อให้ลูกค้าพึงพอใจที่สุดค่ะ”

 

                        มันเป็นงานที่ไอวราภาคภูมิใจ นอกจากจะมีความสุขที่ได้แผลงศรรักให้กับลูกค้าแล้ว เม็ดเงินตอบแทนก็ไม่ใช่น้อย ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ดั้นด้นมาทำงานประเทศนี้ เพราะอยู่เมืองไทยต่อให้เก่งแค่ไหน เงินเดือนก็ไม่มีวันถึงแสน

 

                        “คุณเป็นคนเก่งแบบนี้ ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าแฟนเก่าของคุณเขาทิ้งคุณไปได้ยังไง”

 

                        “มันเป็นความโชคร้ายของฉันเองค่ะ” ขืนบอกไปว่าแฟนเก่าเป็นไม้ป่าเดียวกันเขาจะได้หัวเราะเยาะปะไร

 

                        “ผมนี่แย่จริงๆ ทำให้เสียบรรยากาศหมด”

 

                        “อย่าคิดแบบนั้นสิคะ ตอนนี้แฟนเก่าของฉันเขาก็เป็นเพียงแค่อดีต” ชายหนุ่มพยักหน้า ตักอาหารให้หญิงสาวเป็นการเอาใจ ไอวรายิ้มหวานพลันดวงตาที่บังเอิญเหลือบไปชั้นบนก็ปะเข้ากับดวงตาสีเทาคมดุ ซึ่งกำลังจ้องมายังตน

 

                        “มีอะไรหรือครับ”

 

                        “เปล่าค่ะ”

 

                        “รีบทานอาหารกันดีกว่านะครับ เดี๋ยวจะเย็นเสียหมด”

 

                        “ค่ะ” ตอบรับอย่างว่าไง ไม่มีความจำเป็นใดที่จะต้องสนใจผู้ชายอันตรายคนนั้น พรุ่งนี้ตอนเที่ยงเธอกับเขาก็จะเป็นเพียงคนที่เคยผ่านมาพบกัน สิ่งที่ต้องทำคือการสานสัมพันธ์กับแฟรงก์เพื่ออนาคตอันดีในภายภาคหน้า

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                        เวลาเที่ยงคืนตรง ร่างระหงในชุดนอนบางเบาทับด้วยเสื้อคลุมสีเลือดนกรีบเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องพักสุดหรูของมาเฟียเพลย์บอย ไอวราซึ่งพักอยู่ฉันนี้เช่นกันแต่คนละมุมเห็นเข้าโดยบังเอิญ หญิงสาวจึงแอบมองนางแบบสาวตั้งแต่กดออดเรียกคนด้านใน ซึ่งวันนี้ไม่มีบอร์ดี้การ์ดคอยอารักขา ชั่วครู่ประตูห้องพักก็ถูกเปิด

 

                        “ให้ฉันเข้าไปรับใช้คุณนะคะที่รัก” เจ้าของห้องพยักหน้าอนุญาต

 

                        พอประตูห้องพักของอีกฝ่ายปิดลง ไอวราจึงก้าวออกมา ใบหน้าเนียนออกอาการไม่พอใจ ปากอิ่มเม้มแล้วเม้มอีก มือสองข้างกำแนบลำตัว

 

                        “คุณมันไอ้ผู้ชายมั่วกาม ไม่มีฉันคุณก็มีคนอื่นอยู่ดี”

 

                        สาวเจ้าต่อว่า ก่อนจะเดินปึงปังเข้าห้องพักของตัวเอง เธอไปนั่งดริ้งต่อในผับกับแฟรงก์ พูดคุยและแลกเปลี่ยนความคิด ซึ่งเขาถือเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่มีวิสัยทัศน์ก้าวไกล เป็นเพื่อนคุยและที่ปรึกษาที่ดี แต่ทำไมกันนะ พอมาเห็นอีตามาเฟียเจ้าของเรือกับคู่ขาของเขา เธอกลับรู้สึกโมโหขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

 

                        “เราเป็นอะไรไปเนี่ยไอวี่ พอๆ ตัดผู้ชายคนนั้นออกไปจากหัวเสียเถอะ” พูดแค่นั้นก็รีบคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ การแช่น้ำอุ่นๆ สักนิดคงทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและเลิกฟุ้งซ่านเรื่องคนอื่น

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                        นิ้วเรียวกรีดกรายบนแผงอกแกร่ง หลังผลักร่างหนาให้นอนหงายบนเตียงกว้างขนาดคิงไซค์ วันนี้เธอต้องเผด็จศึกเขาให้ได้ ปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสดแตะแต้มมาตามแนวค้าง จะประกบปากจูบแต่อีกฝ่ายเบี่ยงหนี เจ้าหล่อนจึงเลื่อนมาตามซอกคอ จูบประทับย้ำๆ ต่ำลงเรื่อยๆ

 

                        “ดัสตินขา... ชอบไหมคะ”

 

                        ไม่มีคำตอบจากร่างหนาที่ยังคงนอนเบิกตามองเพดานห้องที่ประดับไปด้วยไฟสวยงาม เสียงเพลงสากลเบาๆ คลอให้ได้ยินเพิ่มความสุนทรีในอรรถรสแห่งบทรัก หากเจ้าของเรือสำราญ ควีน ออฟ เดอะ ซี กลับยังคงนิ่งเฉยไร้ปฏิกิริยา

 

                        “ดัสตินคะ”

 

                        ชายหนุ่มยังคงเงียบกริบ ทว่า... ยิ่งพยายามมากเท่าไร มันกลับตอกย้ำว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี้ไม่ใช้ ร่างกายของเขาต้องการปลดปล่อยก็จริง แต่... แค่บทสวาทมันยังไม่พอ

 

                        “รู้สึกดีไหมคะที่รัก”

 

                        ฉับพลันนั้นร่างที่นอนแผ่หลาบนเตียงก็ดีดตัวลุกขึ้นแล้วผลักเธอออกห่าง ก่อนก้าวลงจากเตียงเดินไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับ นางแบบสาวถึงกับพูดอะไรไม่ออก แถมอารมณ์ปรารถนายังค้างเติ่ง

 

                        “ดัสติน คุณเป็นอะไรคะ ทำไมถึง...”

 

                        ความยิ่งใหญ่ของเขาคือสุดยอดแห่งความเป็นชายที่เปล่งพลังทางเพศจนสาวๆ อยากจะได้ขึ้นเตียงกับเขานักหนา กิตติศัพท์นี้ต่างมีคนโจษจันพูดถึง รสรักของเขาร้อนแรงหนักหน่วงถูกอกถูกใจ แล้วทำไมเขาถึงหยุดลงกลางครันทั้งที่ความต้องการยังไม่ได้ตอบสนอง

 

                        “กลับไปเถอะโซย่า ผมอยากพักผ่อน”

 

                        “ฉันทำไม่ถูกใจคุณหรือคะ” เจ้าหล่อนรวบผ้าขนหนูมาห่อหุ้มกาย แล้วถลามาโอบกอดร่างสูงใหญ่จากทางด้านหลัง คร่ำครวญด้วยความรู้สึกผิด

 

                        “เปล่าเลย ฝีมือคุณยังดี”

 

                        “แล้วทำไมคุณถึงผลักไสฉัน เราไม่ได้มีความสุขด้วยกันหลายวันแล้วนะคะ ตั้งแต่ขึ้นเรือมาคุณไม่ยอมเรียกใช้ฉันเลย” ใบหน้าซุกไซแผ่นหลังกว้าง สอดมือเข้าในสาบเสื้อก่อกวนแผงอกแกร่ง หวังให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจขึ้นสังเวียนรักกันต่อ

 

                        “ผมค่อนข้างยุ่ง คุณก็เห็นว่าแต่ละวันผมต้องพบปะใครบ้าง การเดินเรือครั้งนี้มีแต่แขกกิตติมศักดิ์ ในฐานะเจ้าของเรือ ผมจำเป็นต้องต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง”

 

                        นั่นแหละคือความฉลาดของดัสติน เขาแทบไม่ต้องลงทุนอะไรก็มีนักข่าวทำข่าวครึกโครม เรือลำใหม่เป็นที่กล่าวขานพูดถึง แขกแต่ละคนก็อยู่ในระดับบนมีเงินถุงเงินถังเต็มกระเป๋า ไหนจะเพราะมีเพื่อนเป็นประธานาธิบดี แม้จะไม่ออกหน้าออกตาแต่วงในก็รู้ความจริงข้อนี้ ไม่ว่าเขาจะหยิบจับอะไรจึงตกเป็นข่าวอยู่เสมอ

 

                        “พรุ่งนี้เราต้องลงเรือแล้วนะคะ คืนนี้ให้ฉันรับใช้คุณเถอะ”

 

                        “บางทีผมคงเพลีย จึงไม่นึกอยาก”

 

                        อา... ดัสติน พูดออกมาได้ว่าไม่อยาก ตอนนี้เขามันยิ่งกว่าช้างตกมัน แต่คนที่เขาต้องการไม่ใช่โซย่า ผู้หญิงหัวดื้อคนนั้นคือคนที่ร่างกายเขาปรารถนา อยากลากหล่อนขึ้นเตียงแล้วขย้ำขยี้ร่างกายนุ่มนิ่มให้สาแก่ใจนัก

 

                        “แต่ว่า...” เป็นไปได้อย่างไร ความยิ่งใหญ่ของเขาตื่นตัวพร้อมรบขนาดนั้น เขาโกหก หรือว่าเขานัดผู้หญิงคนอื่นไว้แล้ว

 

                        “กลับไปเถอะ ผมต้องการพักผ่อน”

 

                        “คือว่า...”
           

                        “โซย่า ผมบอกให้กลับไป” ถ้าเสียงของอีกฝ่ายทุ้มต่ำ อย่าบังอาจต่อปากต่อคำหรือซักไซ้ให้มากความ คนอย่างดัสตินเอาใจผู้หญิงเก่ง รักสนุก พูดเพราะ ทว่าพอโมโหขึ้นมาก็อย่าไปยุ่งกับเขา ถ้าไม่อยากให้เขาตัดออกจากวงโคจรชีวิต

 

                        “ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณเปลี่ยนใจโทรหาฉันนะคะ”

 

                        ร่างระหงจำต้องคว้าเสื้อคลุมมาสวม มือบางกำแน่นด้วยโทสะที่ถูกปฏิเสธ ทั้งที่เขาไม่เคยปฏิเสธเธอเลย เดินห่างไปช้าๆ หวังให้เขาเปลี่ยนใจ แต่จนปิดประตูคนตัวใหญ่ก็ไม่แม้อาลัยอาวรณ์

 

                        “ไอ้คนบ้า ทุเรศที่สุด” เจ้าหล่อนพูดใส่ประตู เดินลงสนเจ้าไปในลิฟต์เพื่อไปอีกชั้น พอถึงชั้นที่หมายกจึงกดออดหน้าห้องพัก ชั่วครู่เจ้าของห้องที่ยังนอนไม่หลับก็เดินมาเปิดประตู

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #526 ktykris (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 23:28
    เฮียจะแอบไปลักหลับเค้าป่ะเนีย
    #526
    0
  2. #265 jeabkiss (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 16:42
    ไอวี่ไม่รอดแน่คืนนี้
    #265
    0
  3. #170 ดอกไม้ยามเหงา- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 09:34
    หูยยยยยยย หนูไอวี่แอบหึงง ติดตามค้าา มาต่อไวไวน๊าาาา.....รักและคิดถึงพี่จิ๊บบจ้ะะ
    #170
    0
  4. #165 fsn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 21:59
    จะเปลี่ยนตัวเองได้ตอนไหน คะ คุณดัสติน
    #165
    0
  5. #164 visa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 21:36
    เฮียดัสกำลังตกมันไอวี่รับศึกหนักแน่ แต่คงไม่ง่ายเท่าไรมั้งเพราะไอวี่เห็นผู้หญิงเข้าห้องเฮียด้วย
    #164
    0
  6. #163 ai^_^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 15:28
    ดีมากหนูไอวี่เล่นตัวมั่ง เฮียดัสตินจะอดทนได้สักกี่น้ำกัน
    #163
    0
  7. #162 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 14:13

    คำผิดค่ะพี่สาว

    ไดอาย – ได้อาย

    พี่ร้อยครั้ง – กี่ร้อยครั้ง

    วันนะ วรรณะ

    ข่มคู่ – ข่มขู่

    แนวค้าง – แนวคาง

    ไม่ใช้ – ไม่ใช่

    ซุกไซ – ซุกไซ้

    #162
    0
  8. #161 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 14:11
    เฮียถึงขั้นไม่มีอารมณ์กับคนอื่นเลยหรอคะ อิอิ
    #161
    0
  9. #160 ไอติม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 11:28
    ไอวี่คืนนี้จะรอดมั้ย อิอิ
    #160
    0
  10. #159 Autchittha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 10:55
    เฮียคิดถึงหนูจัง เฮียกำลังจะไปหา
    #159
    0
  11. #158 Noo Noo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 10:34
    หนูไอวี่เฮียจะไปหาแล้วนะ เฮียทนไม่ไหวแล้ว
    #158
    0
  12. #157 ผู้อ่าน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 10:13
    ช่วยแก้คำผิดค่ะ วันนะ น่าจะสะกดเป็น "วรรณะ"
    #157
    0
  13. #155 paiky (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 09:55
    เอาหล่ะเว้ย...เกิดอะไรกับจิตใจเฮียดัสและหนูไอวี่
    #155
    0