Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 9 : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    8 พ.ค. 61

บทที่ 8

        ก็บอกแล้วว่าน้องยุนกิไม่ใช่คนงี่เง่า หลังจากที่ฟังเหตุผลของจองกุก ทั้งคู่ก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม

        แถมยังหวานกว่าเดิมจนเพื่อนๆ ในกลุ่มพากันหมั่นไส้มากขึ้นไปอีก

        “โอ๊ย มึงน่าจะเลิกๆ กับน้องยุนกิไปเลยนะ หมั่นไส้ความหวานของพวกมึงชิบหาย”

        “อ้าว ไอ้ลิซ่า ปากแบบนี้เป็นผู้หญิงกูก็ตบได้นะเว้ย” จองกุกหันมาตอบเพื่อนด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปพูดกับโทรศัพท์อีกสักพักแล้ววางสาย “น้องเขาก็แค่โทรมาเช็คว่ากูนัดกินข้าวกี่โมงเท่านั้นเอง เมื่อไหร่มึงจะเลิกพูดจาน่าตบแบบนี้วะ ถ้าน้องจีซูบอกเลิกมึงกูจะขำให้”

        “อ้าว ไอ้กุก ปากเสียนะยะ -0-

        “ก็เธอไปว่าจองกุกก่อนนี่” โซมินหัวเราะ “แล้วซอกจินหายไปไหนล่ะเนี่ย ปกติหมอนั่นจะต้องมาพร้อมจองกุกไม่ใช่เหรอ”

        “คนมันมีผัวแล้ว มันจะมาพร้อมเพื่อนทำไมล่ะโซมิน”

        ป้าบ!!

        “โอ๊ย!! เจ็บ!!! ToT” บีเอ็มร้องลั่นเมื่อฝ่ามืออรหันต์ของใครบางคนฟาดเข้าที่ด้านหลังของศีรษะอย่างแรง ซึ่งทุกคนก็รับรู้ได้ทันทีว่าเจ้าของฝ่ามือหนักๆ นี่เป็นใคร “ไอ้จิน มันเจ็บนะเว้ย! T^T

        ใช่ ก็คือคนที่เขาเพิ่งนินทาไปเมื่อครู่นั่นเอง

        “ปากหมาเดี๋ยวจะโดนอีกนะไอ้บีเอ็ม” ซอกจินชี้หน้าคาดโทษเพื่อน “ใช่กูคนเดียวที่ไหนที่ต้องไปกับแฟน ไอ้จองกุกก็ต้องไปรับน้องยุนกิเหมือนกันเถอะ กูเลยต้องมากับแทฮยองไง จะได้ให้เค้กไอศกรีมที่ทำไว้เมื่อคืนด้วย”

        “อ้อ จริงสิ วันนี้เขาจะไปกินข้าวที่บ้านแฟนนี่นา” โซมินยิ้มกรุ้มกริ่มใส่เพื่อนสนิท “นายก็รีบทำคะแนนนะจองกุก มีแฟนก่อนแต่แต่งทีหลังนี่ไม่ได้เด้อ ^o^

        “ฉันไปเจอครอบครัวของยุนกินานแล้วมั้ย เธอบอกไอ้ลิซ่าเถอะ คบกันมาหลายเดือนละยังไม่ไปหาครอบครัวแฟนอีก”

        “โยงมาหากูอีกละ -0- กูกับน้องเขาเพิ่งคบกันเองนะ”

        “ระยะเวลาก็เท่าๆ กับไอ้ซอกจินมั้ยล่ะ เย็นนี้ไอ้จินก็จะไปหาครอบครัวแฟนมันแล้วนะ”

        “จะรุมเหรอไอ้บีเอ็ม = =

        “เฮ้ๆๆ หยุดเถียงกันเถอะน่า” โซมินรีบห้ามทัพสองหนุ่มหนึ่งสาวที่กำลังจะเปิดศึกเถียงกัน ก่อนจะนั่งลงที่เดิมของเธอเอง “วันนี้พวกเราทุกคนมีนัดกับแฟนหมดเลยนี่นา ฉันว่าพวกเรารีบปั่นงานแล้วรีบไปตามนัดกันดีกว่า”

        “เออๆ เห็นแก่ที่โซมินพูดนะเว้ย” ลิซ่าว่าแบบนั้น แต่ก็ไม่วาย ชี้หน้าคาดโทษเพื่อนหนุ่มสองคนในกลุ่มอย่างกินเลือดกินเนื้อ

        ซอกจินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างที่ยังเหลืออยู่ มือเรียวเปิดกระเป๋าแล้วหยิบงานส่วนของตัวเองออกมา ตากลมก็เหลือบมองรูมเมทของตัวเองที่ก้มหน้าก้มตาเขียนงานของตัวเอง

        หลังจากวันนั้นมา ถึงความเป็นห่วงจะยังมีมากจนเกินไปก็เถอะ แต่จองกุกก็ปฏิบัติกับเหมือนอย่างที่ เพื่อนเขาจะทำกันจริงๆ

        ส่วนเขา ก็พยายามเปิดใจให้แทฮยองจนตอนนี้ก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว

        เป็นแบบนั้นก็คงดีแล้วสินะ ว่าอย่างนั้นมั้ย...

 

        “เจอกันนะทุกคน” ซอกจินบอกลาเพื่อนๆ ของตัวเองก่อนจะก้าวขึ้นรถของแฟนหนุ่มของตัวเอง ร่างบางพิงพนักเบาะรถก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้คนรักของตัวเอง “มาตรงเวลาจริงนะแทฮยอง”

        “ก็ไม่อยากให้คนสวยของผมต้องรอนี่ครับ” ว่าพร้อมกับบีบแก้มนุ่มของคนหน้าหวานเล็กน้อย “พร้อมมั้ยครับพี่จิน”

        “นายพูดเหมือนจะพาพี่ไปรบอย่างนั้นแหละ” ร่างบางหัวเราะพร้อมกับแนบใบหน้าสวยของตัวเองกับมือใหญ่ของร่างสูง “พี่ชายกับพี่สะใภ้นายชิมเค้กหรือยัง พวกเขาชอบมั้ย”

        “ชิมแล้วครับ พี่ๆ เขาชอบมาก แถมยังบอกด้วยว่าอยากให้พี่ไปช่วยทำเค้กที่จะทำไปขายที่ร้านของผมด้วย”

        “โห เป็นเกียรติมากเลยนะ ถ้าลูกค้าไม่เข้าร้านนายจะทำยังไงเนี่ย”

        “ใครกล้าปฏิเสธเค้กแสนอร่อยของแฟนผมนี่ต้องเป็นคนที่ไม่ชอบเค้กมากแน่ๆ” นิ้วเรียวบีบจมูกรั้นของแฟนคนสวยก่อนจะผละออกมาไปอยู่ที่ตำแหน่งคนขับตามเดิม “งั้นไปกันเถอะครับ ป่านนี้พี่สะใภ้ผมทำกับข้าวเสร็จแล้วล่ะ”

        “ได้สิ” รุ่นพี่หน้าหวานหันไปคาดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะหันกลับไปหาคนรักของตัวเองที่เริ่มออกรถแล้ว “แทฮยอง...”

        “ว่าไงครับ”

        “รักนะ”

        “หืม นึกครึ้มอะไรถึงพูดออกมาครับเนี่ย” คนผิวเข้มถึงกับหันมามองแฟนหน้าหวานของตัวเองอย่างงงๆ ก็ตั้งแต่คบกันมา เจ้าตัวเคยบอกรักเขาที่ไหน

        แล้ววันนี้นึกยังไงเนี่ย

        “แค่อยากบอกอ่ะ ไม่อยากฟังเหรอ L

        “เปล่าสักหน่อย ผมก็แค่สงสัยเท่านั้นเองน่า” เสียงทุ้มหัวเราะก่อนจะเอื้อมมือหนาไปลูบผมนิ่มของแฟนตัวเล็กอย่างเอ็นดู “ก็ปกติพี่ไม่เคยบอกผมนี่ครับ ผมก็เลยงงไง”

        “ก็นายบอกพี่บ่อยไง พี่ก็เลยอยากบอกบ้าง” ว่าพร้อมกับดึงมือใหญ่มาประสานไว้ข้างตัว “รักนายนะ ขอบคุณนะที่รักคนอย่างพี่”

        “แค่พี่รักผมกลับก็เป็นคำขอบคุณที่ดีมากแล้วครับพี่จิน” แทฮยองดึงมือขาวขึ้นมาจูบเบาๆ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของร่างสูงจะดังขึ้นขัดจังหวะคนสองคนที่กำลังคุยกันอยู่

        “ใครกันเนี่ย ขัดจังหวะเสียจริง = =

        “อาจจะเป็นพี่ชายนายก็ได้นะ” เสียงหวานหัวเราะ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกระเป๋าของแฟนหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง “อ่ะ ไฟแดงพอดี รับซะสิ เผื่อเขามีธุระสำคัญ”

        “ก็ได้ครับ” ร่างสูงบ่นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องสีดำของตัวเองออกมา “ครับเฮียนัมจุน”

        ฮะ? ชื่ออะไรนะ

        ซอกจินถึงกับหันไปมองคนรักทันทีที่ได้ยินชื่อของใครบางคนออกมาจากปากของเขา เมื่อกี้แทฮยองพูดชื่ออะไรออกมานะ

        ไม่ใช่ใช่มั้ย...

        “อีกประมาณสิบนาทีก็จะถึงบ้านแล้วครับ...อ่อ ตอนนี้อยู่ข้างนอกเหรอครับ แต่พี่สะใภ้อยู่ที่บ้านใช่มั้ยครับ...โอเคครับ โอเค...โอ๊ย ว่าที่น้องสะใภ้ใจดีจะตาย ไม่ว่าอะไรหรอกครับ...ครับ เจอกันครับเฮีย” มือหนากดวางสายก่อนจะหันมาหาคนรักของตนเอง “พี่จินครับ พี่ชายผมยังไม่กลับบ้านเลย พี่รอที่บ้านผมสักพักได้ใช่มั้ยครับ”

        “...”

        “พี่จินครับ”

        “...”

        “พี่จิน” แทฮยองแตะไหล่รุ่นพี่เบาๆ แต่ก็ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งทันที “พี่จินเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะครับ”

        “มะ ไม่เป็นไร” ซอกจินหันไปยิ้มแห้งๆ ให้แฟนหนุ่ม “วะ ว่าแต่ มีอะไรเหรอ”

        “ตอนนี้พี่ชายผมไม่ได้อยู่ที่บ้าน ถ้าจะให้พี่รอที่บ้านผมสักพักจะเป็นอะไรมั้ยครับ”

        “ดะ ได้สิ ยังไงพี่ก็ไม่รีบไปไหนอยู่แล้ว ^^;;

        “พี่จิน พี่โอเคนะครับ พี่หน้าซีดมากเลยนะ”

        “โอเคสิ แค่อากาศมันร้อนๆ น่ะ” อ้างเหตุผลส่งๆ ก่อนจะรีบเฉไฉไปเรื่องอื่น “อ๊ะ ไฟเขียวแล้วนะแทฮยอง รีบไปเถอะ เดี๋ยวคันหลังจะด่าเอา”

        ร่างสูงมองคนหน้าหวานอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ติดใจที่จะคาดคั้นอะไร ก่อนจะออกรถตามที่แฟนรุ่นพี่บอกก่อนที่ข้างหลังเขาจะด่าจริงๆ

        ซอกจินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอนตัวพิงเบาะรถของแทฮยอง ก่อนจะเริ่มคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

        หวังว่าสิ่งที่เขาคิดจะไม่ใช่ความจริงนะ...

 

        และอย่างที่รู้กัน ว่าโชคไม่เคยเข้าข้างซอกจินเลย

        ร่างบางวางช้อนส้อมทั้งๆ ที่กินไปไม่ถึงครึ่งจาน ตากลมมองคนอายุมากกว่าที่นั่งอยู่ตรงข้าม พอสายตาคมสบกลับมา คนหน้าหวานก็หลบสายตาทันที

        ไม่ใช่แค่เขาหรอกนะที่ตกใจ แต่ทั้งนัมจุนและโฮซอกก็ช็อกไม่แพ้กัน บรรยากาศบนโต๊ะทานข้าวก็จะมีแค่แทฮยองที่ร่าเริงอยู่คนเดียว

        “อิ่มแล้วเหรอครับพี่จิน”

        “อื้ม อิ่มแล้วล่ะ ^^;;” ซอกจินหันไปยิ้มให้แฟนหนุ่มของตัวเอง ก่อนจะหันไปฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง “ขอบคุณนะครับ อาหารมื้อนี้อร่อยมากเลย”

        “อื้อ มะ ไม่เป็นไรหรอก ได้ต้อนรับว่าที่น้องสะใภ้แบบนี้พี่ก็ดีใจ” นัมจุนก็ยิ้มแกนๆ กลับมา แต่ทั้งสองก็สบตากันได้ไม่นานก็ต้องผละไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

        เขาทั้งสองคนตีสองหน้าไม่เก่งหรอกนะ เคยมีประเด็นกัน จะให้มามองหน้ากันอย่างไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง

        “ทำไมพวกพี่ๆ นิ่งใส่กันแบบนี้ล่ะครับ ผมไม่ชินเลย” คนอายุน้อยที่สุดหัวเราะ ก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ จริงสิ พี่โฮซอกจะคุยกับพี่จินเรื่องทำเค้กไม่ใช่เหรอครับ งั้นเดี๋ยวผมพาพี่จินไปดูอุปกรณ์ในครัวก่อนนะครับ เผื่อวันที่พี่นัดพี่จินจะได้ไม่ต้องเสียเวลาแนะนำในครัวกัน”

        “งั้นเดี๋ยวพี่พาไปดูเองก็ได้ ยังไงพี่ก็รู้จักอุปกรณ์ในครัวนี้มากกว่าพวกคุณสองคนนะ” โฮซอกพูดก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ร่างบางที่อยู่ตรงข้าม “ไปกันเถอะครับน้องซอกจิน เดี๋ยวพี่จะแนะนำเองนะ”

 

        “ถ้าน้องหาตะแกรง มันจะอยู่ในตู้นี้นะครับ ส่วนพิมพ์ทำเค้กจะอยู่ตรงนี้” เสียงหวานอธิบายส่วนต่างๆ ให้แฟนของน้องชายว่าที่สามีฟัง ซึ่งซอกจินก็พยักหน้ารับตามที่อีกฝ่ายว่าเป็นอย่างดี “มันก็คงมีเท่านี้แหละ”

        “ครับ ขอบคุณนะครับคุณโฮซอก” คนหน้าหวานโค้งให้ร่างบางที่อยู่ตรงข้าม “ถ้าคุณอยากจะให้ผมมาช่วยก็บอกผ่านแทฮยองนะครับ ถ้าผมว่าง ผมจะมาช่วย”

        “ขอบใจนะ แล้วก็เรียกพี่ว่าพี่เถอะ เดี๋ยวเราก็จะมาหาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว” คนอายุมากกว่าส่งยิ้มให้รุ่นน้อง ก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆ หุบลงช้าๆ “น้องซอกจิน...”

        “ครับ?”

        “ยังโกรธพี่กับพี่นัมจุนอยู่มั้ย”

        “...คุณอยากได้คำตอบแบบไหนล่ะครับ” รุ่นน้องหนุ่มเงยหน้าสบตากับโฮซอกด้วยสายตาว่างเปล่า “ผมไม่ใช่เด็กคนนั้นแล้วนะครับ ที่จะไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเอง”

        “...”

        “แต่ถ้าถามว่าผมอยากยุ่งกับพวกคุณมั้ย ก็ขอตอบเลยว่าไม่” เสียงหวานยังคงเรียบนิ่งแม้จะพูดคำพูดร้ายกาจแบบนั้นออกมา “ผมก็ไม่คิดหรอกว่าในวันที่ผมคิดจะเริ่มใหม่แบบจริงจัง จะต้องมาเจอกับพวกคุณอีก”

        “...”

        “แต่ก็เอาเถอะ ผมเปลี่ยนความจริงอะไรไม่ได้หรอก” ซอกจินหันไปอีกทาง “พวกเราเกี่ยวข้องกันเท่าที่จำเป็นเถอะครับ ผมให้อภัยพวกคุณทุกคน แต่ถ้าจะให้ผมญาติดีกับคุณ ผมคงทำไม่ได้”

        คนน้องเตรียมจะเดินหนีออกมาจากห้องครัว แต่มือบางก็คว้าข้อมือเรียวไว้เรียกให้ตากลมหันไปมองทันที “อะไรของคุณอีก”

        “...ผมขอโทษ” โฮซอกก้มหน้าลงซ่อนตาแดงๆ ของตัวเอง “ผมขอโทษที่เป็นต้นเหตุทำให้คุณเจ็บปวด ถ้าผมเลือกได้ ผมก็ไม่อยากทำ...”

        “คุณเลือกได้ แต่คุณไม่ทำ เพราะคุณก็รักเขา” ซอกจินเอ่ยขัด ก่อนดึงมือตัวเองออกจากมือเรียวของอีกฝ่าย “ถ้าคุณรู้สึกผิดจริงๆ ก็อย่าให้แทฮยองรู้เรื่องของเราสามคนแล้วกัน”

        “โฮซอก” เสียงทุ้มขัดขึ้นมาเรียกความสนใจของคนสองคนที่กำลังจ้องกันนิ่งแบบนั้น “โอ๊ะ ขอโทษที ฉันเห็นว่าเธอเข้ามานานแล้วก็เลยมาตาม”

        “คุยกันเสร็จพอดีเลยครับนัมจุน” ร่างบางส่งยิ้มให้คู่หมั้นของตนเอง ก่อนจะหันกลับมาหารุ่นน้อง “เดี๋ยวยังไงพี่จะฝากแทฮยองไปนัดอีกทีนะ”

        “ได้ครับ” ซอกจินโค้งให้ทั้งสองก่อนจะเดินออกมาจากห้อง

        “เดี๋ยวก่อน”

        หมับ!!

        ข้อมือเรียวถูกคว้าไว้อีกครั้ง แต่คราวนี้กลับเป็นมือใหญ่ของร่างสูงที่รั้งรุ่นน้องไว้ ซึ่งคนหน้าหวานก็หันกลับมาด้วยสายตาเย็นชา

        “มีอะไรกับผมเหรอครับ คุณคิมนัมจุน”

        “ฉันไม่รู้ว่าเธอกลับมาในชีวิตของเราสองคนทำไม แต่ฉันจะบอกว่าเรื่องระหว่างเธอกับฉัน โฮซอกไม่เกี่ยว เพราะฉะนั้น อย่ากดดันให้เขาต้องมารู้สึกผิดเลยนะ”

        “...คุณคงคิดว่าผมร้ายกาจมากเลยสินะ เหอะ!” ซอกจินแค่นหัวเราะ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับนัมจุน “ถ้าเขาจะรู้สึกผิดก็เรื่องของเขาสิครับ เพราะผมไม่ได้เข้ามาในชีวิตของพวกคุณเพื่อแก้แค้นอะไรสักหน่อย สำคัญตัวกันมากไปหรือเปล่าครับ”

        “...”

        “ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแทฮยองเป็นน้องชายของพวกคุณ ถ้าผมรู้สักนิดว่าต้องมาเจอกับพวกคุณอีกครั้ง ผมคงไม่ยอมให้เขามาจีบตั้งแต่แรกแล้ว”

        “...”

        “ถึงผมจะโกรธแรงเกลียดแรงแค่ไหน แต่ผมไม่เอาเรื่องเก่าๆ มาคิดนานขนาดนี้หรอกครับ เปลืองเวลา เปลืองสมอง เปลืองความรู้สึก!” พูดจบก็สะบัดมือออกจากมือแกร่งอย่างแรง “เรายุ่งกันเท่าที่จำเป็นเถอะครับ ผมเหนื่อยกับพวกคุณมามากแล้ว แล้วก็ได้โปรด ถ้าเห็นใจผม อย่าเอาเรื่องของเราสามคนมาทำลายความรู้สึกของผมกับแทฮยองเลยนะครับ”

        ไม่รอให้ใครเอ่ยอะไรต่อ ซอกจินก็วิ่งออกมาจากห้องครัวของบ้านตระกูลคิม ก่อนจะเข้าไปหาแฟนหนุ่มของตัวเองที่ยืนรออยู่ตรงนั้น

        “ทำไมไปนาน... พี่จิน! ทำไมทำหน้าแบบนั้นครับ”

        ปึ่ก!!

        “พี่จิน...” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงแผ่วเมื่อแฟนหน้าหวานโถมเข้ามาซบอกกว้างของตนเอง ถึงจะไม่ได้ร้องไห้ แต่แขนเรียวที่กอดเอวสอบแน่นนั้นสั่นเทา บ่งบอกได้อย่างดีว่าคนรักของเขาไม่โอเค “เป็นอะไรครับพี่จิน”

        “พาพี่กลับที...” เสียงหวานเอ่ยอู้อี้เพราะยังมุดหน้ากับอกแกร่งอยู่แบบนั้น “พี่ปวดหัว ขอร้องล่ะ พาพี่กลับทีนะ”

        “ได้ครับๆ” พูดจบ ก็รีบพาร่างบอบบางออกจากบ้านของตนเองทันที

 

        ด้านนัมจุนกับโฮซอกก็ยังคงนิ่งค้างอยู่ในครัวแบบนั้น

        พวกเขาไม่คาดคิดจริงๆ นะว่าจะมาเจอซอกจินอีกครั้งแบบนี้

        ยิ่งพวกเขาก็เคยทำผิดต่อรุ่นน้องหนุ่มมากมายเสียด้วย

        “นัมจุน...” และเหมือนร่างบางจะได้สติก่อน มือเรียวยื่นไปแตะแขนแกร่งเบาๆ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อว่าที่สามีเข้ามากอดเขาอย่างแรง “นัมจุนครับ...”

        “นี่ฉันทำให้คนคนหนึ่งเย็นชาได้ขนาดนั้นเลยเหรอโฮซอก”

        “นัมจุนครับ...”

        “ฉัน...ฉันรู้สึกผิดจังเลยโฮซอก”

        “...ถ้าคุณผิด ผมก็ผิดกว่านะครับ” แขนเรียวกอดร่างหนาของคู่หมั้นอย่างปลอบโยน ถึงจะอยากตำหนิในเรื่องคำพูดก่อนหน้านี้ที่นัมจุนใช้กับซอกจิน แต่ตอนนี้เรื่องจิตใจของร่างสูงสำคัญกว่า “อย่าโทษตัวเองเลยนะครับนัมจุน”

        “เธอจะอยู่กับฉันไปตลอดใช่มั้ย ต่อให้มีอะไรเข้ามา เธอจะไม่ทิ้งฉันใช่มั้ย”

        “ผมก็อยู่กับนัมจุนมาสามปีแล้วนะครับ ผมจะทิ้งนัมจุนไปได้ยังไงครับ” โฮซอกกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “ผมไม่ไปไหนหรอกครับ นัมจุนก็อย่าทิ้งผมเหมือนกันล่ะ”

 

        ซอกจินเข้ามาในห้องของตัวเองด้วยสภาพเหมือนกับไร้วิญญาณไปแล้ว

        ห้องของเขาถูกเปิดไฟไว้สว่างไสว สงสัยรูมเมทของเขาคงกลับมาแล้วสินะ

        “อ้าว ไอ้ลูกหมู กลับมาแล้วเหรอ”

        นั่นไง ยังไม่ทันขาดคำ

        “อือ” ร่างบางพยักหน้ารับ ก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่าง “ทำอาหารแดกอยู่เหรอ”

        “อือ แดกด้วยกันมั้ย โอ๊ะ ลืมไป มึงไปแดกบ้านผัวมึงแล้วนี่นา ^o^

        “กูงีบแป๊บนึงนะ ถ้ากูยังไม่ตื่นก็ไม่ต้องปลุกกูหรอก” บอกแค่นั้นก่อนจะเดินหนีเพื่อนไปอีกทาง มือเรียวเปิดประตูห้องนอนของพวกเขาเองก่อนจะทรุดลงบนเตียงช้าๆ

        ทำไม ทำไมชีวิตเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้

        พระเจ้า ท่านคงเกลียดลูกมากเลยใช่มั้ย

        จะมีความรัก ก็ดันเป็นเพื่อนสนิทตัวเองที่มีแฟนแล้ว

        พอจะเริ่มต้นใหม่ ก็ดันเป็น...

        แม่งเอ๊ย!!

        มือเรียวโยนตุ๊กตาหมีตัวโปรดของตัวเองลงจากเตียงก่อนจะชันเข่าขึ้นมากอดไว้ น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยช้าๆ โดยที่คนหน้าหวานก็ไม่คิดจะเช็ดมันออกเลย

        ถึงจะไม่รู้สึกอะไรกับตัวบุคคลแล้ว แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่สะกิดแผลเก่าที่ใจ

        ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย...

        “ไอ้จิน กูได้ยินเสียง... ไอ้จิน!! มึงเป็นอะไร!!” จองกุกเอ่ยเสียงดังอย่างตกใจเมื่อเห็นเจ้าหมีกองอยู่บนพื้นและเห็นเพื่อนนั่งร้องไห้อยู่ ก่อนจะปรี่เข้าไปหาร่างบางทันที “เป็นอะไร ใครทำอะไรมึง ไอ้แทฮยองเหรอ มันทำอะไรมึง!

        “ไม่ใช่ ฮึก ไม่ใช่แทฮยอง แต่เป็นเขา ฮือ”

        “เขา? อย่าบอกนะว่า...” ร่างสูงเว้นพร้อมกับเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ก่อนจะคว้าตัวเพื่อนสนิทเข้าไปกอดปลอบไว้ทันที “ไม่เป็นไรนะมึง ไม่เป็นไร”

        “ทำไมวะมึง ทำไมแทฮยองต้องเป็นน้องชายของเขาวะ ฮึก ทำไมอ่ะจองกุก ทำไม”

        จองกุกทำอะไรไม่ได้นอกจากกอดร่างบอบบางที่เหมือนจะแตกสลายไปให้ได้ไว้อย่างนั้น ตาคมมองเพื่อนสนิทอย่างเห็นใจก่อนจะกอดซอกจินให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

        กว่าเพื่อนสนิทจะทำใจเรื่องนั้นได้มันนานแค่ไหน เขารู้ดี เพราะเขาก็อยู่ข้างร่างบอบบางนี่มาตลอด

        เฮ้อ ทำไมคนบอบบางแบบมึงต้องมาเจอเรื่องหนักๆ แบบนี้ด้วยนะ

--------------------------------------------------------------------

        ช่วงนี้เราทำได้ทุกอย่างยกเว้นอ่านหนังสือสอบ 555555 กลับมาเจอกับความดราม่าเต็มสูบกับยัยพี่ผู้โดนทำร้ายตลอดของเรานะคะ (เราว่าที่เราเครียดเพราะแต่งนิยายแนวๆ นี้เยอะแหละ แต่ทำไงได้ ก็ชอบ 55555) ไม่พูดมากเนอะเพราะเราจะไปอ่านหนังสือต่อแล้ว ก็อย่างที่ทุกคนเดาๆ กันไว้แหละค่ะว่านัมจุน ซอกจิน แล้วก็โฮซอกมีความเกี่ยวข้องกัน จริงๆ อยากจะใบ้เนื้อเรื่องมาก แต่จากสกิลของรีดเดอร์แต่ละคนแล้ว ไม่เอาดีกว่า 555555 แค่นี้รีดเดอร์ก็เดาเรื่องเราได้เยอะแล้วอ่ะ เสียใจ 555555 ก็เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ต้องติดตามนะคะ สามารถให้กำลังใจไรท์ผ่านคอมเม้นหรือ #แค่เพื่อนกุกจิน ในทวิตเตอร์ได้นะคะ ตอนนี้เราต้องไปแล้ว เจอกันตอนหน้านะคะ ^o^

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #215 fernfern_br (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:59
    สามคนนี้มีประเด็นอะไรกันอ่ะ
    #215
    0
  2. #143 Reajinkim1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 10:20
    สงสารพี่จินกับกับแทฮยองอ่ะ
    #143
    0
  3. #127 parissychaya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 01:11

    มนต่อออ

    #127
    0
  4. #126 ryeoiske (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 05:29
    อื้อหือ ชักจะอยากรู้เรื่องของนัมจุน โฮซอก กับซอกจินแล้วสิเนี่ย งือออ ซอกจินนนน
    #126
    0
  5. #125 love-julia- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 17:45
    แงงงงงสงสารพี่จินจัง
    #125
    0
  6. #122 SajinDangdang (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 23:40

    กุกกี้รีบรักพี่จินเถอะนะ เราไม่ไหวแล้ว ที่จะเห็นพี่จินเจ็บปวด แงแง

    #122
    0
  7. #121 gift-rigale (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 19:35
    ฮืออออ ตอนนี้ลืมกุกไปได้เลยไม่ด่าแล้ว ใครทำอะไรยัยพี่ช้านนน โอ้ย ไม่รู้ว่าเป็นมายังไงนะแต่เจ็บตามเลย ทำไมอ่ะแค่พี่จินอยากเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนเองนะะะ
    #121
    0
  8. #116 loognut_chacha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 10:54
    เราลุ้นให้กัปตันกับยัยรักกันมากกว่าค่ะ เมื่อไหร่จะหันมามองกันสักที TT
    #116
    0
  9. #115 pornnapanok9 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 09:30
    เฮ้อ~~ สงสารพี่จินจัง มีแต่เรื่องๆๆ เมื่อไหร่มันจะจบสักทีนะ
    #115
    0
  10. #114 Nayhrp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 09:16
    แงงงง สงสารยัยจัง ไหนจะเรื่องจองกุก ไหนจะเรื่องคนรักเก่า มันหยักหนาเกินไปแล้วววววว
    #114
    0
  11. #113 tienin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 08:23
    โอยยยยยยยยสงสารจิน นัมจุนก็พูดแรงไปนะเฮ้อออออ
    #113
    0
  12. #112 kkjin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 07:47
    ชีวิตนุ้งจินช่างดราม่ามากเสียจริง แล้วอยู่​ด้วยกันทุกวันแบบนี้จะทำใจให้รักแทฮยองแบบคนรักได้จริงๆหรอ ไปทางไหนก็มีแต่ความเจ็บปวด
    #112
    0
  13. #111 9ppp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 07:01
    รอนะคะไรท์
    #111
    0
  14. #110 9ppp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 07:01
    สงสารพี่จินนนน;-;
    #110
    0
  15. #109 Kim_SeokJin1992 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 06:40
    ทำไมชีวิตยัยพี่ต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆ สงสารนางมากอ่า ทั้งรักเพื่อนตัวเอง แฟนเก่าหักอก มีแฟนเป็นน้องชายคนที่ หักอก รอนะคะไรท์
    #109
    0
  16. #108 missbeardream (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 06:28
    ทำไมต้องมาเจอคนแบบแกด้วยจองกุก
    #108
    0