คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Colin Farrell x Eddie Redmayne] Say, I love you

โดย SaRa_PAO

Colin Farrell x Eddie Redmayne พระโคกินลูกหมาพยากรณ์ว่าอะไรคะ

ยอดวิวรวม

465

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


465

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 พ.ค. 60 / 18:59 น.
นิยาย [Colin Farrell x Eddie Redmayne] Say, I love you [Colin Farrell x Eddie Redmayne] Say, I love you | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


อ่านสัมภาษณ์ตอนโปรโมท FB ของเอ็ดดี้แล้วกรี๊ดมาก // พระโคกินลูกหมานี่พยากรณ์ได้ว่าอะไรคะ -..-
ถ้าเอ็ดดี้จะบอกรักคุณอาบ่อยขนาดเน้ ไม่พายเรือได้อย่างไร ฟฟฟฟ /จ้วงไม้พายอย่างบ้าคลั่ง

written by SaRa_PAO

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 พ.ค. 60 / 18:59


Title: Say, I love you

Pairing: Colin Farrell x Eddie Redmayne

Author: SaRa_PAO

Genre: Romantic-Comedy

Rate: PG

Note: อ่านสัมภาษณ์ตอนโปรโมท FB ของเอ็ดดี้แล้วกรี๊ดมาก // พระโคกินลูกหมานี่พยากรณ์ได้ว่าอะไรคะ -..-

 


“ฉันไม่ได้พูดจาหวานๆ ใส่นายงั้นเหรอ!?

โคลินเปิดประตูออกผัวะแล้วถามเจ้าของห้องพักซึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง เอ็ดดี้ เรดเมย์นหันมานอนตะแคงมองกัน คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ริมฝีปากอ้าออกช้าๆ เหมือนตัวสล็อตในเรื่องซูโทเปีย

“ขอทำความเข้าใจแป๊บนึง” เอ็ดดี้พูดเร็วๆ แล้วเด้งตัวขึ้นนั่งทำท่าครุ่นคิด เขาเอานิ้วชี้แตะปลายคาง เงยหน้ามองเพดาน พึมพำอะไรกับตัวเองสักพักก็หันไปมองโคลิน “แต่สิ่งที่ได้คือ...ไม่เข้าใจอะไรเลย”

โคลินถอนหายใจเฮือก เหนื่อยใจกับเจ้าเด็กอายุน้อยกว่าหกปีที่เป็นตัวป่วนรองลงมาจากเอซร่า เขาเดินเข้าไปในห้องของผู้รับบทนิวท์ สคามันเดอร์พร้อมปิดประตูลง ล็อคกลอนเพื่อให้เราสองมีเวลาส่วนตัวกันตามลำพัง อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะเคลียกับเจ้าเด็กแสบนี่ได้

“นายให้สัมภาษณ์ว่าตอนงานคอมิคคอนที่ซานดิอาโก้ฉันไม่ได้ปลอบนายด้วยถ้อยคำหวานๆ ทั้งที่จริงฉันทำ พูดตั้งหลายคำจนนายหน้าแดงเป็นตูดลิง”

“เหรอครับ” เอ็ดดี้ถาม ยกมือขึ้นเกาหัว ทำหน้าไม่รู้เรื่องก่อนนั่งขัดสมาธิบนเตียง “นึกว่าใช่ซะอีก”

“จะกวนกันหรือไง” โคลินถามเมื่อยั๊วะสุดๆ เขาไม่เห็นเข้าใจว่าทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงได้อยู่ๆ ก็งอนกันขึ้นมา เห็นแต่ก่อนยังตามติดกันแจอย่างกับเด็กยังไม่หย่านม มาวันนี้ทำเหินห่างเหมือนเราไม่ใช่คนรู้จักกัน ซึ่งนั่นมันใช่ที่ไหน “นายทำตัวแปลกๆ นะวันนี้”

“เหรอครับ” เอ็ดดี้ลอยหน้าลอยตาถาม “สงสัยจะกำลังโมโหหิวเพราะยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็น”

“งั้นไปกินข้าวด้วยกันมั้ย” โคลินใช้โอกาสชวนอีกฝ่ายไปปรับความเข้าใจ เอ็ดดี้ทำปากคว่ำ เริ่มงอแงอีกรอบ “เอาใจยากชะมัดเลย”

“งั้นก็ไม่ต้องมาเอาใจสิครับ” เอ็ดดี้กอดอก นั่งหันหลัง งอนมากกว่าเดิม “แล้วที่ผมให้สัมภาษณ์แบบนั้นเพราะไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดต่างหาก ไม่ใช่เพราะงอนที่คุณไม่ยอมบอกรักผม”

โคลินอยากถามเอ็ดดี้ว่า นี่นายตั้งใจบอกใบ้ให้ฉันรู้หรือหลุดพูดออกมาเองกันแน่

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนตัวเล็กกว่าไม่พอใจกันเรื่องอะไร โคลินเดินไปห่อนตัวลงนั่งข้างเด็กขี้งอน มองไปรอบตัวอยู่นานก็พูดขึ้น

“แล้วไงต่อ”

“แล้วไงต่ออะไรล่ะ” เอ็ดดี้หันมาถามน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ มองอ่อนใส่กันด้วยสายตาเย็นชาแสนทิ่มแทงใจ เพียงแค่นั้นโคลินก็รับรู้ได้ถึงความหนาวเหน็บไปทั้งร่าง “ผมบอกรักคุณออกสื่อออกจะบ่อย โด่ย”

เอ็ดดี้ทำปากยื่น บ่นกระปอดกระแปดเหมือนคนแก่ โคลินถอนหายใจ ยกท่อนแขนขึ้นคว้าตัวอีกฝ่ายมาขยี้ผมจนยุ่ง เอ็ดดี้ดิ้นไปมา ส่งเสียงโวยวายพร้อมยกมือตบตีมือของเขาไปด้วย โคลินไม่สนใจ ขยี้เส้นผมหยิกหยอยของเด็กตรงหน้าจนมันไม่เป็นทรง ก่อนผละมือออกเมื่อคนด้านใต้ล้มมานอนบนตักของเขา เอ็ดดี้นอนนิ่งจนโคลินใจคอไม่ดี

“เฮ้” เขาลองทัก ก่อนคนบนตักจะนอนตะแคงหันหลังให้ “เอ็ดดี้?”

“ผมงี่เง่าไปเอง” คนนอนขดตัวเข้าหากันเริ่มต้นบทสนทนาอีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำเสียงที่ใช้มันฟังดูเศร้าและน้อยใจมากทีเดียว “พอมาคิดๆ ดูแล้วเรื่องทั้งหมดมันไม่มีอะไรเลยนอกจากความงี่เง่าของผม”

“งี่เง่าอะไรกันเล่า” โคลินระบายยิ้มอ่อนโยน ยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบา “ถึงจะไม่พอใจที่นายให้สัมภาษณ์อะไรแบบนั้นออกไปก็เถอะ แต่มาคิดๆ ดูแล้วฉันก็ผิดที่ไม่เคยพูดว่ารักนายเลย เอาแต่คิดว่าแค่การแสดงออกอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว”

“...”

แต่จะว่าไปฉันก็ดีใจนะที่มันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น” เพียงโคลินพูดจบ เอ็ดดี้ก็แยกเขี้ยวทันที กลายพันธุ์เป็นพิตบูลไปแล้วแฮะ “ฉันดีใจที่นายงอแงใส่น่ะ แค่คิดว่าเราสนิทกันถึงขั้นนายยอมพูดเอาแต่ใจด้วยตรงๆ หรืองอแงใส่แบบนี้มันก็รู้สึกดีจนขัดกับบุคลิกคนคูลของฉันเลย”

“แปลว่าถ้าผมงอนต่อก็ได้สินะครับ” เอ็ดดี้โกรธจนควันออกสองหู

โคลินยิ้มแล้วพูดต่อ “ฉันรู้ว่านายรักฉัน เหมือนที่ฉันเองก็รักนาย”

“แล้วไงครับ” ลูกหมาบนตักยังคงงอนกันไม่เลิก “ผมก็รู้เหมือนที่คุณรู้นั่นแหละ”

โคลินถอนใจด้วยความเอ็นดู เขายกยิ้มขึ้นบนมุมปากก่อนก้มลงกระซิบใส่หูคนบนตัก

“ฉันรักนาย เอ็ดดี้”

ใบหูของลูกหมาแดงเถือก โคลินคิดว่าหน้าของเจ้าของของมันก็คงไม่ต่างกันมากนัก เขาจับเอ็ดดี้ให้พลิกตัวมาหาแต่โดนฝืนตลอด จนในที่สุดก็ต้องยอมให้ลูกหมาบนตักนอนอยู่ในท่าเดิมอย่างที่อยากทำ แล้วก้มลงไปสูดดมความหอมบนต้นคอขาวเนียนก่อนผละหน้าออกมาแทน

เอ็ดดี้หันมามองกันตาโต พยายามจะลุกขึ้นแต่ไม่ทันเขาที่พลิกอีกฝ่ายไปนอนบนเตียงได้สำเร็จ เขาขึ้นไปคร่อมคนตัวสูงกว่าพร้อมยื่นหน้าไปหาใกล้ๆ

“หายงอนกันหรือยัง”

“หายแล้ว หิวแล้วด้วย ไปกินมื้อเย็นกันเถอะครับ นะครับ” เอ็ดดี้ส่งยิ้มแหยพร้อมหัวเราะแห้งๆ เพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“ฉันมีของกินแล้ว” โคลินทำหน้าเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

“งั้นไปซื้อเป็นเพื่อนผมหน่อย ผมอยากดื่มกาแฟ”

โคลินผ่อนแรงลง ในจังหวะที่เอ็ดดี้ลอบถอนหายใจแล้วพยายามยันตัวเองขึ้น เขาก็กดอีกฝ่ายให้จมลงบนเตียงพร้อมก้มหน้าลงไปอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้คนด้านใต้สูดหายใจเฮือก หันหน้าหลบกันแทบไม่ทัน โคลินยกยิ้มแล้วไล้จมูกไปตามพวงแก้มนวล กระเซ้าเย้าแหย่เด็กตัวดีอย่างที่ชอบทำ ก่อนขโมยหอมแก้มนิ่มสองสามที

“ไว้ฉันไปซื้อกาแฟเป็นเพื่อน ตอนนี้ขอกินนายก่อนแล้วกัน เห็นแล้วหิวชะมัดเลย”

“ผมไม่ใช่ของกินนะครับ” เอ็ดดี้แย้ง เกร็งจนตัวแข็งทื่อ เห็นแบบนี้แล้วโคลินอยากแกล้งกว่าเดิมอีก

“แต่ก็โดนฉันกินบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ”

“นี่คุณ!” เอ็ดดี้หันใบหน้าแดงแจ๋มาจ้องกันเขม็ง ก่อนรีบหลบเมื่อเห็นเขามองอยู่ แววตาอ่อนลงเล็กน้อย “ทำไมชอบแกล้งผมก็ไม่รู้”

“ทำตัวให้น่าแกล้งทำไมล่ะ”

“ผมผิดงั้นเรอะ” เอ็ดดี้หันกลับมาถามเสียงสูง เชิดจมูกและรั้นปากเมื่อไม่พอใจแบบสุดๆ “ผมไม่ได้ทำตัวน่าแกล้งเสียหน่อย คนแก่แถวนี้โรคจิตเองต่างหาก”

โคลินจูบเอ็ดดี้เป็นการทำโทษ เขาผละออกมาทำเสียงดุ “ว่าคนแก่กว่าแบบนี้เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ”

“กับคนแก่ที่ชอบฉวยโอกาสเขาไม่ถือกันหรอกครับ”

โคลินครางเสียงสูงในลำคอ เขากดสองข้อมือเล็กให้จมลงในเตียงลึกกว่าเดิมแล้วก้มไปถามเสียงแหบพร่า

“แต่นายก็รักคนแก่ชอบฉวยโอกาสคนนี้ใช่มั้ยล่ะ”

เอ็ดดี้ไม่ตอบ ไม่รู้เพราะเขินหรือกลัวจะโดนเขาแกล้งอะไรอีกกันแน่ โคลินไม่ได้ว่าอะไร เขาปล่อยข้อมือทั้งสองข้างของเอ็ดดี้เป็นอิสระ เปลี่ยนไปประคองสองแก้มนุ่มแล้วก้มลงไปคลอเคลียคนเขินเสียจนหน้าแดงจวนจะระเบิดอยู่รอมร่อ

“เห็นบอกใครต่อใครว่าไปฟิตหุ่นสำหรับถอดโชว์ในฉากนิวท์ถอดเสื้อ ไหนขอดูหน่อยซิ ไม่สิ ขอทำโทษเลยดีกว่า คุณอาหวงรู้มั้ยครับ

“เห็นบ่อยแล้วไม่ใช่เหรอไง” เอ็ดดี้ดุ “ไม่ต้องมาเนียนเลย มุกนี้ใช้...”

ด้วยความรำคาญ โคลินเลยปิดปากเอ็ดดี้ด้วยปากของตัวเองเสียเลย คนด้านใต้มีท่าทีขัดขืนนิดหน่อยในตอนแรกก่อนจะยอมปล่อยให้เขาทำตามใจ

พักใหญ่โคลินก็ถอนริมฝีปากออกให้เอ็ดดี้ได้หายใจ เขามองคนด้านใต้ที่ปรือตาขึ้นมองกัน ก่อนก้มลงไปฟัดให้หายหมั่นเขี้ยว เอ็ดดี้โวยวายแต่ก็หัวเราะชอบใจ โอบรอบคอเขาไว้พร้อมกับยื่นหน้ามาจุ๊บปากกันเบาๆ

“ผมรักโคลินนะ” แล้วเจ้าลูกหมาก็ยิ้มกว้างจนตาปิด แผ่ออร่าความน่ารักมากระแทกใจโคลินเต็มๆ

“ฉันเองก็รักนาย” โคลินตอบกลับ ฟัดเอ็ดดี้ไปบอกรักไปไม่ขาดปาก “เราคืนดีกันได้แล้วใช่มั้ยเอ็ด?”

เอ็ดดี้พยักหน้า ยอมเกี่ยวก้อยกับโคลิน ก่อนจะโดนกินจริงๆ อย่างที่โคแก่เคยลั่นปากไว้ก่อนหน้านี้

นึกว่าจะรอดแล้วซะอีกกกกกกกก!

 

 


THE END
12/05/2017
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ค่ะ เจอกันฟิคหน้า (ของคู่นี้?) นะคะ xD

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ SaRa_PAO จากทั้งหมด 55 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น