Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 6 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    2 ก.พ. 61

บทที่ 5

        ถึงแม้ตอนนั้นจะเป็นแค่คำกล่าวอ้างเพื่อพาซอกจินมาหาแทฮยอง แต่ยุนกิก็ต้องการให้เขามาช่วยทำเค้กเพื่อเซอร์ไพรส์จองกุกจริงๆ

        ตอนนี้เขาถึงมาอยู่ที่คอนโดของรุ่นน้องตัวขาวกับพวกปีสองอีกสองคนนี่ไง

        “ร่อนแป้งเสร็จ น้องยุนกิก็ใส่ส่วนผสมอื่นๆ ลงไปตามที่พี่เขียนไว้ให้เลยนะ เสร็จแล้วก็ตี เรามีเครื่องตีแป้งก็จริงแต่พี่อยากให้เราตีเองมากกว่า ปวดแขนหน่อยแต่ลองดู”

        “ได้ครับผม ^o^” คนตัวขาวตอบรับอย่างร่าเริงก่อนจะลงมือทำตามที่รุ่นพี่หน้าหวานบอก ซอกจินหัวเราะเบาๆ กับท่าทางกระตือรือร้นแบบนั้นก่อนจะลงมือตีครีมของตัวเองต่อ

        มาสอนยุนกิทำเค้กไม่ใช่เหรอ แล้วเขาทำทำไม

        คำตอบก็คือทำให้ไอ้แฟนหนุ่มหมาดๆ ที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟานั่นกินไง

        พอเขาบอกว่าจะมาช่วยยุนกิทำเค้กให้จองกุก แทฮยองก็ตื๊อให้เขาทำขนมหวานนี่ให้กินจนคนขี้ใจอ่อนอย่างซอกจินต้องทำให้อย่างช่วยไม่ได้

        มีแฟนหรือมีลูกเนี่ย เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

        “นี่ไอ้แทฮยอง มึงให้พี่จินทำเค้กให้มึงก็มาช่วยพี่เขาทำสิ”

        “กูทำเป็นที่ไหนล่ะ ไม่กลัวครัวมึงระเบิดหรือไง”

        “มึงทำไม่เป็น แล้วเค้กที่ร้านมึงนี่ใครทำ”

        “พี่สะใภ้กูไง กูทำเป็นแต่กาแฟเท่านั้นแหละ”

        “หืม? พี่สะใภ้แทฮยองทำเค้กเป็นด้วยเหรอ” เสียงหวานของรุ่นพี่เอ่ยถามอย่างสงสัย แต่พอเห็นรุ่นน้องเงียบก็เลยเอ่ยต่อ “โอ๊ะ ขอโทษทีที่ขัดพวกนายนะ พี่แค่สงสัยน่ะ”

        “ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย พี่ยังไม่หายเกร็งพวกผมอีกเหรอ” คนผิวเข้มหัวเราะพร้อมกับลุกมาหาแฟนหน้าหวานของตัวเอง “พี่ทำซะเหมือนพวกผมเป็นรุ่นพี่เลย”

        “อะไรเล่า ก็จู่ๆ เงียบกันไปแบบนั้น พี่ก็กลัวว่าพวกนายจะไม่พอใจน่ะสิ” พูดพร้อมกับยู่หน้าใส่ร่างสูงเรียกให้มือหนาเข้ามาหยิกแก้มนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว “ย่าห์! อย่าหยิกสิ มันเจ็บนะ L

        “คู่ข้าวใหม่ปลามันนี่น่ารักกันจังเลยนะครับ” เสียงหวานห้าวจากอีกคนที่ทักขึ้นทำเอาทั้งคู่ชะงัก “ผมชักอิจฉาเสียแล้วสิ เรียกพี่จองกุกมาเลยดีมั้ยนะ”

        “จะไม่เซอร์ไพรส์พี่เขาแล้วเหรอ ^o^ ไม่ต้องเลยมึงอ่ะ กูอิจฉามึงมานานแล้ว ถึงเวลาที่มึงต้องอิจฉากูบ้างแล้วล่ะ”

        “จ้ะ เชิญเห่อไปเลยจ้า” ยุนกิลากเสียงยาวล้อเลียนเพื่อน ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเพื่อนตัวสูงของตัวเองโดนแฟนรุ่นพี่ถองศอกใส่หน้าท้อง จากนั้น มือขาวก็ยกแป้งที่ตัวเองตีเสร็จเทใส่พิมพ์ที่จะนำไปอบแล้วยกมันขึ้นมา “งั้นเดี๋ยวกูขอตัวเอาแป้งไปอบแล้วไปทำธุระส่วนตัวหน่อยนะ เวลาหลังจากนี้ก็ตามสบายนะครับรุ่นพี่ซอกจิน”

        ร่างเล็กขยิบตาให้ทั้งรุ่นพี่และเพื่อนสนิทของตัวเองเมื่อเอาแป้งเค้กเข้าเตาอบแล้วเดินออกไป ทิ้งคู่รักคู่ใหม่ไว้ในครัวของตัวเอง

        “นายก็ออกไปรอเหมือนเดิมสิ แค่นี้พี่ทำได้น่า”

        “ไม่เอา อยากดูแฟนทำขนม” แทฮยองตอบหน้าตายก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาดูสิ่งที่รุ่นพี่ตีอยู่ “พี่ทำอะไรอยู่อ่ะ”

 

        มึงทำอะไรอยู่น่ะ

 

        จู่ๆ เสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังซ้อนขึ้นมาในความคิดจนร่างบางชะงัก ก่อนจะสะบัดหัวเบาๆ เพื่อไล่เสียงบ้าๆ นั่นออกไป

        นี่อยู่กับ แฟนแท้ๆ นะ แถมยังอยู่ที่คอนโดของแฟนเพื่อนอีก จะไปนึกถึงมันทำไม

        “เป็นอะไรหรือเปล่าครับพี่จิน ทำไมสะบัดหัวแบบนั้นล่ะ”

        “เปล่าๆ แค่ดันเผลอคิดเรื่องไร้สาระน่ะ” ซอกจินส่งยิ้มให้แฟนหนุ่มของตนเอง “พี่กำลังตีครีมไว้ทาบนแป้งเค้กน่ะ”

        “โห ดูมันหนืดมากเลยนะ พี่ไม่ปวดแขนเหรอ”

        “ก็ปวดน่ะ แต่พี่ชินแล้ว” ตอบพร้อมกับวางถ้วยลงบนโต๊ะ “พี่ฝากครีมนี่แป๊บนึงนะ เดี๋ยวพี่ไปดูแป้งแป๊บ”

        “ได้ครับ อ้อ เดี๋ยวพี่จิน” เสียงทุ้มเรียกให้คนตัวบางหันกลับมาทันที ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามาใกล้แฟนตัวเล็กของตัวเอง “อยู่นิ่งๆ ก่อนนะครับ”

        “มะ มีอะไรเหรอ” ขาเรียวเผลอถอยห่างออกจากแฟนหนุ่มของตนเองเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆ จากอีกคน “ขะ เข้ามาแบบนี้ทำไม พะ พี่จะไปดูแป้งเค้ก เดี๋ยวมันจะไหม้นะ”

        “ก็บอกว่าอยู่นิ่งๆ ก่อนไงครับ” ไม่ว่าเปล่า แขนแกร่งยังเข้ามาเกี่ยวเอวบางเข้าหาตนเองพร้อมกับโน้มหน้าเข้ามาใกล้ทำให้ซอกจินเผลอหลับตาแน่นด้วยความกลัว

        อยู่ๆ ก็ทำแบบนี้ ใครจะไม่กลัวล่ะ

        ทั้งชีวิตนอกจากพ่อกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเองแล้ว ก็มีแค่คนคนนั้นกับจองกุกเท่านั้นแหละ ที่ได้เข้าใกล้เขาแบบนี้

        แต่คนคนนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเขาแท้ๆ แต่ทำไมเขาถึงได้ กลัวขนาดนี้

        “แค่จะเช็ดแป้งออกให้เอง กลัวขนาดนี้เลยเหรอ” น้ำเสียงขบขันกระซิบที่ข้างใบหูบาง ก่อนที่สัมผัสชื้นที่แตะลงบนแก้มใสจะทำให้ตากลมลืมขึ้นมาช้าๆ

        สายตาคมที่มองมาอย่างเอ็นดูปนขำทำเอาใบหน้าหวานงอง้ำ ถึงสัมผัสบนใบหน้าจะอ่อนโยนแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้ทำให้รุ่นพี่อารมณ์ดีขึ้นเลย

        เขาโดนคนเด็กกว่าแกล้ง!

        “แกล้งเหรอ” เสียงหวานถาม และพอเห็นรอยยิ้มจากแฟนหนุ่มของตัวเอง มือเรียวฟาดลงบนไหล่หนาทันที “นี่แน่ะ! แกล้งเหรอ แกล้งพี่งั้นเหรอ!

        “โอ๊ย! พี่จิน ผมเจ็บนะครับ ^^” ถึงจะเจ็บแต่แทฮยองก็ยังหัวเราะออกมา มือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้เพื่อให้หยุดทำร้ายตัวเขาเอง “พี่ต้องเห็นหน้าตัวเองเมื่อกี้ โคตรน่าแกล้งเลยอ่ะ เหมือนลูกกวางน้อยเลย ^o^

        “เด็กบ้า พี่กลัวจริงๆ นะรู้มั้ย เล่นอะไรไม่เข้าท่าเลย L

        “โอ๋ๆๆ ผมรู้แล้วว่าพี่กลัว” ว่าพร้อมกับดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ากอดปลอบ “คราวหลังผมจะไม่แกล้งแล้วนะ ถ้าอดทนไหว ^^

        “นิสัยไม่ดี” ตัดพ้อทั้งที่ยังมุดหน้าเข้าหาอกแกร่งแบบนั้น อยากจะทุบตีร่างหนาๆ ให้สาสมกับที่มาแกล้งเขาแบบนี้ แต่ซอกจินก็โกรธไม่ลงจริงๆ

        ก็รู้กันอยู่ว่าเขาแพ้การพูดการจาแบบนี้ ไม่งั้นความสัมพันธ์บ้าๆ แบบนั้นของเขากับจองกุกไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก

        หรือว่าเพราะแทฮยองนิสัยเหมือนเพื่อนสนิทเขานะ เขาถึงได้หวั่นไหวกับรุ่นน้องมากขนาดนี้...

        คิดอะไรบ้าๆ น่าซอกจิน แทฮยองกับจองกุกมันคนเดียวกันที่ไหนล่ะ

        คิดแบบนั้นก็ไม่ต่างจากการมองคนผิวเข้มเป็นตัวแทนเลย...

        ไม่สิ เขาต้องไม่คิดแบบนั้น ที่คบกับแทฮยองก็เพื่อต้องการเปลี่ยนใจออกจากเพื่อนสนิทและทำใจให้รักคนที่รักเขาจริงๆ ไม่ใช่เหรอ

        การเป็นตัวแทนของใครสักคนมันเจ็บ เขารู้ดี เพราะฉะนั้นอย่าไปทำกับคนอื่นแบบนั้น จำไว้ซอกจิน

        “ผมหายไปแป๊บเดียวนี่หวานกันใหญ่เลยนะครับ” เสียงห้าวทักขึ้นทำเอารุ่นพี่หน้าหวานรีบผละออกจากคนรักของตนเองทันที “ไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะนะครับ แต่ผมจะมาดูแป้งที่อบไว้น่ะ”

        “เออใช่ แป้งเค้ก” ซอกจินเบิกตากว้างอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนจะรีบไปเปิดเตาอบ “เฮ้อ ดีนะที่ไม่ไหม้”

        “ของรุ่นพี่ซอกจินน่าจะได้ตั้งนานแล้วนี่ครับ ทำไมเพิ่งเอาออกมาล่ะ”

        “ถามเพื่อนนายสิ” ร่างบางตอบพร้อมกับตวัดตาไปทางแฟนหนุ่มของตนเองในขณะที่เอาแป้งเค้กของตนเองและรุ่นน้องตัวขาวออกจากเตาอบ “รู้งี้ไม่ทำให้ก็ดี”

        “โอ๋ๆๆ ไม่งอนสิครับคนสวย ^o^

        “ชิ ไม่ต้องมาพูดดีเลย”

        “มึงไปแกล้งอะไรพี่เขาเนี่ย” ยุนกิหัวเราะ ก่อนจะหันไปหารุ่นพี่ปาดครีมลงบนแป้งพร้อมกับบ่นแฟนหนุ่มไปด้วย “ผมต้องเริ่มยังไงเหรอครับรุ่นพี่ซอกจิน”

        “โอ๊ะ จริงสิ พี่ต้องสอนนายนี่นา” ร่างบางรีบผละออกมาจากงานของตัวเองแล้วเดินไปรุ่นน้องหน้าสวยทันที “เริ่มจากอย่างนี้ก่อน เอาครีมโปะไว้ข้างบนแล้วปาดให้เรียบๆ นะ ส่วนด้านข้างก็รอครีมเหลือจากด้านบนมาปาด แล้วก็เอาครีมที่เหลือมาเติมเพิ่ม งงมั้ย”

        “เอ่อ จะว่างงก็งง จะว่าไม่งงก็ไม่งงครับ แหะๆ ^^;;

        “อ้าว ไหงงั้นอ่ะ” ซอกจินหัวเราะ “งั้นเอาเป็นว่าทำยังไงก็ได้ให้มันเรียบแล้วกัน แล้วเดี๋ยวพี่ช่วย”

        Rrrr~

        เสียงโทรศัพท์ของใครบางคนดังขึ้น ก่อนที่คนตัวขาวจะเป็นคนหยิบมันออกมารับ

        “ครับพี่จองกุก”

        ก็มีคนเดียวแหละนะ

        “ฮะ! ว่ายังไงนะครับ...แต่เรานัดกันเที่ยงไม่ใช่เหรอครับ...อ่า เปล่าครับๆ ไม่มีอะไรๆ งั้นเจอกันนะครับ” ยุนกิวางสายก่อนจะเงยหน้ามองคู่รักที่มองมาอย่างสงสัย “แย่แล้วครับ พี่จองกุกกำลังจะมาถึงในอีกสิบห้านาทีนี้”

        “ฮะ!!” ทั้งแทฮยองกับซอกจินอุทานออกมาพร้อมกัน ก่อนแทฮยองจะเอ่ยออกมา “ไหนมึงบอกว่านัดพี่เขาตอนเที่ยงไง”

        “เออ กูก็งงๆ อยู่ดีๆ พี่เขาก็บอกว่าคิดถึง อยากมาเจอก่อน ตอนนี้ก็ออกมาแล้วด้วย” รุ่นน้องตัวขาวเบะปากเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามาหารุ่นพี่หนึ่งเดียวในนั้น “เอายังไงดีครับรุ่นพี่ซอกจิน เค้กยังทำไม่เสร็จเลย”

        “อ่า เอาไงดีล่ะ” ร่างบางเสยผมเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด คนที่เพิ่งฝึกทำเค้กอย่างยุนกิไม่น่าทำเสร็จทันแน่

        น้องเขาจะเห็นด้วยมั้ยเนี่ยถ้าเขาจะทำให้แทน

        “เอ่อ พี่ไม่รู้น้องยุนกิจะโอเคมั้ย แต่ว่าเดี๋ยวน้องยุนกิกับแทฮยองไปจัดห้องก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่ทำเค้กต่อให้เอง”

        “จะดีเหรอครับ ผมเกรงใจจัง”

        “ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนิดเดียวเอง อีกอย่าง พี่ก็ไม่รู้ว่าน้องยุนกิจะจัดห้องยังไงด้วย รีบไปทำเถอะ เดี๋ยวไม่ทันไอ้กุกนะ”

        ตาเรียวสวยมองเพื่อนสนิทของแฟนหนุ่มอย่างเกรงใจ แค่มาสอนทำเค้กนี่เขาก็รบกวนซอกจินมากพอแล้ว

        แต่อย่างที่รุ่นพี่พูดก็ถูก ถ้าเขามัวแต่ทำอย่างนี้ ไม่ทันจองกุกแน่ๆ

        แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ

        “...รบกวนด้วยนะครับรุ่นพี่ซอกจิน”

        “อื้อ ^^” รุ่นพี่พยักหน้า รอจนรุ่นน้องทั้งสองเดินออกไปจากห้อง รอยยิ้มบนใบหน้าสวยนั้นจึงค่อยๆ หายไป

        นี่เขาเป็นคนดีแค่ไหนนะ ที่มาช่วยแฟนของเพื่อนที่แอบตัวเองแอบรักเตรียมเซอร์ไพรส์ให้วันครบรอบของพวกเขา

        ซอกจินแค่นหัวเราะให้กับความคิดบ้าๆ ที่ผุดขึ้นมา นี่ก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ ทำไมยังคิดแบบนั้นอีก

        มีแทฮยองแล้วนะ เมื่อกี้ก็ยังเล่นกันอยู่เลยนี่

        พยายามตัดใจซะซอกจิน นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุด

 

        จองกุกดูประหลาดใจที่เห็นว่าห้องของแฟนตัวเล็กนั้นมืดสนิทราวกับไม่มีใครอยู่

        ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็นัดกันแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วยุนกิหายไปไหน

        ชายหนุ่มนั่งลงบนโซฟาที่อยู่แถวๆ นั้น ก่อนมือหนาจะปัดไปโดนอะไรบางอย่าง จองกุกจึงหยิบมันขึ้นมาดู

        หนังสืออะไรน่ะ?

        ตาคมมองปกหนังสือนั้นอย่างสงสัย ก่อนจะเพ่งอ่านข้อความที่อยู่บนนั้น

 

        ถ้าอยากรู้ว่าผมหายไปไหน ก็เปิดหน้าต่อไปสิ ^^’

 

        ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

        แมวน้อยของเขาเล่นอะไรเนี่ย

        มือหนาเปิดไปหน้าต่อไปตามคำเชิญชวนบนปกหนังสือ

 

        เปิดมาหน้านี้แล้ว แปลว่าอยากรู้สินะ ว่าผมอยู่ไหน

 

        งั้นตอบมาก่อนแล้วจะบอก

 

        ‘วันนี้วันอะไรครับ อ๊ะๆ ถ้าตอบว่าวันเสาร์ ผมจะโกรธจริงๆ ด้วย

 

        จองกุกหัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ นี่ไอ้ตัวน้อยของเขาคงคิดสินะว่าเขาจะจำวันนี้ไม่ได้

        ก็บอกแล้วไง ว่าถ้ารักใครเขาก็จำเรื่องของคนคนนั้นได้หมดแหละ

        “วันนี้วันครบรอบของเราใช่มั้ย ยุนกิ” เสียงทุ้มตอบให้กับความเงียบนั้น ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ที่ตัวเองเล่นไปตามเกมของคนรักแล้วเปิดหนังสือหน้าต่อไป

 

        ถ้าเปิดมาถึงหน้านี้แล้ว แปลว่าพี่จองกุกตอบถูกสินะครับ เก่งจังเลย ^o^’

 

        ‘งั้นมาดูในห้องนอนของผมสิครับ

 

        เนื้อความในสมุดจบลงแค่นั้น จองกุกจึงวางสมุดลงที่เดิมก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของคนตัวเล็กตามแฟนของเขาเขียนไว้

        ก็อยากจะรู้เหมือนว่ายุนกิจะทำอะไร

        มือใหญ่เลื่อนไปที่ลูกบิดประตูห้องนั้น ก่อนจะเปิดมันออกช้าๆ

        และแสงที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันก็ทำให้ร่างสูงหรี่ตาลงเล็กน้อย พอปรับสายตาได้ ก็ทำให้เขามองเห็นภาพตรงหน้า

        ก่อนจองกุกจะยิ้มออกมาบางๆ ให้กับภาพนั้น

        ท่ามกลางห้องที่มีรูปคู่ของพวกเขาห้อยเรียงรายอยู่นั้น ยุนกินั่งอยู่ปลายเตียงแล้วส่งยิ้มหวานมาให้เขา ในมือของร่างเล็กนั้นถือเค้กสีชมพูที่มีเทียนเลขหนึ่งปักไว้อยู่ ก่อนเสียงหวานห้าวจะเอ่ยพร้อมกับเจ้าของเสียงที่เดินเข้าไปหาแฟนหนุ่มของตัวเอง

        “Happy anniversary ครับ พี่จองกุก”

        “...โห พี่คาดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าเราจะทำแบบนี้” มือหนาลูบผมนุ่มของคนรักเบาๆ “ที่โวยวายตอนพี่จะมาเพราะอย่างนี้ใช่มั้ย”

        “ก็ใช่น่ะสิครับ ผมยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย เค้กก็ยังทำไม่เสร็จเลย ดีนะครับที่ได้รุ่นพี่ซอกจินกับแทฮยองมาช่วย เลยเสร็จทัน”

        “แทฮยองกับไอ้จิน?” คนตัวสูงขมวดคิ้ว ก่อนที่เสียงหัวเราะคิกคักจากด้านหลังจะทำให้จองกุกหันไปมอง

        “เฮ้ย มันรู้ตัวแล้วๆ” ซอกจินหันไปหัวเราะกับแฟนหนุ่ม ก่อนจะแลบลิ้นใส่เพื่อนสนิทที่ชี้หน้ามาอย่างคาดโทษ

        ก็ว่า ไปไหนตั้งแต่เช้า ไม่เขียนโน้ตบอกไว้ด้วย ที่แท้ก็มาช่วยแฟนเขาเตรียมเซอร์ไพรส์นี่เอง

        แสบมากนะไอ้ลูกหมู!

        “คิดว่าเนียนมากมั้ยไอ้ลูกหมู” ร่างสูงเลิกคิ้วถามเพื่อนสนิทตัวเอง ในขณะที่เพื่อนหน้าหวานก็หัวเราะกลับมา

        “เนียนไม่เนียน ก็ทำให้กระต่ายเถื่อนอย่างมึงเชื่อได้อ่ะ” ร่างบางหัวเราะ ก่อนจะหันไปคว้ามือหนาของแฟนหนุ่มตัวเอง “ไหนๆ คู่รักก็อยู่ด้วยกัน พี่ว่าเราไปกันดีกว่าแทฮยอง เผื่ออยากจะฉลองวันครบรอบด้วยกันสองคน”

        “ฮ่าๆๆ ได้ครับๆ” แทฮยองหัวเราะพร้อมกับยกแขนแกร่งขึ้นกอดคอคนรักของตนเอง ก่อนทั้งคู่จะบอกลาคู่รักในห้องแล้วเดินออกมา

        ในความคิดของแทฮยองก็คงอยากใช้เวลากับคนรักของตนเองบ้าง แต่กับซอกจินแล้ว ในใจเขารู้ดี

        ยิ่งเห็นจองกุกจูบหน้าผากเนียนของรุ่นน้องหน้าหวานอย่างอ่อนโยน ก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกในใจได้อย่างดี

        ก็แค่ไม่อยากเห็นภาพน่ารักๆ ที่ตอนนี้ยังเป็นภาพบาดตาของเขาอยู่ก็เท่านั้นเอง

 

        “อ้าวแทฮยอง กลับมาแล้วเหรอ วันนี้กลับมาไวจังนะ” เสียงหวานทักน้องชายของว่าสามีตนเอง ในขณะที่โฮซอกก็กำลังทำงานที่นำมาจากสตูดิโอของตนเองอยู่ที่โถงรับแขกของบ้าน

        “ผมไม่มีเรียนนี่ครับพี่โฮซอก อีกอย่าง ก็แค่ออกไปช่วยเพื่อนเตรียมเซอร์ไพรส์ให้แฟนของมันเท่านั้น” คนเด็กกว่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “พี่นัมจุนล่ะครับ”

        “อยู่ในห้องทำงานน่ะ ชวนออกมาด้วยกันก็ไม่ยอมมา ชอบทำงานในที่อุดอู้จริงๆ” โฮซอกบ่นอย่างไม่จริงจัง ก่อนจะเพิ่งสังเกตสิ่งที่อยู่ในมือของคนผิวเข้ม “กล่องอะไรน่ะ”

        “อ้อ นี่เหรอครับ” แทฮยองชูมันขึ้นมา “ว่าที่น้องสะใภ้ของพวกพี่ทำมาให้น่ะครับ ^^

        “หืม? นี่ว่าน้องสะใภ้ของพี่ทำเค้กเป็นด้วยเหรอ” ร่างบางถามอย่างสนใจ ก่อนจะก้มมองในกล่องที่คนน้องวางไว้ “ใช้ได้เลยนะเนี่ย ว่างๆ ก็พามาช่วยพี่ทำขนมหน่อยสิ”

        “แหม อยากเจอว่าที่น้องสะใภ้ก็บอกสิครับพี่โฮซอก” แทฮยองแซวพร้อมกับหัวเราะ “ช่วงนี้มันรับน้องทุกคณะเลยน่ะครับ พี่เขาเป็นปีสามแล้วเลยไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ แต่ถ้าพี่เขาว่างแล้ว ผมจะพามานะครับ ทั้งพามาทานข้าวตามคำชวนของพี่นัมจุนแล้วก็พามาช่วยพี่ทำขนมเลย”

        “โอเค เมื่อไหร่ก็บอกล่ะ นัมจุนอยากเจอหน้าน้องสะใภ้จะแย่แล้ว” ร่างบางพูดกลั้วหัวเราะ ทั้งสองคุยกันอีกสักพัก ก่อนแทฮยองจะขอตัวออกไปหาพี่ชายของตนเอง

        ตากลมมองตามน้องชายของคนรักขึ้นไปข้างบน ก่อนจะมองมาที่กล่องเค้กตรงหน้าอีกครั้ง

        เป็นรุ่นพี่แทฮยองหนึ่งปี แถมยังทำเค้กกับทำอาหารเป็นอีกต่างหาก

        ก็รู้ว่าโลกมันไม่กลมขนาดนั้นหรอกนะ แต่ก็อดนึกถึงไม่ได้จริงๆ

 

        กว่าจองกุกจะกลับถึงหอก็ค่ำแล้ว

        มือหนาเปิดประตูห้องของตัวเองพร้อมกับตาโตคมที่สอดส่องหารูมเมทตัวแสบของตัวเอง ก่อนจะพบเป้าหมายกำลังเอนหลังอ่านนิยายกับที่วางแขนของโซฟาอยู่

        ร่างสูงค่อยๆ ย่องเข้าไปหาไม่ให้ซอกจินรู้ตัว ก่อนจะฉวยโอกาสล็อกคอเพื่อนจากด้านหลังทันที

        “โอ๊ย! แค่กๆๆ ไอ้กุกเหรอ มึงมาเมื่อไหร่ ปล่อยกู! >o<

        “ไม่ปล่อย แสบนักเหรอไอ้ลูกหมู กล้ามากนะมึงน่ะที่โกหกกูว่าไปเที่ยวกับแทฮยอง” ว่าด้วยเสียงหัวเราะพร้อมกับล็อกคอแน่นกว่าเดิมจนร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง

        “อะไรเล่า ก็กูไปกับแทฮยองจริงๆ นี่ แล้วก็ไปช่วยเมียมึงไง -0- ปล่อยกูได้แล้ว กูหายใจไม่ออก!

        พอเห็นว่าเพื่อนหายใจไม่ออกจริงๆ ก็ยอมผ่อนแรงแล้วเปลี่ยนมากอดเอวบางพร้อมกับเกยคางลงบนไหล่ของคนตัวเล็กกว่าแทน “แต่ยังไงก็ขอบใจมึงมากนะ วันนี้กูมีความสุขมากเลย”

        “...กูรู้น่า แค่เห็นรอยยิ้มมึงตอนนั้นกูก็รู้แล้ว” ร่างบางหัวเราะเบาๆ ในขณะที่พยายามกดความรู้สึกบางอย่างลงไป “แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง หลังจากกูกับแทฮยองกลับไปแล้วทำอะไรกันต่อ”

        “คำถามมึงโคตรแย่อ่ะ” เสียงทุ้มหัวเราะ ในขณะที่คนในอ้อมแขนก็ได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย

        “แย่ตรงไหนวะ”

        “ไม่มีอะไรหรอก” ลืมไปว่าซอกจินมันซื่อ = = “ก็แค่กินข้าว นั่งคุยกัน แล้วนั่งเขียนบันทึกด้วยกันแค่นั้นแหละ”

        “มีการเขียนบันทึกกันด้วย รักกันใช้ได้เลยนะพวกมึงอ่ะ”

        “วันครบรอบก็นิดนึงแหละน่า เอ้อ ไอ้จิน” จองกุกเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ “เค้กนั่นน่ะ มึงสอนยุนกิทำใช่มั้ย”

        “หืม? รู้ได้ไงวะ”

        “โห มึงไม่ควรถามอ่ะ กูเป็นหนูทดลองให้มึงมาตั้งแต่ที่มึงเริ่มทำฝึกทำพวกเบเกอรี่จนกระทั่งมึงเริ่มเปลี่ยนแปลงสูตรพวกนี้เอง ทำไมกูจะจำรสชาติของเพื่อนตัวเองไม่ได้วะ” เสียงทุ้มหัวเราะ “เราเป็นเพื่อนกันตั้งนานนะไอ้จิน อะไรที่เกี่ยวกับมึง กูก็จำได้หมดแหละ”

        ตาคู่สวยเหลือบมองไปที่ใบหน้าหล่อที่ยังเกยอยู่บนไหล่บอบบาง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

        จองกุกก็รู้ทุกอย่างแหละ ยกเว้นความรู้สึกของซอกจิน

        แต่จะมีประโยชน์อะไรล่ะ ในเมื่อตอนนี้เขาก็มีแฟนแล้ว และเขาก็เป็นได้แค่เพื่อนของร่างสูงเท่านั้น...
--------------------------------------------------------------------
        โหยยยย ยัยพี่ของน้อง T^T เราก็แต่งเองนะ แต่ทำไมเริ่มสงสารพี่จินมากขึ้นเรื่อยๆ 55555 สวัสดีค่ะทุกคน ไม่เจอกันนานเลย แถมอัพเวลาแปลกอีก 55555 เรางานเยอะมากกกกก จริงๆ ว่าจะเก็บไว้อัพตอนเวลาปกติของเรา แต่ไม่ได้ค่ะ พรุ่งนี้เราก็มีงานทั้งวันทั้งคืน 555555 เลยมาอัพตอนนี้ เพราะไม่งั้นหลังเสร็จงานพรุ่งนี้ เราจะร่วงแล้วไม่ได้อัพยาว 55555 เข้าเรื่องกันดีกว่า ถึงจะเป็นแฟนกับแทฮยองแล้ว แต่ความรักก็ต้องใช้เวลานะคะ T^T ยังไงก็ฝากทุกคนเอาใจช่วยยัยพี่ของเราด้วยนะคะ ตอนนี้เราต้องไปนอนแล้ว เล่นแท็ก #แค่เพื่อนกุกจิน ในทวิตเตอร์ได้นะคะ แล้วเจอกันค่ะ ^^
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #213 fernfern_br (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:40
    พี่จินเลิกเป็นรูมเมทจกุกได้มั้ย ขอแค่นี้ สงสารพี่จะแย่แล้ว
    #213
    0
  2. #123 rungnapha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 16:19
    ฮรืออออออ พิกุก-ทำตัวรักทำตัวห่วงพิจินกุหน่อยเหอะ -แม่งไม่ได้รักจริงๆอ่ะ ฮรือออออออ พิเจนนนนนนนนนนน พิจินของน้อง
    #123
    0
  3. #106 SajinDangdang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 12:11
    สงสารจินมากเลยยยยยยย จะต้องทนไปอีกเมื่อไหร่??????  และมีปมความรักของม่อนโฮปอีกด้วย แงงงงงง
    #106
    0
  4. #79 saw254288 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:23
    แทอ่าทำให้พี่จินรักนายให้ได้นะสงสารพี่จินอยากให้พี่ตัดใจได้สักทีมันเจ็บมากเลยใช่มั้ยที่ต้องทนเห็นคนที่เราชอบรักคนอื่นฮือออแล้วยังมีเรื่องพี่นัมกับพี่โฮปอีกโอ้ยฮือออ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:29
    #79
    0
  5. #78 gift-rigale (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:46
    นี่อยากผลักหัวกุกออกมากกก เห้ยยยย แกรรรรรสิทธิในตัวยัยพี่เป็นของแทแทย่ะเลิกล้ำเส้นได้แล้วววว แต่ทำไงได้ยอมเขาอ่ะ TT
    #78
    0
  6. #77 Snow_JJ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:11
    ไรท์มาอัพต่อเร็วๆน่ะค่ะ ลุ้นตอนต่อไปมากๆเลยอ่ะ
    #77
    0
  7. #76 k_92 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:28
    คือตอนนี้เราลุ้นตอนจินจะไปเจอม่อนโฮปอ่ะ
    #76
    0
  8. #75 missbeardream (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:21
    จองกุก-บ้า พี่ซอกจินสู้ๆนะ
    #75
    0
  9. #74 pontitanakhup (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:19
    ไรท์ๆเปลี่ยนคู่เถอะ Taejin
    #74
    0
  10. #72 Nayhrp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:54
    ยัยต้องตัดใจให้ได้นะะะะ ฮื่ออออออ
    #72
    0
  11. #71 K_meaw_JJK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:52
    สงสารยัยพี่จังเลย เมื่อไหร่จองกุกจะรู้สักทีว่าเค้ารักตัวเอง เฮ้อออออออ
    #71
    0
  12. #70 9ppp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:51
    สงสารพี่จินนนน
    #70
    0
  13. #69 tienin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:16
    ซอกจินคือเป็นคนดีมากก็ต้องเจ็บมาก ฮือออออ
    #69
    0