Fic BTS Just Friend... (KookJin, VGa, MonHope)

ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    23 พ.ย. 60

บทที่ 2

        ความสัมพันธ์ของแทฮยองกับซอกจินนั้นเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดจนคนรอบข้างนั้นประหลาดใจ

        อาจเพราะความรุกแรงของรุ่นน้องหนุ่มที่พยายามทำโผล่มาให้รุ่นพี่หน้าหวานนั้นเห็นหน้าตลอดเวลา พยายามดูแลและเอาใจทุกอย่างจนซอกจินที่ในตอนแรกไม่ชินและเกรงใจมากๆ ในตอนนี้ก็เริ่มจะเฉยๆ แล้ว

        เพราะภายใต้การกระทำที่เหมือนจะไม่จริงจังและดูเจ้าชู้ของร่างสูง เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่อยู่ในการกระทำนั้น

        มันก็น่ารักดีนะ ^^

        “เหม่ออะไรไอ้ลูกหมู จะแดกมั้ยข้าวอ่ะ เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทัน”

        มันจะไม่อินก็เพราะแบบนี้แหละ = =

        “หมูพ่อมึงอ่ะไอ้จองกุก” เสียงหวานกัดฟันเสียงเฉียบก่อนจะตักข้าวเข้าปากพร้อมกับเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ทำไมไอ้รูมเมทนี่มันชอบว่าเขาเป็นหมูนะ ทั้งที่เขาก็ไม่ได้อ้วนขนาดนั้น

        ถ้าเขาหมูมันก็กระต่ายมีกล้ามล่ะวะ -0-

        “พ่อกูเป็นคน ไม่ได้เป็นหมู”

        “ไอ้สัส กูด่ามึง ไม่ได้บอกว่าพ่อมึงเป็นหมู”

        “อ้าวเหรอ ไม่บอกกูไม่รู้นะเนี่ย ^o^ ลูกหมูซอกจินนี่พูดจาเข้าใจยากจริงๆ เลยนะ”

        “กวนตีน” ร่างบางจิ๊ปากอย่างขัดใจที่ทำอะไรคนกวนประสาทไม่ได้ ก่อนจะหันกลับมาหาเพื่อนที่อยู่ตรงข้าม “เอ้อ แล้วไอ้สามคนนั้นไปไหน กูไม่เห็นพวกมันตั้งแต่เช้าแล้ว”

        “ไอ้บีเอ็มกับโซมินไปเรียนที่วิศวะกับแฟนพวกมัน ส่วนไอ้ลิซ่าไม่มีเรียนวันนี้”

        “ก็เหลือแค่มึงกับกูสินะ” ร่างบางพยักหน้ารับ “แล้วมึงไม่ไปแดกข้าวกับเมียมึงเหรอ”

        “ก็แดกอยู่นี่ไง”

        “ไอ้สัส กูหมายถึงน้องยุนกิ” ตากลมตวัดมองเพื่อนอย่างไม่พอใจทันที “มึงอยากให้คนอื่นรู้จริงๆ ใช่มั้ย ให้ประกาศเลยมั้ยล่ะ”

        “มึงไม่กล้าทำหรอกซอกจิน”

        โอเค มันพูดถูก

        ซอกจินกลอกตาเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อ ก่อนเสียงสั่นจากโทรศัพท์จะทำให้ร่างบางชะงักการกระทำทุกอย่างแล้วหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเอง

        “ว่าไงแทฮยอง”

        ใช่แล้ว คนที่โทรหาก็คือรุ่นน้องที่ตามจีบเขาอยู่นั่นเอง

        “(ทำไมตอบรับว่าที่แฟนเย็นชาจังล่ะครับ ^o^)”

        “อย่ามาขี้ตู่น่า นายนี่มันจริงๆ เลย” อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาบางๆ ออกมา คำพูดเชิงรุกในความขี้เล่นตามแบบฉบับของเจ้าตัวนั้นทำให้แทฮยองดูน่ารักชะมัดเลย “โทรมาทำไมเนี่ย ไม่มีเรียนเหรอ”

        “(หมดแล้วครับ เลยจะโทรชวนพี่ไปกินข้าวไง)”

        “เฮ้ยจริงอ่ะ” แทบสำลักน้ำเมื่อได้ยินแบบนั้น “นายช้าไปอ่ะ พี่กำลังกินข้าวอยู่เลย เดี๋ยวมีเรียนตอนบ่ายสอง”

        “(อ้าว จริงเหรอครับ แย่จังเลยแฮะ)” เสียงทุ้มนั้นอ่อยลงไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาร่าเริงอีกครั้ง “(งั้นพี่เลิกเรียนแล้วเราไปเที่ยวกันนะ)”

        “ไปไหนอีกล่ะ นายพาพี่ไปเที่ยวจนจะทั่วกรุงโซลแล้วมั้ง” เสียงหวานหัวเราะ ก็จริงนี่นา ตั้งแต่แทฮยองประกาศตัวว่าจะจีบเขา เขาก็แทบจะไม่ได้อยู่ที่ห้องเลยเพราะเจ้ารุ่นน้องผิวเข้มนั้นพาไปนั่นไปนี่ตลอด

        “(เอาน่า เดี๋ยวพี่ก็รู้ สรุปเย็นนี้ไปกับผมนะครับ)”

        “...นายมันจอมเผด็จการ” หัวเราะอีกครั้ง เจ้าเด็กนี่มันจริงๆ เลยนะ “เอาสิ พี่เลิกเรียนสี่โมงนะ มารับด้วย”

        “(ได้ครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ตั้งใจเรียนนะครับพี่จิน)”

        “อื้อ ตั้งใจอยู่แล้วน่า” ตอบรับแค่นั้นก่อนจะกดตัดสายไป และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสายตาล้อเลียนของเพื่อนสนิทอยู่ตรงข้าม

        “แทฮยองชวนไปไหนอีกล่ะเพื่อน”

        “ไม่รู้ดิ แต่คงกลับช้าหน่อยนะ”

        “เอาเลย ไม่กลับเลยก็ได้นะ กูจะได้พาน้องยุนกิมานอนที่ห้อง”

        “เกินไปอ่ะมึง” ซอกจินหัวเราะ มันจะเห่อแฟนไปไหน ถึงขั้นไล่รูมเมทไปกับว่าที่แฟนแล้วให้คนรักมานอนที่ห้องแทนแบบนี้

        อุ้ย แบบนี้ก็รู้กันแล้วสิว่าเขาเริ่มหวั่นไหวกับแทฮยองบ้างแล้ว

        “ทำไม มึงไปกับแทฮยอง กูก็เอายุนกิมานอนแทนสิ”

        “สัส ถ้าจะขนาดนั้นก็เอาน้องมาเป็นรูมเมทแทนกูเถอะ”

        “อุ่ย ไม่เอาดีกว่า มึงก็รู้ว่ากูเล่น แรงๆกับน้องเขาไม่ได้” คำพูดของร่างสูงมันจะไม่มีอะไรเลยถ้าสายตาคมไม่ได้ฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา ร่างบางถึงกับหน้าร้อนวูบกับสายตาแบบนั้นแต่ก็พยายามจะเก็บอาการเพราะไม่อยากให้เพื่อนจับได้

        เขาเริ่มหวั่นไหวกับแทฮยองแล้วก็จริง แต่ความรู้สึกที่จองกุกฝังไว้ในใจของเขามันก็ยังมากพอที่จะทำให้เขาใจสั่นได้ตลอด

        “สัส” ได้แต่เอ่ยด่าพร้อมชูนิ้วกลางงามๆ ให้เพื่อน ก่อนจะลุกหนีออกมา โดยมีจองกุกที่หัวเราะอย่างสะใจเพราะแกล้งเพื่อนได้ วิ่งตามมากอดคอคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว

        “เฮ้ย จะหนีไปไหนน่ะไอ้ลูกหมู ^o^

        “หมูแม่มึงไอ้กระต่ายยักษ์ ปล่อยกู!

        “มึงจะเล่นทั้งครอบครัวกูเลยใช่มั้ย = = ทำไมเป็นคนพูดจาหยาบคายแบบนี้วะไอ้ลูกหมูเอ๊ย”

        “มึงต่างจากกูตรงไหนบอกมาซิ - - แล้วเลิกเรียกกูว่าหมูสักทีไอ้กระต่ายเถื่อน!

        และทั้งคู่ก็เถียงกันไปตลอดทางจนถึงห้องเรียนของตัวเอง

 

        หลังเลิกเรียนแล้ว จองกุกและซอกจินก็แยกกันไปตามนัดหมายของตัวเอง

        ร่างสูงนั้นก็ไปหาคนรักของตัวเอง ส่วนตัวของซอกจิน ตอนนี้ก็กำลังนั่งอยู่บนรถของรุ่นน้องผิวเข้มแล้ว

        “สรุปจะพาไปไหนเนี่ย ไม่บอกกันสักที”

        “ใจร้อนเหรอครับคนสวย เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ กับสีหน้ามุ่ยๆ ของคนที่นั่งอยู่ข้างคนขับ พี่เขาจะรู้มั้ยนะว่าสีหน้าแบบนั้นมันน่าเอ็นดูมากกว่าน่ากลัวน่ะ J

        แต่เดี๋ยวพอถึงที่ก็คงอารมณ์ดีแล้วล่ะมั้ง

        “อะไรของนายเนี่ย ทำไมต้องมีลับลมคมในด้วย”

        “เอาน่าพี่ ใจเย็นๆ สิ” เสียงทุ้มตอบรับ ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดคนพี่ที่คาดคั้นแต่อย่างใด “โอเค คนใจร้อนของผม ถึงแล้วครับ”

        ตากลมมองออกนอกหน้าต่างรถ ก็เห็นเป็นเหมือนลานกว้างๆ ที่มีรูปภาพตั้งอยู่เต็มไปหมด และมีคนอยู่ไปทั่วบริเวณตรงนั้น

        “มันคืออะไรอ่ะแทฮยอง”

        “แกลลอรี่ภาพถ่ายครับ” เด็กหนุ่มตอบพร้อมกับหันมาส่งยิ้มให้รุ่นพี่หน้าหวาน “ผมไปถามรุ่นพี่จองกุกมา พี่เขาบอกว่าพี่สนใจการถ่ายรูปมากๆ ผมเลยพาพี่มาที่นี่”

        “หาข้อมูลเก่งจริงนะ” ซอกจินหัวเราะ ตั้งแต่วันนั้นที่ออกตัวว่าจีบเขา แทฮยองก็สืบข้อมูลเขามาจนรู้จะแทบทุกเรื่องแล้ว

        จะเป็นแฟนหรือสตอล์กเกอร์กันแน่ ถามจริง

        “แน่นอน เรื่องของพี่นี่ผมสนใจอยู่แล้ว ^^

        “พี่เชื่อ” ร่างบางหัวเราะเบาๆ “ลงไปกันเถอะ วันนี้พี่กลับเย็นไม่ได้นะ งานรอเพียบเลย”

        “ได้เลยครับผม” คนเด็กกว่าตอบรับพร้อมรอยยิ้ม ก่อนทั้งคู่จะลงจากรถมาพร้อมกัน แทฮยองก็รีบเข้ามาขนาบข้างคนพี่อย่างรวดเร็ว “อยู่ติดกับผมไว้นะครับ เดี๋ยวเราจะหลงกัน”

        “จ้าๆ” ร่างบางตอบรับ แต่ตากลมก็ไม่ได้สนใจที่รุ่นน้องอีกต่อไป ซอกจินเดินแทรกคนในที่แห่งนั้นพร้อมกับมองภาพต่างๆ อย่างสนใจ ถึงเขาจะเป็นเด็กวิทย์แต่เรื่องศิลปะเขาก็ชอบนะ

        อย่างที่แทฮยองรู้จากเพื่อนเขานั่นแหละ เขาชอบการถ่ายรูป

        ไม่รู้ว่าชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้อีกทีเขาก็ชอบมองอะไรหลายอย่างผ่านเลนส์แล้ว รวมถึงกับการเก็บทุกอย่างแล้วทำเป็นอัลบั้มรูปภาพไว้ด้วย

        ภาพถ่ายน่ะ มันเก็บความทรงจำหลายอย่างได้ดีจริงๆ นะ

        “พี่จิน เดินช้าๆ สิครับ เดี๋ยวหลงกันนะ”

        “งั้นก็จับมือกันเลยสิ จะได้ไม่หลง” ไม่ว่าเปล่า มือเรียวยังคว้ามือใหญ่เข้ามาเกาะกุมไว้ก่อน ร่างบางเงยหน้ามองคนผิวเข้มก่อนจะส่งยิ้มไปให้ “สบายใจแล้วนะ เด็กน้อย J

        “...โหพี่ ผมตั้งตัวไม่ทันเลยแฮะ” มือข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นเกาท้ายทอยอย่างวางตัวไม่ถูก ท่าทีขัดเขินของร่างสูงทำเอาคนหน้าหวานถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

        เป็นไงล่ะ ชอบรุกคนอื่นดีนัก พอโดนรุกกลับก็ไปไม่เป็นเลย

        แต่ใช่ว่าซอกจินจะไม่เขินสักหน่อย เกิดมาเคยที่ไหนล่ะจะไปรุกไปเข้าหาหรือไปจับมือคนอื่นก่อนแบบนี้ ไม่มีหรอก

        อ้อ มีอยู่ครั้งหนึ่งน่ะ เลยกลายเป็นความผิดพลาดจนถึงตอนนี้ไง

        ทั้งคู่พากันเดินดูภาพต่างๆ ในงานโดยที่ยังไม่ปล่อยมือจากกัน ต่างชวนกันดูนั่นดูนี่ราวกับทั้งสองคนเป็นคู่รักกันจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น

        แต่ก็นะ เด็กนิเทศฯ กับคนชอบถ่ายรูปมาอยู่งานภาพถ่ายด้วยกันแบบนี้ เรื่องคุยมันก็ต้องเยอะอยู่แล้ว

        “นี่พี่ รูปนี้ผมภูมิใจนำเสนอเลย” เสียงทุ้มว่าพร้อมกับชี้ไปที่รูปๆ หนึ่งด้วยรอยยิ้ม “ภาพนี้ผมถ่ายเองเลยนะ สวยมั้ย”

        “นายถ่ายเอง?”

        “อ่อ ผมลืมบอก จริงๆ ที่นี่เป็นนิทรรศการภาพถ่ายของนักศึกษาปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์ปีที่แล้วน่ะครับ ก็คือปีพวกผมเอง แหะๆ ^^;;

        “โห ตั้งใจอวดว่างั้น” เสียงหวานแซวพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ เจ้าเด็กนี่นี่นะ มันจะใช้ทุกวิธีเพื่อซื้อใจเขาเลยใช่มั้ย

        ตากลมมองภาพที่ร่างสูงชี้ ทั้งแสง สี และองค์ประกอบของภาพนั้นก็ทำให้ร่างบางนิ่งงันราวกับต้องมนต์สะกด

        มันเป็นภาพถ่ายของชายสองคนที่ดูแล้วน่าจะเป็นคู่รักกันกำลังยืนดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน ด้วยความที่ถ่ายย้อนแสงทำให้มองไม่เห็นหน้าของคู่รักคู่นั้น แต่ด้วยแสงสีส้มอ่อนที่ตัดกับท้องฟ้าสีม่วงออกน้ำเงินและมือหนาของคนตัวสูงกว่าที่ลูบหัวชายร่างบางก็ทำให้ภาพนั้นดูโรแมนติกมากๆ เลย

        มันเป็นภาพพรีเวดดิ้งได้เลยนะ

        “อ้าว เงียบเลย สวยใช่มั้ยล่ะครับพี่จิน ^o^

        “...อื้อ สวยมากเลย” ซอกจินตอบทั้งที่ตายังจ้องอยู่ที่ภาพนั้นอยู่ “มัน โรแมนติกมากๆ เลย”

        “ใช่มั้ยล่ะครับ ^^ ต้องขอบคุณพี่ชายกับว่าที่พี่สะใภ้ของผมนะที่เป็นนายแบบให้”

        “นี่คือพี่ชายของนายเหรอ” ร่างบางถามอย่างไม่ได้ต้องการคำตอบแต่อย่างใด “น่าจะเป็นคู่รักที่รักกันมากๆ เลยนะ”

        “ครับ พี่เขารักกันมากจนผมอิจฉาเลยนะ ภาพนี้ก็ถ่ายแบบแคนดิดเอา เพิ่งจะรู้ตัวกันตอนที่ผมเอาภาพไปให้พี่สะใภ้ช่วยเลือกนั่นแหละ”

        “แสดงว่าพี่สะใภ้นายก็เป็นช่างภาพใช่มั้ย”

        “ครับ”

        “โห ดีจังเลยนะ” ซอกจินหันมายิ้มให้รุ่นน้อง แม้จะแอบรู้สึกแปลกๆ ไปหน่อยเถอะ

        นามสกุลคิมกับสะใภ้ช่างภาพแบบนี้มันทำให้เขานึกถึงอะไรบางอย่างแฮะ

        ช่างเถอะ เรื่องเก่าๆ ก็อย่าไปสนใจเลย

        “ดูพี่จะชอบรูปนี้มากเลยนะครับ ผมชักเขินๆ แล้วสิ” เสียงทุ้มปลุกให้คนเป็นพี่ตื่นจากความคิด คนหน้าหวานหันไปส่งยิ้มให้รุ่นน้องอีกครั้งก่อนจะเอ่ยกลับไปบ้าง

        “อื้อ ชอบมากเลย วันหลังพี่คงต้องให้นายสอนถ่ายรูปบ้างแล้วล่ะ”

        “ได้สิครับ ^^” แทฮยองส่งยิ้มร่าเริงกลับมา “แล้ววันไหนพี่ว่างๆ ไปถ่ายรูปแบบนี้กันบ้างนะ ผมอยากมีรูปคู่รักบ้าง”

        ตาคู่สวยเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าทันทีที่เสียงทุ้มออกมาแบบนั้น สายตาคมที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นและความจริงใจตามแบบฉบับของหนุ่มนิเทศฯ คนนี้ก็ทำให้ซอกจินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาบางๆ

        “เราสองคนยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะ นายนี่มันขี้ตู่ชะมัด”

        “โหพี่ครับ นี่จะไม่ใจอ่อนให้ผมจริงๆ เหรอ”

        “ก็บอกแล้วว่าจีบพี่น่ะมันไม่ง่ายหรอกนะ” ร่างบางเลิกคิ้ว “ถ้ายอมแพ้แล้วก็ได้นะ อยู่คนเดียวก็สบายใจดี”

        “พูดแค่นี้งอนเหรอ” ร่างสูงถามด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดูคนที่แกล้งงอนก่อนจะดึงมือบางให้ร่างเพรียวที่กำลังจะเดินหนีนั้นให้หันกลับมา ดูเหมือนคนตัวเล็กกว่าจะลืมไปแล้วนะว่าจับมือกับเขาอยู่

        และไม่รู้ว่าเขาดึงแรงไปหรือพี่จินตัวเล็กเอง เจ้าตัวถึงปลิวเข้ามาชนอกของเขาแบบนี้1

        “โอ๊ะ แทฮยอง...”

        “ว่าไง งอนเหรอครับ” แทฮยองก้มมองคนที่ลูบหน้าผากป้อยๆ เพราะดันกระแทกกับอกแกร่งของเขาเมื่อครู่ “มีอีกอย่างที่ผมอยากให้พี่รู้เหมือนกัน ผมเป็นคนขี้ตื๊อมากๆ อะไรที่ได้ยากๆ ผมยิ่งจะตื๊อมากขึ้นด้วย”

        “...”

        “และผมก็จะตื๊อ จนกว่าหัวใจพี่จะเป็นของผม”

        “...งั้นก็ยากหน่อยนะ เพราะพี่ก็ต้องมั่นใจว่าหัวใจนายก็เป็นของพี่เหมือนกัน” ร่างบางสบสายตาคมพร้อมกับยิ้มมุมปาก “ยิ่งทำตัวเจ้าชู้แบบนี้ ยิ่งยากนะ บอกเลย”

        “แล้วผมต้องทำยังไงพี่ถึงจะเชื่อ”

        “ถ้าพี่เชื่อ วันนั้นพี่จะบอกนายเอง” ซอกจินผละออกมาจากรุ่นน้องโดยที่ยังไม่ละสายตาจากคนผิวเข้ม “กลับกันเถอะ วันนี้นายทำคะแนนได้เยอะแล้วนะ และพี่ก็เชื่อว่าวันนี้ทุกอย่างที่นายพูดมา มันจริงใจจริงๆ”

 

        ตอนนี้แทฮยองก็มาส่งคนพี่ที่คอนโดเรียบร้อยแล้ว

        “เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมารับนะครับ” เสียงทุ้มในขณะที่ซอกจินกำลังจะหันไปเปิดประตูรถ ร่างบางหันมาพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มให้รุ่นน้อง

        “ได้สิ อ้อ วันนี้ขอบคุณอีกครั้งนะ ภาพแต่ละภาพสวยมากจริงๆ โดยเฉพาะภาพของนาย มันสวยมากเลย”

        “ขอบคุณครับ ^^ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

        “อื้ม ^^ อ้อ เดี๋ยวก่อน...”

        “ครับ?”

        “คืนนี้ถ้าอยากโทรมาก็ได้นะ” เอ่ยลอยๆ ก่อนจะหนีลงรถไปทันที ทิ้งรุ่นน้องหนุ่มนั่งสตั๊นอยู่อย่างนั้น

        ก็เมื่อก่อนเขาไม่เคยให้แทฮยองโทรหาตอนดึกเลย เพราะเวลาส่วนตัวก็คือส่วนตัว ไม่ค่อยอยากให้คนน้องเข้ามายุ่งเท่าไหร่

        แต่ตอนนี้ เขาคิดว่าความไว้ใจที่เขามีให้อีกฝ่าย ก็มากพอให้รุ่นน้องผิวเข้มเข้ามาในที่ส่วนตัวของตัวเองได้แล้ว

        โคตรอ่อยเลยอ่ะ ซอกจินเอ๊ย

        ร่างบางหัวเราะกับตัวเอง ก่อนจะเดินขึ้นคอนโดของตัวเองไปโดยที่รอยยิ้มยังไม่เลือนไปจากใบหน้าสวย

        นี่เขาประทับใจแทฮยองขนาดนั้นเลยเหรอ

        ไม่รู้สิ เด็กนั่นก็น่ารักจริงๆ นี่

        ซอกจินพยายามกลั้นยิ้มของตัวเองแต่ก็ไม่ได้ มือบางหยิบคีย์การ์ดของห้องออกมาแล้วแตะเปิดห้องของตัวเอง

        และภาพตรงหน้าที่เห็น ก็ทำให้สีหน้าของร่างบางเปลี่ยนไปทันที

        จองกุก...กำลังจูบกับยุนกิ...

        ตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ รุ่นน้องตัวขาวที่เห็นเขาก่อนก็เป็นคนดันจองกุกออกพร้อมกับใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสียิ่งกว่าเดิม

        “เอ่อ ระ รุ่นพี่ซอกจิน คือว่า...”

        “เอ่อ ขะ ขอโทษที คือ ไม่คิดว่าจะเข้ามาจังหวะ เอ่อ...” เจ้าของห้องอีกคนก็ดูตกใจไม่แพ้กัน ก่อนที่ตากลมจะเงยขึ้นมาสบตากับเพื่อนสนิทตัวเอง “เอ่อ...ตามสบายนะ กะ กูเข้าห้องก่อน”

        ไม่รอให้ใครตอบรับอะไร คนหน้าหวานก็หนีเข้าห้องทันที พอปิดประตูได้ ร่างบอบบางก็หอบหายใจราวกับวิ่งรอบสนามมา ก่อนจะค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น

        อารมณ์ดีๆ เมื่อกี้หายไปหมดเลยแฮะ

        แล้วน้ำตาจะรื้นขึ้นมาทำไม

        มือเรียวยกขึ้นเช็ดที่หางตาของตัวเองเพื่อให้น้ำใสๆ ที่คลอหน่วยหายไป แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะปริมาณน้ำในตานั้นมันเยอะเกินกว่าที่จะทำให้หายไป

        และมันก็มีแต่จะไหลออกมาเท่านั้น

        ซอกจินชันเข่าขึ้นมากอดพร้อมกับซบหน้าลงไป ริมฝีปากอิ่มกัดปากแน่นกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองและปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย

        สุดท้ายจะรู้สึกดีกับแทฮยองยังไง จองกุกก็ยังเป็นเจ้าของความรู้สึกในใจเขาจริงๆ

        เห็นมั้ยซอกจิน ระหว่างนายกับไอ้รูมเมทเวรนั่นมันก็แค่เรื่องเซ็กส์เท่านั้นแหละ สุดท้ายเพื่อนของเขาก็มีความสุขกับคนรักได้ตลอดอยู่ดี

        เขาควรจะตัดใจได้แล้วจริงๆ

        แต่จริงๆ แล้วเรื่องของเขากับจองกุกมันไม่ควรจะเกิดขึ้นหรืออย่างน้อยก็ไม่ควรมีความรู้สึกมาเกี่ยวข้อง เพราะสถานะมันก็บอกอยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน

        นั่นสินะซอกจิน ตัดใจได้สักที

        เฮ้อ ทำไมสิ่งที่เรียกว่าความรักถึงทำร้ายเขาได้ตลอดเลยนะ
--------------------------------------------------------------------
        โอ๊ย เราเทใจให้แทจินสุดเลย 5555 สวัสดีค่ะทุกคน ไม่พูดมากเนอะ เช้าแล้ว เราง่วงมากแล้วมีเรียนเก้าโมง เราจะรอดมั้ย T^T แจ้งข่าวถึงรีดเดอร์ทุกเรื่องเลยนะคะ (จริงๆ เราก็แจ้งผ่านทวิตไปแล้วนะ แต่แจ้งอีกรอบในนี้) เราขอหายไปถึงช่วงกลางธันวานะคะ ติดสอบยาวๆ เลย ถ้าสอบเสร็จจะกลับมานะคะ ขอโทษด้วยนะคะในความไม่สะดวกแบบนี้ T^T ใครอยากคุยกับเราก็ไปพูดคุยกันได้ที่ทวิตเตอร์ของไรท์ ไรท์ไม่กัด 55555 แล้วก็เล่นแท็กได้นะคะ #แค่เพื่อนกุกจิน แล้วเจอกันหลังเราสอบเสร็จค่ะ รักทุกคนนะคะ ^o^
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

256 ความคิดเห็น

  1. #210 fernfern_br (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:12
    ทีมแทแท!!!!!!!!!!!!
    #210
    0
  2. #146 Chawalinee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 21:08
    ฮื้ออ เรื่องมันเศร้า เชียร์เเทแป๊ป!!
    #146
    0
  3. #119 rungnapha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 13:48
    โฮฮฮฮ พิจิน พิจินต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังกับพิม่อนแน่ๆ ฮรืออออ อยากรู้
    #119
    0
  4. #105 SajinDangdang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 11:41
    โอ้ยสงสารจินนี่มากอ่า แงแงแงแง อย่าไปรักจองกุกเลยยยยย
    #105
    0
  5. #92 ryeoiske (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 18:18
    คือระหว่างจองกุกกับซอกจินนี่ มีแค่จินสินะที่รู้สึกรัก ส่วนจองกุกก็แค่เก็บความรู้สึกจากยุนกิ มาระบายกับจิน เฮ้อออ
    #92
    0
  6. #40 Tsukihana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 10:58
    วงวารซอกจินนี่ โธ่ อะไรจะเปิดมาเจอช็อตเด็ด ยังดีนะคะเป็นเลเวลแรก ถ้าเลเวลลุนแลงกว่านี้นายเอกเราจะเป็นยังไงไม่อยากจะคิดเลย ฮือออออออ
    #40
    0
  7. #39 gift-rigale (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 11:19
    ขอให้เจ้าแทแทเป็นเด็กดีนะ555 เอาเลยพี่จิน กุกเหมือนจะแคร์แต่บางทีก็ไม่ เห้อมมมม
    #39
    0
  8. #38 AlwayBTS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 02:16
    เทไปทางแทจินเลยเนี่ยน้องก็หยอดพี่ตลอด แต่แหมมม ยัยซอกจินขี้อ่อยนะคะ แต่คนในใจก็คือจองกุกนี่เนอะ รอน้าา
    #38
    0
  9. #36 pontitanakhup (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 23:08
    จินเป็นแฟนกับแทๆนะ
    #36
    0
  10. #35 bts.fc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 19:29
    พี่จินนนน คบกับแทฮยองเลยยยยย เชียร์ๆๆๆ
    #35
    0
  11. #34 Aewlabelle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 19:27
    แทจินๆๆๆๆ ฮือออ
    #34
    0
  12. #32 Nayhrp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 15:32
    แงงง สงสารพี่จินจังงงง ไม่ต้องสนใจจองกุกแล้ววว คบแทฮยองเลยๆๆๆๆๆ ฮื่ออออ

    สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านตลอดน้ส
    #32
    0
  13. #31 kyuri13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 10:57
    สงสารยัยหนูจิน กุกไม่รักจินเลยหรอเฮ้ออออ
    #31
    0
  14. #30 k_92 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 10:46
    ต้องสตองเบอร์ไหนถึงจะเป็นซอกจินได้
    #30
    0
  15. #29 atalljin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 08:09
    ยัยหนูจินน่าสงสารที่สุด่​ เขียร์แทจินสุดใจขาดเหมือนกัน​

    ถึงไรท์ขอให้การสอบผ่านไปด้วยดีนะคะ​
    #29
    0
  16. #28 manuya4435 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 07:11
    สงสารจิน อืออือ
    #28
    0
  17. #27 tienin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 07:08
    นัมจุนกะจินเคยรักกันใช่มะ จินเจอจองกุกทุกวันจะตัดใจยังไงล่ะจองกุกก็ดูแคร์จินนะ เฮ้ออออ
    #27
    0
  18. #26 9ppp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 07:02
    ฮือออออ สงสารพี่จินนนน
    #26
    0