คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Credence x Newt] Christmas Present

โดย SaRa_PAO

เครเดนซ์รอดมาด้วยสาเหตุอะไรบางอย่าง และคนที่รู้เรื่องนี้มีเพียงนิวท์ สคามันเดอร์จอมจุ้นจ้านเท่านั้น

ยอดวิวรวม

612

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


612

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


41
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 ธ.ค. 59 / 16:18 น.
นิยาย [Credence x Newt] Christmas Present [Credence x Newt] Christmas Present | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ร่วมสนุกกับ Fantastic Beasts weekly หัวข้อ Christmas ค่ะ
             Written by SaRa_PAO
  B E R L I N ❀
b e r l i n ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 ธ.ค. 59 / 16:18


Title: Christmas Present

Pairing: CREDENCE x NEWT

Author: SaRa_PAO

Genre: Romantic-Comedy

Rate: PG

Note: ร่วมสนุกกับ Fantastic Beasts Weekly หัวข้อ “Christmas” ค่ะ

 


เครเดนซ์หนีรอดจากมือปราบมารมาได้อย่างทันท่วงที แม้ว่าจะมีอาการบอบช้ำเกือบตายก็ตาม

เขาหลบหนีไปใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังข้างถนน ก่อนได้รับความช่วยเหลือจากชายคนหนึ่งซึ่งเคยพยายามช่วยเขาจากหัวหน้ามือปราบมาร ชายคนนั้นก็คือนิวท์ สคามันเดอร์ เจ้าตัวจุ้นจ้านที่ชอบมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเขา

เครเดนซ์ปฏิเสธนิวท์และพยายามหลบหนีอีกฝ่ายเท่าที่จะทำได้ แต่ชายคนนี้ก็ยังหาเขาจนเจอและยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือกันทุกครั้งไป ตั้งแต่เรื่องที่อยู่ซึ่งก็คือในกระเป๋าของนิวท์ อาหารการกิน หยูกยา และเสื้อผ้าสะอาดขนาดพอดีตัว

เครเดนซ์เกลียดนิวท์ สคามันเดอร์ ซึ่งจริงๆ เขาเกลียดมนุษย์ รวมไปถึงเหล่าพ่อมดแม่มดที่ชอบฉกฉวยผลประโยชน์จากเขาไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่แม่ของเขายันเกรฟ เพอร์ซิวัลล์ ไม่มีใครจริงใจกับเขาสักคน

เครเดนซ์เคยพยายามหลบหนีนิวท์ แต่ก็ถูกเจ้าสัตว์เลี้ยงหน้าขนรูปร่างเหมือนลิง...ดูพิลึกพิลั่นที่สุด...ดักทางออกเอาไว้ แถมยังมีเจ้าตัวประหลาดอีกสองสามตัวที่คอยขวางไม่ให้เขาเป็นอิสระจากนิวท์คอยตามตอแยด้วย ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องมาทนทุกข์ช่วยเลี้ยงเหล่าลูกๆ ของนิวท์จนกว่าจะหาทางหนีออกไปได้

“เครเดนซ์ เดี๋ยวช่วยเอาอาหารไปให้อีรัมเพท์หน่อยนะ” นิวท์เอ่ยสั่ง แม้น้ำเสียงจะเป็นการไหว้วานก็เถอะ “ค่อยๆ เข้าไปหาอย่างที่เคยสอนเอาไว้ล่ะ”

เครเดนซ์พยักหน้าแล้วนึกถึงวิธีเข้าหาอีรัมเพ็นท์...ตัวประหลาดคล้ายแรด แต่ภาพที่เข้ามาดันกลายเป็นวิธีการล่อให้อีรัมเพท์ผสมพันธุ์กัน เขาจำได้ดีว่านิวท์เคยสอนเต้นยั่ว (เรียกแบบนี้ได้หรือเปล่านะ) เพื่อล่อให้อีรัมเพท์บางตัวซึ่งไม่สามารถเข้าหาคู่ได้ในฤดูผสมพันธุ์ แน่นอนว่าเขาไม่มีวันไปเต้นยั่วหรือทำท่าประหลาดแบบนั้นแน่นอน

สิ่งที่เขาติดใจไม่ใช่วิธีการล่ออีรัมเพท์ แต่เป็นท่าทางของนิวท์ต่างหาก จะว่ามันเซ็กซี่ก็ไม่ใช่ จะว่ามันเย้ายวนก็ไม่เชิง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาอยากเห็นท่าทีแบบนั้นอีกสักครั้ง

“เครเดนซ์!” เสียงตะโกนของนิวท์ทำให้เครเดนซ์ตกใจจนปล่อยถังใส่อาหารของสัตว์ในความดูแลของคนตะโกนหล่นพื้น เสียงแกร๊งของมันทำเหล่าสัตว์วิเศษในบริเวณใกล้ๆ พากันตกใจเล็กน้อย “นายเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูเหม่อแปลกๆ รู้สึกไม่สบายเหรอ

นิวท์ไม่พูดเปล่า ยังเดินเข้ามาเอามือแตะหน้าผากของเขาเพื่อวัดไข้ด้วย สีหน้าครุ่นคิดของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความกังวล ซึ่งเขารู้ในทันทีว่ามันต้องเสแสร้งอยู่อย่างแน่นอน นิวท์ก็เหมือนคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอมา หมอนี่ก็แค่อยากได้ผลประโยชน์อะไรบางอย่างจากเขาถึงเข้ามาทำดีด้วย จะไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว

“ไม่เป็นไร” เครเดนซ์ปัดมือเรียวออกอย่างไม่ใยดี “ผมสบายดี

น้ำเสียงเย็นชาของเขาทำนิวท์ชะงักเล็กน้อย ก่อนผละถอยไปยืนเว้นระยะห่างพอประมาณ รอยยิ้มละมุนปรากฏแก่สายตา เครเดนซ์เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขามักมีปฏิกิริยาแบบนี้ต่อรอยยิ้มเช่นนี้เสมอ ไม่ว่าจะพยายามลบเลือนมันยังไงเขาก็ไม่มีวันทำได้เลย ราวกับมันเป็นความเลวร้ายที่ฝังแน่นอยู่ในซอกหลืบของจิตใจ และไม่มีสิ่งใดทำลายล้างมันได้

“อย่ามายิ้มแบบนี้ต่อหน้าผม” เครเดนซ์กัดฟันพูด นิวท์ค่อยๆ คลายรอยยิ้มลงแล้วมองกันด้วยความไม่เข้าใจ เครื่องหมายคำถามแปะหราเต็มหน้าไปหมด “ผมเกลียดมัน เกลียดรอยยิ้มและความอ่อนโยนที่ทำร้ายผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“เคร...” นิวท์เดินเข้ามาหา

แต่เครเดนซ์สะบัดตัวออกแล้วยืนกรานเสียงแข็ง “อย่ามายุ่งกับผมอีก ไม่งั้นผมจะหนีไปจากที่นี่”

นิวท์ยืนนิ่งคล้ายหุ่น เหมือนโดนคำสาปยังไงอย่างงั้น นัยน์ตาสีมรกตฉายแววเสียใจและรู้สึกผิด อีกฝ่ายพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง ซึ่งแน่นอนว่าเครเดนซ์ไม่มีทางอยู่ฟัง แต่เจ้าของท่าทางนี่สิดันบังคับให้เขาอยู่ด้วยการจับข้อมือของเขาเอาไว้แน่น

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องยุ่งอยู่ดี” เคเรดนซ์หันไปตวัดตามอง แยกเขี้ยวขู่ฟ่อ “เพราะตอนนี้นายอยู่ในความดูแลของฉัน ต่อให้จะไม่อยากอยู่ก็ตาม”

เครเดนซ์สะบัดมือออก เดินชนไหล่คนตัวสูงกว่าไปยังบ้านพักของเจ้าตัวซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลัง แล้วต้องชะงักให้กับคำพูดต่อไปของนิวท์

“ฉันเป็นห่วงนายจากใจจริง และไม่ว่านายจะเชื่อหรือไม่ แต่ต่อจากนี้ฉันจะเป็นคนปกป้องนายเอง”

ไงนะ? เครเดนซ์มีคำถามผุดขึ้นมาในหัว เขาหันกลับไปมองคนด้านหลังซึ่งดูมุ่งมั่นไม่น้อย รังสีอะไรบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของนิวท์บอกเขาแบบนั้น

“ฉันเก่งพอตัวเลยนะ ฮ่าๆ”

 

บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

เครเดนซ์บอกตัวเองขณะนั่งมองนิวท์นอนบนเตียงของเจ้าตัวเอง

หลังการปะทะคารมกันพอสังเขปจบลง เครเดนซ์ก็รีบแจ้นเข้าบ้านพักของนิวท์แล้วขังตัวเองอยู่ในห้องนอนของนิวท์...ซึ่งกลายมาเป็นห้องนอนของเขาชั่วคราว เขาไม่โผล่หน้าออกไปเลยตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เขาลุกไปเปิดทั้งที่รู้ว่าคือใคร ด้วยอะไรบางอย่าง สมองสั่งให้ทำแบบนั้น นิวท์เดินเข้ามาในพร้อมรอยยิ้มกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนตรงไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงแล้วจ้องหน้าเขา เราสองคนเอแต่จ้องหน้ากัน จากวินาทีเป็นนาที จากนาทีเป็นชั่วโมง และจากชั่วโมงเดียวเป็นหลายชั่วโมง ก่อนนิวท์จะยอมแพ้แล้วเป็นฝ่ายชวนคุย เจ้าตัวดูพยายามเป็นอย่างมากในการทำให้เขามีส่วนร่วมในบทสนทนา ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่มีทางให้ความร่วมมืออยู่แล้ว ดังนั้นทั้งบทสนทนาจึงกลายเป็นว่านิวท์พูดกับตัวเอง

หลังจากพูดจนไม่รู้จะพูดอะไร นิวท์ก็ตัดสินใจนอนเพื่อกลบเกลื่อนความหน้าแตกของตัวเอง คนตัวสูงปร่งขดตัวอยู่ใต้ผ้านวม นอนจ้องกันด้วยสายตาไม่พอใจและงอนมากทีเดียว ก่อนพลิกตัวหันหลังให้

และตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งตอนนี้ นิวท์ยังไม่หันกลับมาอีกเลย เครเดนซ์นั่งมองนิวท์นอนไม่ละสายตาด้วยความรู้สึกผิดอันแรงกล้าที่ทำให้ชายคนนี้ไม่พอใจ ด้วยเหตุนี้เขาจึงคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้วแน่ๆ

เครเดนซ์ขยับตัวลุกขึ้นเดินไปชะโงกหน้ามองนิวท์ เขานึกว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว แต่พอเห็นดวงตาแข็งกร้าวกำลังมองกำแพงสีทึบอยู่อย่างโกรธแค้น เหงื่อกาฬก็ไหลไปทั่วทั้งหน้าและร่างกาย เขาสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวแลสยดสยองที่สื่อออกมา

“นึกว่าหลับไปแล้วเสียอีก” เครเดนซ์เปิดประเด็น แต่คนบนเตียงกลับเงียบใส่ “ได้ยิน...ที่ผมพูดมั้ย”

นิวท์เงียบ เครเดนซ์ได้แต่ถามตัวเองในใจว่าเจ้านี่เป็นอะไรไป โดนใครกดเปลี่ยนโหมดหรือไงกัน

เครเดนซ์ตัดสินใจปิดบทสนทนาเมื่อเห็นว่าคนบนเตียงไม่ยอมตอบ เขากลับไปนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้องใกล้ประตูแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามไม่วางจุดสายตาไว้ที่ร่างผอมบางของคุณสคามันเดอร์

ความอึดอัดและความกดดันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ มันทำให้เครเดนซ์แทบทนนั่งอยู่เงียบๆ ไม่ได้ เขาหันไปมองคนบนเตียงซึ่งยังคงนอนหันหลังให้กัน พยายามคิดว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ตรงหน้าดี

“คุณสคามันเดอร์” คนโดนเรียกทำเฉย หรือไม่ก็หลับไปแล้วจริงๆ จึงไม่ได้ยิน “ได้ยินที่ผมพูดมั้ยครับ คุณหลับหรือยัง”

ยังคงไร้เสียงใดสะท้อนกลับมา นิวท์ยังคงนอนขดตัวหันหลังให้อยู่บนเตียงตามเดิม เครเดนซ์ถอนหายใจเฮือก ไม่ยักจะรู้มาก่อนว่าคนตัวสูงโปร่งจะดื้อขนาดนี้

“ไม่คุยก็ไม่คุยครับ” เครเดนซ์พูดตัดบทพร้อมลุกขึ้นยืน “ผมออกไปนอนด้านนอกแล้วกันนะครับ”

เพียงแค่เครเดนซ์หันหลัง อะไรบางอย่างก็พุ่งมากระแทกเข้าเต็มแผ่นหลังแล้วหล่นพื้นดังตุ้บ เขาหันกลับไปมองแล้วพบว่ามันคือหมอนใบโตซึ่งเป็นของเจ้าของบ้านแห่งนี้ ภายใต้ความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟจากตะเกียง เขามองเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของนิวท์ได้อย่างชัดเจน

“อย่ามาพูดเหมือนฉันเป็นคนผิดนะ” นิวท์ดุ “รู้สึกยังไงบ้างล่ะเวลาที่ชวนคุยแล้วโดนเงียบใส่น่ะ”

เครเดนซ์กะพริบตาแล้วถึงบางอ้อ “แก้แค้นสินะครับ” นิวท์ชะงัก อ้ำอึ้งไปเลย “เข้าใจแล้วครับ

“เปล่า ฉันแค่อยากสอนให้นายรู้ความรู้สึกกันบ้างเท่านั้น ช่างมันเถอะ ฉันจะนอนแล้ว ราตรีสวัสดิ์”

น้ำเสียงแข็งกระด้างหยุดลงแค่ตรงนั้น แล้วคนพูดก็ล้มตัวลงนอนโดยใช้แขนซ้ายหนุนแทนหมอน เครเดนซ์มองคนบนเตียงที่ดูแปลกไปจากธรรมดา จะว่าดื้อเสียยิ่งกว่าเด็ก หรือจะบอกว่าเอาแต่ใจแบบไม่รู้ตัวเองดี ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยเห็นนิวท์ในมุมนี้มาก่อน (ถึงจะเพิ่งอยู่ด้วยกันแค่สองอาทิตย์ก็เถอะ)

เครเดนซ์ก้มลงหยิบหมอนบนพื้นแล้วเดินนำไปคืนเจ้าของห้อง คนตัวสูงโปร่งยังคงมีสีหน้าและแววตาขุ่นเคืองตามเดิม เขาวางหมอนลงข้างตัวอีกฝ่าย หมุนตัวเดินไปยังประตูห้องโดยไม่ลืมตอบกลับ

“ฝันดีครับคุณสคามันเดอร์”

 

เครเดนซ์โดนนิวท์โกรธตั้งแต่คืนนั้นจนกระทั่งวันนี้ ซึ่งผ่านมาแล้วห้าวัน

ตอนแรกเขาไม่ได้รู้สึกอะไรนัก คิดเอาว่าถ้าอีกฝ่ายไม่คุยก็คือไม่คุย ดีเสียอีก เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกแย่กับการกระทำของเจ้าตัว แถมยังไม่ต้องเห็นหน้าของคนน่ารำคาญแบบนั้นด้วย

แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อเข้าสู่วันที่สอง เครเดนซ์รู้สึกอึดอัดในอก เขาเหมือนคนน้ำท่วมปาก มันกระอักกระอ่วนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ จากที่คิดว่าการต่างคนต่างอยู่เป็นสิ่งที่ต้องการมาตลอด ทว่าพอเอาเข้าจริงแล้ว เขาว่าการที่โดนนิวท์เมินมันให้ความรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเสียอีก

เมื่อเปรียบเทียบกับการมีนิวท์มาคอยวอแวอยู่ข้างๆ กับการไม่มีคนจอมจุ้นจ้านนั่นมาตามตอแย เครเดนซ์ชอบแบบแรกมากกว่า ชอบมากเสียจนโกรธตัวเองตามเจ้าของที่พักด้วยเลย

พอเข้าสู่วันที่สาม เคเรดนซ์ก็พยายามชวนนิวท์คุยด้วยบทสนทนาทั่วไป แต่กลับโดนเมินราวกับเขาไม่อยู่ในสายตาของนิวท์อีกแล้ว และนี่มันทำให้เขาเจ็บจี๊ดขึ้นมาในอก เหมือนโดนมดหลายร้อยตัวรุมกัด เขาไม่ชอบเลยที่เห็นความสัมพันธ์ของเขากับนิวท์เป็นเช่นนี้ เขาไม่อยากให้เราต้องกลายเป็นคนแปลกหน้ากัน เขาอยากสร้างความสัมพันธ์กับนิวท์

ตึกตัก

เครเดนซ์สะดุ้งเฮือกพร้อมยกมือขึ้นกุมอกซ้าย ก้อนเนื้อในนั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง เหมือนภายในตัวของเขากลายเป็นภูเขาไฟที่ใกล้ปะทุเต็มที เขาขยำเสื้อบริเวณอกแน่นพร้อมก้มหน้าลงมองพื้นดินซึ่งมีต้นหญ้าขึ้นเป็นหย่อมๆ ก่อนมือของเจ้าเดมิไกส์จะยื่นต้นอะไรสักอย่างมาตรงหน้า เขาเงยขึ้นมองแล้วพบว่าสีหน้าของเจ้าลิงหน้าตาพิลึกนี่เต็มไปด้วยความกังวล และความห่วงใยในแบบของมันเอง ซึ่งมันทำให้เขานึกถึงใบหน้าและความอ่อนโยนของเจ้าของสัตว์วิเศษในกระเป๋าจนเผลอหลุดยิ้มกว้างออกมา

เครเดนซ์คลายมือออกจากเสื้อ แล้วยื่นมันไปรับต้นสมุนไพรที่มีรูปใบไม่ต่างจากต้นสนจากเดมิไกส์มาถือไว้ เขาส่งยิ้มน้อยๆ ให้สัตว์หน้าขน

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง” เดมิไกส์ยังคงไม่คลายสีหน้ากังวลใจ “มันแค่...รู้สึกแปลกๆ ในทางที่ดีนิดหน่อย”

เดมิไกส์เอียงคอพร้อมดวงตากลมโต นิวท์อาจจะมองว่ามันน่ารัก แต่เครเดนซ์ว่ามันน่ากลัวสุดๆ

“นายดูท่าทางฉลาดนะ งั้นขอปรึกษาอะไรหน่อยได้มั้ย” เดมิไกส์นั่งลงตรงหน้าของเครเดนซ์ เขาหัวเราะด้วยความขบขันในท่าทีน่าเอ็นดูของมัน เขานั่งลงขัดสมาธิแล้วมองสมุนไพรในมือ “ฉันทำให้คนคนหนึ่งโกรธ สาเหตุมาจากความงี่เง่าของตัวฉันเอง ทั้งที่ก็เห็นอยู่ว่าตลอดมาเขาพยายามเพื่อฉันมากแค่ไหน”

เครเดนซ์หมุนต้นหญ้ารูปใบคล้ายต้นสนเล่นอย่างใจลอย เขานึกถึงการกระทำทุกอย่างที่นิวท์ปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดีมาตลอดตั้งแต่อยู่ด้วยกัน

“ฉันยอมรับนะว่าฉันกลัวและคิดมากจริงๆ ที่เห็นเจ้านายของแกเข้ามาทำดีด้วย ฉันกลัวว่าเขาจะหักหลังฉันเหมือนอย่างที่คนอื่นทำ กลัวว่าเขาจะทำให้ฉันเจอกับฝันร้ายที่กลายเป็นความทรงจำสีหม่นอีก ดังนั้นฉันเลยปกป้องตัวเองด้วยการพยายามไล่เขาออกไปจากชีวิต”

เดมิไกส์เอื้อมมือมาวางบนมือของเขา มันทำเอาเครเดนซ์หัวเราะลั่นอย่างที่ไม่เคยทำ เขาหันไปมองสัตว์วิเศษของนิวท์แล้ววางมือซ้อนทับลงไปบนมือของมัน ขนนุ่มลื่นที่ชวนให้รู้สึกจั้กจี๋ทำขนลุกแปลกๆ

“ซึ่งตอนนี้ฉันรู้ซึ้งแล้วว่าฉันควรเริ่มเปิดใจให้นิวท์ดูสักครั้ง” เครเดนซ์แค่นหัวเราะ อยู่ๆ น้ำตาก็รื้นขึ้นมาเฉยเลย “นายก็คิดเหมือนฉันใช่มั้ยบีหนึ่ง”

เดมิไกส์ไม่ได้ตอบอะไร มันนิ่งไปสักพักราวกับหลุดเข้าไปในโลกอีกมิติ พักใหญ่ถึงกลับมาเป็นดังเดิมแล้วดึงมือตัวเองออก วิ่งกลับไปยังรังของมันแล้วกลับมาพร้อมสโนว์โกลบ ข้างในมีต้นคริสมาสต์สีเขียวที่มีกล่องของขวัญขนาดเล็กสีแดงประดับรอบๆ อยู่สองสามกล่อง ตัวต้นไม้นี้ถูกพันด้วยสายรุ้งสีทอง

เดมิไกส์เขย่าสโนว์โกลบแล้วหิมะปลอมในนั้นก็ฟุ้งขึ้น ก่อนมันจะมีเสียงเพลงวันคริสมาสต์ดังตามมา เครเดนซ์ยิ้มแล้วรับลูกกลมในมือของสัตว์หน้าขนมาถือ เขามองมันด้วยความซึ้งใจ

“ขอบใจสำหรับของขวัญวันคริสมาสต์ชิ้นแรกในชีวิตนะ”

 

เครเดนซ์เดาสิ่งที่เดมิไกส์ต้องการจะสื่อผิด มันไม่ได้จะให้ของขวัญแก่เขา ตรงกันข้าม มันบอกใบ้ให้เขารู้ว่าวันนี้คือวันคริสมาสต์ต่างหาก

เครเดนซ์อยากไปฉลองวันคริสมาสต์กับนิวท์ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่อยากไปด้วยเท่าไหร่ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะยังโกรธกันอยู่ และอีกส่วนคงเป็นเพราะมีคนชวนนิวท์ตัดหน้าเขาไปแล้ว

แน่ล่ะว่าตอนแรกเครเดนซ์เกือบถอดใจ แต่พอเห็นหน้าของเดมิไกส์ กำลังใจก็พุ่งพรวดขึ้นมา ด้วยอะไรบางอย่าง ครเดนซ์รู้สึกว่าเจ้าลิงพิลึกนั่นกำลังมอบพลังให้เขา และเขาจะพยายามไม่ทำให้มันผิดหวัง

เครเดนซ์สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเดินเข้าไปหานิวท์ที่กำลังก้มๆ เงยๆ ตรวจดูอาหารของเจ้านกรูปร่างงู เหมือนคนตัวผอมจะเรียกมันว่าออคคามี่หรืออะไรสักอย่าง ซึ่งนั่นไม่ใช่ประเด็นที่เขาควรให้ความสนใจ

เคเรดนซ์ตั้งสติและพุ่งเป้าไปที่การชวนนิวท์ไปฉลองคริสมาสต์ด้วยกัน เขากะถือโอกาสนี้ปรับความเข้าใจด้วยเลย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร คำพูดที่ยังไม่ทันเอ่ยออกมาก็มลายหายไปเสียก่อนเมื่อนิวท์เดินตรงไปยังห้องปรุงยาของเจ้าตัว

เครเดนซ์ยืนแห้วอยู่ที่เดิม เขาหันไปมองเดมิไกส์ซึ่งยืนนิ่งอยู่กับที่ มันไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรแล้วจากไปเงียบๆ ดูเหมือนว่าแม้แต่สัตว์วิเศษยังมองออกว่าเขาไม่มีทางได้นิวท์กลับคืนมา

แล้วเครเดนซ์ก็ต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่าสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้มันดีแล้วแน่เหรอ

และเสียงจากหัวใจก็บอกว่าใช่ ดีแล้วล่ะ

เครเดนซ์ตัดสินใจลองใหม่อีกครั้งในเวลาต่อมา เขาเดินหานิวท์ไปทั่วก่อนพบว่าอีกฝ่ายอยู่กับพวกโบวทรัคเคิล นิวท์กำลังคุยกับพิกเค็ตอย่างสนุกสนานราวกับว่าในโลกนี้ไม่มีใครอยู่อีกแล้ว

เครเดนซ์เดินใกล้เข้าไปอีกนิด อีกนิด และอีกนิดจนระยะห่างระหว่างเขากับนิวท์ลดเหลือไม่เยอะ เขามองด้านข้างของคนผมสีทองประกายน้ำตาล พยายามเรียกความกล้าทั้งหมดขึ้นมาพูดกับอีกฝ่ายก่อน

เครเดนซ์แอบสงสัยเหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขากลายเป็นคนขี้ขลาดเวลาอยู่ต่อหน้านิวท์ ทั้งที่เวลาทำตัวขวางโลกยังทำออกไปได้ตรงๆ แท้ๆ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะอะไรก็ตาม ช่างมันเถอะ

เพราะตอนนี้เขาอยู่ต่อหน้านิวท์แล้ว

“คุ...คุณสคามันเดอร์” นิวท์ชะงักแล้วหยุดคุยกับพิกเค็แต่ไม่ยอมหันมามองเขา ซึ่งก็คิดเอาไว้อยู่แล้วล่ะ “ผม...อยากขอคุยด้วย”

นิวท์ยังคงเฉยเหมือนเดิม เคเรดนซ์เริ่มใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วสิ เขามองคนตัวผอมด้วยสายตาระห้อย เม้มริมฝีปากแน่นเมื่อคำพูดที่เตรียมไว้โดนความกลัวไม่สมหวังกัดกร่อนทีละน้อย เขากำมืออัตโนมัติเพื่อกระตุ้นความกล้าให้กลับมาอีกครั้ง

“ถึงคุณจะไม่อยากฟังหรืออยากคุยกับผม แต่ผมมีเรื่องอยากบอกให้คุณฟังและอยากคุยกับคุณ เพราะงั้นช่วยอยู่ด้วยกันก่อนนะครับ” เครเดนซ์สูดหายใจเข้าเต็มปอด “ผมขอโทษที่ทำตัวเป็นเด็กไม่ดีและเอาแต่ทำร้ายความรู้สึกของคุณ ผมรู้ว่าผมนิสัยแย่และไม่ควรได้รับโอกาสอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังหวังให้คุณให้โอกาสผมลองดูอีกรอบ ความคิดแบบนี้...มันเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่าครับ”

นิวท์ไม่ได้ตอบอะไร หันหน้าไปอีกทางพร้อมลดมือลง พิกเค็ตไต่ขึ้นมายืนอยู่บนไหล่ของอีกฝ่าย มันมองเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ เครเดนซ์ผละสายตาจากมันแล้วมองแผ่นหลังน่าทะนุถนอม เขากำมือแน่นขึ้นอีก

“ผมกลัวน่ะ” แล้วพูดออกไปตามที่คิด “กลัวว่าถ้าผมยอมรับใครเข้ามาในชีวิตแล้วผมจะต้องกลับไปเจ็บช้ำปางตายอี ผมกลัวจะต้องสูญเสียคนสำคัญไปอีก กลัวจนไม่รู้ต้องรับมือกับมันยังไง”

“...”

“เลยแสดงออกไปแบบนั้นและพยายามสร้างกำแพงขึ้นมาปกป้องตัวเอง ผมมันขี้ขลาดและไม่เอาไหนสินะครับ” เครเดนซ์เอ่ยถามแต่ไม่ได้รับคำตอบ เขากำมือแน่นจนกลายเป็นหมัดแล้วก้มหน้าลง ขบกรามกรอด “แต่พอได้เจอของจริงผมก็รู้ว่าการกระทำของตัวเองนั้นงี่เง่าแค่ไหน ที่ผมต้องเสียใครไปเป็นเพราะตัวผมเอง”

เครเดนซ์กำหมัดจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ มันสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขากัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงลอดออกมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อมือเรียวเอื้อมมาจับต้นแขนของเขา ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเข้าอกเข้าใจ อีกทั้งยังเจือความอ่อนโยนและความอบอุ่นเหมือนปกติเอาไว้อีกด้วย

“แต่ต่อจากนี้ผมจะไม่หนีอีกแล้ว จะไม่ปิดกั้นตัวเองกับคุณอีกแล้ว ผมจะลองเสี่ยงดูอีกสักครั้งครับ”

นิวท์จะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็เปลี่ยนใจเป็นมอบรอยยิ้มกว้างจนตาปิดให้แทน เครเดนซ์เริ่มยิ้มออก

“แต่ขอเวลาผมหน่อยได้มั้ยครับ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ผมน่ะ...”

“ฉันเคยบอกนายแล้วนี่ว่าต่อจากนี้จะเป็นคนปกป้องนายเอง” นิวท์ยอมพูดกับเขาแล้ว เครเดนซ์ล่ะอยากวิ่งไปกู่ร้องให้เดมิไกส์ฟัง “แล้วก็ขอโทษด้วยนะที่ทำตัวไม่ดีใส่นาย ทั้งเรื่องที่เอาแต่ใจ ดื้อ และเหวี่ยง

เครเดนซ์ส่ายหน้าไปมา เขามองนิวท์ซึ่งสีหน้ากำลังแสดงออกถึงความรู้สึกผิด นัยน์ตาสีมรกตถูกย้อมไปด้วยหยาดน้ำตา มันระยิบระยับเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า ริมฝีปากได้รูปเบะแบบเดียวกับเด็กน้อยเวลาสำนึกผิด เขาหัวเราะแล้วยกมือขึ้นกุมแก้มของนิวท์อย่างถือวิสาสะ ไล้นิ้วโป้งไปมาบนนั้นอย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวว่าถ้าทำแรงกว่านี้อาจทำให้ร่างบอบบางแตกสลายได้

“เอ่อ...” นิวหน้าขึ้นสีและมีท่าทีตกใจ “เครเดนซ์ ฉันดีใจนะที่นายยอมเปิดใจให้กันแล้ว”

“ครับ” เครเดนซ์ตอบ เขาผละมือออก นิวท์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “คุณสคามันเดอร์ครับ”

“หื้ม?”

“มาฉลองวันคริสมาสต์ด้วยกันกับผมได้มั้ยครับ”

ในที่สุดเครเดนซ์ก็พูดในสิ่งที่อยากพูดออกไปจนครบ เขาฉีกยิ้มให้คนตรงหน้าซึ่งดูอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนมันจะเปลี่ยนเป็นยินดีจนมีรัศมีความสุขเปล่งประกายออกมา

“อื้ม เอาสิ เดี๋ยวฉันไปซื้อของแล้วเรามาจัดปาร์ตี้คริสมาสต์ด้วยกันนะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ” เครเดนซ์ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม เขาคลายกำปั้นออกแล้วคว้ามือเรียวมากุมไว้แทน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายคนนี้ทำเขารู้สึกดีไม่หยอก “เราไปฉลองด้านบนก็ได้ครับ ผมไม่เป็นไร”

“ไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามีคนจากมาคูซ่าเห็นนายขึ้นมานายจะเป็นอันตรายได้นะ ฉันว่าเรา...”

“ไม่เป็นไรครับ” เครเดนซ์ย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขามองตานิวท์ “ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ”

นิวท์อ้าปากหวอด้วยความตะลึงงัน เครเดนซ์คิดว่ามันน่ารักมากเลย มันทำเขาใจเต้นระรัวด้วยล่ะ

“ผมเชื่อว่าถ้ามีคุณอยู่ด้วยทุกอย่างจะไม่เป็นไร ผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้ ผมเชื่อจริงๆ นะครับ

นิวท์เขินจนหน้าแดงก่ำแล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะส่งยิ้มกว้างให้เด็กตรงหน้า เครเดนซ์ยิ้มตอบนิวท์ เขากุมมือเล็กกว่าแน่นเสียจนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย

“สักวันหนึ่งผมจะเป็นฝ่ายปกป้องคุณเช่นกัน ผมไม่สัญญาแต่ว่าจะทำให้เห็นเอง”

“อื้ม” นิวท์ตอบ เครเดนซ์ยิ้มกว้าง แล้วอีกฝ่ายก็พูดต่อ “เพราะฉันเองก็เชื่อในตัวนายเหมือนกัน”

เครเดนซ์ไม่ใคร่จะชอบให้ใครมาเชื่อมั่นในตัวเขาเท่าไหร่นัก เพราะเขากลัวจะทำให้คนพวกนั้นเสียใจและผิดหวัง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกยินดีกับคำพูดนี้ ไม่ว่ามันจะเป็นเพราะนิวท์คือคนพูดหรืออะไรก็ตาม เขารู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่ถูกปลุกขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ

โดยไม่รู้ตัว เครเดนซ์ดึงนิวท์ให้เข้ามาใกล้แล้วเขย่งตัวขึ้นไปจูบริมฝีปากน่าหยิก เขาหลับตาลงซึมซับรสชาติหอมหวานจากในโพรงปากอุ่น ความละมุนละไมที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตกำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก สักพักใหญ่เขาถึงยอมผละตัวออก แล้วมองนิวท์ที่ยืนวิญญาณหลุดออกจากปากไปสู่สุคติเรียบร้อย

เครเดนซ์หลุดขำ ท่าทีของนิวท์ตลกเสียจนไม่อาจอดกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ได้ ยิ่งเขาขำมากเท่าไหร่ คนตรงหน้าก็ยิ่งหน้าแดงทั้งที่วิญญาณยังไม่กลับมา เขาค่อยๆ หยุดหัวเราะลงในที่สุดแล้วจิ้มปากอิ่มเบาๆ นั่นล่ะนิวท์ถึงได้สติและสะดุ้งตัวโยน ตัวสั่นเหมือนลูกนกเปียกฝน

“จูบนั่นถือเป็นของขวัญวันคริสมาสต์ของผมแล้วกันนะ” นิวท์ถลึงตาใส่แล้วรีบก้มหน้าหลบ “ฮะๆ เป็นของขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยได้รับมาเลยล่ะ ถึงนี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้รับของขวัญคริสมาสต์ก็เถอะ”

นิวท์ยังคงเงียบกริบ ไม่รู้เป็นเพราะโดนความมืดมนของเขาทำลายความสุข หรือยังอึ้งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย สักพักใหญ่ริมฝีปากได้รูปจึงขยับ

“นะ นาย...”

สุดท้ายแล้วนิวท์ก็ยังพูดไม่ออกอยู่ดี หน้าแดงยิ่งกว่าสีแดงอีก เครเดนซ์ได้แต่ยิ้มด้วยความเอ็นดู แล้วตัดสินใจทำลายความเงียบด้วยตัวเอง

“ต่อจากนี้ขอฝากตัวด้วยนะครับ”

 


THE END
22/12/2017
ตอนดูหนังก็แอบคิดว่าบางทีนิวท์อาจดื้อและเอาแต่ใจอยู่บ้างก็เป็นได้...จึงออกมาอย่างที่อ่านค่ะ ฮ่าาา
แต่งมาแบบมึนๆ งงๆ ค่ะ 55555 แมร์รี่ คริสมาสต์ล่วงหน้า ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจค่ะ :D

ผลงานทั้งหมด ของ SaRa_PAO

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:21
    ฉันมองนายผิดไปแล้วเจ้าหนู นายมันวายร้ายในคราบเด็กน้อยชัดๆ
    #6
    0
  2. วันที่ 11 มกราคม 2560 / 17:25
    ความละมุนนี้ท่านได้มาเเต่ใดๆๆๆๆ >\\\\\\<
    #5
    0
  3. วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:13
    ว้ากกกกกกกกกก น่ารักมากเลยค่ะ แงงงงง
    #4
    0
  4. #3 PATzaB (@cassata) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 18:32
    ฟินหนักมากกกก มาต่ออีกนะคะ
    #3
    0
  5. #2 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 18:35
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย
    #2
    0
  6. #1 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 18:35
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1
    0