จำเลยรักจอมมาร

ตอนที่ 13 : บทที่ 7 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    12 มี.ค. 58

 
 
 


บทที่ 7 (2)

 

                        “ดัสติน ทางนี้ค่ะ”

 

                        โซย่ายกมือเรียกชายหนุ่ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาพร้อมคนสนิทและการ์ดอีกสองคน ทุกสายตาเพ่งมองไปยังชายหนุ่มเจ้าของเรือ อยากรู้ว่าเขามาหาใคร โซย่าตัดสินใจลุกเดินไปหาและถือวิสาสะควงแขนประกาศเป็นนัยๆ ว่ายังไงคืนนี้เขาต้องเป็นของเธอ

 

                        “คุณทานอาหารเย็นหรือยังคะ”

 

                        “ยัง” ปากตอบโซย่าแต่ดวงตามองหาใครคนหนึ่ง ก่อนจะไปหยุดยังคู่หนุ่มสาวที่นั่งอยู่ชิดโต๊ะวีไอพีริมกระจก โดยสาวเจ้าหันหลังให้เขา

 

                        “งั้นทานเป็นเพื่อนฉันนะคะ”

 

                        “ได้สิ”

 

                        “ทางนี้ค่ะ”
            “ผมต้องการไปนั่งทางโน้น” โซย่ายิ้มหวาน ไม่ขัดศรัทธา

 

                        สองหนุ่มสาวที่ควงกันเดินมาทางนี้ เรียกให้สายตาของแฟรงก์ให้หันไปมอง ชายหนุ่มส่งยิ้มให้พร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อย ไอวราหันไปมองด้านหลังด้วยสันชาตญาณบางอย่า อา... ไม่รู้เป็นเพราะโลกกลมหรือว่ามารผจญกันแน่ คนที่เพิ่งแยกจากกันเมื่อครู่จึงโคจรมาพบกันอีก

 

                        “สวัสดีครับคุณดัสติน”

 

                        “สวัสดีแฟรงก์ มาทานอาหารที่นี่ด้วยหรือ” ถามแฟรงก์แต่ปรายตามองไอวราที่พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ

 

                        “ครับ ผมนัดคุณไอวี่ดินเนอร์”

 

                        “อ้อ สาวน้อยผู้โชคดีคนเมื่อวันก่อน” ตาบ้า ไม่ต้องมาย้ำนักหรอกว่าเธอคือผู้โชคดีที่ได้ดินเนอร์กับเขาเป็นการส่วนตัว เพราะไอวราไม่ภาคภูมิใจแม้แต่นิดเดียว

 

                        “ค่ะ ขอบคุณที่จำได้นะคะ” เอ่ยสั้น

 

                        “ผมไม่ใช่คนความจำสั้นนี่ครับ จะได้จำเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราไม่ได้” น้ำเสียงท้ายเน้นหนักตอกย้ำให้รู้ว่า สิ่งที่เขาไม่ลืมคือเรื่องใด ไอวราสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หันหน้าสบตากับเจ้าของเรือ

 

                        “แต่แปลก ที่ฉันแทบจำอะไรไม่ได้เลย คือ... ฉันจะจำแต่เรื่องน่าประทับใจและคนที่ควรจำเท่านั้นค่ะ” สองหนุ่มสาวสบตากันเหมือนจะหยั่งเชิง โซย่ามองผู้หญิงของแฟรงก์ด้วยความไม่พอใจนัก

 

                        “กรุณาพูดจาให้เกียรติคุณดัสตินด้วยนะเธอ”

 

                        “คำพูดของฉันไม่ให้เกียรติตรงไหนค่ะ ฉันไม่ได้ต่อว่าอะไรสักหน่อย” บอกเชิดๆ

 

                        “เอ่อ คุณดัสตินร่วมโต๊ะด้วยกันไหมครับ” แฟรงก์พยายามหาทางออกให้กับบรรยากาศอึมครึมรอบโต๊ะ เมื่อสองหนุ่มสาวใช้สายตาประหัตประหารกัน

 

                        “ไม่ดีกว่า ผมกลัวใครบางคนทานอาหารไม่อร่อย ไปนะแฟรงก์”

 

                        “ครับ”

 

                        “เรื่องธุรกิจของนาย ส่งคนนำเสนอโปรเจคมาคุยกันได้เลย หลังทริปนี้จบจะได้คุยกันอย่างเป็นทางการ”

 

                        “ขอบคุณครับ” แฟรงก์ลุกขึ้นโค้งคำนับเป็นการให้เกียรติ ก่อนร่างสูงจะเดินจากไป ไม่วายยิ้มมุมปากส่งให้ไอวราที่รู้สึกชาวาวไปทั้งตัว เขามองเธอด้วยสายตาจาบจ้วงราวจะเปลื้องผ้า!

 

                        “ผู้ชายคนนั้นดูยิ่งใหญ่มากเลยนะคะ”

 

                        “ทุกคนให้ความเคารพนับถือคุณดัสตินมากครับ อาจเพราะเขาคือนักธุรกิจผู้ร่ำรวย และมีสายสัมพันธ์อันดีกับคุณมาเทียส เจ้าของธุรกิจบ่อน้ำมัน และท่านประธานาธิบดี ทุกคนจึงให้ความย่ำเกรงต่อเขา” ไอวราลอบเบะปาก รวยแต่เลวเธอก็ไม่อยากเสวนาด้วย

 

                        “ดูเหมือนคุณไอวี่จะไม่ค่อยชอบหน้าคุณดัสติน” ชายหนุ่มใช้สายตาตั้งคำถาม

 

                        “อาจเพราะฉันไม่ใช่คนระดับเดียวกันกับเขา เราเลยพูดจากันไม่ค่อยรู้เรื่อง ดินเนอร์มื้อนั้นก็ฝืดๆ ไม่ได้สนุกสนานน่าอิจฉาอะไรเลย” ก็มันจริงนี่นา ระหว่างเธอกับเขามีแต่จิกกัดตอบโต้ด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน แถมเธอยังมาพลาดท่าเสียทีให้อีก จะให้ปลาบปลื้มดีใจคงยาก

 

                        “ไม่เหมือนคุณแฟรงก์ คุณเป็นสุภาพบุรุษที่แสนดีจริงๆ” คนถูกชมยิ้มกว้าง

 

                        “ขอบคุณครับ”

 

                        “ไม่รู้สิคะ ฉันรู้สึกถูกชะตา”

 

                        “หรือบางทีการที่เราได้พบกันอาจเป็นเพราะโชคชะตา” น้ำเสียงห้าวทุ้มหวานเชื่อม ไอวราอมยิ้มแก้มปริ ในขณะที่ดวงตาของแฟรงก์มองเลยหญิงสาวไปสบกับดวงตาของใครคนหนึ่งที่ดูจะไม่พอใจนัก

 

                        สองหนุ่มสาวลงรับประทานอาหาร แฟรงก์ตักอาหารให้ไอวราหลายครั้ง ท่ามกลางสายตาของสายตาหลายคู่ที่พากันจับจ้องด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

 

                                    “ทานเยอะๆ นะครับ”

 

                                    “เกรงจะอ้วนเป็นหมูสิคะ”

 

                                    “คุณไอวี่ตัวเล็ก ทานเท่าไรก็ไม่อ้วนหรอกครับ” คนถูกชมยิ้มเก้อเขิน ราวกับกลับไปเป็นเด็กสาววันรุ่นก็ไม่ปาน

 

                                           “ขอบคุณที่ดีกับฉันนะคะ”
           
                                           “คืนนี้ไปดูดาวด้วยกันไหมครับ”

 

                                    “ก็ได้ค่ะ” นาทีนี้เขาชวนไปชมนกชมไม้ไอวราก็ต้องรับไว้ก่อน อายุยี่สิบเจ็ดแบบเธอไม่ใช่ช่วงเวลาจะมาเล่นตัว

 

                                    “อ้อ พรุ่งนี้เรือจะเทียบท่าที่สเปน เราไปเดินเลือกซื้อของด้วยกันนะครับ”

 

                                    เรา! โอ๊ยๆ โลกที่มันหมองหม่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีชมพูในบัดดล ไอวราพยักหน้าแทนคำตอบ ว่ากันว่าผู้ชายพายเรือ ผู้หญิงยิงเรือ เธอเป็นผู้หญิงก็ต้องยิงเรือ! มันถูกต้องแล้ว

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                                    ไอวรากระชับผ้าพันคอระหว่างเดินตรงขึ้นบันไดวนที่ฝังคริสตัลจากสวารอฟกี้ ยามค่ำคืนตกกระทบแสงไฟระยิบระยับ โคมไฟห้อยระย้ากลางโถงโดดเด่นสวยงาม ระหว่างเดินผ่านเลาน์เสียงเพลงอันไพเราะก็ขับขาลดังแว่วให้ได้ยิน นึกอยากจะเข้าไปนั่งฟังเพลงเบาๆ แต่คิดอีกที่ตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว ขอกลับเข้าห้องจะดีกว่า

 

                                    พอถึงลิฟต์ก็กดชั้นที่พักของตัวเอง เดินมาถึงหน้าห้องจึงเสียบคีย์การ์ด ไฟในห้องสว่างวาบ แต่... บนโต๊ะห้องนั่งเล่นมีไวน์สองแก้วตั้งอยู่ ใครกันเข้ามาในห้องของเธอ หรือว่าเป็นบัทเลอร์ แต่ก็ไม่น่า...

 

                                    “กลับมาช้าจังเลยเบบี้”

 

                                    “คุณดัสติน!

 

                                    “ขอบคุณที่จำผัวได้ แม้คุณจะไม่อยากจำก็ตาม” ร่างสูงส่งเสียงมาจากระเบียงห้องพัก ยิ้มกริ่มสองมือล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางไม่ทุกข์ร้อนอันใด มีเพียงเจ้าของห้องที่ตาลุกวาว โลกสีชมพูเมื่อสักครู่มลายหายวับไปกับตา

 

                                    “คุณเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง”

 

                                    “ผมเป็นเจ้าของเรือ”

 

                                    “อ้อ จะบอกว่าเรือนี้เป็นของคุณ ก็เลยนึกอยากเดินเข้านอกออกในห้องพักของลูกค้าตามอำเภอใจก็ได้อย่างนั้นใช่ไหมคะ” กัดฟันถามด้วยความโมโห เขาช่างเป็นผู้ชายที่พูดจาไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย

 

                                    “ปกติผมก็ไม่เคยเข้าห้องใคร”
            “แต่คุณบุกรุกห้องฉัน ซึ่งมันไม่สมควรที่มนุษย์ผู้มีการศึกษาพึงกระทำ หวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ”

 

                                    “ผมรู้ว่าบุกรุกห้องพักคนอื่นมันผิด แต่... คุณคือผู้หญิงของผมนะเบบี๋ ผมใจกว้างแค่ไหนที่ยอมปล่อยให้คุณไปคั่วไอ้หน้าอ่อนแฟรงก์ตั้งหลายวัน” ขึ้นเลย ไอวราของขึ้นเลยทีนี้

 

                                    “มากไปแล้วนะคุณดัสติน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงของคุณ”

 

                                    “งั้น... เรามาลองพิสูจน์กันดีกว่าไหมว่าเรื่องที่มันเกิดคุณเต็มใจหรือผมข่มขืน”

 

                                    ไอวราส่ายหน้าดิก หันหลังอัตโนมัติออกแรงวิ่งสุดฝีเท่า แต่พอมือแตะที่จับประตู เอวขอดก็ถูกแขนแกร่งตวัดเข้าหหาลำตัว แผ่นหลังเนียนปะทะอกแกร่งและตลอดลำตัวสาวเจ้าก็รับรู้ถึงความผิดปกติของกายชาย มีบางอย่างเหยียดขยายผิดรูปผิดร่าง โอ้... คุณพระคุณเจ้า! ผู้ชายคนนี้มันจอมมารร้ายชัดๆ

 

                                    คนตัวเล็กกว่าดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแกร่ง แต่ยิ่งดิ้นชายหนุ่มก็ยิ่งกอดรัดแน่นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้บนซอกคอหอมกรุ่มจนผิวกายไอวราขนลุกชัน

 

                                    “ปล่อยฉันนะไอ้มาเฟียบ้ากาม”

 

                                    “แล้วคุณจะเอาอะไรกับคนบ้ากามกันล่ะทูนหัว”

 

                                    “อ๊าย... อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ” เท้าเล็กไล่เหยียบเท้าใหญ่ แต่มาเฟียหนุ่มรู้เท่าทันเบี่ยงหลบ จัดการยกร่างเล็กลอยเหนือพื้นแล้วโยนใส่โซฟาเบสอย่างไม่ปรานี

 

                                    “อย่าเข้ามานะ”
            “ห้ามได้หรือ”

 

                                    “ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย มีคนจะข่มขืนฉัน” มาเฟียเพลย์บอยยืนท้าวเอว ไม่เข้าใจว่าเจ้าหล่อนจะร้องแร่แห่กระเซิงอะไรนักหนา การร่วมรักกับเพลย์บอยอย่างเขามันน่าอัศจรรย์จะตายไป

 

                                    “ให้ตาย หน้าผมเหมือนไอ้พวกหื่นกามนักหรือไง”

 

                                    “ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ คุณมันยิ่งกว่าช้างตกมันเสียอีก ถอยไป”

 

                                    “ผมไม่ชอบทำตามคำสั่งใคร ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ผมจะทำยังไงให้คุณรู้ถึงความจริงใจของผมดี” พูดซะดูดี ช่างตรงข้ามกับการกระทำโดยสิ้นเชิง ไอวราเริ่มมองหาเครื่องทุ่นแรงอีกแล้ว ดวงตาสีเทาสังเกตได้ ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้ข้าวของเสียหายเหมือนเมื่อคืนก่อนแน่นอน

 

                                    “ได้โปรดคุณดัสติน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น”

 

                                    “แล้วคุณต้องการเท่าไร”

 

                                    “ทำไมชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่นอยู่เรื่อย ฉันรู้ว่าคุณรวยมาก และก็ดังมากในบริชเธน แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหิวเงิน” คนฟังยิ้มมุมปาก ลดกายนั่งลงข้างๆ ร่างบางถือวิสาสะดึงสาวเจ้าเข้ามาในอ้อมแขน ไอวราก็พยายามขืนตัวไม่อยากเข้าใกล้เขา มันวูบๆ วาบๆ ผิวกาย

 

                                    “ถามจริงเถอะ คุณก็มีผู้หญิงมากมายรอบกาย บนเรือมีนางแบบที่คุณหิ้วมาหลายสิบชีวิต คุณจะมาวุ่นวายอะไรกับชีวิตของฉันนักหนา” ไอวรารวบรวมความกล้าถามออกไป เตือนตัวเองให้ใจเย็นๆ และพูดจากับเขาดีๆ

 

                                    ดัสตินก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องอยากอยู่ใกล้ๆ ยัยผู้หญิงหัวดื้อคนนี้ ทั้งที่เขาจะหิ้วใครมานอนด้วยก็ได้ มันเป็นคำตอบที่อาจต้องใช้เวลาค้นหา!

 

                                    “ผมถูกใจคุณ”

 

                                    “ถูกใจ”

 

                                    “ใช่ เรื่องบนเตียงเราเข้ากันได้ดี”

 

                                    “ทุเรศ พูดจาได้น่าเกลียดและเห็นแก่ตัวที่สุด”

 

                                    “เบบี๋คุณเองก็รู้ดีว่าคุณไม่ได้รังเกียจผม ในเมื่อเราเข้ากันได้ผมไม่เห็นว่ามันจะน่าเกลียดตรงไหน ถ้าคุณจะมาเป็นผู้หญิงของผม”

 

                        จริงอยู่ว่ามันคือความสุขทางกาย แต่มันเป็นเพียงความสุขจอมปลอมที่ไม่ได้มีผลระยะยาวเหมือนความสุขทางใจ ความสุขแบบไม่จีรังยั่งยืนแบบนี้ไอวราไม่พึงปรารถนาต้องการ

 

                        “ฉันไม่ต้องการเป็นของเล่นของใคร”

 

                        “ผมก็ไม่ได้คิดว่าคุณคือของเล่น”

 

                        “มันต่างกันตรงไหน ของเล่น นางบำเรอ โสเภณี คุณไม่ต้องใช้คำพูดดูดีทั้งที่ความหมายมันก็ไม่ต่างกัน คุณกำลังดูถูกฉัน และดูถูกเพศแม่อยู่” ดวงตากลมโตสีดำขุ่นขวาง มาเฟียเพลย์บอยส่ายหน้าช้าๆ เขาไม่เคยคิดว่าคู่นอนของตัวเองคือนางบำเรอ หรือเป็นโสเภณี

 

                        “ผมไม่เคยดูถูกใคร”

 

                        “แล้วที่คุณกำลังทำอยู่นี่ล่ะ”

 

                        ยอมรับว่าเขาชอบลีลารักแบบไม่ประสาของเจ้าหล่อน ปกติบทผรุสวาทบนเตียงสาวๆ ต่างงัดกลเม็ดเด็ดพรายมอบความสุขให้แก่เขา แต่ผู้หญิงคนนี้แค่ความงกๆ เงิ่นๆ ของเจ้าหล่อนมันก็เพียงพอให้เขาอยากร่วมรักอีกหลายๆ ครั้ง

 

                        “ถือเสียว่าเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ หากคุณทำตัวดีๆ ถูกใจผม ระยะเวลาแห่งความสุขของเราก็จะยาวนาน”

 

                        “เพื่อรอวันให้คุณเบื่ออย่างนั้นเหรอตาบ้า” ตวาดแหวอย่างเหลืออด คนฟังหัวเราะในลำคอ ผู้หญิงคนนี้แปลกกว่าทุกคนจริงๆ นั่นแหละ หล่อนติดใจรสรัก แต่ก็ยังอิดออดไม่ยอมรับ

 

                        “ผมไม่ใช่คนที่เบื่ออะไรง่ายๆ”

 

                        “เปลี่ยนคู่ควงได้ไม่ซ้ำหน้าแบบนั้นยังจะว่าเบื่อยาก ปล่อยค่ะ ปล่อยฉัน เราโตๆ กันแล้ว ต่างก็มีหน้าที่การงานต้องทำ ฉันคงเป็นอย่างที่คุณต้องการไม่ได้”

 

                        ดวงตาสีเทาวาววับด้วยความไม่พอใจ ทำท่าจะคุยรู้เรื่อง แต่พอเอาเข้าจริงเจ้าหล่อนก็ไม่ยอม ฮืม... ดัสตินไม่เข้าใจว่าตัวเองจะมัวเสียเวลาเจรจาทำไม ในเมื่อความจริงก็คือหญิงสาวเป็นสมบัติของเขาแล้ว

 

                        “รู้ไหมผมไม่ชอบให้ใครขัดใจ”
            “ฉันก็เบื่อคนพูดไม่รู้เรื่อง”

 

                        “งั้นเราก็เหมาะสมกันดี”

 

                        “ไม่นะ ปล่อย อื้อ...”

 

                        จอมมารอย่างดัสตินมีหรือจะยอมเดินลอยนวลออกจากห้องนี้ทั้งที่ปรารถนาอยากจะฝังกายเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งกับคนหัวดื้อจะแย่ เขาไม่อยากรอแม้วินาทีเดียวด้วยซ้ำ การได้คุยกันบนเตียงแบบเร้าใจมันคงจะคุยกันง่ายขึ้น

 

                        ปากได้รูปบดขยี้ปากอิ่มหนักหน่วง สาวเจ้าเบี่ยงหนีก็ใช้มือบังคับท้ายทอยให้คนตัวเล็กรับจูบได้ถนัด กำปั้นน้อยๆ ประเคนทุบลงบนบ่าไหล่ไม่ได้ทำให้มาเฟียเพลย์บอยสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มันกลับยิ่งเพิ่มดีกรีความร้อนในกายให้ปะทุโหมลุกไหม้เป็นไฟสวาทซึ่งยากจะมอดดับลงง่ายๆ

 

                        จูบร้อนแรงของเขา แม้อยากต่อต้านสักปานใด หากความปรารถนาที่แฝงเร้นซ่อนลึกอยู่ในกายก็ยากเกินควบคุม แรงทัดทานของไอวราลดน้อยถอยลง กำปั้นน้อยเริ่มแปรเปลี่ยนมาเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่าย เดี๋ยวกำประเดี๋ยวคลายยามเลิ้นอุ่นๆ เกี่ยวตวัดรัดพันไอวราก็แทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เรื่องทฤษฎีเกี่ยวกับเพศตรงข้ามมีเต็มหัว แต่... ปฏิบัติมันอ่อนหัดด้อยประสบการณ์ จึงไร้ซึ่งการควบคุมจิตวิญญาณที่กำลังเตลิดไปไกล

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #523 ktykris (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 22:55
    เริ่มแล้วฉากร้อนแรง
    #523
    0
  2. #262 jeabkiss (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 16:19
    ดัสตินเอาแต่ใจ
    #262
    0
  3. #147 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 14:09

    คำผิดค่ะพี่สาว

    สันชาตญานบางอย่าสัญชาตญาณบางอย่าง

    ฝีเท่า – ฝีเท้า

    เลิ้น ลิ้น

    #147
    0
  4. #146 ผีน้อยชิชา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 14:08
    สงสัยจะไม่รอดอีกแล้ว
    #146
    0
  5. #123 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 21:06
    ไอวี่ ม่ายรอด ๆ ดัสติน จัด เต็มๆ เหอๆ
    #123
    0
  6. #115 นงลักษณ์ ไพบูลย์ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 02:55
    แย่แล้ว ไอวี่เอ๋ยยยย
    #115
    0
  7. #112 fsn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 00:02
    โห นอกจากบ้ากาม แล้ว ยังหน้ามึน แถมเกรียนด้วยคะ แต่ก็เฮฮาดีนะคะ คู่นี้ รู้ตัวกันอีกที คงแต่งงานไปแล้ว หุๆ
    #112
    0
  8. #111 cattycall (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 23:42
    #111
    0
  9. #110 ไอติม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 17:52
    ไอวี่สงสัยจะไม่รอดแล้วล่ะ หมั้นไส้ตัสตินมาก ๆ
    #110
    0
  10. #109 vichyy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 16:08
    พระเอกเรา หน้าด้านมากกกกก
    #109
    0
  11. #108 m i n t * (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 12:19
    โดนจัดหนักอีกแล้ว

    #108
    0
  12. #107 Noo Noo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 12:14
    ไอวี้โดนเฮียจับกินอีกแล้วววว 5555 ครั้งที่แล้วเฮียไม่ได้ป้องกันครั้งนี้ก็คงไม่ได้ป้องกัน ไอวี่จะท้องไหมเนี่ย
    #107
    0
  13. #106 Wonnakanok Noikasun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 09:21
    จะรอดไหมหนูไอวี่
    #106
    0
  14. #105 ดอกไม้ยามเหงา- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 08:17
    โถ่ๆ!!!! ป๋าน่ารักเกินไปแล้ว.......ช่วงนี้มีแต่พระเอกที่หนูเข้าข้าง5555(เห็นแก่ผู้ชายอีกแล้ว55) หนูไอวี่น่ารักมากกก ติดตามค้า  มาต่อไวไวน๊าาาา.....รักและคิดถึงไรต์ค้าา
    #105
    0
  15. #104 paiky (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 06:22
    โถๆๆๆ หนูไอวึ่ โดนเฮียดัสจัดอีกแล้ว...
    #104
    0