คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย öѡ กระเป๋ารถเมล์ที่รัก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




“เอาพี่ชิดในหน่อย!!ๆๆที่นั่งด้านในมีเดินเข้าไปก่อน ด้านในพี่ด้านในเดินเลยๆ”


.

.

.


THE END

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 59 / 00:42


“เอาพี่ชิดในหน่อย!!ๆๆที่นั่งด้านในมีเดินเข้าไปก่อน ด้านในพี่ด้านในเดินเลยๆ”

เสียงที่ผู้คนมักจะได้ยินเป็นประจำเมื่อขึ้นรถเมล์ถึงแม้คนจะเบียดเสียดกันแถบตายยังไงกระเป๋ารถเมล์ก็มักจะพูดเหมือนตอนนี้รถว่างคน ชิดในๆชิดกันจนจะสามารถรวมร่างกับผู้โดยสารคนอื่นๆได้อยู่แล้วไหนจะคนขับตีนผีที่เหยียบเบรกทีไม่ถามผู้โดยสารสักนิดว่าพร้อมไหม

เอี๊ยดดดดดดดดดดด

“ป้ายจอดๆๆ เอ้าขึ้นเลยพี่ จะไปไหนนะ...ห่ะ? คันโน้นพี่คันนี้ไม่ไป ชิดในด้วยพี่ๆ”

พรืนนนนน

“ป้ายนี้มีใครลงไหม? ไม่มีนะ ยาวเลยๆ”

“น้องๆจอดป้ายหน้าด้วยๆ”

“เฮ้!!!!ป้ายหน้ามีลง!!

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดด โครมมมมม

“มีใครขึ้นไหม? ไม่มีนะ จะลงอีกไหม? ไม่มีโอเค ปายยยยยยยย”

“เฮ้ยน้ำเข้าเส้นซ้ายรถติดวะทำไงดีวะ”

“ออกขวาแม่งเลย”

น้ำกระเป๋ารถเมล์ประจำสาย1112สุดซิ่งพอๆกับสาย8ตีนนรกแถมเสียงของเธอยังเป็นเอกลักษณ์ที่คนที่ขึ้นคันของเธอบ่อยๆจะจำได้ ควบคู่มากับคู่หูตีนผีอย่างคิวในบรรดาคนขับและกระเป๋ารถเมล์สาย1112พวกเธอทั้งเฮ้วสุดและหน้าตาดีสุดแล้ว

“ยื่นค่าโดยสารมาด้วยพี่”

“นี้น้อง”

“เก็บตั๋วดีๆนะพี่อย่าทิ้งบนรถขี้เกียจกวาด”

“ไอ้น้ำป้ายหน้าจอดไหม”

“ป้ายหน้ามีใครลงไหม!!!!.......ไม่มีนะ ไปต่อเลยมึง ยาวๆ”

“โอเค”

“ลงๆๆ”

“เฮ้ยคิวจอด!!!

เอี๊ยดดดดดดดดดดด โครมมมมมม

.

.

“เอม”

“หืม?ว่าไงหมวย”

“วันนี้ไปส่งบ้านหน่อยดิลืมเอารถมาอะ”

“ได้สิ”

“รักแกจังเลย”

“แหม อย่ามาพูดว่ารักเลย ไปๆเก็บของอยากกลับละเหมือนกัน”

เอมสาวสวยดีกรีดาวมหาลัยลูกคุณหนูขนาดแท้มีคนมากหน้าหลายตาที่พร้อมจะเข้ามาขายขนมจีบเธอหลายต่อหลายคน แต่ด้วยความที่เอมเป็นคนไม่ชอบใครตามตื้อก็ทำให้เธอหักอกพวกนั้นไปหลายคนถ้าเธอจะเลือกแฟนขอเป็นเธอที่จีบเขาก่อน

“ดีนะที่แกเอารถมาไม่งั้นฉันต้องนั่งรถเมล์กลับแน่ๆ”

“ไม่นั่งแท็กซี่ละ”

“ไม่เอาอะ แท็กซี่น่ากลัวจะตายไป”

“ก็ดีกว่าไปยืนอัดกับคนเยอะๆบนรถเมล์นี้”

“ฉันขอยืนอัดกับคนเยอะๆดีกว่าโดนฉุดละกัน”

“ถ้างั้นไม่เรียกให้คนที่บ้านมารับละ”

“ไม่อยากรบกวนนะแค่งานที่บ้านก็เยอะพอแล้ว......ว๊าย!!!เอมระวัง!!

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด

หมวยลี่เพื่อนสนิทของเอมเอ่ยเตือนเมื่อเอมละสายตาจากหน้ากระจกรถมามองเธอทำให้เอมไม่เห็นรถเมลืสาย1112ที่ขับปาดหน้าเข้ามาที่เลนที่พวกเธอกำลังขับอยู่หากเอมยังไม่เหยียบเบรกหน้ารถเบ้นซ์สุดหรูของเอมคงเสยเข้ากับท้ายรถเมล์สาย1112แน่ๆ

“ขับภาษาอะไรเนี้ย!!

“เกือบไปแล้ว ฟู่”

“เป็นรถสาธารณะกลับมาขับเลนขวาได้ยังไงเนี้ย”

“ดีนะที่ไม่ชน”

“ฮึยยยย ถ้ารถฉันเป็นรอยแม้แต่เล็บข่วนนะฉันจะฟ้องรถเมล์สายนั้นแน่”

“ใจเย็นแก พาฉันกลับบ้านก่อน”

“อืมๆ อย่าให้รู้นะว่าใครขับ”

.

.

“เชี้ยน้ำ!!

“อะไรวะมึง”

“เมื่อกี้กูเกือบขับชนรถเบ้นซ์วะ”

“แล้วมึงขับยังไงของมึงเนี้ย”

“ก็มึงบอกให้กูจอดป้ายนี้อะกูเลยเปลี่ยนเลนเข้าเลนซ้ายกะทันหันดีนะไม่ชนแค่ค่าสีรถก็ล่อเงินเดือนกูไปกี่เดือนวะนั้น”

คิวเอ่ยขึ้นมาคุยกับน้ำที่ยืนอยู่ข้างๆที่นั่งคนขับรถว่าเมื่อกี้ตนเกือบจะชนกับรถเบ้นซ์ที่เขาพึ่งจะปาดหน้ามาสดๆร้อนๆ ก็เพราะไอ้เพื่อนตัวแสบที่ยืนข้างๆนี้แหละดันตะโกนบอกให้จอดป้ายหน้าทั้งๆที่อยู่เลนขวาแล้วอีกนิดเดียวก็จะถึงป้ายแล้ว

“เอาละผู้โดยสารขึ้นมาเยอะวะ ทำงานๆ”

“เฮ้อออ เมื่อไหร่กูจะได้มีโอกาสนั่งรถแพงๆแบบนั้นบ้างนะ”

“นั่งในฝันเถอะมึง”

“มึงแม่งไม่ให้กำลังใจกูเลย”

“อย่าบ่นมากขับๆไป”

“เออออออ”

“ชิดในเลยพี่ชิดใน!!!ขยับไปข้างหลังเลย ว่างอยู่อะพี่”



...............ต่อ................




“กลับบ้านดีๆนะเอมอย่าไปเสยตูดรถเมล์ละ”

“ฉันไม่ผิดนะแก ไอ้รถเมล์บ้านั้นต่างหากละที่ผิด”

“จ้าๆ ขับดีๆละกัน”

“อืม ไว้เจอกันพรุ่งนี้”

หลังจากที่เอมมาส่งหมวยลี่เสร็จก็เลี้ยวรถขับกลับบ้านของตัวเองไปพักผ่อนอย่างน้อยเธอก็มีรถส่วนตัวไม่ต้องไปเบียดเสียกับผู้คนบนรถเมล์หรือต้องทนร้อนยืนรอรถอะนะ

“กลับมาแล้วคะ”

“กลับมาแล้วหรอลูกเอม”

“คะพ่อ”

“เดียวพรุ่งนี้พ่อกับแม่จะให้เจ้าเคยมันขับรถไปต่างจังหวัดนะ”

“พ่อแม่จะไปไหนคะ”

“ไปทำธุระนะ”

“อ่อคะ ยังไงเอมก็มีรถอยู่แล้วไม่ต้องห่วงคะ”

“งั้นไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าวเถอะ”

เอมเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวลงมากินข้าวมื้อเย็นเธอเล่าเรื่องที่เกือบจะชนรถเมล์สาย1112เพราะรถเมล์นั้นมันขับมาปาดหน้าเธอ พอกินข้าวเสร็จก็นั่งดูหนังสักแปปก่อนจะขึ้นไปนอนเพราะพรุ่งนี้มีสอบเช้าที่มหาลัย

“หาวววว หวังว่าตอนเช้าจะไม่เจอรถเมล์คันนั้นนะ”

เช้าวันต่อมา (ไวเหมือนโกหก)

“อ่าว พ่อกับแม่ไปแล้วหรอเนี้ย”

พอตื่นมาตอนเช้าเอมก็เห็นโน๊ตที่ติดไว้ตรงประตูตู้เย็นว่าพ่อกับแม่ของเธอได้ออกเดินทางไปแต่เช้ามืดแล้วเรียบร้อยทำให้ตอนนี้ทั้งบ้านเหลือแค่เอมคนเดียวกับคนใช้2คน

“คุณเอมไม่ไปมหาลัยหรอคะ”

“กำลังจะไปจ๊ะ”

“แต่นี้มันจะสายแล้วนะคะ”

“เอมมีรถคะ”

เอมเดินควงกุนแจรถเบ้นซ์คันหรูของเธอมาแต่พอเข้าไปนั่งแล้วสตาร์ทกลับไม่มีเสียงตอบรับจากรถคันเก่งของเธอพอลองทำใหม่ก็ยังไม่ติดเสียทีจนเอมเริ่มใจเสีย ตอนนี้เวลา9.40น.เธอเริ่มสอบตอน10.00น.แต่เข้าเรทได้30นาที

“ติดสิ!!!อร้ายยยยยย แบบนี้ก็แย่นะสิ!!!

“มีอะไรคะคุณเอมโวยวายเสียงดังเชียว”

“รถเอมสตาร์ทไม่ติดอะ ทำไงดี ไปแท็กซี่ดีกว่า!!!ใช่!!

“แท็กซี่ตอนนี้ไม่มีหรอกคะคุณเอมถ้าจะยืนรอคงนานสายแน่ๆคะ ลองขึ้นมอไซค์ไปรอรถเมล์ไหมคะสาย1112”

“ไม่เอาหรอกคะรถเมล์คนเบียดจะตาย”

“แต่มันเร็วที่สุดแล้วนะคะ เร็วกว่านั่งวินอีกฉันเคยนั่งแล้วคะ”

“..........ให้ตายสิ!!!พี่ไปเรียกมอไซค์ให้เอมที!!

สุดท้ายเอมก็ต้องจำใจนั่งรถเมล์ไปเพราะอย่างที่คนใช้บ้านเธอพูดตอนนี้ไม่มีแท็กซี่แม้แต่คันเดียวที่ผ่านมาทางนี้ พอมาถึงป้ายรถเมล์ยังไม่ทันได้นั่งดีรถเมล์สาย1112ก็มาจอดตรงหน้าเธอพร้อมกับคนมากมายแย่งกันขึ้นเพื่อที่จะหาที่นั่งเพราะป้ายนี้เป็นป้ายแรกที่ออกมาจากอู่

“เอาๆชิดในพี่ๆๆ ข้างในยังว่างพี่!! เดินในด้วยๆ”

“ฮึยยย ทำไมคนอย่างฉันต้องมาโหนรถเมล์ด้วยเนี้ย!!

“ค่าโดยสารๆเตรียมไว้เลยพี่เดียวเดินไปเก็บ”

“ไอ้น้ำขึ้นครบยัง”

“หมดแล้วๆไปเลยๆ”

พรืนนนนนนนน

คิวเหยียบแถบมิดคันเร่งทำให้ผู้โดยสารที่ยืนเกาะราวพากันจะล้มรวมถึงเอมที่เซไปชนคนข้างๆจนต้องขอโทษหากเกาะไม่ดีคงได้ลงไปนอนกับพื้นรถเมล์แน่ๆ

“อุ้ย พี่คนสวย ค่าโดยสารจ่ายด้วยพี่”

“มหาลัย..... เท่าไหร่”

“15บาทพี่”

“......เอ่อ....แบ่ง500มีทอนป่ะ”

“เฮ้ยพี่ นี้รถเมล์ไม่ใช่เซเว่นจะมีทอนได้ยังไงแบ่งใหญ่ขนาดนี้มีแบ่งย่อยป่ะเนี้ย”

“นี้เล็กสุดแล้วอะ”

น้ำหน้าบูดเมื่อเอมยื้นแบ้ง500มาให้พึ่งออกมาจากอู่ทำให้ตอนนี้ยังไม่มีเงินมากพอที่จะถอนเอมได้น้ำยิ่งหน้ายุ่งเมื่อเอมเปิดกระเป๋าให้ดูในนั้นมีแต่แบ้งห้าร้อยและแบ้งพัน เอมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก็เธอเอาแบ้ง20จ่ายค่าวินไปแล้วนี้หน่าคนไม่เคยขึ้นรถเมล์ทำให้เอมไม่รู้ว่าต้องเตรียมเศษไว้จ่ายค่าโดยสารนี้

“เฮ้ยๆๆอย่าร้องๆ ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรแค่นี้เองเลิกทำหน้าเหมือนจะร้องได้แล้ว โน้นๆไปยืนตรงนั้นโน้นตรงนี้คนขึ้นเยอะ”

“อ่า...อืม”

“เอ้าๆชิดในหน่อยพี่ที่ยังเหลืออีกเยอะ”

“เยอะตรงไหนเนี้ย?”

เอมเดินไปตรงด้านหน้าตัวรถใกล้ๆกับคิวตรงจุดที่น้ำชี้ให้เธอมาส่วนน้ำก็เดินเข้าไปเก็บค่าโดยสารกับผู้โดยสารคนอื่นๆต่อจนหมดก่อนจะเดินมายืนข้างๆเอมและคิว

“คนเยอะวะวันนี้”

“นั้นดิเนี้ยเหยียบไม่ค่อยขึ้นเลย”

“เอ่อ...นี้”

“หืม? อ่าวพี่คนสวยมีอะไรหรอ”

“คือ...อีกนานไหมอะกว่าจะถึงมหาลัย”

“ทำไมอะรีบมากหรอ”

“ใช่ฉันมีสอบตอน10โมงอะ”

“10โมง? นี้มัน9โมง55แล้วนี้จะทันหรอ”

“นั้นสิกุว่าไม่ทันหรอก”

“งั้นมึงก็เหยียบๆให้เขาหน่อยสิไอ้คิว ขับช้าเป็นเต่าเชียวมึง”

“เต่าเชี้ยไรมึง นี้เหยียบจนมิดคันเร่งแล้วคนมันเยอะ”

ใช้เวลาสักพักเอมก็มาถึงมหาลัยเอรีบโดดลงจากรถเมล์วิ่งเข้าไปที่ตึกของเธอเพราะตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่10นาทีไม่งั้นจะหมดสิทธิเข้าสอบ เอมวิ่งเข้ามาได้อย่างฉิวเฉียดยืนหายใจอยู่สักพักก่อนจะเดินไปทำข้อสอบอย่างรวดเร็วโชคดีที่เธอจำบทเรียนได้หมดการสอบเลยเป็นไปด้วยดี

“ทำไมวันนี้แกมาสายจังเอม”

“พอดีรถฉันเสียนะเลยต้องนั่งรถเมล์มา”

“ไม่นั่งแท็กซี่ละ”

“ก็มันไม่มีเลยนี้ไง”

“ขากลับละ”

“คงแท็กซี่แหละ”

“แล้วรถที่บ้านละ”

“พี่เคยพาพ่อกับแม่ไปธุระนะ”

“งั้นกลับบ้านดีๆนะ”

“อืม”

เอมเดินมาที่หน้ามหาลัยก่อนจะเรียกแท็กซี่กลับบ้านและก็ไม่ลืมที่จะโทรให้ช่างเอารถเข้าศูนย์ไปเช็คช่วงนี้เธอคงต้องนั่งรถเมล์รถแท็กซี่ไปก่อนจนกว่ารถจะซ้อมเสร็จหรือพ่อแม่เธอกลับมาจากไปทำธุระ

“นี้คะไม่ต้องทอน”

“ขอบคุณครับ”

“คุณเอมคะ”

“ว่าไงแล้วนี้ช่างมาเอารถไปหรือยัง”

“มาเอาไปแล้วคะ เมื่อกี้คุณท่านโทรมาบอกว่าจะเที่ยวต่อสักอาทิตย์”

“ให้มันเป็นแบบนี้สิทิ้งลูกไว้บ้านและหนีไปเที่ยวเนี้ยนะ”

“เข้าไปข้างในเถอะคะ ฉันจัดโต๊ะอาหารไว้แล้ว”

“จ๊ะ”

พอกินข้าวเสร็จเอมก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงแต่จู่ๆภาพกระเป่ารถเมล์เมื่อเช้าก็โผล่ขึ้นมาในหัวของเธอซะอย่างงั้นจนเอมแปลกใจ ใบหน้าหมีๆเสียงต่ำๆอย่างกับผู้ชายแถมยังใจดีอีกเธอยอมรับเลยว่าตอนนั้นเธอประทับใจมากยิ่งตอนที่น้ำเร่งให้คิวขับเร็วๆ

“ท่าจะบ้านะเรา นั้นมันกระเป่ารถเมย์......แต่ก็....น่ารักดี.....เฮ้ยยย นอนๆๆๆ”



..............ต่อ...............



.

.

“ว่าไงนะพี่!!!รถยังซ้อมไม่เสร็จอีกหรอ”

นั้นคือสิ่งที่เอมได้ยินจากช่างทำให้เช้านี้เธอก็ต้องรำบากรำบนไปขึ้นรถเมล์อีกครั้งแต่วันนี้ไม่ได้รีบเหมือนเมื่อวานเพราะวันนี้เธอเข้าเรียนคลาสแรกตอน10กว่าๆ

“นั่งแท็กซี่ไปดีไหมนะ ตอนนี้น่าจะมีแล้วมั้ง”

เอี๊ยดดดดดดดดดด

“ชิดในเพ่ๆๆ”

“เสียงนี้มัน.....”

เอมเงยหน้าขึ้นมามือถือเพราะเสียงทุ้มๆแสนคุ้นจากรถเมล์ที่วิ่งมาจอดตรงหน้าของเธอมันเป็นเรื่องน่าตลกเพราะมันคือรถคันเดียวกับเมื่อวานที่มีกระเป๋ารถเมล์หน้าหมี ไม่รู้อะไรดลใจให้เอมก้าวขึ้นรถเมล์ไปทั้งๆที่เธอกะจะเรียกแท็กซี่ไปแท้ๆ

“ชิดในหน่อยพี่ๆ จะเว้นที่ไว้ปลูกนาหรอ ขยับๆหน่อย”

“หมดยังวะไอ้น้ำ”

“หมดแล้วๆไปเลยๆ”

พรืนนนนนน

คิวเหยียบมิดคันเร่งเหมือนเดิมทำให้ผู้โดยสารเซไปตามๆกันเอมได้มายืนตรงที่เดิมของเมื่อวานข้างๆคิดทำให้เธอมีที่ยืนเยอะเพราะทุกคนจะไปอัดกันตรงกลางตัวรถและท้ายรถกันหมด

“อ่าว พี่คนสวยนี้ เจอกันอีกแล้ว”

“อะ..อืม”

“วันนี้เตรียมเศษมาจ่ายค่ารถปะเนี้ย”

“มีๆ...อะ...อ่าว เมื่อกี้ยังอยู่ในนี้เลย”

เอมควักเอากระเป๋าเงินออกมาเธอจำได้ว่าใส่เศษไว้ในนี้ช่องใส่เหรียญแต่พอเปิดออกมากลับไม่พบแม้แต่เหรียญเดียวแถมตอนนี้ในกระเป๋าเธอมีแต่แบ้งใหญ่ๆอีก เอมพยายามจะหาเศษเงินแต่ก็ไม่พอค่ารถอยู่ดีเอมจังยื้นแบ้ง500ให้น้ำแทน

“แหะๆมันหายไปไหนไม่รู้อะ”

“......ลงที่เดิมปะ”

“ใช่ๆ”

“งั้นเก็บเงินไว้เถอะพี่สาว แล้ววันนี้รีบปะเนี้ย”

“ไม่อะวันนี้เข้าเรียน10โมงกว่าๆ”

“ก็ดีแล้ว พี่เรียนอยู่ปีไหนแล้วเนี้ย”

“ปี3แล้ว เธอละไม่เรียนหรอ”

“เรียนไปก็เท่านั้นทำงานดีกว่าเนอะไอ้คิว”

“ใช่ เรียนไปก็ไม่เข้าใจเลยออกดีกว่า”

“เฮ้ยๆๆๆๆๆไอ้คิวข้างหน้าๆๆๆ”

“เฮ้ย!!!

เอี๊ยดดดดดดดดดดด

คิวที่หันมาพูดกับเอมและน้ำทำให้ไม่ได้มองว่ารถคันข้างหน้าได้เหยียบเบรกกะทันหันเมื่อคิวหันกลับมาก็รีบเหยียบเบรกทันทีทำให้ผู้โดยสารทั้งคันรถพากันล้มระเนระนาดกันไปหมด เอมเองก็เสียหลักล้มไปด้วยแต่ดันไปล้มใส่น้ำทำให้น้ำต้องรีบกอดเอมไม่ให้เธอทั้งคู่เสียหลังล้ม

“ไอ้บ้าเอ้ย!!!มึงขับรถภาษาอะไรวะเนี้ย!!!ใบขับขี่ซื้อมาหรือยังไง!!ไปตายไปไอ้บ้า!!

“ไอ้คิวใจเย็นดิวะ”

“แม่ง ดูมันขับสิ”

“อะ...เอ่อ...คือ..ปะ..ปล่อยก่อนได้ไหม”

“หืม? อ่าวโทษทีๆ”

เอมหน้าแดงเมื่อน้ำยังไม่ยอมปล่อยเธออกจากอ้อมกอดอุ่นๆนี้น้ำค่อยๆคลายอ้อมกอดของเธอเอมที่หน้าซุกไปที่คอของน้ำก็ได้กลิ่นหอมๆจากตัวของน้ำเหมือนกลิ่นสบู่ผสมกลิ่นแป้งจางๆจนเธอเผลอสูดมันเข้าเต็มปอดแบบไม่ได้ตั้งใจ

“ไม่ได้เจ็บตรงไหนช่ะ”

“อะ...อืม”

“แม่มเอ้ย อย่าให้เจออีกนะกูจะขับรถเมล์เสยตูดรถมัน”

“มึงก็เลิกด่ามันได้แล้วน่ารีบๆขับไปต่อสิเดียวก็โดนผู้โดยสารคนอื่นๆแดกหัวหรอก”

“เออๆ”

เมื่อมาถึงป้ายหน้ามหาลัยเอมก็รีบวิ่งลงไปทันทีไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับน้ำอีกเลยเธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องที่มีหมวยลี่นั่งอยู่เอาหน้าซุกลงโต๊ะเพื่อซ้อนความแดงของมันแต่คงหลบสายตาหมวยลี่ไม่ได้

“เฮ้ยเอม!!ทำไมหน้าแดงงั้นอะ”

“ระ...ร้อนมั้ง”

“ร้อนรักหรือป่าวจ๊ะเธอ”

“ระ...ร้อนรักอะไรละ!!พูดบ้าๆ”

“แอะๆร้อนตัว เล่ามาว่าใคร อย่าให้ฉันต้องบีบบังคับนะยะ”

“กะ...ก็.....”

เอมยอมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หมวยลี่ฟังพอหมวยลี่ฟังจบก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนเพื่อนๆบางคนหันมาสนใจทั้งคู่เพราะตอนนี้ในห้องมันเงียบมากและคนยังน้อยอยู่เสียงหัวเราะของหมวยลี่เลยดังไปทั่วห้อง

“บะ..เบาๆสิหมวย!!!

“โทษๆ5555555555 ยัยเอมนี้เธอไปหลงเสน่ของกระเป๋ารถเมล์งั้นหรอ”

“มะ...ไม่รู้-//////-“

“เอ้า!!ถ้าชอบก็จีบเลยสิยะรออะไร”

“จีบอะไรเล่า!!

“เขาว่ากินเด็กเป็นอมตะนะยะ”

“พูดบ้าอะไรเนี้ยยย”

“ลองถามใจตัวเองดู 55555555555”

“ฉันไม่น่าเล่าให้แกฟังเลยจริงๆ”

ตลอดวันเอมเรียนแถบจะไม่รู้เรื่องเพราะในหัวก็คิดถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเช้าไม่หยุดกลิ่นตัวหอมๆและผิวนุ่มๆที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนพวกคนทำงานที่ต้องเบียดเสียดคนเท่าไหร่ผิวก็ขาวออร่าสุดๆ แต่พอหันไปเจอสายตาดุๆของอาจารย์ที่สอนอยู่ก็ต้องรีบดึงสติกลับมาเรียนต่อ

“เฮ้อออออออ”

“อะไรพอเจอกระเป๋าสุดหล่อถึงกับวิญญาณหลุดตอนเรียนเลยหรอ”

“บะ..บ้าฉันแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยต่างหาก”

“ชอบก็จีบ ชอบก็จีบบบบบ”

“ไม่คุยด้วยแล้วกลับบ้านดีกว่า”

“นั่งรถไรหรอออ รถแท็กซี่แอร์เย็นกายหรือร้อนเมล์สายลมเย็นใจจ๊ะ”

“หมวยยยยยยยยยยยยยย”

“555555555”

เอมเดินมารอรถที่ป้ายรถเมล์ที่ตอนนี้คนเริ่มเยอะรถเมล์สาย1112ผ่านหน้าเธอไป2-3คันแต่เอมก็ไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นไปเลยสักคันหรือรถแท็กซี่ที่เปิดป้ายไฟว่างผ่านไป10กว่าคันก็ไม่ขึ้น จนเกือบชั่วโมงเอมเลยตัดสินใจจะโบกเรียกแท็กซี่กลับบ้านแต่กลับมีรถเมล์มาจอดตรงหน้าเธอ

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดด

“อ่าว เจอกันอีกแล้วพี่สาว โบกเนี้ยจะขึ้นไหม?”

“ขะ..ขึ้นๆ”

“เอาชิดในพี่ๆ หมดละไอ้คิวไปปปปป”

พรืนนนนนนน

น้ำเดินไปเก็บค่าโดยสารจากทางด้านหลังก่อนจะไล่ขึ้นมาทางด้านหน้าจนถึงเอมที่ยืนที่เดิมเหมือนตอนเช้าและเมื่อวานท่าทางที่ตรงนี้จะกลายเป็นที่ประจำของเอมไปเสียแล้วสินะ คราวนี้เอมมีเศษพอที่จะจ่ายค่าโดยสารแต่น้ำกลับมองมันนิ่งๆแล้วเมินเศษเงินนั้น

“นี้ไม่เอาค่ารถหรอ”

“ขึ้นมาขนาดนี้แล้วไม่ต้องจ่ายหรอก”

“มันไม่ดีนะ เอาไปเถอะ”

“ไม่เป็นไรถือว่าเลี้ยง”

“แต่....”

“ไม่มีแต่ เก็บไปเถอะค่อยจ่ายพรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้....”

พอน้ำพูดถึงพรุ่งนี้เอมก็ทำหน้าหนักใจเล็กน้อยเพราะพรุ่งนี้รถของเธอน่าจะเสร็จเรียบร้อยแล้วและอาจจะทำให้เธอไม่ต้องขึ้นรถเมล์แบบนี้อีกแล้ว พอมาถึงป้ายหน้าซอยบ้านของเอมเธอก็เดินลงจากรถไปหันไปมองกระเป๋ารถเมล์หน้าหมีที่ส่งยิ้มให้เธอพร้อมกับโบกมือน้อยๆ

“บาย”

พรืนนนนนน

.

.

“คุณเอมคะ รถมาส่งแล้วนะคะ”

“อ่อ คะ”

“เป็นอะไรไปคะทำหน้าเศร้าๆ”

“ป่าวจ๊ะ”

เอมเดินขึ้นห้องไปอาบน้ำก่อนจะลงมาหาอะไรกินแต่ในหัวก็ยังคงคิดเรื่องวันพรุ่งนี้ว่าเธอจะขึ้นรถเมล์ต่อไปอีกหน่อยหรือขับรถไปเรียนเหมือนเดิมดี.....และสุดท้ายเธอก็คิดออก

“เอาวะ!!!!!

.

.

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด

“สวัสดี”

“อ่าวพี่สาวหวัดดี”

เช้าวันใหม่เอมตื่นเช้ามารอขึ้นรถเมล์ที่ป้ายหน้าปากซอยถึงแม้รถเมล์สาย1112จะผ่านหน้าเธอไป2คันแต่เธอก็ไม่ขึ้นเพราะบนรถนั้นไม่มีกระเป๋ารถเมล์หน้าหมีอย่างน้ำไง พอเธอเห็นน้ำบนรถก็ลุกขึ้นเดินขึ้นไปยืนที่เดิมเป๊ะและเอ่ยทักน้ำก่อน

“วันนี้ฉันจ่ายค่ารถนะ”

“ได้เลยป้ายเดิมช่ะ อะตั๋ว”

“นี้เงิน”

“พี่สาวตรงนั้นมีที่นั่งไปนั่งสิ”

“ไม่เป็นไรให้น้องคนนั้นนั่งเถอะ”

เอมปล่อยให้ที่นั่งว่างๆนั้นโดนนักเรียนคนหนึ่งนั่งแทนเพราะเธออยากจะยืนตรงนี้มากกว่าเพราะเวลาน้ำเก็บค่าโดยสารเสร็จก็จะมายืนตรงนี้ข้างๆคิว พอถึงป้ายมหาลัยเธอก็เอ่ยลาน้ำก่อนจะเดินลงจากรถไป

“ไหนๆก็ไหนๆละ จีบเด็กคงไม่ยากหรอก สู้!

หลังจากวันนั้นเอมก็เอาแต่ขึ้นรถเมล์แต่ต้องเป็นรถเมล์ที่น้ำเป็นกระเป๋ารถเมล์ถ้าวันไหนเธอยืนรอแล้วไม่เจอจริงๆก็เรียกแท็กซี่กลับ เอมขึ้นรถเมล์จนน้ำคุ้นชินไปเสียแล้วบางครั้งเธอก็จะไม่เก็บค่าโดยสารกับเอมแลกกับการยืนคุยแทน

“เป็นไงยะเอม ได้ข่าวจีบกระเป๋ารถเมล์อยู่”

“เงียบน่าหมวย”

“ฉันละอยากเห็นหน้าจริงๆ”

“ช่างเถอะน่า”

“แล้วพ่อเธอไม่สงสัยหรอว่าทำไมลูกสาวสุดที่รักไม่ขับรถมาเรียน”

“ฉันบอกว่าจะได้ประหยัดน้ำมันนะ”

“จ้า เอาที่สบายใจละกัน วันนี้พวกเราไปเล่นบ้านเธอได้ป่ะอยากไปว่ายน้ำอะ”

“เอาสิ”

“เย้!!!

วันนั้นเลิกเรียนเพื่อนๆของเอมก็พากันยกโขยงไปบ้านของเอมเพื่อนเล่นน้ำพอมารวมตัวกันเยอะๆแบบนี้หมวยลี่เลยออกความคิดเห็นว่าเราควรจะสั่งพิซซ่ามากินกัน

“สั่งในเว็บนะ”

“เอากี่ถาดอะ”

“ถาดใหญ่2ถาดมั้ย”

“ก็ดี สั่งเลยๆ”

“หน้านั้นๆๆ”

“เอาโค้กด้วยๆๆ”

“ไอติมๆๆ”

“นี้ๆมานี้เลย ต้องเขียนแบบนี้ลงไปด้วย”

“อร้ายยย หมวยเจ๋งอะ”

หมวยลี่ดึงโน๊ตบุ๊ดมาก่อนจะพิมพ์ลงไปในช่องเพิ่มเติมว่าขอคนส่งหน้าตาดี หล่อๆซึ่งบรรดาเพื่อนๆของเธอต่างก็เห็นดีเห็นงามกันแบบสุดๆที่เหลือก็แค่รอพิซซ่ามาส่งเท่านั้น

.

.

อีกด้านหนึ่ง

“พี่น้ามมมมมมม”

“หืม?มีอะไรหรอจั่น”

“ช่วยน้องสักเรื่องสิ ไปส่งพิซซ่าให้หน่อย”

“อะไรวันนี้อุส่าหยุดงานนะ”

น้ำเงยหน้าจากนิตยสารมามองจั่นน้องแถวบ้านวันนี้เธอไม่ได้ไปทำงานเลยมานั่งตากแอร์เล่นที่ร้านพิซซ่าที่จั่นทำงานอยู่ดีที่เธอรู้จักผู้จัดการเลยไม่มีปัญหาอะไร แต่อยู่ๆจั่นก็วิ่งมาหาเธออ้อนวอนให้เธอช่วยส่งพิซซ่า

“ก็ลูกค้าบอกอยากได้คนส่งหล่อๆอะแต่ตอนนี้ในร้านไม่มีใครหล่อเลย”

“แล้วมันเกี่ยวกับฉันไหมละ ไม่ไปเว้ย”

“ช่วยน้องหน่อยเดียวให้กินพิซซ่าพรีถเดนึง”

“จริงนะ”

“จริงงงงง”

“เออ ที่อยู่ละ”

“นี้ไง”

จั่นส่งที่อยู่ของลูกค้าให้น้ำก่อนจะเดินไปหยิบถุงร้อนที่ใส่พิซซ่าเอาไว้ให้น้ำรับมันมาเดินไปหยิบกุนแจรถมอไซค์ที่แขวนอยู่ที่ผนังโชคดีที่ที่อยู่ที่จั่นให้มาเธอรู้จักเพราะอยู่ใกล้ๆอู่รถเมล์ของเธอ

“รีบกลับนะพี่”

“เออๆ”

พรืนนนน!!

นับขับรถมาถึงซอยที่เป็นที่อยู่ของลูกค้าพอมาจอดหน้าบ้านน้ำถึงกับอ้าปากค้างบ้านอะไรมันจะใหญ่ได้เพียงนี้อย่างกับหลุดออกมาจากนิยายเจ้าหญิง

“มีอะไรหรือป่าวครับคุณ”

“อะ..เอ่อ..ฉันมาส่งพิซซ่า”

“สักครู่นะครับ”

ยามที่นั่งอยู่ตรงป้อมยามหน้าประตูรั้วทางเข้าบ้านเอ่ยถามน้ำก่อนจะต่อสายตรงเข้าไปยังตัวบ้านเพื่อสอบถามว่าจะให้เข้าไปไหม เมื่อได้รับอนุญาตยามคนนั้นก็เปิดประตูให้น้ำขับมอไซค์เข้าไปข้างในเธอจอดแล้วเดินลงมาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าประตูบานใหญ่

ติ๊งต๊องๆๆ

“มะ...มาส่งพิซซ่าคะ”

น้ำกดกริ่งเรียกเจ้าของบ้านในขณะที่สายตาก็มองไปยังโรงรถด้านข้างที่มีรถหรู2-3คันจอดอยู่คนที่นี้คงจะรวยน่าดูสักพักประตูบานใหญ่ก็เปิดออกพร้อมกับร่างของเอม

“เฮ้ย!!เธอ!!

“อ่าว พี่สาวนี้”

“ทำไมมาส่งพิซซ่าละ นึกว่าทำงานเป็นกระเป๋ารถเมล์อย่างเดียวซะอีก”

“พอดีมาช่วยงานน้องนะ นี้บ้านพี่สาวหรอ”

“อะ..อืม”

“รวยก็รวยแล้วทำไมยังมาขึ้นรถเมล์อีกอะ?ถ้าเป็นนี้นะขับรถไปเองดีกว่าเยอะเลย ขึ้นรถเมล์ร้อนก็ร้อนคนก็เยอะ รถก็มีตั้งหลายคัน”

เอมไม่ได้ตอบอะไรน้ำเพียงแค่ยื่นเงินให้น้ำแล้วรับถาดพิซซ่าและของอื่นเข้ามาในบ้านปิดประตูทันทีจนน้ำเองก็งง แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรมากก่อนจะเดินกลับขึ้นรถมอไซค์ขับกลับไปที่ร้านและกลับบ้านทันทีเพราะพรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้ามืด

“เดียวพรุ่งนี้ก็น่าจะเจอพี่สาวคนสวยนั้นมั้ง หาววววว นอนดีกว่า”

.

.

เอี๊ยดดดดดดดดดด

“......”

“เฮ้ยไอ้น้ำ”

“หะ..หะมีอะไรวะ”

“มึงมองอะไรอยู่วะคนขึ้นครบหมดยัง”

“ครบหมดแล้วมั้ง ไปเลยๆ”

พรืนนนนนน

“สงสัยวันนี้จะไม่ได้ไปมหาลัยมั้ง”

วันนี้น้ำไม่เจอเอมเลยแม้แต่ขาไปขากลับวันแรกคงเป็นเรื่องบังเอิญเพราะเอมอาจจะตื่นสายแล้วขับรถไปเองก็ได้ แต่พอเข้าหลายวันน้ำเริ่มสงสัยเพราะไม่เจอเอมเลยแม้แต่เงาพอจอดป้ายซอยหน้าบ้านเองน้ำก็เอาแต่ชะเง้อมองหารวมถึงป้ายมหาลัยด้วย

“หายไปไหนของเขาวะ”

“บ่นไรมึงวะน้ำ”

“ไม่มีไร”

“พรุ่งนี้มึงหยุดมึงจะไปไหนวะ”

“เดินตากแอร์ที่ห้างมั้ง”

น้ำดูจะไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ที่อยู่ดีๆเอมก็หายไปหลายวันแบบนี้ความคิดหนึ่งของเธอคิดว่าเขาคงขับรถไปเรียนเองแล้วส่วนอีกความคิดหนึ่งที่อยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดคือเอมคงโกรธอะไรเธอสักอย่างจนไม่อยากจะเห็นหน้าเธอแน่ๆซึ่งมันไม่น่าจะเป็นไปได้พวกเธอทั้งคู่ยังไม่รู้จักชื่อกันด้วยซ้ำ

“.......แล้วทำไมเขาหายไปเราต้องกังวลขนาดนี้วะ”

.

.

วันถัดมา

วันนี้เป็นวันหยุดของน้ำทำให้น้ำไม่ต้องไปทำงานและมาเดินเล่นที่ห้างชื่อดังขนาดใหญ่เพื่อตากแอร์ดับความร้อนจากอากาศที่ร้อนระอุราวกับไออุ่นจากนรกด้านนอกห้างนั้นเดินยันตกเย็นเธอก็ยังไม่กลับ

“เฮ้ออออออ เย็นมันก็เย็นอยู่หรอก แต่เดินคนเดียวมันก็เหงานะเนี้ย”

น้ำนั่งบ่นอยู่ตรงที่นั่งพักภายในห้างขนาดใหญ่ถึงอากาศมันจะเย็นฉ่ำใจแต่การที่ต้องมาเดินห้างใหญ่ๆแบบนี้เพียงคนเดียวมันก็อดที่จะเหงาไม่ได้หากมีใครมาเดินคู่ด้วยคงจะดีไม่น้อย น้ำนั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาจนสายตาไปสะดุดคนร่างๆหนึ่งที่เดินออกมาจากร้านเสื้อผ้า

“หมวยแค่นี้พอแล้วมั้งนี้มันใกล้จะค้ำแล้วนะ”

“พอก็ได้ แล้วแกจะไปไหนต่ออ่อ”

“กลับบ้านมั้ง”

“แกไม่ได้เอารถมานี้”

“เดียวให้พี่เคยมารับไง”

“อ่อ งั้นแยกกันตรงนี้นะ”

“จ้า”

เอมเดินถือถุงเสื้อผ้าหนึ่งถุงเดินออกไปข้างหน้าห่างโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังแอบเดินตามอยู่อย่างเงียบๆแบบห่างๆ ในขณะที่เอมรอรถจากที่บ้านมารับก้มีรถเมล์สาย1112มาจอดตรงหน้าเธอพอดีแล้วอยู่ๆเธอก็ถูกใครบางคนฉุดขึ้นมายนรถเมล์

“อะ!!!เธอ!!!

“ไปด้วยกันหน่อย”

“แต่คนที่บ้านฉันจะมารับนะ”

“นะ พี่สาว”

“.......ก็ได้”

ตอนแรกเอมตกใจคิดว่าโจรแต่พอหันไปเจอน้ำก็หยุดโวยวายและยอมนั่งลงที่เบาะด้านหลังสุดของรถเมล์กับน้ำ ทั้งสองนั่งไปเรื่อยๆโดยไม่พูดอะไรจนเลยป้ายมหาลัยของเอมก็ยังไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนมาถึงป้ายหน้าปากซอยบ้านเอม

“ป้ายสุดท้ายแล้วนะครับ”

“เข้าอู่”

“อ่าวน้ำ”

“เข้าอู่เลยพี่”

น้ำตอบพี่ที่รู้จักซึ่งเป็นกระเป๋ารถเมล์สาย1112คันนี้เอมก็นั่งนิ่งๆไม่ได้เอ่ยขัดอะไรไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไว้ใจคนที่ยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อกันแบบนี้ได้นะ

เอี๊ยดดดดดด

“ยังไม่ลงหรอวะไอ้น้ำ”

“ยังพี่ ขอนั่งคุยกับพี่สาวแปป พี่ลงไปก่อนเดียวน้ำปิดรถเอง”

“เออๆฝากด้วยๆ”

“อืม”

เมื่อคนขับและกระเป๋ารถเมล์พากันเดินลงไปแถวนั้นนอกจากเอมและน้ำแล้วก็ไม่มีใครผ่านมาทางนี้เพราะตรงนี้เป็นจุดจอดรถเมล์ในสุดเวลารถหมดระยะ ทั้งสองยังคงนิ่งเงียบไม่มีใครเอ่ยปากอะไรจนเอมทนไม่ไหวจะหันไปพูดกับน้ำแต่ก็ถูกขัดขึ้นมาเสียก่อน

“หายไปไหนมา”

“ห่ะ?”

“พี่หายไปไหนมา ทำไมไม่มาขึ้นรถตอนเช้าละ”

“ก็....ตื่นสายอะเลยขับรถไปเรียน”

“หรอ.....”

“เอ่อ...แล้วเธอพาฉันมานี้ทำไมอะ”

“ไม่รู้สิตอนพี่หายไปฉัน....ใจไม่ดีเลยอะ”

“แต่เรายังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อกันเลยนะ”

“น้ำ....ชื่อน้ำพี่อะ”

“อะ..เอม”

“แค่นี้ก็รู้จักกันแล้วนะ”

น้ำหันมาส่งยิ้มให้เอมทั้งสองยังคงนั่งอยู่ที่เบาะหลังสุดของรถก่อนที่น้ำจะลุกขึ้นเดินไปหน้ารถกดปิดประตูรถแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม

“.....เอ่อ....คือ...น้ำมีเรื่องอยากจะบอกพี่อะ”

“เรื่อง?”

“ถึงมันจะดูเป็นไปไม่ได้....แต่น้ำว่า....น้ำชอบพี่วะ”

“ห่ะ!!

“เดียวน้ำไปเปิดประตูให้นะ”

“เดียวสิ!!จะไม่ฟังคำตอบฉันหน่อยหรอ”

เอมดึงแขนน้ำเอาไว้เมื่อน้ำทำท่าจะลุกไปเปิดประตูจริงๆน้ำหยุดเดินแล้วหันหลังกลับมายืนตรงด้านหน้าของเอมที่นั่งอยู่ น้ำดึงมือของเอมออกจากแขนแล้วกุมเอาไว้รอฟังคำตอบจากปากของเอมอย่างน้อยเธอก็ยังมีหวังใช่ไหม

“แล้ว....คำตอบของพี่ละ”

“คือ....ฉันก็....ฉันก็....ชอบเธอ”

“.......ห่ะ!!จริงหรอ!!

“อะ...อืม”

น้ำดีใจก้มลงไปกอดเอมแน่นทำให้ตอนนี้เอมถูกน้ำใช้ตัวโถมทับดันเธอให้ติดเบาะพิงใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากห่างกันแค่ไม่กี่มิลเท่านั้น

“พี่เอม”

“หืม?”

“เป็นแฟนกันนะ”

“อะ..อืม”

“ขอจูบได้ปะ”

“ห่ะ ขอกันอย่าง......อื่มมมม”

ปากจิ้มลิ้มจู่โจมทันทีที่เคยปากขอและไม่รอฟังคำตอบหลังของเอมค่อยๆถูกดันให้ราบไปกับเบาะที่นั่งปากของน้ำทั้งดูดทั้งดุลก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจโปรงปากเอมอย่างหลงไหลในความหวานราวกับสายไหมนี้

“อืมมมม”

“หวานมาก แล้วตัวพี่จะหวานแบบนี้ไหม ขอชิมได้ไหม”

“บะ...บ้านี้มันบนรถเมล์”

“ไม่มีใครมาแถวนี้หรอกน่า”

มือของน้ำค่อยถกเสื้อของเอมขึ้นจนเห็นบราลูกไม้สีดำสุดเซ็กซี่น้ำเชนชมมันก่อนจะค่อยๆดันมันขึ้นไปจนเนินอกอวบอิ่มของเอมโผล่ออกมาสู่สายตาของน้ำ มือนุ่มๆของน้ำบีบเคล้นมันอย่างเท่าเทียมนิ้วชี้และนิ้วโป้งก็หยอกเย้ากับลูกหวาดสีหวานบนยอดเนินอกจนเอมอดครางออกมาไม่ได้

“อ่าส์!!อะ..อือออ นะ..น้ำ”

“ขอชิมละนะว่าจะหวานกว่าปากไหม”

“อะ...อืมมม ซี๊ดดดดด น้ำ”

ลิ้นร้อนค่อยๆแตะลงบนลูกกวาดน้ำดูเม็ดลูกกวาดนั้นเข้าปากใช้ลิ้นเลียราวกับมันกำลังจะละลายเข้าสู่คอของเธอ มือของเอมก็จิกลงไปบนหัวของน้ำอย่างระบายอารมณ์ยิ่งน้ำลงน้ำหนักบนเม็ดลูกกวาดของเธอเท่าไหร่เธอยิ่งใจจะขาด

“อืมมม หวานมาก หวานสุดๆ”

“ซี๊ดดดด น้ำ..ฉะ...ฉันไม่ไหว..ละ..แล้ว อืมมม”

“จุ๊บ หน้าพี่เซ็กซี่สุดๆตอนนี้นะรู้ไหม?”

“อืมมมมม น้ำฉันไม่ไหวแล้ว”

“เสียงพี่ก็โคตรเซ็กซี่เลยอะ ทนไม่ไหวละ”

ใช้ว่านี้เป็นครั้งแรกของเอมแต่นี้เป็นครั้งแรกที่เอมรู้สึกดีได้ถึงขนาดนี้น้ำใช้มือลูบๆไปยังต้นขาที่โผล่พ้นกางเกงขาสั่นของเอมทำให้เอมขนลุกซู่ กางเกงขาสั่นของเอมค่อยๆถูกถอดออกจนเหลือแต่กางเกงในตัวจิ๋ว

“อืมมม น้ำ จะทำอะไรก็รีบๆทำสิเดียวมีคนมาเห็นนะ”

“ผู้ใหญ่นี้ใจร้อนกันจังเลยนะ”

“มันเริ่มหนาวอะ”

“งั้นเดียวน้ำทำให้อุ่นเอง”

“อะ!!อ่าส์!!!!

น้ำดึงกางเกงในตัวจิ๊วของเอมออกแล้วใช้นิ้วของเธอถูไปมาตรงร่องกลางลำตัวของเอมจนเอมสะดุ้งเฮือกกอดคอน้ำเอาไว้ ถูไปถูมาจนเริ่มมีน้ำหวานออกมาเป็นสิ่งหล่อลื่นแล้วน้ำก็ค่อยๆกดปลายนิ้วเข้าไปที่เดียวถึงสองนิ้ว

“โอ้ยยยยย!!!

“เจ็บหรอ”

“ก็ใช่นะสิ!!ใครให้ใส่มาทีเดียวสองนิ้วเล่า!!

“ขอโทษ จะค่อยๆทำนะ”

เมื่อภายในของเอมเริ่มเข้ากับสิ่งแปลกปลอมได้น้ำก็เริ่มทำการเคลื่อนไหวนิ้วของเธอจากช้าๆเนิบๆไปสู้จังหวะที่ถี่และเร็วจนเอมต้องจิกเสื้อของน้ำระบายอารมณ์เสียวในตอนนี้

“อ่ะๆ...อ๊าๆๆ..ซี๊ดดด นะ..น้ามมม”

“จุ๊บๆ”

“ฉะ..ฉัน..อ่าส์...อร๊ายยยยยย”

“เสร็จแล้วหรอ”

เอมเกร็งกระตุกเมื่อมาถึงฝั่งฝันน้ำหยุดการเคลื่อนไหวของนิ้วถอดมันออกมาตอนนี้เอมได้แต่หอบหมดแรงอยู่ข้างใต้น้ำ น้ำหวานที่เปรอะอยู่บนนิ้วก็ปากจิ้มลิ้มดูดกินจนหมดน้ำจับขาเอมให้แยกออกรวบผมตัวเองก่อนจะก้มลงไปเก็บเกี่ยวน้ำหวานแสนอร่อยจนหมดเกลี้ยง

“เธอนี้มัน...บ้าจริงๆ”

“ทำไมอะสนุกดีออก ตื่นเต้นดี”

“พอแล้ว”

“งั้นไปต่อที่หอของน้ำไหมที่นั้นมีเตียงนะ จุ๊บ”

“อืมมมม”

“เป็นเมียน้ำแล้วดีนะ”

“ยังไง?”

“ขึ้นรถเมล์ฟรีตลอดชีวิตไง”

“ไอ้บ้า-/////- จะไปต่อไม่ใช่หรอใส่เสื้อผ้าให้หน่อย”

“ได้คะพี่เอม...ไม่สิ....เมีย”

และทั้งสองก็ช่วยกันใส่เสื้อผ้าพากันไปต่อที่บ้านของน้ำจนถึงเช้าน้ำก็มีความสุขเอมเองก็มีความสุขทั้งคู่มีความสุขกันหมด....แต่เหมือนเอมจะลืมไปว่าเธอได้ลืมอะไรบางอย่างไปก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นมาบนรถเมล์กัยน้ำ

“คุณเอมอยู่ไหนเนี้ยยยยยยย เรียกเคยมารับแล้วก็หายไปเฉยเลย แล้วแบบนี้ผมจะบอกกับคุณท่านยังไงงงงง คุณเอ๊มมมมมมมมมมม”

.

.

ย้อนกลับไปตอนเอมรับพิซซ่ามาจากน้ำ

“ไหนๆคนส่งหล่อไหมเอม”

“ก็...หล่อดี”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นละแก”

“ก็คนส่งอะ....คือกระเป๋ารถเมล์ที่ฉันชอบอะหมวย”

“จริงดิ!!!

“แล้วเมื่อกี้เขาพูดเหมือนไม่อยากให้ฉันไปนั่งรถเมล์แล้วอะ”

เอมทำหน้าเศร้าๆส่งพิซซ่าให้หมวยลี่และเหมือนเพื่อนสาวตัวดีของเธอจะมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่ในหัวเลยตบบ่าเอมเบาๆแล้วยกยิ้มร้ายตามแบบฉบับของผู้หญิง

“แกลองไม่ขึ้นรถเมล์ดูสิเอม”

“อ่าว ไหนตอนแรกบอกให้จีบไง”

“ก็จีบไง เนี้ยลองหายไปดู แล้วดูว่ายัยเด็กนั้นจะคิดถึงเธอไหมถ้าคิดถึง.....จับทำสามีเลยแก”

“จะบ้าหรอ”

“เนี้ยแกก็คุยกันมาหลายวันละ แกหว่านเหยื่อเรียบร้อย รอแค่เวลากระตุกเบ็ด ผู้หญิงสมัยใหม่เขาไม่มานั่งจีบกันแบบโบราณแล้วเขาต้องมีชั้นเชิงในการตกเหยื่อ หึหึ”

“ฉันเริ่มกลัวแกแล้วนะ”

“ตั้งแต่พรุ่งนี้แกขับรถมาเรียนเองนะไม่ต้องไปเห็นหน้าเด็กนั้นสักหลายๆวันเดียวกระเป๋ารถเมล์สุดที่รัดขิงเธอก็จะตามหาเธอเองนั้นแหละน่าเชื่อสิ ได้กันแน่นอน”

“หมวย!!!พูดอะไรเนี้ย!!บ้า!!!

.

.

ผลลัพธ์

“อะๆ..อ๊าๆๆนะ..น้ำ..ระ..แรงอีก ซี๊ดดด อื้มมมม”

“อืมมมม พะ..พี่..เอม..ซี๊ดด....อะ...เอม....อ่าส์”



FIN

THE END



รู้จักชื่อปุบได้กันปับดีจริงๆ555555555555555

ผลงานอื่นๆ ของ yellowloco

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 23:05
    ยังไม่ทันกระพริบตา
    #17
    0
  2. วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 23:48
    อยากอ่านอ่ะ
    #16
    0
  3. วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 22:22
    แบบนี้ก็ได้เหรอ โอ๊ยย ขรรมมมม 555555555555
    #15
    0
  4. #14 จบอะไรอะเรา (@nada11513) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:49
    ไรท์คิดจะทำภาคต่อป่ะค้าบ
    #14
    0
  5. #13 Answer
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 21:44
    อ่อยแบบนี้ได้ผล สุดยอดเอมมมมม ไวไฟมากกกก



    มันต้องมีภาคต่ออ่ะ เมียกระเป๋ารถเมย์ 5555
    #13
    0
  6. #12 mammam
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 21:01
    โอ่ยยยยยยไรท์ทำไมเปนแบบนี้เนี้ยชิดในหรือชิดขอบเตียง5555
    #12
    0
  7. #11 mammam
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 21:01
    โอ่ยยยยยยไรท์ทำไมเปนแบบนี้เนี้ยชิดในหรือชิดขอบเตียง5555
    #11
    0
  8. #10 pongpangmc (@pongpangmc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 13:28
    ร้ายกาจจริงงงงงง ทั้งคู่เลยยยยย
    #10
    0
  9. #9 พี่ตี๋ใหญ่
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 01:34
    อืมมมมมม.... บอกได้คำเดียว~~ ร้ายกาจมาก ใคร!!!!? ก๊อ ทั้งกระเป๋าหน้าหมี ทั้งพี่เอม และทั้งไรท์ด้วย!!! โดยเฉพาะไรท์ สุดๆ
    #9
    1
    • 14 พฤษภาคม 2559 / 11:29
      เราร้ายกาจตรงไหนนนนน ออกจะไสยๆ บ้าจริง!!ทำไมทุกคนคิดว่าเราเป็นแบบนั้นเล่าาา
      #9-1
  10. #8 Moon
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 01:12
    โอ้ยรวดเร็วทันใจกันจริงคู่นี้
    #8
    0
  11. #7 pongpangmc (@pongpangmc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 22:24
    นั่นๆชอบกระเป๋ารถหน้าหมีเข้าให้แล้วดิพี่เอม
    #7
    0
  12. วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 21:48
    อยากเจอเหมือนกันนน
    กระเป๋ารถเมลหน้าหมี
    #6
    0
  13. #5 Spaim
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 20:32
    คุณหนูเอมจะจีบกระเป๋ารถเมย์หน้าหมีก่อนรึป่าวววว 555
    #5
    0
  14. #4 Moon
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 02:28
    รอๆๆๆๆๆ กระเป๋ารถเมย์
    #4
    0
  15. #3 Zgame
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 23:33
    น่าอ่านคะ รอมาต่อนะค้าาา
    #3
    0
  16. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 19:26
    5555  ชิดในเลยเพ่
    #2
    0
  17. วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 15:10
    ผมนี้ คิดไม่ออกว่าอะไรจะเกิด
    #1
    0