Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 5 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    31 ธ.ค. 60

บทที่ 4

        “ขอบใจที่มาส่งนะแทฮยอง ^^” ซอกจินหันไปเอ่ยกับรุ่นน้องผิวเข้มที่ขับรถมาส่งตัวเองถึงคณะ ซึ่งแทฮยองก็หันมาส่งยิ้มกลับอย่างรวดเร็ว

        “พี่จะขอบคุณผมทุกรอบเลยมั้ย ผมบอกแล้วไงว่าผมเต็มใจมาส่งพี่อยู่แล้ว”

        “ก็บอกไปแล้วเหมือนกันว่าเกรงใจ ยิ่งวันนี้นายอุตส่าห์มาส่งพี่ทั้งที่ไม่มีเรียนอ่ะ” คนหน้าหวานยู่ปากเล็กน้อย เรียกให้คนน้องส่งยิ้มเอ็นดูมาให้

        “ก็บอกไปแล้วว่าไม่ต้องเกรงใจ ผมทำทุกอย่างให้ว่าที่แฟนของตัวเองได้อยู่แล้ว ^o^

        “...ไม่คุยกับนายแล้ว” พอรู้ว่าเถียงไม่ได้ รุ่นพี่หน้าหวานก็หนีลงรถ แต่ร่างสูงก็เรียกไว้ก่อน

        “อ้อ เดี๋ยวครับพี่จิน”

        “ว่า?”

        “เย็นนี้ผมมารับไม่ได้นะครับ ติดธุระนิดหน่อย”

        “อ้อโอเค ไม่เป็นไรหรอก”

        “แล้วพี่จะกลับยังไงล่ะครับ”

        “ก็...คงต้องไอ้จองกุกแหละ” เสียงหวานเอ่ยแบบนั้น “เอาน่า พี่หาทางได้อยู่แล้ว ตอนยังไม่มีนาย พี่ยังไปไหนมาไหนได้เลย”

        “ทำไมชอบเปรียบเทียบแบบนั้นล่ะครับ ตอนนี้พี่ก็มีผมแล้วไง” คนเด็กกว่าหัวเราะ “แล้วเดี๋ยวค่ำๆ ผมโทรหานะครับ จะได้เช็คด้วยว่าพี่ถึงคอนโดหรือยัง

        “เป็นพ่อเหรอ เช็คจังเลย”

        “ไม่ได้เป็นพ่อ แต่เป็นว่าที่แฟนของพี่ต่างหาก”

        “จ้ะ = =” เหนื่อยใจจริงๆ กับเด็กขี้ตู่แบบนี้ “พี่ไปเรียนเล่า คุยกับนายแล้วเสียเวลาชะมัดเลย”

        “เขินก็บอกสิครับคนสวย ^o^

        “ไม่คุยด้วยแล้ว!” ร่างบางแลบลิ้นใส่คนในรถแล้วลงมาอย่างรวดเร็ว ซอกจินรอจนรุ่นน้องขับรถออกไปก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

        เจ้าเด็กนิเทศนี่มันขี้เต๊าะจริงๆ

        ยังไงถึงเจ้านั่นมารับไม่ได้ เขาก็หาทางกลับเองได้อยู่แล้วน่า ไอ้จองกุกก็มาประชุม น่าจะเลิกพร้อมๆ เขาที่เรียนแลปนั่นแหละ

        อ้อ ลืมบอกน่ะ อาจารย์ของจองกุกยกเซคทั้งสองวิชาเลย หมอนั่นเลยสามารถไปประชุมพี่ปกครองของคณะได้

        เห็นท่าทางแบบนั้น หมอนั่นเป็นถึงเฮดว้ากเชียวนะ อย่าไปดูถูกมันเชียว

        เอาเป็นว่าช่างเรื่องของจองกุกก่อนดีกว่า เขาก็ต้องรีบขึ้นไปเรียนก่อนดีกว่า ถ้าเข้าแลปช้าเขาอาจจะโดนด่าก็ได้

 

        หมดคาบสักที

        ซอกจินบิดขี้เกียจพร้อมกับเดินออกมาจากห้องแลปโดยมีเพื่อนในกลุ่มหนึ่งคนที่บังเอิญลงวิชาเดียวกันอย่าง แมธธิว คิมเดินออกมาด้วย

        “กูนึกว่าจะลงพร้อมกับไอ้โซมินซะอีก”

        “ตอนแรกก็ว่าอย่างนั้น แต่ให้ไปไหนมาไหนกับมันบ่อยๆ ไอ้เจเซ็ปห์คงไม่พอใจหรอก” ชายหนุ่มร่างใหญ่หัวเราะในขณะที่พาดพิงถึงแฟนหนุ่มของเพื่อนสาวในกลุ่มอีกคน “กูก็นึกว่ามึงจะลงแลปพร้อมกับไอ้จองกุกเหมือนกัน”

        “เทอมนี้จองกุกมันต้องเรียนบางวิชาพร้อมกับน้องยุนกิอ่ะ กูก็ไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอพวกมันด้วย”

        “ไปเป็นก็ดีนะ กูหมั่นไส้ชิบหาย ไม่รู้จะหวานกันไปไหน”

        “มึงก็ใช่ย่อยไอ้แมธธิว ไปเรียนกับแฟนแทบทุกวันนะมึง...”

        “แมธธิว” เสียงหวานห้าวเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นทำเอาสองหนุ่มชะงักทันที “ออกมาสักที ฉันรอนายอยู่ตั้งนาน”

        “แหม ก็บอกให้กลับไปก่อนได้เลยไง รอฉันทำไมล่ะจีอู” แมธธิวเดินเข้าไปหาหญิงสาวในเสื้อชอปที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก “แล้ววันนี้เธอเลิกเร็วเหรอ ถึงมาหาฉันที่คณะได้”

        “ก็นายบอกฉันเองว่าจะพาไปซื้อของไม่ใช่เหรอ ก็เลยมารอนี่ไง”

        “ก็บอกตั้งแต่แรกแล้วนี่ว่าให้รอที่บ้าน...”

        “แล้วนายจะไปๆ มาๆ ทำไมล่ะ มันเปลืองน้ำมันมั้ย ไม่ต้องเกรงใจเกินเหตุ นายทำอย่างกับเราไม่ใช่แฟนกันอย่างนั้นแหละ” หญิงสาวผมเทาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเพิ่งหันไปเห็นเพื่อนสนิทของแฟนหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น “อ้าว สวัสดีซอกจิน ไม่เจอกันนานเลยนะ”

        “อื้อ สวัสดีจีอู ^^” ร่างบางทักทายกลับ “ดูเหมือนพวกเธอจะรีบนะ งั้นฉันไปก่อนดีกว่า แล้วเจอกัน”

        “อื้อ บาย”

        “โอเค เจอกันนะมึง”

        พอบอกลาทั้งสองเสร็จ ซอกจินก็แยกออกมาเพื่อลงจากตึกเรียนของตึกเรียน มือเรียวหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อจะไลน์หาเพื่อนตัวเองว่าประชุมเสร็จหรือยัง

        แต่อะไรขาวๆ ที่หางตา เรียกความสนใจของร่างบางได้ทันที

        “น้องยุนกิ” เสียงหวานเอ่ยทักในขณะที่เดินเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าที่นั่งอยู่หน้าตึกเรียนของตัวเอง “มาทำอะไรเหรอ วันนี้เรายกเซคไม่ใช่เหรอ”

        “ครับ แต่ผมมาหารุ่นพี่ซอกจินต่างหาก”

        “หืม มาหาพี่เหรอ” คนพี่เลิกคิ้วอย่างสงสัย พวกเขาสองคนไม่ได้สนิทกันขนาดที่น้องเขาจะมาหาถึงคณะแบบนี้นะ “มีอะไรหรือเปล่า”

        หรือว่าน้องเขาจะรู้เรื่องของเขากับจองกุกน่ะ -0-

        ไอ้ซอกจิน อย่าไร้สาระ ถ้ารู้แล้วน้องจะยิ้มให้แบบนี้มั้ย = =

        “ครับ ผมมีเรื่องอยากให้รุ่นพี่ช่วยน่ะครับ” คนตัวขาวส่งยิ้มมาให้เพื่อนสนิทของแฟนหนุ่มตัวเอง “พี่จองกุกบอกว่ารุ่นพี่ซอกจินทำอาหารกับขนมเก่งมาก ผมเลยอยากขอความช่วยเหลือจากรุ่นพี่หน่อยน่ะครับ”

        “เอ่อ จะให้พี่ช่วยอะไรเหรอ”

        “ผมอยากให้รุ่นพี่ช่วยผมทำเค้กให้พี่จองกุกหน่อยน่ะครับ มันใกล้วันครบรอบของเราสองคนแล้ว ผมเลยอยากเซอร์ไพรส์พี่เขาสักหน่อย”

        “อ่อ” เสียงหวานตอบรับ “แล้วจะทำอะไรบ้างอ่ะ พี่จะได้ช่วย”

        “รุ่นพี่ช่วยผมเรื่องเค้กก็พอครับ ผมเกรงใจ ที่เหลือเดี๋ยวผมใช้ไอ้แทฮยองมันเอง” คนเด็กกว่าเอ่ยอย่างร่าเริง “แต่ตอนนี้ผมอยากให้รุ่นพี่ไปช่วยเลือกของหน่อยอ่ะครับ แล้ววันเสาร์ไปทำเค้กที่คอนโดผมกัน”

        “อ่า ได้สิๆ” ซอกจินตอบรับแม้จะยังสงสัยหลายๆ อย่าง “แต่รอหน่อยได้มั้ย คือเมื่อเช้าพี่มากับแทฮยองน่ะ เดี๋ยวขอกลับไปเอารถก่อน”

        “รุ่นพี่ไปกับผมก็ได้ครับ ผมก็มีอะไรหลายอย่างที่อยากถามรุ่นพี่เรื่องพี่จองกุกด้วย”

        “อ๋อ โอเคๆ” ร่างบางตอบรับอีกครั้ง ก่อนจะตามรุ่นน้องไปที่รถของคนเด็กกว่าเอง

 

        “จริงเหรอครับรุ่นพี่ซอกจิน พี่จองกุกเปิ่นขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

        “จริงสิ มันจัดว่าเป็นคนซุ่มซ่ามคนนึงเลยนะ เพียงแต่มันอยู่กับพี่เท่านั้นเองแหละ” ร่างบางหัวเราะออกมาที่ได้เม้าท์เพื่อนกับแฟนของมันเองแบบนี้มาสุดทาง ยุนกิก็ดูท่าจะสนใจเอาเรื่องอยู่เหมือนกันกับวีรกรรมแต่ละอย่างของจองกุก

        “นี่ผมเอาไปแบล็คเมล์พี่จองกุกได้เลยนะเนี่ย ^o^ ผมล่ะอิจฉารุ่นพี่ซอกจินจริงๆ ที่เป็นรูมเมทกับพี่จองกุก ผมล่ะอยากเห็นวีรกรรมเปิ่นๆ แบบนั้นบ้างจัง”

        “เอ่อ พี่ว่านายก็น่าจะได้เห็นอยู่มั้ง ^^;;

        “ไม่หรอกครับ ถึงผมกับพี่เขาจะได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆ แต่ด้านที่ผมได้เห็นก็คือด้านสุภาพบุรุษของเขานี่แหละ” เสียงห้าวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มในขณะที่กำลังหาที่จอดรถ “พี่จองกุกเป็นคนดีมากๆ เลยนะครับ และพี่เขาก็หวงผมมากๆ แค่ผมซุ่มซ่ามเดินเตะโต๊ะนิดหน่อย พี่เขาก็โวยวายไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว”

        “ไอ้กุกมันก็อย่างนี้แหละ ยิ่งนายเป็นคนที่มันรักด้วย มันยิ่งเป็นห่วงใหญ่เลย” ขนาดเขาเป็นแค่เพื่อน จองกุกมันยังดูแลเขาดีมากๆ เลย “นายโชคดีมากเลยนะ ที่ได้หัวใจของมัน”

        ได้หัวใจดวงที่เขาไม่เคยครอบครองมันได้เลยแม้จะรักแค่ไหนก็ตาม...

        “ผมก็รู้สึกว่าผมโชคดีเหมือนกัน ที่รักคนดีๆ อย่างพี่เขา” คนเด็กกว่าหันมาส่งยิ้มให้รุ่นพี่ที่นั่งข้างๆ “ถึงแล้วครับ อ้อ เดี๋ยวแวะที่คาเฟ่ของไอ้แทฮยองมันก่อนนะครับ มันบอกให้ผมไปเอาของอะไรบางอย่างก่อน”

        “ได้สิ” เสียงหวานตอบรับ ก่อนจะจับอะไรได้จากประโยคของรุ่นน้อง “เดี๋ยวนะ คาเฟ่ของแทฮยอง?”

        “อ้าว มันยังไม่บอกรุ่นพี่เหรอครับ” ยุนกิเอียงคออย่างสงสัยเล็กน้อย “ไอ้แทมันเป็นเจ้าของคาเฟ่ที่อยู่บนห้างนี้ไงครับ จริงๆ ไม่ใช่แค่คาเฟ่หรอก แต่ทั้งห้างนี้ก็เป็นของครอบครัวมันครับ พี่ชายมันบริหารอยู่ มันก็เลยขอพี่ชายเปิดคาเฟ่ที่นี่เพราะมันชอบลาเต้อาร์ตน่ะครับ”

        “จริงอ่ะ” ร่างบางถามรุ่นน้อง ซึ่งคนตัวเล็กกว่าก็พยักหน้ากลับมาทำเอารุ่นพี่ได้แต่อึ้งกับความจริงที่เพิ่งรู้มา

        ไอ้เรื่องที่แทฮยองสนใจศิลปะอย่างพวกลาเต้อาร์ตหรือเรื่องบ้านรวยก็พอจะเข้าใจ แต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้นี่นา

        เจ้าเด็กผิวเข้มนี่โปรไฟล์ไม่ธรรมดาจริงๆ

        “ผมว่าเรารีบไปกันเถอะครับ แทฮยองรออยู่”

        “อ่า โอเคๆ” รุ่นพี่หน้าหวานยอมเดินไปตามที่รุ่นน้องผิวซีดลากไป ทั้งสองเดินกันไปเรื่อยๆ จนมาถึงร้านกาแฟร้านหนึ่งในห้าง ก่อนที่ยุนกิจะทำท่าตกใจเล็กน้อย “ตายแล้ว รุ่นพี่ซอกจินครับ เข้าไปหาแทฮยองก่อนผมเลยนะครับ”

        “ทำไมเหรอ”

        “ผมลืมกระเป๋าตังไว้ที่รถนะครับ พี่เข้าไปก่อนเลยนะครับ” ว่าเสร็จก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้ซอกจินมองตามอย่างงงๆ

        อะไรของน้องเขาวะ

        ช่างเถอะ เข้าไปก่อนก็ได้

        มือเรียวผลักบานประตูไม้เข้าไปพร้อมกับตากลมๆ ที่มองไปรอบๆ ตามประสาของคนช่างสังเกต

        แทฮยองเป็นคนที่มีรสนิยมมากเลยนะ (อาจจะเพราะเจ้าตัวชอบศิลปะด้วยล่ะมั้ง) ร้านนี้ตกแต่งสไตล์วินเทจซึ่งกำลังเป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่นสมัยนี้เลย ด้วยโทนสีส้มอ่อนบวกกับสีน้ำตาลและของตกแต่งในร้านที่ส่วนใหญ่เป็นเครื่องไม้นั้นเข้ากันได้ดีจนทำให้ร่างบางนั้นเดาได้เลยว่าร้านนี้ต้องมีลูกค้าเยอะมากแน่ๆ

        แต่เดี๋ยวนะ ทำไมมันแปลกๆ

        มันไม่มีคนเลย ทั้งที่ไฟก็เปิดสว่างไสวแบบนี้

        ซอกจินหันมามองที่ประตูอีกครั้ง ป้ายก็เป็นคำว่า Open นี่นา ทำไมมันไม่มีใครเลยแม้แต่พนักงาน

        ตากลมสวยหันกลับมาในร้านอีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นอะไรแปะอยู่เคาน์เตอร์

        ให้ไปทางขวาเหรอ?

        ร่างบางขมวดคิ้วมองมันลูกศรที่ชี้ไปอย่างงงๆ ก่อนจะเดินตามไปทางด้านขวาของร้านอย่างว่าไง

        ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรอ่ะ ไปๆ ก่อนแล้วกัน

        และพอได้ลองเดินตาม อะไรบางอย่างก็ทำให้นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นมาทันที

        นะ นี่มันอะไรกัน

        คนหน้าหวานเดินไปทางซ้ายของตัวเองช้าๆ ราวกับต้องมนต์สะกด ตาคู่สวยก็กวาดมองสิ่งตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

        นั่นมัน รูปของเขา...

        ซอกจินมองรูปของตัวเองที่ถูกแปะเต็มบนผนังลายไม้นั่น มันเป็นรูปแอบถ่ายของเขาทุกอิริยาบถ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขานั่งกินข้าว เล่นกับสุนัขที่เดินเข้ามาหา เดินเลือกหนังสือ เดินดูนิทรรศการภาพถ่าย หรือแม้แต่ตอนที่เขาเผลอหลับอยู่บนรถของรุ่นน้องผิวเข้ม

        ซึ่งคนที่ถ่ายแบบนี้ได้ มีคนเดียวนั่นแหละ

        “เซอร์ไพรส์มั้ยครับพี่จิน J” เสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างหูทำเอาร่างบางสะดุ้ง ก่อนที่รุ่นพี่หน้าหวานจะหันไปหาคนที่ยืนประชิดด้านหลังอยู่แบบนั้น

        “ทะ ทะ แทฮยอง” เสียงหวานเอ่ยเสียงสั่น “นี่มันอะไรกันน่ะ นั่น ทะ ทุกคน!

        เบื้องหลังของแทฮยองไกลๆ นั้นเป็นเพื่อนในกลุ่มของเขาทุกคนบวกกับแฟนของพวกเขากำลังมองมาอย่างสนใจ ไหนจะคนที่สวมยูนิฟอร์มคล้ายๆ กับพนักงานของร้านกาแฟที่มองมาอย่างลุ้นๆ อีกต่างหาก

        “ละ แล้วน้องยุนกิ เมื่อกี้บอกว่าไปเอาของไม่ใช่เหรอ” ตากลมหันกลับมามองร่างสูงที่อยู่ข้างตัวเองอีกครั้ง “ทำอะไรของนายเนี่ยแทฮยอง ทำไมเอา...”

        “พี่จินครับ” เพียงเสียงนุ่มทุ้มเรียกขัด ร่างบางก็เงียบทันที “เราสองคนก็คุยกันมาเดือนกว่าแล้วนะครับ”

        “แทฮยอง...”

        “รูปภาพตรงหน้าพี่เป็นรูปที่ผมแอบถ่ายพี่มาตลอดที่ผมรู้ตัวว่าผมแอบชอบพี่ ทุกครั้งที่ผมรู้สึกเหงา พอเห็นรูปพี่ พอคิดว่าต้องจีบพี่ให้ได้ ผมก็มีความสุขขึ้นมาทันทีเลย”

        “...”

        “และมันอาจจะไวไปที่ผมจะพูดแบบนี้ แต่ผมรอไม่ไหวอีกแล้ว”

        “เอ่อ...”

        “เป็นแฟนกันนะครับพี่จิน”

        “...ฮะ?” เสียงหวานนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างงงๆ ราวกับเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ “เอ่อ แทฮยอง นายพูดอะไรอ่ะ”

        “โห พี่จินอ่ะ เสียบรรยากาศหมดเลย” เสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ “ความโรแมนติกของพี่นี่ติดลบเลยนะ”

        “อะไรล่ะ โทษพี่ได้ยังไง อยู่ๆ นายก็มาอย่างนี้อ่ะ” ร่างบางยื่นปากเล็กน้อยอย่างไม่พอใจนัก “จู่ๆ มาพูดแบบนี้ ใครจะไปตั้งตัวได้...”

        “งั้นพี่จะตอบว่ายังไงล่ะครับ”

        “ตะ ตอบอะไรเล่า”

        “จำคำถามไม่ได้เหรอครับคนสวย” แทฮยองเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้คนหน้าหวาน “งั้นผมถามอีกรอบก็ได้”

        “อะ เอาหน้าออกไปก่อนเซ่”

        “เป็นแฟนกันนะครับ พี่จินคนสวยของผม”

        “เอ่อ... -///-” ใบหน้าหวานขึ้นสีอย่างห้ามไม่ได้ที่โดนรุ่นน้องรุกเข้าหาขนาดนี้ มือไม้ดูเกะกะไปหมดจนไม่จะทำยังไงเลยได้แต่กอดอกแบบนั้น

        “ว่าไงครับ พี่จิน”

        “เอ่อ คือ...” อย่าเร่งสิ คนกำลังคิดอยู่

        ยอมรับว่าหวั่นไหว ยอมรับว่าชอบ แต่เขาก็ตอบไม่ได้เต็มปากว่ารักแทฮยองแล้วนี่

        อีกอย่าง เจ้าของหัวใจจริงๆ ก็ยังอยู่ตรงนี้...

        “โอ๊ย ไอ้ซอกจิน มึงไม่ต้องเล่นตัวนานหรอก มาขนาดนี้แล้ว ตกลงเลยๆ ^o^” ลิซ่าตะโกนเข้ามาอย่างร่าเริงในขณะที่ยังกอดคอน้องจีซูไว้ (ไปจีบกันตอนไหนนี่อยากรู้มาก -0-) ก่อนที่คนอื่นๆ จะเริ่มตะโกนเชียร์บ้าง

        “เป็นเลยซอกจิน อย่าช้า ><

        “เออ เล่นตัวมากน้องเขาจะไปหาคนอื่นนะมึง ^o^

        “ตกลงเลยซอกจิน ^^

        “เอ่อ...” ร่างบางยิ่งประหม่าเมื่อได้ยินเสียงเชียร์จากทุกคน ก่อนที่ตากลมจะเผลอไปมองเพื่อนที่สนิทที่สุดของตัวเอง

        จองกุกนั้นตะโกนเชียร์เข้ามาอย่างสนุกสนานในขณะที่แขนแกร่งข้างหนึ่งก็โอบกอดร่างเล็กของยุนกิไว้ในอ้อมแขน ทั้งสองคนหันไปสบตากันด้วยรอยยิ้มก่อนจะช่วยกันเชียร์เพื่อนของตัวเอง

        ตากลมสวยเผลอฉายแววเศร้าออกมาแวบเดียวเท่านั้นก่อนมันจะหายไปอย่างรวดเร็ว ในใจก็คิดอย่างสมเพชตัวเอง

        มึงต้องการแบบนี้ใช่มั้ยจองกุก...

        ได้ กูจะได้ตัดใจจากมึงได้สักที

        ใบหน้าหวานหันกลับมามองรุ่นน้องที่ยังจ้องเขาไม่วางตา ก่อนจะส่งรอยยิ้มกลับไป “อยากได้หัวใจพี่นักก็ดูแลด้วยนะ”

        “หมายความว่า...”

        “อือ พี่ตกลงคบกับนาย ^^

        “เย้!!” เสียงเฮดังลั่นร้านพร้อมกับซอกจินที่โดนแทฮยองอุ้มจนตัวลอยด้วยความดีใจจนรุ่นพี่หน้าหวานต้องโวยวายเพื่อให้แฟนหนุ่มหมาดๆ ปล่อยตัวเองลง

        “ย่าห์! แทฮยอง ปล่อยพี่ลงเลยนะ!” ร่างบางดิ้นจนแทฮยองยอมปล่อยแต่โดยดี “นี่ พี่เพิ่งตกลงคบกับนายนะ มือไวแบบนี้เดี๋ยวจะโดน”

        “แหม ก็คนมันดีใจนี่ครับ แหะๆ ^^;;

        “นายนี่มันจริงๆ เลย” ก็ได้แต่เอ็ดอย่างไม่จริงจังเท่านั้น จะโกรธก็ทำไม่ลงหรอกกับรอยยิ้มซื่อๆ แบบนั้น “แล้วนี่เล่นใหญ่ไปมั้ย แค่นายขอปากเปล่าพี่ก็ยอมตกลงแล้ว มาทำเป็นติดรูปแอบถ่ายของคนอื่นเขาแบบนี้”

        “ก็อยากให้รู้ไงครับว่าผมรักพี่มากแค่ไหน ^o^

        “ทำไมพูดมันออกมาง่ายจังเลย” ซอกจินหันหนีไปทางอื่นพร้อมกับพยายามกลั้นยิ้มของตัวเอง เด็กนี่มันน่ารักเกินไปจนทำให้เขาห้ามรอยยิ้มของตนเองไม่ได้เลย

        และพอบังเอิญหันไปเห็นจองกุกที่ส่งยิ้มมาให้ ก็ได้แต่ส่งยิ้มแบบเดียวกันกลับไปเท่านั้น

        หวังว่าเขาจะทำเรื่องให้ถูกต้องได้สักทีนะ

 

        “ฮะ? กินข้าวกับแฟน? แกมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างประหลาดใจในขณะที่ช่วยคู่หมั้นยกกับข้าวออกมาวางบนโต๊ะ “แล้วจะกลับมากี่โมง”

        “(น่าจะไม่ดึกเท่าไหร่ครับพี่นัมจุน พี่เขาก็เป็นคนที่ไม่ค่อยชอบอยู่นอกบ้านตอนกลางคืนด้วย เดี๋ยวก็คงกลับแล้วครับ)”

        “โอเคๆ ว่างๆ ก็พาแฟนแกมากินข้าวที่บ้านด้วยละกัน พวกฉันจะได้รับรู้ว่าคนรักของน้องชายเป็นคนดีมั้ย”

        “(ครับผม ^o^ งั้นเจอกันนะครับ)”

        “เออๆ” ตอบรับเสร็จก็กดวางสาย พร้อมกับมองกับข้าวของร่างบางที่วางอยู่เต็มโต๊ะ กับข้าวของโฮซอกต้องเหลืออีกแล้วสินะ

        “มีอะไรหรือเปล่าครับนัมจุน” ร่างบางที่เพิ่งจะจัดการในครัวเสร็จเดินตามออกมาเมื่อเห็นว่าคู่หมั้นหนุ่มคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วพร้อมกับวางกับข้าวจานสุดท้ายลง

        “เจ้าแทฮยองไม่กลับมากินข้าวบ้านอีกแล้วน่ะ”

        “อ้าว ทำไมเหรอครับ”

        “ไปกินกับแฟนมันน่ะสิ”

        “แทฮยองมีแฟนแล้วเหรอ” โฮซอกดูประหลาดใจเหมือนในตอนที่นัมจุนรู้ครั้งแรก “ไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะครับเจ้าเด็กคนนี้”

        “มันบอกว่าเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้เลย ไฟแรงแค่ไหนคิดดูสิ” ร่างสูงหัวเราะ “แต่ฉันบอกแล้วนะว่าให้เจ้านั่นพาแฟนมาทานข้าวที่บ้านเราสักวัน เราจะได้ช่วยกันสแกนด้วย”

        “น้องชายคุณก็โตแล้วนะครับ เขาเลือกคนของเขาได้อยู่แล้ว” ร่างบางหัวเราะบ้าง “ตอนแรกผมคิดว่าแทฮยองเป็นแฟนกับเพื่อนตัวขาวของเขาแล้วซะอีก เห็นชอบไปไหนมาไหนด้วยกัน”

        “ไม่ใช่หรอก ยุนกิก็มีแฟนแล้วนะ ไม่มีทางมาเอาน้องรักของเธอหรอก”

        “นัมจุนก็พูดซะแทฮยองเสียเลยนะครับ” โฮซอกหัวเราะอีกครั้ง “ว่าแต่ กับข้าวของผมก็เหลืออีกแล้วสินะครับ”

        “ไม่เหลือหรอก วันนี้ฉันหิว ฉันจะกินให้หมดเลย แทฮยองมันจะได้เข็ดที่ชอบทิ้งให้เธอทำกับข้าวมาเก้อแบบนี้”

        “พูดเป็นเล่นน่านัมจุน คุณทานไม่หมดหรอก”

        “แล้วถ้าฉันกินหมด เธอจะให้อะไรฉันเหรอ” ฟังแค่คำถามอาจจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ถ้าได้เห็นสายตาคมที่พร้อมจะกลืนกินร่างบอบบางเข้าไป โฮซอกก็เอ็ดออกไปอย่างไม่จริงจัง

        “ไม่ต้องเลยนัมจุน พรุ่งนี้ต้องไปดูแหวนแต่งงานไม่ใช่เหรอครับ”

        “เธอห้ามอะไรฉันไม่ได้หรอกคนสวย J

        “ทานข้าวไปเลยคนเจ้าเล่ห์” ได้แต่เอ็ดแก้เขิน ก่อนจะตักข้าวเข้าปากพร้อมกับหลบสายตาคมที่มองมา

        ชักสงสารว่าที่น้องสะใภ้คนนั้นแล้วสิ พี่น้องบ้านนี้มันเจ้าเล่ห์ทั้งบ้าน บอกไว้ก่อนเลย -0-
--------------------------------------------------------------------
        แต่งเองเขินเองได้มั้ยคะ 55555 สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้ไม่พูดมากเนอะ เราต้องนอนได้แล้ว 55555 ตอนนี้เราเขินทั้งแทจินและม่อนโฮปเลยอ่ะ เขาน่ารักกันมั้ยคะ 5555 ตอนนี้พี่จินก็เป็นแฟนแทฮยองแล้ว อ้าว แล้วอย่างนี้มันจะเข้าคู่ได้ยังไงล่ะ เดี๋ยวก็รู้ค่ะ 555 เอาเป็นว่าคอมเม้นหรือว่าเล่นแท็ก #แค่เพื่อนกุกจิน เป็นกำลังใจให้เราได้นะคะ ตอนนี้เราต้องนอนแล้ว แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ^o^
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #212 fernfern_br (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:30
    ยิ่งใหญ่ เกรียงไกร แทฮยอง!!!!!!
    #212
    0
  2. #68 ryeoiske (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 22:31
    แทฮยองเล่นใหญ่มาก นี่แค่ขอเป็นแฟนเองนะ โหย แต่ทำไงได้ บ้านเค้ารวยค่าาา อุอิ
    อ่าแล้วที่จองกุกไปตะโกนเชียร์ให้ซอกจินคบกับแทฮยองนั่น จากใจรึป่าวนะ
    #68
    0
  3. #66 AmampCharmolmard (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 12:53
    ความรู้สึกมันบอกว่าจินต้องมีอะไรกับนัมจุนแล้วก็โฮซอกแน่เลยอ่าาาาา กลัวม่าจัง -3-
    #66
    0
  4. #65 kyuri13 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 12:06
    แทแทน่ารักกกกก
    #65
    0
  5. #64 Aewlabelle (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 10:35
    วีจินเถอะไรท์
    #64
    0
  6. #63 tienin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 17:45
    แทเล่นใหญ่จริง แต่ก็นะทำให้มันถูกต้องสักทีเนอะจิน....... มันจะทำได้ใช่มะ. จองกุกควรจะเลิกรุ่มร่ามกีบจิยด้วยนะ เฮ้ออออออ จินนัมจุนโฮซอกใกล้ได้เจอกันแล้วสินะ
    #63
    0
  7. #62 pontitanakhup (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 16:19
    เชียร์แทๆแล้ว สงสารจินสุดๆ
    #62
    0
  8. #61 gift-rigale (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:38
    แบบนี้ก็ดีแล้วนะคะดูเผินกุกก็ทำเป็นไม่สนใจ(หรืออาจไม่สนใจจริงๆ) ขอแค่พี่จินตัดใจให้ได้ แต่เริ่มกลัวบางอย่างอ่ะ
    #61
    0
  9. #60 k_92 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 10:52
    ถ้าแทพาจินไปบ้านคงได้มีเซอร์ไพรแน่ๆ
    #60
    0
  10. #59 Jinkookv92 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 10:49
    เขินอ่ะ แทน่ารักมากจริงๆ คนดีๆแบบนี้อย่าปล่อยหลุดมือไปเลยพี่จิน...อยู่ให้เขารักนานๆ แล้วก็นะรีบๆตัดใจจากจองกุกได้แล้วนะ พี่เชียร์แทจินสุดใจ/เดี๋ยวๆ ได้ข่าวว่านี่กุกจิน55555 รอตอนต่อไปนะ
    #59
    0
  11. #58 saw254288 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 10:18
    เขินแทกับพี่จินมากกกกจะหวานิะไรขนาดนั้นพี่จินต้งตัดให้ขาดนะหันมองแทเปิดใจรับแทให้ได้เถอะนะสงสารพิงึ/ไรท์สู้ๆนะคะ
    #58
    0
  12. #57 nanxpns (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 09:40
    แทแทขอคบได้หวานมากลูก อิจๆๆๆๆ แต่ดูท่าเรื่องมันจะซับซ้อนขึ้นไปอีกใช่ไหมคะเนี่ย ติดตามนะคะ สู้ไค่ะไรท์
    #57
    1
    • #57-1 Nayhrp(จากตอนที่ 5)
      31 ธันวาคม 2560 / 11:20
      แทฮยองเล่นใหญ่มากค่ะะะะ5555555 ยันคบกะแทอ่ะดีแล้วว จะได้ตัดใจจากจองกุกสักที ฮื่ออออออ
      #57-1
  13. #56 manuya4435 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 08:21
    จินต้องตัดใจให้ได้นะ
    #56
    0
  14. #55 9ppp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 08:20
    ฮืออ พี่จินทำถูกแล้วเด้ออออ //รีบมาต่อนะคะไรท์;-;
    #55
    0
  15. #54 Min41 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 07:14
    มาต่อด้วยน้าไรต์~`~~`~
    #54
    0